W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634; dalej także jako: "p.p.s.a."), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.
Skarga nie jest zasadna. Organy rozstrzygające sprawę prawidłowo uznały, iż decyzja z [...] stycznia 2019r. nr [...], wydana przez Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2019, nie jest dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa (art. 247 § 1 pkt 3 O.p.).
Postępowanie prowadzone w trybie nadzwyczajnym z wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji nie rozstrzyga ponownie, co do istoty pierwotnej sprawy, lecz ustala jedynie czy rozstrzygnięcie podjęte w postępowaniu zwykłym nie naruszyło rażąco prawa. Organ nie może ponownie przeprowadzać postępowania w sprawie, tworząc jej kolejną zwykłą instancję. Stwierdzenie nieważności decyzji ma jedynie umożliwić wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji ostatecznych dotkniętych najpoważniejszymi wadami. Rażące naruszenie prawa zachodzi wówczas, gdy między rozstrzygnięciem podjętym w decyzji przez organ podatkowy, a zastosowanego przepisu prawa występuje wyraźna i oczywista sprzeczność. Nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, ale o niedopuszczalne przekroczenie prawa, dodatkowo w sposób jasny i niedwuznaczny. Rażące naruszenie prawa stanowi zatem kwalifikowaną formę naruszenia prawa. Utożsamianie tego pojęcia z każdym naruszeniem prawa nie jest słuszne. Naruszenie musi mieć charakter oczywisty, wynikający z niewątpliwego stanu prawnego i nie chodzi o błędy interpretacyjne, ale o przekroczenie prawa w sposób niedwuznaczny. W orzecznictwie ugruntował się pogląd, iż w przypadku wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa strona powinna wykazać, że treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i że charakter tego naruszenia powoduje, iż decyzja taka nie może być akceptowana, jako akt wydany przez organ praworządnego państwa (tak wyrok NSA z dnia 7 czerwca 2001 r., III SA 907/00). Z rażącym naruszeniem prawa mamy czynienia w momencie, gdy proste zestawienie treści decyzji z treścią przepisu wskazuje na wzajemną sprzeczność, a orzeczenie wydane przez organ w sposób ewidentny odbiega od obowiązującej normy prawnej, przy czym wykładnia tej normy nie budzi wątpliwości (tak wyrok NSA z dnia 13 lipca 2001r., III SA 1110/00).
We wniosku o stwierdzenie nieważności (jak i w skardze) Strona wskazała, iż rażące naruszenie prawa polegało na naruszeniu sentencji wyroku TK z 24 lutego 2021r. sygn. akt S K 39/19. W sentencji wskazanego orzeczenia Trybunał orzekł: " Art.1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019r. poz. 1170) rozumiany w ten sposób, że o związaniu gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje wyłącznie posiadanie gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, jest niezgodny z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.". Jak zasadnie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wskazany wyrok zapadł po wydaniu przez Prezydenta Miasta [...] decyzji z [...] stycznia 2019r., zatem zarzut jest już z tego powodu bezpodstawny.
Wyjaśnić należy, że użyte w art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 5 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. 2019r. poz. 1170 z późn. zm.; dalej: "u.p.o.l.") sformułowanie "grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" oznacza grunty, budynki i budowie będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a. Postępowanie podatkowe w przedmiocie wymiaru podatku zostało przeprowadzone w oparciu o art. 165 § 5 pkt 1 O.p., bowiem, stan faktyczny na podstawie którego ustalono wysokość zobowiązania podatkowego za poprzedni okres tj. rok 2018 nie uległ zmianie. Podatnik nie złożył organowi podatkowemu korekty informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych informującej o zmianie stanu faktycznego na przedmiotowej nieruchomości (art. 6 ust 6 u.p.o.l.). Organ podatkowy I instancji ustalił, że Skarżący jest użytkownikiem wieczystym gruntów działki położonej we [...] przy ul. [...] oraz właścicielem budynku usytuowanego na tej działce. W związku z tym na nim ciążył obowiązek zapłaty podatku od tych przedmiotów opodatkowania. Nie była sporna również okoliczność, że Strona jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą m.in. w zakresie wynajmu i zarządzania nieruchomościami własnymi i dzierżawionymi. Cała nieruchomość (zabudowana i niezabudowana) została oddana w posiadanie zależne, na podstawie umowy najmu z [...] maja 2016r. podmiotowi - Prywatnej Ogólnokształcącej Szkole [...], za określony w umowie czynsz - płatny co miesiąc. Wykonywanie działalności w celu zarobkowym (w zamian za czynsz), w sposób ciągły (wynajęcie na dłuższy okres) i zorganizowany (na podstawie umowy najmu), przesądziło o zakwalifikowaniu najmu jako działalności gospodarczej. Oceniając istnienie związku nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej, organ wziął pod uwagę również status podatnika i charakter jego działalności (działalność gospodarcza w zakresie wynajmu i zarządzania nieruchomościami własnymi i dzierżawionymi). W konsekwencji ustalając wymiar podatku od nieruchomości za 2019r. organ uznał nieruchomość za związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej i podlegającą opodatkowaniu wyższą stawką podatku od nieruchomości. Zasadnie organ podkreślił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż grunty, budynki i budowle, które choćby pośrednio, potencjalnie lub w ograniczonym zakresie służą prowadzeniu działalności gospodarczej, powinny być uznane za związane z tą działalnością (tak wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 marca 2021 r., sygn. akt III FS K 895-898/21). Zatem słusznie oceniono, iż nie można traktować jako rażącego naruszenia prawa rozstrzygnięcia wynikającego z możliwej interpretacji danego przepisu, nawet jeżeli wykładnia ta zostanie następnie zmieniona w dominującej linii orzeczniczej sądów administracyjnych ( tak wyrok z dnia 24 kwietnia 2024 r. NSA w sprawie III FS K 98/22) jak również rozbieżności w orzecznictwie sądowo-administracyjnym co do zasady nie mogą stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa (tak wyrok z dnia 1 lutego 2024 r. NSA w sprawie I FS K 1106/22).
W tym miejscu podnieść należy, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego nie jest źródłem prawa materialnego, podobnie jak wskazywana przez Stronę interpretacja Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2005r. Stosownie do art. 87 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej źródłami powszechnie obowiązującego prawa są: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia.
W ocenie Sądu, organ zasadnie również przyjął, że nie został w sprawie rażąco naruszony art. 7 ust. 2 pkt 2 u.p.o.l., Zgodnie z tym przepisem zwalnia się publiczne i niepubliczne jednostki organizacyjne objęte systemem oświaty oraz prowadzące je organy, w zakresie nieruchomości zajętych na działalność oświatową. Skarżący w piśmie procesowym złożonym na rozprawie, odwołując się do aktualnego orzecznictwa sądów administracyjnych podniósł, iż organ wydając decyzję w 2019 roku błędnie zinterpretował wskazany przepis ustawy. Nie negując poglądów zaprezentowanych w przywołanych przez Stronę orzeczeniach, podkreślić jednak z całą mocą należy, że jak wyżej wskazano tryb stwierdzenia nieważności decyzji jest nadzwyczajnym trybem wzruszenia decyzji, stanowiącym odstępstwo od zasady ich trwałości, określonej w art. 128 O.p. Stwierdzenie nieważności decyzji to nadzwyczajny środek kontroli decyzji ostatecznej, który stosowany jest tylko w razie wyjątkowo ciężkiego naruszenia prawa i jest związany z samą decyzją. Chodzi zatem tylko o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (wyrok NSA z 19 sierpnia 2010r., sygn. akt II FSK 612/09). Rażące naruszenie prawa musi być oczywiste i łatwe do stwierdzenia (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2007r., sygn. akt I FSK 1362/06). Rażące naruszenie prawa nie występuje, gdy na tle tych samych przepisów możliwe jest wyrażenie rozbieżnych poglądów (por. wyrok SN z 20 czerwca 1995r., sygn. akt III ARN 22/95). Należy stwierdzić, że warunkiem koniecznym do uznania naruszenia prawa za rażące jest ewidentny, bezdyskusyjny charakter naruszenia konkretnego przepisu. W tym kontekście nie sposób uznać, iż organ przy wydaniu decyzji, w tym w zakresie interpretacji zakresu zwolnienia o którym stanowi art. 7 ust. 2 pkt 2 u.p.o.l., odmawiając tego zwolnienia Skarżącemu rażąco naruszył prawo.
W ocenie Sądu organ prawidłowo nie stwierdził naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji, a odmienna ocena tego faktu przez Stronę nie dowodzi, że organ prowadził postępowanie z naruszaniem zasady praworządności (art. 120 O.p.) czy zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie (art. 121 § 1 O.p.). Nałożony na organy podatkowe obowiązek działania w granicach prawa nie oznacza, że są one obowiązane interpretować fakty jedynie w sposób zadowalający dla podatnika, a więc w sposób zbieżny z jego stanowiskiem. Strona ma prawo do własnego subiektywnego przekonania o zasadności jej zarzutów, jednakże przekonanie to nie musi mieć odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawnych i ich wykładni.
Mając na uwadze powyższe sąd, na podstawie art. 151 ustawy o p.p.s.a., oddalił skargę