Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 20 lutego 1990 r.
|
| Sygn. akt U 7/89 |
Uzasadnienie
Centralny Związek Rolniczych Spółdzielni Produkcyjnych skierował do Trybunału Konstytucyjnego wniosek o ustalenie, że przepisy:
1) § 12 ust. 3 i § 13 zarządzenia Prezesa Narodowego Banku Polskiego z dnia 22 lutego 1988 r. w sprawie odsetek od kredytów
udzielanych przez banki oraz oprocentowania środków pieniężnych na rachunkach bankowych, gromadzonych przez jednostki gospodarki
uspołecznionej i nieuspołecznionej (M. P. Nr 12, poz. 108 z późn. zm.),
2) § 22 zarządzenia Prezesa Narodowego Banku Polskiego z dnia 29 grudnia 1988 r. w sprawie odsetek od kredytów udzielanych
przez banki oraz oprocentowania środków pieniężnych na rachunkach bankowych (M. P. Nr 37, poz. 347), 3) § 10 zarządzenia Prezesa
Narodowego Banku Polskiego z dnia 4 marca 1989 r. w sprawie granic oprocentowania wkładów na rachunkach bankowych, kredytów
i pożyczek oraz wysokości prowizji od kredytów udzielanych przez banki (M. P. Nr 7, poz. 68) są niezgodne z art. 25 ustawy
z dnia 26 lutego 1982 r. - Prawo bankowe (Dz. U. Nr 7, poz. 56 ze zm.) oraz z art. 33 w związku z art. 121 ustawy z dnia 31
stycznia 1989 r. - Prawo bankowe (Dz. U. Nr 4, poz. 21).
W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że niezgodność wymienionych przepisów zarządzeń Prezesa NBP z przepisami Prawa bankowego
polega na przekroczeniu granic umocowania i objęciu wyższymi odsetkami kredytów w trakcie spłacania, co narusza zasadę trwałości
umów. Wysokość odsetek obowiązujących w dacie ich zawarcia określona w umowach i stanowiąca istotną część tych umów powinna
obowiązywać do czasu spłaty kredytu. Tymczasem analiza kwestionowanych przepisów wskazuje, że dopuszczają one zmianę warunków
udzielania kredytów nie tylko w tych wypadkach, w których postanowienia konkretnej umowy kredytowej możliwość taką przewidują
(co też byłoby sprzeczne z przepisami powołanych wyżej ustaw, nie dających do tego upoważnienia), ale także, jak