Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 26 września 1989 r.
|
| Sygn. akt U 4/89 |
Uzasadnienie
Prokurator Generalny Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej wystąpił z wnioskiem o zbadanie zgodności § 11 ust. 2 rozporządzenia
Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 20 lipca 1988 r. w sprawie zasad zajmowania i opróżniania lokali położonych w hotelach
pracowniczych, ustalenia opłat za zakwaterowanie oraz ramowych zasad ustalania kategorii hoteli pracowniczych (Dz. U. Nr 30,
poz. 211) z postanowieniami art. 54 ust. 4 i art. 64 ust. 1 prawa lokalowego, a także z art. 8 ust. 2 i 3 oraz art. 42 ust.
2 Konstytucji PRL.
W uzasadnieniu wniosku stwierdził, że prawo lokalowe (jedn. tekst Dz. U. z 1987 r., Nr 30, poz. 165) określa zasady zaspokajania
potrzeb mieszkaniowych ludności i wraz z odpowiednimi przepisami kodeksu cywilnego w zakresie najmu reguluje stosunki prawne
związane z zajmowaniem i używaniem lokali oraz budynków. Przepisom tego prawa podlegają m. in. lokale w hotelach pracowniczych
z tym, że nie mają do nich zastosowania przepisy o najmie lokali na podstawie decyzji administracyjnych (art. 29 ust. 1 pkt
8 pr. lok.). Korzystanie z lokali mieszkalnych w takich hotelach oparte jest zatem na umowie najmu, przewidzianej w art. 10
ust. 1 pr. lok. i przepisach art. 659-692 kodeksu cywilnego.
Przepis art. 54 ust. 4 prawa lokalowego stanowi, że Minister Pracy, Plac i Spraw Socjalnych określi w drodze rozporządzenia
"zasady zajmowania i opróżniania lokali położonych w hotelach pracowniczych, ustalania opłat za zakwaterowanie oraz ramowe
zasady ustalania kategorii hoteli pracowniczych". Wykonując to upoważnienie ustawowe, Minister Pracy i Polityki Socjalnej
w swym rozporządzeniu z dnia 20 lipca 1988 r. w sprawie zasad zajmowania i opróżniania lokali położonych w hotelach pracowniczych,
ustalania opłat za zakwaterowanie oraz ramowych zasad ustalania kategorii hoteli pracowniczych (M. P. Nr 30, poz. 211) - jak
twierdzi wnioskodawca - wykroczył poza zakres upoważnienia ustawowego.