Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 20 listopada 2018 r.
|
| Sygn. akt U 4/17 |
Uzasadnienie
I
1. W piśmie z 20 listopada 2017 r. Prokurator Generalny (dalej: wnioskodawca, Prokurator) wniósł o stwierdzenie niezgodności
§ 6 ust. 3-7 uchwały nr 54/2009 Naczelnej Rady Adwokackiej z 12 września 2009 r. ze zmianami wprowadzonymi uchwałą nr 72/2012
Naczelnej Rady Adwokackiej z 17 marca 2012 r. i uchwałą nr 38/2015 z 27 czerwca 2015 r. (tekst jednolity określony obwieszczeniem
Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej z 7 lipca 2015 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu Regulaminu wykonywania zawodu
adwokata w kancelarii indywidualnej lub spółkach; dalej: uchwała NRA albo regulamin wykonywania zawodu adwokata) w związku
z art. 4 ust. 1 i 1b i w związku z art. 58 pkt 12 lit. h ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2016
r. poz. 1999, ze zm.; dalej: Prawo o adwokaturze) z art. 17 ust. 1 w związku z art. 2 i art. 7 Konstytucji.
Przedmiotem konstytucyjnych wątpliwości wnioskodawcy były przepisy uchwały NRA, w których Rada określiła sposób postępowania
adwokata ze środkami finansowymi jego klienta, w których posiadanie adwokat wchodzi na zasadzie powiernictwa lub depozytu.
Wnioskodawca wyjaśnił, że § 6 ust. 3 uchwały NRA określa formy prawne dysponowania przez adwokata środkami finansowymi należącymi
do klienta, jako rodzaj czynności zawodowych adwokata. Kolejne ustępy § 6 zawierają regulacje dotyczące sposobu dokumentowania
przyjęcia środków finansowych należących do klienta, w których posiadanie adwokat wszedł na zasadzie powiernictwa lub depozytu,
oraz ograniczeń możliwych dyspozycji tymi środkami.
Wnioskodawca wyjaśnił, że w wypadku przyjęcia środków finansowych klienta na zasadzie depozytu mamy do czynienia z umową przechowania,
regulowaną w art. 835 i n. ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2017 r. poz. 459, ze zm.; dalej: k.c.,
kodeks cywilny). Przedmiotem tej umowy są