Orzeczenie TK z dnia 09 marca 1988, sygn. U 7/87

Polski Związek Ogrodniczy w Warszawie, wnioskiem z dnia 20 września 1987 r. złożonym na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 22, poz. 98; zmiana Dz. U. z 1987 r. Nr 21 poz. 123), wystąpił o zbadanie zgodności § 3 ust. 1 uchwały Nr 108 Rady Ministrów z dnia 17 lipca 1987 r. w sprawie ograniczeń w dostawie i zużyciu opału dla ludności w latach 1987-1990 (M. P. Nr 21, poz. 182) w związku z ust. 1 pkt 2 załącznika nr 1 do tej uchwały: Normy sprzedaży opału dla odbiorców indywidualnych na cele bytowe - z przepisem art. 67 ust. 2 Konstytucji PRL.

W uzasadnieniu wnioskodawca wskazał, że kwestionowane przepisy powołanej uchwały z dnia 17 lipca 1987 r. w stosunku do właścicieli gospodarstw rolnych o obszarze powyżej 0,5 ha oraz właścicieli gospodarstw prowadzących uprawy pod szkłem i w innych pomieszczeniach ogrzewanych bez względu na ich obszar ustaliły inne zasady przydziału opału na cele bytowe aniżeli w odniesieniu do pozostałych uprawnionych osób. O ile bowiem w stosunku do ogółu odbiorców wymieniona uchwała w ust. 1 pkt 1 lit. a) wspomnianego załącznika formułuje zasadę, że przydział węgla na potrzeby bytowe odbiorców indywidualnych wynosi od 1000 do 2200 kg węgla kamiennego lub brykietów w zależności od ilości izb w lokalu, to w odniesieniu do wspomnianych rolników indywidualnych (ogrodników) kwestionowane przepisy przyjmują jedną normę tego opału - 1300 kg. Zdaniem wnioskodawcy przedstawiona regulacja oznacza naruszenie zasady równości obywateli PRL wobec prawa, stanowi bowiem różnicowanie obywateli ze względu na ich przynależność do szeroko pojmowanego zawodu rolnika indywidualnego, a więc także zawodu ogrodnika Całkowite pominięcie przy ustalaniu wielkości wspomnianego przydziału ilości izb w lokalu istotnie ogranicza możliwość ogrzewania większych pomieszczeń