Uzasadnienie
| ORZECZENIE |
z dnia 27 listopada 1995 r.
|
| Sygn. akt U 5/95 |
Uzasadnienie
I
1.Lubelski Sejmik Samorządowy, uchwałą z dnia 30 maja 1995 r., wystąpił z wnioskiem do Trybunału Konstytucyjnego o uznanie
niezgodności paragrafu 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 września 1982 r. w sprawie zakresu działania, składu
osobowego, trybu powoływania oraz organizacji podatkowych komisji odwoławczych, w brzmieniu nadanym rozporządzeniem Ministra
Finansów z dnia 6 lutego 1992 r. zmieniającym powołane wyżej rozporządzenie z dnia 20 września 1982 r. z art. 77 ust. 2 ustawy
z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym i art. 71 ust. 1 Ustawy Konstytucyjnej z dnia 17 października 1992 r. (zwanej
dalej Małą Konstytucją).
W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że Sejmik kwestionuje tę część § 3 ust. 2 rozporządzenia, która nakłada na sejmiki samorządowe
zadanie polegające na przedstawianiu izbom skarbowym kandydatów na członków podatkowych komisji odwoławczych. Zarówno Mała
Konstytucja, jak i ustawa o samorządzie terytorialnym dopuszczają regulowanie zadań samorządu terytorialnego wyłącznie na
drodze ustawowej, nie można tego natomiast dokonywać w rozporządzeniu Ministra Finansów. Zdaniem Wnioskodawcy, desygnowanie
kandydatów na członków podatkowych komisji odwoławczych ma charakter obowiązku nałożonego na sejmiki samorządowe, co – w braku
stosownej podstawy ustawowej – narusza art. 77 ust. 2 ustawy o samorządzie terytorialnym.
2.Trybunał Konstytucyjny, na podstawie art. 24 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o Trybunale Konstytucyjnym, poddał wniosek
Lubelskiego Sejmiku Samorządowego badaniu wstępnemu i – postanowieniem z dnia 19 czerwca 1995 r., T 17/95 – postanowił o nadaniu
mu dalszego biegu.
3.Minister Finansów, pismem z dnia 19 lipca 1995 r., ustosunkował się do wniosku i wskazał, że kwestionowane unormowanie nie
narusza żadnego z przepisów wskazanych we wniosku.
W uzasadnieniu swego stanowiska Minister Finansów wskazał, że kwestionowany przepis nie ma charakteru nakazu. Nie nakłada
on na sejmik dodatkowego obowiązku, raczej stwarza przywilej. Nieprzedstawienie kandydatów przez sejmik