Problem dotyczy tego, czy dane identyfikujące byłych funkcjonariuszy organów bezpieczeństwa publicznego są objęte tajemnicą państwową, jeśli nie wykonywali zadań z zakresu wywiadu i kontrwywiadu. Trybunał Konstytucyjny orzekł, że tajemnica państwowa nie obejmuje danych identyfikujących byłych funkcjonariuszy, chyba że wykonywali zadania z zakresu wywiadu lub kontrwywiadu i ujawnienie groziłoby szkodą dla bezpieczeństwa państwa.
Istota
Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego o ustalenie powszechnie obowiązującej wykładni art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o ochronie tajemnicy państwowej i służbowej. Przepis ten dotyczy danych identyfikujących funkcjonariuszy organów ochrony porządku i bezpieczeństwa publicznego oraz osoby współdziałające z organami bezpieczeństwa publicznego, wykonujące zadania z zakresu wywiadu i kontrwywiadu. Wniosek dotyczył dwóch kwestii: po pierwsze, czy zakresem pojęcia „dane identyfikujące” objęci są wszyscy funkcjonariusze i współpracownicy, czy tylko ci wykonujący zadania z zakresu wywiadu lub kontrwywiadu; po drugie, czy tajemnicą państwową objęte są dane identyfikujące byłych funkcjonariuszy i współpracowników. W postępowaniu stanowiska przedstawili Prokurator Generalny oraz Minister Spraw Wewnętrznych.…
📖jeszcze 256 słów
Pełna notatka w aplikacji QuickMap
Notatka QuickMap to nasza wartość dodana — zaloguj się lub załóż konto, aby przeczytać całość w aplikacji.
ustalił: 1. Określenie: “dane identyfikujące funkcjonariuszy tych organów i osoby współdziałające z organami bezpieczeństwa publicznego, wykonujące zadania z zakresu wywiadu i kontrwywiadu”, zawarte w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o ochronie tajemnicy państwowej i służbowej (Dz.U. z 1982 r. Nr 40, poz. 271; zm. Dz.U. z 1989 r., Nr 34, poz. 178; z 1990 r., Nr 34, poz. 198), należy rozumieć jako odnoszące się nie do wszystkich funkcjonariuszy organów ochrony porządku i bezpieczeństwa publicznego i osób współdziałających z organami bezpieczeństwa publicznego, lecz jedynie do tych, które wykonują zadania z zakresu wywiadu lub kontrwywiadu; 2. Pojęcie tajemnicy państwowej, o której mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o ochronie tajemnicy państwowej i służbowej (Dz.U. z 1982 r. Nr 40, poz. 271;zm. Dz.U. z 1989 r., Nr 34, poz. 178; z 1990 r. Nr 34, poz. 198), nie obejmuje danych identyfikujących osób, które w przeszłości były funkcjonariuszami organów ochrony porządku i bezpieczeństwa publicznego albo które z tymi organami współdziałały, chyba że osoby te wykonywały zadania z zakresu wywiadu lub kontrwywiadu, a ujawnienie tych danych mogłoby narazić na szkodę obronność, bezpieczeństwo lub inny ważny interes Rzeczypospolitej Polskiej.
I. 1. Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego, przedstawiając Trybunałowi Konstytucyjnemu, opisany w sentencji wniosek o ustalenie
powszechnie obowiązującej wykładni art. 2 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o ochronie tajemnicy państwowej i
służbowej (Dz.U. Nr 40, poz. 271; zm. Dz.U. z 1989 r. Nr 34, poz. 178; z 1990 r. Nr 34, poz. 198):
- wyraził pogląd, że wyliczenia w art. 2 ust. 1 cyt. ustawy rodzaju wiadomości stanowiących tajemnicę państwową, nie stanowiące
zamkniętego katalogu, należy rozumieć jako sprecyzowanie przez ustawodawcę ogólnego określenia tajemnicy państwowej, zawartego
w początkowym fragmencie wymienionego przepisu; wyliczenie to spełnia także niezmiernie istotną funkcję, gdyż tylko w jego
ramach mogą być ustalane przez naczelne i centralne organy państwowe wykazy zawierające szczegółowe określenie wiadomości
stanowiących tajemnicę państwową oraz tajemnicę państwową o szczególnie ważnym znaczeniu dla obronności Państwa, Sił Zbrojnych
i bezpieczeństwa Państwa;
- jest zdania, że określenie “a także danych identyfikujących funkcjonariuszy tych organów i osoby współdziałające z organami
ochrony bezpieczeństwa publicznego, wykonujących zadania z zakresu wywiadu i kontrwywiadu” może nasuwać wątpliwości; świadczy
o tym praktyka wyrażająca się w zbyt szerokim rozumieniu tego określenia;
- dochodzi do wniosku, że wykładnia gramatyczna przemawia za tym, że działalność wywiadu i kontrwywiadu ma na celu ochronę
interesów państwa w stosunkach zewnętrznych; pojęciem wywiadu nie można zatem objąć funkcjonariuszy (i osób współdziałających)
wykonujących zadania z zakresu tzw. wywiadu wewnętrznego; zresztą istnienie tzw. wywiadu wewnętrznego byłoby sprzeczne z zasadą
demokratycznego państwa prawnego wyrażoną w Konstytucji;
- jest zdania, że także pojęcie kontrwywiadu musi być rozumiane ściśle; w żadnym razie nie można powrócić do rozumienia kontrwywiadu
jako zwalczania działań własnych obywateli kierowanych przeciwko ustrojowi polityczno-gospodarczemu, a nie podejmowanych na
rzecz obcego państwa; z tego twierdzenia wyprowadza dalszy wniosek, iż pojęciem tajemnicy
📖jeszcze 5135 słów
Przeczytaj pełną treść uzasadnienia
Widzisz ~30% uzasadnienia. Zaloguj się lub załóż konto, aby przeczytać całość w aplikacji QuickMap.