Wyrok TK z dnia 28 maja 2024, sygn. U 5/24

1. Grupa posłów (dalej: wnioskodawca) w piśmie z 16 kwietnia 2024 r. (dalej: wniosek) wniosła o zbadanie zgodności uchwały Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 6 marca 2024 r. w sprawie usunięcia skutków kryzysu konstytucyjnego lat 2015-2023 w kontekście działalności Trybunału Konstytucyjnego (M. P. poz. 198; dalej: uchwała), w zakresie obejmującym przepisy prawa, z art. 4, art. 104 ust. 1 w związku z art. 106 i art. 96 ust. 1, a także z art. 7, art. 87, art. 173 w związku z art. 10 i art. 190 ust. 1 Konstytucji.

1.1. Wnioskodawca wskazał, że przedmiotem wniosku są fragmenty uchwały obejmujące treści normatywne. Jego zdaniem, uchwała prima facie stanowi uchwałę w rozumieniu art. 69 uchwały Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 30 lipca 1992 r. – Regulamin Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej (M. P. z 2022 r. poz. 990, ze zm.; dalej: regulamin Sejmu), jednak niektóre jej fragmenty służą rekonstrukcji norm generalnych i abstrakcyjnych. W szczególności fragment stanowiący, iż „Sejm Rzeczypospolitej Polskiej stoi na stanowisku, że uwzględnienie w działalności organu władzy publicznej rozstrzygnięć Trybunału Konstytucyjnego wydanych z naruszeniem prawa może zostać uznane za naruszenie zasady legalizmu przez te organy”. Adresatami normy prawnej opartej na wskazanym fragmencie uchwały, są zdaniem wnioskodawcy wszystkie organy władzy publicznej, które mają obowiązek pomijać w swej działalności orzeczenia TK wydane z udziałem wymienionych z imienia i nazwiska pięciu sędziów TK. Zdaniem wnioskodawcy, ze wskazanego fragmentu uchwały można zrekonstruować również normę sankcjonującą, w postaci uznania działalności organów władzy publicznej za naruszenie prawa (zasady legalizmu), w przypadku uwzględnienia w ich działalności orzeczeń TK wydanych z udziałem wskazanych w uchwale pięciu sędziów Trybunału. „Przy czym użycie czasownika «może» (…) [przesądza], że to organ uprawniony do zastosowania sankcji będzie oceniał skalę naruszenia i dokonywał ostatecznej kwalifikacji,