Orzeczenie TK z dnia 12 kwietnia 1994, sygn. U 6/93

Sygnatura: U 6/93
Data orzeczenia: 12 kwietnia 1994
Sąd: Trybunał Konstytucyjny, Warszawa (TK)

Teza

Istotą sprawy było rozstrzygnięcie, czy decyzja ministra znosząca niesprawiedliwy przywilej energetyczny, choć słuszna merytorycznie, została wydana z naruszeniem konstytucyjnych zasad praworządności formalnej, co Trybunał potwierdził, stwierdzając jej niezgodność z art. 56 ust. 3 Ustawy Konstytucyjnej z 1992 r. z powodu braku upoważnienia ustawowego.

Istota

Federacja Związków Zawodowych Budownictwa Energetycznego zakwestionowała decyzję Ministra Przemysłu i Handlu z 1992 r., która uchylała przywilej ulgowej taryfy za energię elektryczną dla pracowników sektora energetycznego. Przywilej ten był wcześniej przyznany niepublikowanymi decyzjami ministrów. Wnioskodawca argumentował, że decyzja pozbawia pracowników nabytych praw bez konsultacji,…

jeszcze 111 słów

Pełna notatka w aplikacji QuickMap

Notatka QuickMap to nasza wartość dodana — zaloguj się lub załóż konto, aby przeczytać całość w aplikacji.

Zaloguj się Wypróbuj za darmo

Sentencja

orzeka: 1) przepisy ustępu 1 i 3 decyzji Nr 4 Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 9 kwietnia 1992 r. (niepublikowany), są zgodne z art. art. 1 i 7 przepisów konstytucyjnych, utrzymanymi w mocy przez art. 77 Ustawy Konstytucyjnej z dnia 17 października 1992 r. o wzajemnych stosunkach między władzą ustawodawczą i wykonawczą Rzeczypospolitej Polskiej oraz o samorządzie terytorialnym (Dz.U. Nr 84, poz. 426), bowiem nie naruszają konstytucyjnych zasad: sprawiedliwości i ochrony własności, 2) decyzja Nr 4 Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 9 kwietnia 1992 r. (niepublikowana) jest w całości niezgodna z art. 56 ust. 3 Ustawy Konstytucyjnej z dnia 17 października 1992 r. o wzajemnych stosunkach między władzą ustawodawczą i wykonawczą Rzeczypospolitej Polskiej oraz o samorządzie terytorialnym (Dz.U. Nr 84, poz. 426), bowiem będąc aktem normatywnym wydana została bez upoważnienia ustawowego. Trybunał Konstytucyjny równocześnie stwierdza, że na podstawie art. 9 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o Trybunale Konstytucyjnym (tekst jedn. Dz.U. z 1991 r. Nr 109, poz. 470, zm.: z 1993 r. Nr 47, poz. 213) decyzja Nr 4 Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 9 kwietnia 1992 r. (niepublikowana), z zastrzeżeniem wynikającym z art. 9 ust. 2 tej ustawy, podlega uchyleniu zgodnie z treścią orzeczenia nie później niż w terminie trzech miesięcy od przedłożenia orzeczenia Ministrowi Przemysłu i Handlu. W przeciwnym razie przepisy te w zakresie objętym orzeczeniem tracą moc z upływem trzymiesięcznego terminu.

Uzasadnienie

ORZECZENIE
z dnia 12 kwietnia 1994 r.
Sygn. akt U 6/93

ORZECZENIE

z dnia 12 kwietnia 1994 r.

Sygn. akt U 6/93

Uzasadnienie

Federacja Związków Zawodowych Budownictwa Energetycznego w Warszawie wniosła o stwierdzenie, czy przepisy ustępu 1 i 3 decyzji Nr 4 Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 9 kwietnia 1992 r. (niepublikowana) są zgodne z przepisami konstytucyjnymi, a w szczególności z art. art. l, 3 i 7.

W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że od szeregu lat rzesza pracowników sfery energetycznej korzystała z ulgowej taryfy opłat za energię elektryczną dla potrzeb gospodarstwa domowego, określonej niepublikowanymi decyzjami b. Ministerstwa Górnictwa i Energetyki oraz Energetyki i Energii Atomowej z lat 1971 – 1983. Kwestionowaną decyzją Minister Przemysłu i Handlu uchylił wszystkie w/w decyzje i polecił z dniem 1 maja 1992 r. naliczać od wspomnianych pracowników wyższą opłatę za energię elektryczną – według aktualnej taryfy. W praktyce oznacza to – podnosi Wnioskodawca – znaczne pogorszenie sytuacji materialnej pracowników energetycznych, bez stosownej rekompensaty i rzutuje na spadek ich stopy życiowej. Oznacza to nagłe pozbawienie ich niepublikowaną decyzją arbitralną słusznie nabytych praw i to bez zachowania podstawowych zasad procedowania: bez konsultacji ze związkami zawodowymi, odpowiedniej vacatio legis, bez mechanizmu odwoławczego, czy prawa do sądu.

W sprawie kwestionowanej decyzji wypowiedział się jej autor – Minister Przemysłu i Handlu który stwierdził, że na podstawie Układu Zbiorowego Pracy dla Pracowników Przemysłu Energetycznego, zawartego w 1974 r. pomiędzy b. Ministrem Górnictwa i Energetyki a b. Zarządem Głównym Związków Zawodowych Energetyki, pracownicy oraz emeryci, renciści a także wdowy, wdowcy i sieroty po pracownikach jednostek organizacyjnych objętych tym Układem otrzymali świadczenia branżowe w postaci ulgowej taryfy opłat za energię elektryczną dla potrzeb gospodarstwa domowego według stawek: 10 gr za 1 kWh przy zużyciu do 150 kWh miesięcznie, i 40 gr za 1 kWh przy zużyciu od 150 do 250 kWh miesięcznie.

Na przestrzeni lat 1971-1986 (zwłaszcza w czasie

jeszcze 3261 słów

Przeczytaj pełną treść uzasadnienia

Widzisz ~30% uzasadnienia. Zaloguj się lub załóż konto, aby przeczytać całość w aplikacji QuickMap.

Zaloguj się Wypróbuj za darmo

Szukasz podobnych spraw?

QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.

Wypróbuj za darmo