Uzasadnienie
| WYROK |
z dnia 9 lutego 1999 r.
|
| Sygn. akt U 4/98 * |
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ |
Uzasadnienie:
I
1. Związek Pracodawców Górnictwa i Przetwórstwa Surowców Mineralnych w Kielcach z siedzibą w Wiśniówce we wniosku z 27 kwietnia
1998 r. wniósł o stwierdzenie niezgodności art. 2 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 sierpnia 1994 r. w
sprawie opłat za działalność prowadzoną na podstawie przepisów prawa geologicznego i górniczego (Dz.U. Nr 92, poz. 430 ze
zm.) z art. 2, art. 7, art. 22, art. 32 ust. 1 i art. 92 Konstytucji Rzeczypospolitej, a także z art. 84 ust. 3 i art. 86
ust. 3 ustawy z 4 lutego 1994 r. – Prawo geologiczne i górnicze.
Wnioskodawca, nie kwestionując zgodności z konstytucją ustawy – Prawo geologiczne i górnicze, przedstawia treść art. 84 ust.
3 tejże ustawy. Przepis ten wskazuje podstawę ustalenia opłaty eksploatacyjnej, wymierzanej przez organ koncesyjny przedsiębiorcy
wydobywającemu kopalinę lub surowiec mineralny. Zgodnie z powołanym przepisem, podstawę wymiaru opłat stanowi ilość wydobytej
kopaliny albo surowca mineralnego. Jeśli kopalina “przed wprowadzeniem jej do obrotu rynkowego wymaga poddania przeróbce”,
podstawę wymiaru opłaty stanowi ilość surowca wzbogaconego lub uszlachetnionego. Ustawowe sformułowanie “kopalina wymaga poddania
przeróbce” jest w literaturze interpretowane jako równoznaczne z określeniem, iż chodzi wyłącznie o te kopaliny, które bez
poddania przeróbce nie mogą być – czy to ze względu na zakaz wynikający z przepisów prawa, czy też z innych przyczyn – wprowadzone
do obrotu. Zdaniem wnioskodawcy, z tak rozumianym przepisem sprzeczne jest sformułowanie zawarte w rozporządzeniu wykonawczym,
wydanym na podstawie art. 86 ust. 3 prawa geologicznego i górniczego. Paragraf 2 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów
z 23 sierpnia 1994 r. w sprawie opłat za działalność prowadzoną na podstawie przepisów prawa geologicznego i górniczego przewiduje
bowiem, że “w razie gdy kopalina lub surowiec mineralny, przed wprowadzeniem