Postanowienie TK z dnia 27 września 2000, sygn. U 5/00

1. Konfederacja Pracodawców Polskich, działając na podstawie art. 191 Konstytucji RP oraz § 5 pkt 1 i § 6 pkt 3 i 5 Statutu Konfederacji, wniosła do Trybunału Konstytucyjnego wniosek o stwierdzenie niezgodności rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 18 lutego 2000 r. w sprawie zaniechania poboru wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (Dz.U. Nr 13, poz. 170) z art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz z art. 22 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926; zm.: z 1997 r. Nr 160, poz. 1083; z 1998 r. Nr 106, poz. 668; z 1999 r. Nr 11, poz. 95). Podstawą wniesienia wniosku była uchwała Prezydium KPP Nr 4/05/2000/P z 16 maja 2000 roku.

W istocie Konfederacja Pracodawców Polskich poparła adresowany do Trybunału Konstytucyjnego wniosek Polskiej Organizacji Pracodawców Osób Niepełnosprawnych, w którym został sformułowany zarzut niekonstytucyjności wskazanych wyżej przepisów i jego uzasadnienie.

Na mocy kwestionowanego rozporządzenia Ministra Finansów zaniechano poboru wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych od państwowych i samorządowych jednostek organizacyjnych będących jednostkami budżetowymi, zakładami budżetowymi albo gospodarstwami pomocniczymi (§ 1 rozporządzenia w zw. z art. 21 ust. 1 i art. 21 ust. 2a ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych; Dz.U. Nr 123, poz. 776 ze zm.).

Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, pracodawca zatrudniający co najmniej 25 pracowników w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy jest obowiązany dokonywać miesięcznych wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, w wysokości kwoty stanowiącej iloczyn 40,65% przeciętnego wynagrodzenia i liczby pracowników odpowiadającej różnicy między zatrudnieniem zapewniającym osiągnięcie