Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 20 listopada 1990 r.
|
| Sygn. akt U 5/90 |
Uzasadnienie
1. Powołany w sentencji postanowienia przepis § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 marca 1984 r. stanowi, co następuje:
“§ 4. 1 Podstawę wymiaru świadczeń ustalonych z uwzględnieniem okresów zatrudnienia za granicą, o których mowa w art. 10 ust.
1 ustawy oraz § 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia, oblicza się na zasadach określonych w ustawie, z tym że za każdy miesiąc tego
zatrudnienia przyjmuje się - z uwzględnieniem § 5 - wynagrodzenie zastępcze, które w zależności od wyboru zainteresowanego
może stanowić:
1) przeciętne miesięczne wynagrodzenie pracownika z okresu 6 miesięcy zatrudnienia przed wyjazdem za granicę lub pierwszych
6 miesięcy po powrocie z zagranicy, a jeżeli okres zatrudnienia po powrocie do kraju był krótszy - przeciętne miesięczne wynagrodzenie
z tego okresu, albo
2) przeciętne miesięczne wynagrodzenie osiągane w kraju w okresie zatrudnienia pracownika za granicą przez innych pracowników
z tytułu ich zatrudnienia w tym samym lub podobnym charakterze, w jakim pracownik był zatrudniony przed wyjazdem za granicę.
2. Przepis ust. 1 pkt 2 stosuje się odpowiednio do pracowników, którzy byli zatrudnieni wyłącznie za granicą”.
Rozporządzenie to wydane zostało na podstawie art. 10 ust. 2 i art. 22 ust. 1 pkt 4 wymienionej w sentencji postanowienia
ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin. Przekroczenie przez Radę Ministrów w
§ 4 rozporządzenia tego ostatniego przepisu zarzuca Rzecznik Praw Obywatelskich. Przepis ten stanowi:
“Art. 22. 1 Rada Ministrów, po za sięgnięciu opinii właściwych komisji sejmowych, w drodze rozporządzenia, określa:...
4) zasady ustalania podstawy wymiaru świadczeń, gdy pracownik zatrudniony był za granicą”.
Kwestionując przepis § 4 rozporządzenia z dnia 9 marca 1984 r. i zarzucając przekroczenie w nim przez Radę Ministrów upoważnienia
z art. 22