Uzasadnienie
| WYROK |
z dnia 10 marca 2010 r.
|
| Sygn. akt U 5/07 * |
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ |
Uzasadnienie:
I
1. W piśmie z 1 czerwca 2007 r. Rzecznik Praw Obywatelskich (dalej: Rzecznik) wniósł o zbadanie zgodności § 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia
Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2006 r. w sprawie środków przymusu bezpośredniego stosowanych przez funkcjonariuszy Centralnego
Biura Antykorupcyjnego (Dz. U. Nr 214, poz. 1575; dalej: rozporządzenie) z art. 15 ust. 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r.
o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (Dz. U. Nr 104, poz. 708, ze zm.; dalej: ustawa o CBA), z art. 92 ust. 1 Konstytucji oraz
z art. 41 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji.
Rozporządzenie, zawierające zaskarżony przez wnioskodawcę przepis, zostało wydane na podstawie art. 15 ust. 3 ustawy o CBA.
W ocenie Rzecznika Praw Obywatelskich, z art. 15 ust. 1 ustawy o CBA wynika, że podstawą do zastosowania wszelkich środków
przymusu bezpośredniego jest niepodporządkowanie się wydanemu przez funkcjonariusza CBA poleceniu, służącemu realizacji zadań,
o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o CBA. Art. 15 ust. 2 ustawy o CBA nakazuje stosowanie tylko takich środków, które
odpowiadają potrzebom wynikającym z zaistniałej sytuacji i są niezbędne do osiągnięcia celu, tj. podporządkowania się osoby,
wobec której podejmowane są czynności, poleceniom funkcjonariusza.
Zdaniem Rzecznika Praw Obywatelskich, zaskarżone przepisy nie spełniają wymagań określonych w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o
CBA.
W ocenie Rzecznika, § 6 ust. 1 rozporządzenia uprawnia funkcjonariuszy CBA do prewencyjnego stosowania kajdanek lub prowadnic
wobec osób skazanych, tymczasowo aresztowanych lub zatrzymanych, podczas gdy ustawa łączy stosowanie środków przymusu bezpośredniego
dopiero z faktem niepodporządkowania się przez osobę, wobec której dokonywane są czynności, poleceniom funkcjonariusza. Sensem
zatem użycia „tych środków przymusu bezpośredniego jest [jedynie] udaremnienie zaistnienia określonych, przyszłych