Wyrok WSA z dnia 22 lipca 2025, sygn. I SA/Bd 238/25

Sygnatura: I SA/Bd 238/25
Data orzeczenia: 22 lipca 2025
Sąd: Wojewódzki Sąd Administracyjny (WSA)
Status: Nieprawomocne
Podatnik: przedsiębiorca (JDG)

Streszczenie

Ł. J., prowadzący działalność gospodarczą P.-I. Ł. J. w zakresie doradztwa informatycznego, w 2020 r. zaliczył do kosztów uzyskania przychodów wydatki z faktur VAT od P. Sp. z o.o. (11 faktur) i P. Sp. z o.o. (4 faktury), łącznie na kwotę netto [...] zł. Organy podatkowe ustaliły, że faktury te są nierzetelne i nie dokumentują rzeczywistych transakcji, gdyż Spółki te nie prowadziły działalności w zakresie opisanym w fakturach (P. Sp. z o.o. zajmowała się fryzjerstwem i handlem, a P. Sp. z o.o. była nieaktywna), transakcje odbywały się bez pisemnych umów, z płatnościami…

gotówkowymi w nietypowych miejscach, a skarżący nie posiadał dokumentacji potwierdzającej wykonanie usług. Organy wydały decyzje określające zobowiązanie podatkowe, które utrzymano w odwołaniu. Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, zarzucając naruszenie przepisów postępowania i prawa materialnego, w tym zasad legalizmu, zaufania do organów, prowadzenia postępowania dowodowego oraz art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. i przepisów ustawy o VAT. Twierdził, że faktury są rzetelne, a wydatki powinny być uznane za koszty uzyskania przychodów, ponieważ usługi zostały rzeczywiście wykonane, choć nie przez wskazane Spółki, a organy oparły rozstrzygnięcie na nieudowodnionych przypuszczeniach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę, uznając, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Sąd stwierdził, że organy prawidłowo ustaliły, iż faktury są nierzetelne i nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji, co uniemożliwia zaliczenie wydatków do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. Sąd uznał, że postępowanie dowodowe było przeprowadzone prawidłowo, a organy mogły korzystać z dowodów z innych postępowań zgodnie z art. 181 O.p. Rozstrzygnięcie zapadło w trybie uproszczonym, a Sąd nie doszukał się naruszeń prawa w stopniu wymagającym uchylenia decyzji.

jeszcze 174 słowa

Pełne streszczenie po zalogowaniu

Streszczenie AI to nasza wartość dodana — zaloguj się lub załóż konto, aby zobaczyć pełną analizę.

Zaloguj się Wypróbuj za darmo

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Sędzia WSA Urszula Wiśniewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 22 lipca 2025r. sprawy ze skargi Ł. J. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 24 lutego 2025 r. nr 0401-IOD1.4102.88.2024 w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2020r. oddala skargę

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] listopada 2024 r. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego

w T. określił Ł. J. (skarżący) wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2020 r. w kwocie [...]zł. Podstawę wydanego orzeczenia stanowiły ustalenia organu dotyczące nieprawidłowości w zakresie ewidencjonowania zdarzeń gospodarczych w podatkowej księdze przychodów i rozchodów firmy P.-I. Ł. J. za 2020 r., które miały wpływ na rozliczenie podatku dochodowego od osób fizycznych za te okres. Zdaniem organu, skarżący zawyżył m.in. koszty uzyskania przychodów na łączną kwotę netto [...] zł poprzez zaewidencjonowanie wydatków wynikających z faktur VAT z tytułu zakupu usług od: P. Sp. z o.o. w C.-D. (11 faktur VAT na kwotę netto [...] zł) oraz P. Sp. z o.o. w B.-B. (4 faktury VAT na kwotę netto [...] zł). Organ pierwszej instancji ustalił, że faktury wystawione przez powołane podmioty nie dokumentują rzeczywistych transakcji gospodarczych - są nierzetelnymi fakturami, czym naruszono art. 22 ust. 1 ustawy

z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 163) - w brzmieniu obowiązującym w 2020 r.; dalej jako: u.p.d.o.f.

Rozpoznając złożone odwołanie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej

w B. decyzją z dnia [...] lutego 2025 r. utrzymał w mocy ww. decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podał, że skarżący w okresie od [...] kwietnia 2012 r. do [...] lutego 2022 r. prowadził pozarolniczą działalność gospodarczą, której przedmiotem była działalność związana z doradztwem w zakresie informatyki. Jako miejsce prowadzenia działalności gospodarczej wskazał adres: ul. S. C. [...], [...] T. (wirtualny adres z obsługą korespondencji).

W okresie objętym zaskarżoną decyzją firma nie zatrudniała pracowników. Prowadzona przez skarżącego działalność gospodarcza podlegała opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na zasadach ogólnych (według skali podatkowej) określonych w art. 27 ust. 1 u.p.d.o.f. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, po dokonanej analizie i ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, podzielił stanowisko organu podatkowego pierwszej instancji, że ujęte przez skarżącego

w kosztach uzyskania przychodów faktury VAT od P. Sp. z o.o. oraz P. Sp. z o.o. w łącznej kwocie netto [...] zł nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji w zakresie w nich opisanym, a ich jedynym celem było uzyskanie korzyści podatkowej.

Organ podkreślił, że w toku kontroli oraz postępowania podatkowego podjęto szereg czynności dowodowych pozwalających na wyjaśnienie stanu faktycznego. Zweryfikowano transakcje gospodarcze przeprowadzone przez skarżącego

w powołanym okresie. Zebrane w sprawie dowody, w szczególności dokumenty urzędowe, materiały uzyskane od organów podatkowych właściwych ze względu na siedziby kontrahentów, wyjaśnienia i zeznania skarżącego oraz świadków, informacje

i dokumenty pozyskane od kontrahentów oraz innych organów i podmiotów, w tym Prokuratury Okręgowej w K., a także inne materiały zgromadzone w toku postępowania podatkowego stanowiły podstawę dokonanego rozstrzygnięcia.

Odnośnie do P. Sp. z o.o. organ podał, że skarżący zaewidencjonował jako koszty uzyskania przychodów wydatki z tytułu zakupu usług wykonania prac zleconych na obiekcie [...] T., wykonania prac zleconych przy demontażu infrastruktury IT, demontażu systemu golem i urządzeń sieci etherent GSM T. ul. [...], montażu zdemontowanych elementów systemu golem oraz instalacji nowych wraz z uaktualnieniem łącznie z siecią RS i ethernet GSM T., montażu dodatkowych elementów do kontroli linii produkcyjnych kamer cctv i komputerów, montażu systemu nadzoru produkcji z oprogramowaniem (serwer stacje robocze monitory dotykowe) GSM T., przygotowania pras hydraulicznych na GSM T. do pracy z systemem G. , wykonania aplikacji do projektu badawczego wykorzystanie rfid i wag na potrzeby MWS, ułożenia okablowania SSP pętli VICIM T., przygotowania złącza bazy danych dla systemu magazynowego RFID etap testowy, wykonania projektu okablowania dla systemu M. [...].

Organ podkreślił, że wszystkie faktury wystawione na rzecz skarżącego mają jednolitą szatę graficzną i zostały wygenerowane w tym samym programie komputerowym,

w serwisie: "[...]". Na fakturach, w miejscu osoby upoważnionej do wystawienia dokumentu, widnieje nieczytelny podpis. Spółka została zarejestrowana [...] stycznia 2016 r. pierwotnie jako C. O. I. Sp. z o.o. W dniu [...] maja 2023 r. Spółka została wykreślona z KRS.

Z ostatecznych decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w C.-D. w zakresie podatku od towarów i usług za IV kwartał 2019 r. oraz za I kwartał 2020 r.,

w których określono kwotę podatku do zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy

o podatku od towarów i usług (dalej: u.p.t.u.), wynikającą z wystawionych faktur VAT niedokumentujących rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, w tym na rzecz firmy P.-I. Ł. J., wynika m.in., że pod adresem wskazanym w KRS jako siedziba spółki: C. - D., ul. [...] - brak oznak prowadzenia działalności, co ustalono na podstawie informacji od właściciela posesji. Spółka prowadziła działalność pod tym adresem do stycznia 2020 r. Spółka zgłosiła adres prowadzenia działalności oraz przechowywania dokumentacji księgowej -T. ul. [...], w wyniku podjętych czynności nie stwierdzono oznak prowadzenia działalności pod tym adresem. W 2019 r. Spółka zatrudniała dwóch pracowników: A. O. i K. O., natomiast w 2020 r. Spółka nie zatrudniała pracowników. Zajmowała się działalnością gospodarczą w zakresie usług fryzjerskich, handlu kosmetykami oraz pośrednictwem sprzedaży części do samochodów,

a w okresie od [...] stycznia 2020 r. do [...] stycznia 2020 r. nie prowadziła żadnej działalności. K. O. zeznał, że funkcję Prezesa P. Sp. z o.o. pełnił do lutego 2020 r. Spółka zatrudniała jednego pracownika - A. O.,

w charakterze fryzjerki. Pełniąc w Spółce funkcję Prezesa Zarządu zajmował się działalnością Spółki, tj. poszukiwaniem kontrahentów, handlem samochodami

i częściami zamiennymi, dostarczaniem dokumentów do księgowego. Spółka prowadziła również działalność w zakresie usług fryzjerskich. Wszystkimi sprawami

w Spółce zajmował się osobiście K. O., oprócz spraw księgowych, ale wystawiał faktury dokumentujące sprzedaż. Obecny udziałowiec (od [...] stycznia 2020 r. posiadający 100% udziałów) oraz Prezes Zarządu Spółki W. R. nie stawił się w Urzędzie Skarbowym, nie udostępnił dokumentów oraz nie udzielił żadnych wyjaśnień. Spółka nie przedłożyła dokumentacji źródłowej, nie złożyła deklaracji VAT-7 za miesiące I-III 2020 r., nie przesłała plików JPK VAT. Za IV kwartał 2019 r. złożyła deklarację VAT-7K oraz przesłała pliki JPK VAT, jednak nie dokonała wpłaty podatku. W okresie objętym postępowaniami wystawiała faktury VAT dotyczące rzekomych usług transportowych, usług budowlanych, zdalnej obsługi zgłoszeń serwisowych w sieci, wsparcia wykonawczego polegającego na usunięciu awarii w instalacjach technicznych, wynajmu koparki i urządzeń: agregatu prądotwórczego, zagęszczarki oraz sprzedaży modułu GSM/GPRS, kamer FULLHD, baterii podczerwieni itp. Kontakt odbiorców

z P. Sp. z o.o. ograniczał się do telefonów, e-maili, spotkań, które odbywały się w miejscach typu: stacje benzynowe, centra handlowe, restauracje. Odbiorcy usług sporadycznie lub w ogóle nie nadzorowali wykonywanych prac, ograniczony był kontakt z osobami wykonującymi pracę - odbiorcy nie mieli większej

z nimi styczności, na miejsce wykonywania prac przyjeżdżali za każdym razem inni członkowie ekip. Odbiorcy usług nie posiadali wiedzy czy prace wykonywane były przez pracowników P. Sp. z o.o., czy Spółka korzystała z usług podwykonawców. Faktury przekazywane były e-mailem lub przez przedstawiciela Spółki - brak danych personalnych tej osoby, spotkania odbywały się w galeriach handlowych lub na stacjach benzynowych. Świadkowie wskazali, że zapłaty dokonywano gotówką po wykonaniu zlecenia - m.in. panu podającemu się za Prezesa P. Sp. z o.o. lub przedstawicielowi, w galeriach handlowych bądź na stacjach benzynowych. Miejsca, gdzie świadczono usługi o charakterze budowlanym, informatycznym zostały wskazane, ale brak jakichkolwiek innych dowodów poza fakturami np. umów, zleceń, protokołów odbioru prac potwierdzających wykonywanie usług.

Odnośnie do P. Sp. z o.o. organ wskazał, że skarżący zaewidencjonował jako koszty uzyskania przychodów wydatki z tytułu zakupu usług integracji systemu SSP i systemu oddymiania, wykonania oprogramowania systemu ssp dla czujników ASD i oddymiania, montażu czujników aspiracyjnych wraz

z programowaniem i uruchomieniem, wykonania konfiguracji i wizualizacji pras

w systemie MES Golem. Organ podkreślił, że wszystkie faktury wystawione przez P. Sp. z o.o. mają taką samą szatę graficzną. Na fakturach w miejscu osoby upoważnionej do wystawienia dokumentu, widnieje pieczątka P. Sp. z o.o. oraz nieczytelny podpis. P. Sp. z o.o. została zarejestrowana [...] czerwca 2008 r. Przeważającym rodzajem działalności była działalność związana

z oprogramowaniem. Prezesem Zarządu Spółki od [...] listopada 2017 r. był R. W.. Ostatnie sprawozdanie finansowe Spółka złożyła za 2017 r., od 2018 r. zaprzestała składania sprawozdań finansowych. W dniu [...] lutego 2019 r. P. Sp. z o.o. została wykreślona przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w [...] z rejestru podatników VAT na podstawie art. 96 ust. 9a pkt 2 u.p.t.u. Następnie [...] września 2020 r. Spółka P. ponownie została zarejestrowana, ale tylko do [...] września 2020 r. W przedmiotowym okresie Spółka nie złożyła zeznania podatkowego CIT-8 za 2020 r., a także deklaracji VAT-7 do rozliczenia podatku od towarów i usług. Spółka nie złożyła dokumentów wskazujących na zatrudnianie pracowników w 2020 r., tj. deklaracji PIT-4R oraz informacji PIT-11.

Dyrektor zauważył, że z akt sprawy wynika, iż Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. B. przeprowadził wobec P. Sp. z o.o.

w zakresie podatku od towarów i usług za wrzesień 2020 r. kontrolę podatkową oraz postępowanie podatkowe zakończone ostateczną decyzją. Z decyzji wynika, że pod zgłoszonym adresem siedziby Spółki P., tj. przy ul. [...]

w [...] nie ma żadnych oznak prowadzenia działalności gospodarczej przez tę Spółkę. Ustalono, że od 2022 r. we wskazanym miejscu znajduje się inna firma. Na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach KRS ustalono, że [...] sierpnia 2018 r. R. W. został odwołany z funkcji Prezesa Zarządu Spółki. N. prezesem został A. N..

Za wrzesień 2020 r. Spółka P. nie złożyła deklaracji VAT-7 i właściwego pliku JPK, a także nie zapłaciła podatku należnego wynikającego z faktur, których odbiorcą był skarżący. Ze Spółką nie było żadnego kontaktu, nie odpowiadała na wezwania organu podatkowego i nie dostarczyła żadnej dokumentacji księgowej ani wyjaśnień w sprawie. Ponadto nie potwierdziła jakichkolwiek nabyć towarów i usług we wrześniu 2020 r., kiedy wystawiła faktury na rzecz skarżącego. Natomiast Prezes Zarządu Spółki - A. N. nie odbierał kierowanej do niego korespondencji.

W ocenie Dyrektora IAS, za niewiarygodne uznać należy zeznania i wyjaśnienia skarżącego na okoliczność współpracy i przebiegu transakcji z P. Sp.

z o.o. oraz P. Sp. z o.o. Skarżący podczas przesłuchania nie potrafił wskazać szczegółów prac, które miały być wykonane przez powołane Spółki, nie był

w siedzibie tych Spółek, nie znał nazwisk osób reprezentujących te Spółki, nie zawarł

z ww. Spółkami umów pisemnych, nie wiedział ile osób wykonywało usługi, ani nie pamiętał jakie usługi wykonywały te Spółki. Nie potrafił wskazać jakim konkretnie zleceniem zajmowała się Spółka P.. Nie był w stanie powiedzieć ilu pracowników ze strony tej Spółki realizowało usługę, ani wskazać z imienia i nazwiska osoby nadzorującej prace, nie sprawdzał wiarygodności tej Spółki, polegał jedynie na opinii osoby polecającej. Ze Spółką P. kontaktował się telefonicznie lub na trasie w umówionym miejscu. Nie zawarł pisemnej umowy ze Spółką P.,

a płatności były regulowane gotówką. Nie potrafił również wskazać żadnych innych szczegółów dotyczących wzajemnej współpracy, w tym jakie usługi i dla jakich firm były realizowane przez Spółkę P..

W ocenie organu, racjonalnie działający przedsiębiorstwa w branży usług informatycznych, osiągający wysokie przychody powinien stosować zasadę ograniczonego zaufania w stosunku do nowych kontrahentów. Natomiast rzekoma współpraca skarżącego ze Spółkami pozbawiona była elementarnej przezorności przy nawiązywaniu kontaktów. Przedsiębiorca profesjonalnie działający w branży,

w odniesieniu do usług niematerialnych, powinien gromadzić wszelką dokumentację potwierdzającą wykonanie takich usług, tj. umowy, porozumienia, protokoły odbioru wykonywanych usług, korespondencję handlową, wydruki e-mailowe, kalkulację ceny, dokumentację zdjęciową. W toku prowadzonego postępowania skarżący takich dokumentów nie przedłożył, przy czym zachowywał bierną postawę, która utrudniała wyjaśnienie rzekomych okoliczności współpracy ze Spółkami. Okolicznością wzbudzającą wątpliwości powinien być niski kapitał zakładowy P. Sp.

z o.o. nieodpowiadający łącznej kwocie z wystawionych faktur. Organ zaznaczył, że

w niniejszej sprawie nie zakwestionowano samego faktu wykonania przedmiotowych usług informatycznych, zafakturowanych na rzecz odbiorców skarżącego, a jedynie stwierdzono, że usługi te nie zostały wykonane przez P. Sp. z o.o. oraz P. Sp. z o.o. Z odpowiedzi ostatecznych odbiorców usług wynika, że skarżący posiłkował się osobami trzecimi, jednak nie potwierdzono udziału Spółek

w pracach.

W ocenie Dyrektora IAS, akta niniejszej sprawy zawierają materiał dowodowy, zgromadzony z zachowaniem wszelkich reguł procedury podatkowej, który pozwala na stwierdzenie, że w powołanym okresie P. Sp. z o.o. oraz P. Sp. z o.o. nie były dostawcami przedmiotowych usług na rzecz skarżącego w związku

z czym zakwestionowane faktury są dokumentami, które nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji. Organ odwoławczy podkreślił, że przy ustalaniu wysokości przychodu oraz kosztów uzyskania przychodów z prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej w 2020 r., organ pierwszej instancji wyczerpująco rozpatrzył zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i dokonał jego oceny we wzajemnym powiązaniu wszystkich dowodów, zgodnie z zasadą swobodnej, a nie dowolnej oceny tych dowodów.

W złożonej do tut. Sądu skardze skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając naruszenie:

1) art. 120 w zw. z art 121 § 1 O.p. poprzez naruszenie zasady legalizmu i zasady zaufania do organów podatkowych przejawiające się: oparciem decyzji o swobodne, nieudowodnione przypuszczenia organu podatkowego na bazie dokumentów wytworzonych przez inne organy podatkowe i niepodatkowe, niezastosowaniem się do wytycznych zawartych w wiążącym organy podatkowe orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej i w konsekwencji postawieniem błędnych tez

w zakresie kwalifikacji prawnej dokonanych przez podatnika transakcji gospodarczych;

2) art 121 § 1. w zw. art. 124 O.p poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania podatnika do organów podatkowych oraz wydanie rozstrzygnięcia sprzecznego z zasadą przekonywania, na skutek:

- wykreowania nieprawdziwego wizerunku podatnika, jako podmiotu nierzetelnego, uczestniczącego w dokumentowaniu fikcyjnych czynności i dążącego do bliżej nieokreślonej, rzekomej korzyści podatkowej, w sytuacji gdy prawidłowa ocena podjętych przez niego działań w zakresie nawiązania oraz kontynuowania współpracy gospodarczej z kontrahentami prowadzi do wniosku, że podatnik działał w sposób standardowy na rynku oraz w zaufaniu do organów podatkowych,

- braku przedstawienia zasadnych przesłanek, jakimi organ podatkowy kierował się wydając skarżoną decyzję;

3) art. 122 w zw. z art. 187 § 1, art. 180 § 1, art. 181, art. 188 oraz art 191 O.p. poprzez nieprzeprowadzenie wyczerpującego postępowania dowodowego, a tym samym błędne ustalenie stanu faktycznego badanej sprawy oraz przekroczenie granic swobodnej oceny materiału dowodowego, w szczególności polegające na:

- braku udowodnienia, że faktury zakupowe P. Sp. z o.o., P. Sp. z o.o. nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych,

- nieprzeprowadzeniu analizy zasad panujących na właściwym dla podatnika rynku,

a przez to nieustaleniu, czy sposób prowadzenia działalności gospodarczej odbiegał

w badanym okresie od standardów przyjętych przez inne, funkcjonujące na tym rynku podmioty gospodarcze i wykorzystanie podwykonawców odbiegało od tych zasad,

- zignorowaniu okoliczności świadczących na korzyść podatnika, przemawiających za przyjęciem, że działał on w badanym okresie w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa, takich jak: rzeczywiste i niekwestionowane przez odbiorców usług rzetelne wykonanie zleconych prac oraz wyjaśnień strony o rynkowym charakterze transakcji, dokonywaniu weryfikacji danych rejestrowych kontrahentów i dokonywaniu rzeczywistego obrotu gospodarczego,

- oparciu skarżonej decyzji nie na podstawie dowodów, lecz na podstawie niepoddających się weryfikacji, co do prawdziwości wątpliwości, podejrzeń i ocen organu,

- braku przesłuchania kluczowych świadków w toku danego postępowania (m.in. K. O., W. R., K. W., S. W.);

4) art. 123 § 1 w zw. z art. 194 § 1 oraz art. 180 § 1 i art. 181 O.p. poprzez: uznanie, że kontrahenci podatnika nie byli rzeczywistymi podwykonawcami na rzecz podatnika, w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w sprawach niedotyczących w sposób bezpośredni podatnika;

5) art. 86 ust. 1 w zw. z ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, w zw. z art. 167 i 168 lit. a i art. 178 lit. a Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej poprzez niewłaściwe niezastosowanie, z uwagi na bezpodstawne zakwestionowanie prawa podatnika do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z kwestionowanych faktur VAT zakupowych,

6) art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a u.p.t.u. poprzez niewłaściwe zastosowanie z uwagi na bezpodstawne i wadliwe uznanie, jakoby kwestionowane w sprawie czynności opodatkowane dokonane przez podatnika - uprawniające do odliczenia podatku naliczonego - stanowiły czynności fikcyjne, podczas gdy z materiału dowodowego jednoznacznie wynika fakt rzeczywistego ich dokonania;

7) art. 22 u.p.d.o.f. poprzez błędne przyjęcie, że w sprawie występują dokumenty/faktury, które nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych

i jako takie nie stanowią podstawy do ujęcia poniesionych wydatków w kosztach uzyskania przychodu pomimo faktycznego poniesienia wydatków.

W ocenie skarżącego nie można zgodzić się z tym, że w przedmiotowym okresie prowadził on działalność gospodarczą w sposób nierzetelny. Tym samym w niniejszej sprawie brak jest podstaw do zakwestionowania prawidłowości rozliczeń w podatku dochodowym od osób fizycznych i pozbawienia skarżącego prawa do odniesienia

w ciężar kosztów uzyskania przychodu kwot wydatkowanych z faktur wystawionych przez P. Sp. z o.o. i P. Sp. o.o. Skarżący podkreślił, że

w sprawie nie występowały żadne fikcyjne faktury i ustalenia organu podatkowego oparto o konfabulacje i zmyślenia K. O. i W. R., osób, których wiarygodność zeznań jest "zerowa" w sytuacji grożącej im odpowiedzialności karnej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego

z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: "p.p.s.a.") wynika, że zaskarżona decyzja podlega uchyleniu wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że niniejsza skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Zgodnie z art. 119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek

o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna

z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażądała przeprowadzenia rozprawy. W niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki, o których mowa w art. 119 pkt 2 p.p.s.a, gdyż w odpowiedzi na skargę organ wniósł

o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, a skarżący poinformowany w piśmie

z dnia [...] maja 2025 r. o wniosku organu, nie zażądał przeprowadzenia rozprawy.

Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza prawa w stopniu nakazującym uwzględnienie skargi.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest zasadność zakwestionowania przez organ wydatków jako kosztów uzyskania przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącego w 2020 r. pod nazwą P.-I. Ł. J., dotyczących transakcji udokumentowanych fakturami VAT, których wystawcami były: 1) P. Sp. z o.o. z/s C.-D. - 11 faktur VAT na kwotę netto [...] zł; 2) P. Sp. z o.o. z/s B.-B. - 4 faktury VAT na kwotę netto [...] zł.

Organy stwierdziły, że faktury wystawione przez powołane podmioty nie dokumentują rzeczywistych transakcji gospodarczych - są nierzetelnymi fakturami, stąd zaliczenie wynikających z nich kwot narusza art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. Przeciwne stanowisko prezentuje skarżący zarzucając naruszenie szeregu przepisów postępowania i prawa materialnego.

W zaistniałym sporze rację należy przyznać organowi.

Odnośnie do okoliczności transakcji z P. Sp. z o.o. organy ustaliły, że Spółka ta wystawiła 11 faktur VAT na łączną kwotę netto [...] zł, mających potwierdzać zakup następujących usług: wykonania prac zleconych na obiekcie [...] T., wykonania prac zleconych przy demontażu infrastruktury IT, demontażu systemu golem i urządzeń sieci etherent GSM T. ul. [...], montażu zdemontowanych elementów systemu golem oraz instalacji nowych wraz z uaktualnieniem łącznie

z siecią RS i ethernet GSM T., montażu dodatkowych elementów do kontroli linii produkcyjnych kamer cctv i komputerów, montażu systemu nadzoru produkcji

z oprogramowaniem (serwer stacje robocze monitory dotykowe) GSM T., przygotowania pras hydraulicznych na GSM T. do pracy z systemem G. M., wykonania aplikacji do projektu badawczego z wykorzystaniem rfid i wag na potrzeby M., ułożenia okablowania SSP pętli VICIM T., przygotowania złącza bazy danych dla systemu magazynowego RFID etap testowy, wykonania projektu okablowania dla systemu M. [...].

W wyniku analizy zgromadzonego materiału dowodowego organ stwierdził, że wszystkie ww. faktury wystawione przez P. Sp. z o.o. mają jednolitą szatę graficzną i zostały wygenerowane w tym samym programie komputerowym,

w serwisie: "efaktury.org". Na fakturach, w miejscu osoby upoważnionej do wystawienia dokumentu, widnieje nieczytelny podpis. Z Krajowego Rejestru Sądowego wynika, że Spółka P. Sp. z o.o. została zarejestrowana [...] stycznia 2016 r. pierwotnie jako C. O. I. Sp. z o.o., zaś [...] maja 2023 r. Spółka została wykreślona z KRS. Od [...] sierpnia 2017 r. do momentu wykreślenia z rejestru, adres siedziby Spółki zgłoszony został przy ul. [...], C.-D.. Wcześniejszy adres rejestracyjny, tj. ul. [...], T. - pozostał zgłoszonym do urzędu jako miejsce prowadzenia działalności. Prezesem Zarządu Spółki w okresie od [...].08.2017 r. do [...].02.2020 r. był K. O., a w okresie od [...].02.2020 r. do [...].05.2023 r. - W. R.. Udziałowcami Spółki do [...].02.2020 r. byli K. O. i A. O., a następnie W. R.. Przedmiotem przeważającej działalności Spółki było fryzjerstwo i pozostałe zabiegi kosmetyczne. Ponadto z danych KRS wynika, że P. Sp. z o.o. nie składała sprawozdań finansowych za 2018 r. i kolejne lata. W toku kontroli podatkowej w zakresie podatku VAT za okres od [...] stycznia 2020 r. do [...] marca 2020 r. prowadzonej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w C.-D. przeprowadzono [...] marca 2021 r. oględziny w miejscu wskazanym jako miejsce prowadzenia działalności przez P. Sp. z o.o., tj. pod adresem: ul. [...], T.. Nie stwierdzono jednak żadnych oznak prowadzenia działalności przez tę Spółkę - brak oznaczeń, szyldów, tablic itp. Były natomiast szyldy innych firm. Pracownicy urzędu przeprowadzili rozmowę z właścicielem nieruchomości, który nie podał swojego nazwiska. Mężczyzna ten poinformował, że nie zna P. Sp. z o.o. i że Spółka ta nie prowadzi działalności gospodarczej pod adresem ul. [...], T.. Na miejscu oględzin wykonano zdjęcia potwierdzające powyższe ustalenia, co do braku znamion prowadzonej działalności gospodarczej.

Ponadto ustalono, że współwłaścicielem nieruchomości przy ul. [...]

w C.-D., zgłoszonej jako siedziba P. Sp. z o.o., jest T. P., która w piśmie z [...] marca 2024 r. poinformowała, że lokal użytkowy znajdujący się w ww. nieruchomości w okresie od [...] września 2016 r. do [...] stycznia 2020 r. był wynajmowany przez C. O. I. Sp. z o.o. A. O.,

w okresie od [...] lutego 2020 r. do [...] maja 2020 r. lokal ten nie był wynajęty, a od [...] maja 2020 r. wynajęty został nowemu najemcy, który prowadził w nim salon fryzjerski. Według T. P. nic nie wskazywało na prowadzenie działalności przez P. Sp. z o.o. w tym miejscu - brak szyldu, klientów, pracowników.

Z kolei w oświadczeniu z [...] lipca 2020 r. K. O. poinformował, że był udziałowcem P. Sp. z o.o. do [...] stycznia 2020 r. Wskazał, że w okresie od [...] stycznia 2020 r. do [...] stycznia 2020 r. P. Sp. z o.o. nie prowadziła żadnej działalności gospodarczej, zajmowała się działalnością gospodarczą w zakresie fryzjerstwa, handlu kosmetykami oraz pośrednictwem sprzedaży części do samochodów ciężarowych.

Ponadto ustalono, że P. Sp. z o.o. została wykreślona z rejestru podatników VAT [...] lipca 2020 r. przez Naczelnika Urzędu Skarbowego

w C.-D. na podstawie art. 96 ust. 9a pkt 2 u.p.t.u., w związku

z niezłożeniem deklaracji VAT-7 za I i II kwartał 2020 r. Organ wskazał, że Spółka ta nie zatrudniała pracowników w 2020 r., brak deklaracji PIT-4R oraz informacji PIT-11. Ponadto nie złożyła zeznania podatkowego CIT-8 za 2020 r.

W sprawie należy też mieć na uwadze, że Naczelnik Urzędu Skarbowego

w C.-D. przeprowadził wobec P. Sp. z o.o. kontrole podatkowe oraz postępowania podatkowe w zakresie podatku od towarów i usług, które zostały zakończone ostatecznymi decyzjami z [...] listopada 2022 r. za IV kwartał 2019 r. oraz z [...] listopada 2021 r. za I kwartał 2020 r., a którymi określono kwotę podatku do zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 u.p.t.u. wynikającą z wystawionych faktur VAT niedokumentujących rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, w tym na rzecz firmy P.-I. Ł. J.. Zasadnie organ odwołuje się także do tych decyzji

i wskazuje na następujące okoliczności:

- pod adresem wskazanym w KRS jako siedziba P. Sp. z o.o. brak oznak prowadzenia działalności, Spółka prowadziła działalność pod tym adresem do stycznia 2020 r.,

- Spółka zgłosiła inny adres prowadzenia działalności oraz przechowywania dokumentacji księgowej, jednakże nie stwierdzono oznak prowadzenia działalności także pod tym adresem,

- w 2019 r. Spółka zatrudniała dwóch pracowników: A. O. i K. O., natomiast w 2020 r. Spółka nie zatrudniała pracowników,

- były Prezes oraz udziałowiec P. Sp. z o.o. do [...].01.2020 r. - K. O. oświadczył, że P. Sp. z o.o. zajmowała się działalnością gospodarczą w zakresie usług fryzjerskich, handlu kosmetykami oraz pośrednictwem sprzedaży części do samochodów, a w okresie od [...].01.2020 r. do [...].01.2020 r. nie prowadziła żadnej działalności,

- przesłuchany [...].06.2022 r. K. O. zeznał, że funkcję Prezesa P. Sp. z o.o. pełnił do lutego 2020 r. Spółka zatrudniała jednego pracownika - A. O., w charakterze fryzjerki. Pełniąc w Spółce funkcję Prezesa Zarządu zajmował się działalnością Spółki, tj. poszukiwaniem kontrahentów, handlem samochodami i częściami zamiennymi, dostarczaniem dokumentów do księgowego. Spółka prowadziła również działalność w zakresie usług fryzjerskich; wszystkimi sprawami w Spółce zajmował się osobiście K. O., oprócz spraw księgowych, ale wystawiał faktury dokumentujące sprzedaż. W KRS jako przeważający rodzaj działalności wskazano fryzjerstwo, lecz Spółka prowadziła

w tym okresie działalność polegającą głównie na handlu częściami samochodowymi, oprócz tego Spółka prowadziła handel kosmetykami,

- obecny udziałowiec (od [...].01.2020 r. posiadający 100% udziałów) oraz Prezes Zarządu Spółki W. R. nie stawił się w Urzędzie Skarbowym, nie udostępnił dokumentów oraz nie udzielił żadnych wyjaśnień,

- Spółka nie przedłożyła dokumentacji źródłowej, nie złożyła deklaracji VAT-7 za miesiące I-III 2020 r., nie przesłała plików JPK VAT,

- Spółka złożyła deklarację VAT-7K za IV kwartał 2019 r. oraz przesłała pliki JPK VAT, jednak nie dokonała wpłaty podatku za ww. okres,

- w okresie objętym postępowaniami Spółka wystawiała faktury VAT dotyczące rzekomych usług transportowych, usług budowlanych, zdalnej obsługi zgłoszeń serwisowych w sieci, wsparcia wykonawczego polegającego na usunięciu awarii

w instalacjach technicznych, wynajmu koparki i urządzeń: agregatu prądotwórczego, zagęszczarki oraz sprzedaży modułu GSM/GPRS, kamer FULLHD, baterii podczerwieni itp.,

- wartości oraz rodzaj towarów i usług wykazanych na fakturach wskazują na konieczność posiadania środków transportu, urządzeń, wyposażenia oraz zatrudnienia pracowników posiadających określoną wiedzę, kwalifikacje,

- kontakt odbiorców z P. Sp. z o.o. ograniczał się do telefonów, e-maili, spotkań, które odbywały się w miejscach typu: stacje benzynowe, centra handlowe, restauracje,

- faktury przekazywane były e-mailem lub przez przedstawiciela Spółki, jednak brak danych personalnych tej osoby, spotkania odbywały się w galeriach handlowych lub na stacjach benzynowych,

- odbiorcy usług sporadycznie lub w ogóle nie nadzorowali wykonywanych prac,

- ograniczony był kontakt z osobami wykonującymi pracę - odbiorcy nie mieli większej

z nimi styczności, na miejsce wykonywania prac przyjeżdżali za każdym razem inni członkowie ekip,

- odbiorcy usług nie posiadali wiedzy czy prace wykonywane były przez pracowników P. Sp. z o.o., czy Spółka ta korzystała z usług podwykonawców,

- świadkowie wskazali, że zapłaty dokonywano gotówką po wykonaniu zlecenia - m.in. panu podającemu się za Prezesa P. Sp. z o.o. lub przedstawicielowi,

w galeriach handlowych bądź na stacjach benzynowych,

- miejsca, gdzie świadczono usługi o charakterze budowlanym, informatycznym zostały wskazane, ale brak jakichkolwiek innych dowodów poza fakturami np. umów, zleceń, protokołów odbioru prac potwierdzających wykonywanie usług.

Zdaniem tut. Sądu, niewątpliwie zarówno z ustaleń dokonanych

w postępowaniu prowadzonym wobec skarżącego Ł. J., jak również w P. Sp. z o.o. wynika, że brak jest dowodów potwierdzających wykonanie usług przez tę Spółkę w zakresie określonym w zakwestionowanych fakturach. Ustalenia w tym zakresie są spójne.

Należy też mieć na uwadze, że w trakcie przesłuchania skarżącego

w charakterze kontrolowanego [...] listopada 2021 r. na okoliczność współpracy

i transakcji z firmą P. Sp. z o.o. skarżący zeznał, że: Spółkę tę kojarzy

z nazwy, nie wiedział gdzie mieściła się siedziba Spółki, nigdy tam nie był.

Z P. Sp. z o.o. kontaktował się telefonicznie, nie znał z imienia i nazwiska osoby reprezentującej Spółkę. Nie potrafił wskazać jakim konkretnie zleceniem zajmowała się Spółka P.. Nie był w stanie powiedzieć ilu pracowników ze strony Spółki realizowało usługę, wskazać z imienia i nazwiska osoby nadzorującej prace. Z zeznań skarżącego wynika, że nie sprawdzał wiarygodności tej Spółki, polegał na opinii osoby polecającej. Za usługi płacił gotówką - udokumentowaną KP. Skarżący zatem nie miał ani dowodów, ani dostatecznej wiedzy celem zweryfikowania rzeczywistego wykonania usług przez tę Spółkę.

Organ odniósł się także do treści zeznań skarżącego przesłuchanego (trzykrotnie) w charakterze świadka w toku śledztwa prowadzonego przez Prokuraturę Okręgową w K.. Wynika z nich, że P. Sp. z o.o. znalazł

w ogłoszeniach w internecie. W. R. poznał osobiście, spotkanie odbyło się "gdzieś na trasie", nie wiedział kim on był w Spółce i czy pełnił funkcję prezesa Spółki. Przyznał, że nie weryfikował Spółki, polegał tylko na informacjach zamieszczonych w internecie, z których wynikało, że Spółka ta dysponuje osobami

i instalacjami potrzebnymi do realizacji zleconych prac. Nigdy nie był w siedzibie P. Sp. z o.o. Ze Spółką nie zawarł pisemnej umowy, lecz ustną.

W momencie otrzymania faktury rozliczał się gotówkowo. Zeznał, że przekazywał gotówkę osobie, która nadzorowała wykonanie projektu. W ramach wykonywanych prac technicznych przez P. Sp. z o.o. miał kontakt z brygadzistą/kierownikiem ww. Spółki, jednak nie wskazał nazwiska tej osoby. Skarżący nie poznał nigdy K. O.. Podał, że podjął współpracę z P. Sp. z o.o.

z uwagi na brak kontrahentów w lokalizacji firmy skarżącego oraz z uwagi na ustalony swój budżet. Według zeznań skarżącego, Spółka wykonywała montaż urządzeń, montaż okablowania, tj. zajmowała się budowaniem infrastruktury informatycznej. Do prac wykorzystywany był podstawowy sprzęt (obcinaczki, wkrętarka). W przypadku specjalistycznych urządzeń typu podnośnik, to taki sprzęt wynajmował skarżący. Zeznał, że na miejscu prac był jakiś brygadzista, którego imienia i nazwiska nie znał. Skarżący nie był w stanie podać imion i nazwisk wykonawców usług.

Zauważyć należy, że kolejne wezwania kierowane do K. O. - P. Zarządu P. Sp. z o.o. nie były podjęte. Z kolei W. R. - P. Zarządu P. Sp. z o.o. (według KRS w okresie od [...].02.2020 r. do [...].05.2023 r.) odbierał korespondencję, jednakże nie stawił się

w wyznaczonych terminach na przesłuchanie. Wprawdzie został przesłuchany

w charakterze świadka [...] kwietnia 2022 r. Ł. G., jednakże zeznał, że "pewnie" na którymś z projektów poznał osoby ze Spółki P., nie wskazał jednak na jakim, nie był w stanie podać pracowników Spółki, nie posiadał wiedzy, gdzie Spółka prowadziła działalność gospodarczą.

Zdaniem tut. Sądu, w takiej sytuacji zasadnie organ włączył do akt sprawy także dowody pozyskane ze śledztwa. Z materiału dowodowego sprawy bowiem wynika, że P. Sp. z o.o. została objęta śledztwem Prokuratury Okręgowej

w K. zakończonym aktem oskarżenia z [...] grudnia 2023 r. przeciwko K. O., W. R. i innym. Zarzuty obejmują wystawianie poświadczających nieprawdę faktur VAT przy posłużeniu się danymi firmy P. Sp. z o.o., które to faktury nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych zaistniałych pomiędzy ich wystawcą i odbiorcą. Zarzuty te obejmują także faktury wystawione na rzecz firmy skarżącego.

Przy czym zauważyć należy, że podczas przesłuchania w toku śledztwa przeprowadzonego [...] marca 2023 r. K. O. zmienił swoje stanowisko

i przyznał się w całości do zarzucanych mu czynów. Wyjaśnił, że wystawiał faktury niedokumentujące rzeczywistych zdarzeń gospodarczych w imieniu P. Sp. z o.o., z czego uzyskiwał korzyści finansowe. Wskazał, że sprzedał Spółkę W. R. jako przypadkowej osobie. Następnie podczas przesłuchania [...] lipca 2023 r. K. O. podtrzymał swoje wyjaśnienia

o nierzetelności faktur wystawionych przez P. Sp. z o.o. na rzecz innych podmiotów. Wyjaśnił, że działalność P. Sp. z o.o. polegała na prowadzeniu salonu fryzjerskiego i sprzedaży kosmetyków przez jego żonę - A. O.. Poza tym miał on pośredniczyć w sprzedaży niewielkich ilości butli galonowych do wody i równolegle w tym czasie zajmował się również wystawianiem nierzetelnych faktur. Natomiast [...] marca 2023 r. przesłuchany w charakterze podejrzanego W. R. wyjaśnił, że nabył P. Sp. z o.o. od K. O.. Zdaniem W. R., Spółka nie prowadziła działalności, jak zeznał: "spółka według mnie była martwa. Ja żadnych czynności

w spółce nie wykonywałem. (...) Spółka nie przynosiła żadnych dochodów". Wskazał też, że nie zna skarżącego, nie miał wiedzy odnośnie do faktur wystawianych przez P. Sp. z o.o. podając: "ja nic nie wiem na temat wystawiania przez P. faktur VAT, ja osobiście żadnych faktur nie wystawiałem oraz nie pobierałem żadnych pieniędzy, nie wiem jakie rachunki miała firma, nie pobierałem żadnych pieniędzy w gotówce".

Mając na uwadze powyższe, tut. Sąd zauważa, że dowody zgromadzone zarówno w kontrolach, postępowaniach podatkowych oraz pozyskane ze śledztwa pozwalają na dość jednoznaczną konkluzję, że faktury wystawione przez Spółkę P. nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, tj. nie potwierdzają nabycia usług przez skarżącego od tego podmiotu. Brak jest wiarygodnych dowodów, które potwierdzałyby wykonywanie spornych usług przez P. Sp. z o.o. Dodać też należy, że ze sporządzonego przez skarżącego zestawienia wynika, że połowa faktur zakupu od rzekomego podwykonawcy była wystawiona później niż faktury sprzedaży wystawione przez skarżącego. Niemniej jednak organ nie zakwestionował sprzedaży usług przez skarżącego na rzecz podmiotów wskazanych

w wystawionych przez niego fakturach, lecz zasadnie stwierdził, że nie nabył tych usług od P. Sp. z o.o.

W konsekwencji trafnie organy stwierdziły, że usługi, których wykonawcą miała być P. Sp. z o.o. w rzeczywistości nie miały miejsca, a nierzetelne faktury wystawione przez ten podmiot posłużyły skarżącemu do osiągnięcia korzyści podatkowych. Spółka P. faktycznie nie świadczyła usług informatycznych, jej sferą działania było fryzjerstwo i zabiegi kosmetyczne. W tej sytuacji wykazane przez skarżącego faktury w podatkowej księdze przychodów

i rozchodów zasadnie organy oceniły jako nieodzwierciedlające rzeczywistych zdarzeń gospodarczych w nich opisanych, a tym samym kwoty w nich wykazane nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów.

W zakresie faktur od P. Sp. z o.o. organ dokonał podobnych ustaleń. Otóż w podatkowej księdze przychodów i rozchodów skarżący zaewidencjonował jako koszty uzyskania przychodów wydatki na łączną kwotę netto [...] zł, wynikające z 4 faktur VAT wystawionych w okresie od 14 września do [...] września 2020 r. przez tę Spółkę. Faktury miały potwierdzać nabycie usług integracji systemu SSP i systemu oddymiania, wykonania oprogramowania systemu ssp

dla czujników ASD i oddymiania, montażu czujników aspiracyjnych wraz

z programowaniem i uruchomieniem, wykonania konfiguracji i wizualizacji pras

w systemie MES Golem. Stwierdzono, że wszystkie faktury wystawione przez P. Sp. z o.o. mają taką samą szatę graficzną, a na fakturach w miejscu osoby upoważnionej do wystawienia dokumentu widnieje pieczątka P. Sp. z o.o. oraz nieczytelny podpis. Z Krajowego Rejestru Sądowego wynika, że P. Sp. z o.o. została zarejestrowana [...] czerwca 2008 r. z siedzibą pod adresem ul. [...], B.-B.. Przeważającym rodzajem działalności była działalność związana z oprogramowaniem. Prezesem Zarządu Spółki od [...] listopada 2017 r. był R. W. posiadający [...] udziałów. W okresie od [...] czerwca 2008 r. do [...] listopada 2017 r. wspólnikiem Spółki był T. M.. Kapitał zakładowy Spółki wynosił [...] zł. Ostatnie sprawozdanie finansowe Spółka złożyła za 2017 r., a od 2018 r. zaprzestała ich składania. Dnia [...] lutego 2019 r. P. Sp. z o.o. została wykreślona przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w [...] z rejestru podatników VAT na podstawie art. 96 ust. 9a pkt 2 u.p.t.u. Następnie [...] września 2020 r. Spółka P. ponownie została zarejestrowana, ale tylko do [...] września 2020 r. Spółka nie złożyła zeznania podatkowego CIT-8 za 2020 r., a także deklaracji VAT-7 do rozliczenia podatku

od towarów i usług oraz dokumentów wskazujących na zatrudnianie pracowników

w 2020 r., tj. deklaracji PIT-4R oraz informacji PIT-11.

Powyższe ustalenia są zgodne także z ustaleniami Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w [...], który przeprowadził w P. Sp. z o.o. kontrolę podatkową oraz postępowanie podatkowe zakończone ostateczną decyzją

z [...] stycznia 2023 r. wydaną w zakresie podatku od towarów i usług za wrzesień 2020 r. Z powołanej decyzji wynika, że pod zgłoszonym adresem siedziby Spółki P., tj. przy ul. [...] w [...] nie ma żadnych oznak prowadzenia działalności gospodarczej przez tę Spółkę. Ustalono, że od 2022 r. we wskazanym miejscu znajduje się inna firma, reprezentowana przez A. Ł., która nie zna Spółki P.. Na podstawie dokumentów z KRS ustalono, że [...] sierpnia 2018 r. na mocy uchwały nr [...] Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników P. Sp. z o.o. R. W. został odwołany z funkcji Prezesa Zarządu Spółki. Jednocześnie na mocy uchwały nr [...] z [...] sierpnia 2018 r. Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników P. Sp. z o.o. został powołany do Zarządu Spółki A. N. i powierzono mu funkcję Prezesa Zarządu Spółki. Ponadto zgodnie z umową sprzedaży zawartą [...] sierpnia 2018 r. R. W. i T. M. sprzedali A. N. wszystkie swoje udziały w kapitale zakładowym P. Sp. z o.o.

Z powyższej decyzji wynika, że za wrzesień 2020 r. Spółka P. nie złożyła deklaracji VAT-7 i właściwego pliku JPK, a także nie zapłaciła podatku należnego wynikającego z faktur, których odbiorcą był skarżący. Z ww. Spółką nie było żadnego kontaktu. Spółka nie odpowiadała na wezwania organu podatkowego i nie dostarczyła żadnej dokumentacji księgowej ani wyjaśnień w sprawie. Ponadto Spółka P. nie potwierdziła jakichkolwiek nabyć towarów i usług we wrześniu 2020 r., kiedy to wystawiła faktury na rzecz skarżącego. Natomiast Prezes Zarządu Spółki - A. N. nie odbierał kierowanej do niego korespondencji.

W toku postępowania w celu uzyskania od A. N. informacji na okoliczność współpracy pomiędzy P. Sp. z o.o. a skarżącym w 2020 r., Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w T. wystąpił do Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z wnioskiem o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania

w charakterze świadka A. N.. W odpowiedzi Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. przekazał dokumenty i informacje, z których wynika, że A. N. nie odebrał kierowanej do niego korespondencji (wezwania z 28 lutego

2024 r. i [...] lipca 2024 r.) i nie stawił się w terminie na przesłuchania.

Należy też mieć na uwadze, że podczas przesłuchania skarżącego

w charakterze kontrolowanego [...] listopada 2021 r. na okoliczność współpracy

i transakcji z P. Sp. z o.o., skarżący nie potrafił powiedzieć w jaki sposób nawiązał kontakt ze Spółką P., gdzie mieściła się siedziba tej Spółki i kto ją reprezentował. Z P. Sp. z o.o. kontaktował się telefonicznie lub na trasie

w umówionym miejscu. Nie zawarł pisemnej umowy z tą Spółką, a płatności były regulowane gotówką. Nie potrafił również wskazać żadnych innych szczegółów dotyczących wzajemnej współpracy, w tym jakie usługi i dla jakich firm były realizowane przez Spółkę P..

Przesłuchany w charakterze świadka [...] sierpnia 2023 r. Ł. G. zeznał, że Spółka P., to firma teletechniczna ze Ś.. Wskazał, że Spółka ta pracowała prawdopodobnie "na B." (...) oraz, że "to była firma, która potrafiła coś zrobić". Świadek nie był w stanie wskazać pracowników tej Spółki, podał "ksywkę" jednego z nich - "P. ". Według świadka, pracownikami tej Spółki byli również [...].

Z kolei z dokonanego przyporządkowania faktur wynika, że trzy faktury sprzedaży na rzecz kontrahenta skarżącego zostały wystawione przed fakturami od rzekomego podwykonawcy.

Zauważyć należy, że z odpowiedzi kontrahentów, na rzecz których skarżący wystawiał faktury potwierdzające transakcje wynika, że prowadziły one współpracę, jednak np. Spółka V. P. nie legitymowała i nie spisywała z imienia i nazwiska wchodzących pracowników, zarejestrowano ekipy pracowników składające się z 2 do 6 osób, które reprezentowały firmę skarżącego, jednak jak określono nagle skarżący zakończył współpracę z tą Spółką. Natomiast z odpowiedzi G. A. P. Sp. z o.o. wynika, że skarżący nie zgłaszał podwykonawców, a jako osoby upoważnione do reprezentowania firmy wskazał siebie i Ł. G..

W tej sytuacji uprawniony był wniosek organów, że usługi opisane spornymi fakturami wystawionymi na rzecz skarżącego przez P. Sp. z o.o. we wrześniu 2020 r. także nie miały miejsca w rzeczywistości, a nierzetelne faktury wystawione przez powołany podmiot posłużyły skarżącemu do osiągnięcia korzyści podatkowych. Spółka P. nie prowadziła faktycznie działalności gospodarczej, brak dowodów w tym zakresie, nie przedłożyła żadnej dokumentacji księgowej. W konsekwencji ujęte przez skarżącego faktury w podatkowej księdze przychodów i rozchodów nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych

w nich opisanych, a tym samym nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów wydatki w kwocie netto [...] zł.

Reasumując należy stwierdzić, że nie narusza prawa ocena organów, iż sporne faktury wystawione przez P. Sp. z o.o. oraz P. Sp. z o.o. na rzecz firmy P.-I. Ł. J., mające dokumentować zakup przedmiotowych usług, nie zostały wykonane przez podmioty widniejące na nich jako wystawcy. Faktury te są nierzetelnymi, miały na celu jedynie uwiarygodnienie transakcji, które faktycznie nie miały miejsca. O powyższym świadczą dowody

i okoliczności szczegółowo opisane przez organy w uzasadnieniach decyzji.

W związku z tym zasadnie uznano, że faktury VAT od P. Sp. z o.o. oraz P. Sp. z o.o. nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji w zakresie

w nich opisanym, stąd łączna kwota netto [...] zł wynikająca z nich, nie może być zaliczona do kosztów uzyskania przychodów.

Wbrew zarzutom skargi należy stwierdzić, że organ w toku kontroli oraz postępowania podatkowego podjął szereg czynności dowodowych pozwalających na wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz podjęcie rozstrzygnięcia. Ustaleń dokonano na podstawie m.in.: dokumentów źródłowych, urzędowych, materiałów uzyskanych od organów podatkowych właściwych ze względu na siedziby kontrahentów, wyjaśnień

i zeznań skarżącego oraz świadków, informacji i dokumentów pozyskanych w miarę możliwości od kontrahentów oraz innych organów i podmiotów, w tym Prokuratury Okręgowej w K..

Uznać należy, że ustalenia poczynione przez różne organy (tj. podatkowe właściwe dla skarżącego, kontrahentów oraz śledcze) są spójne i pozwalają na stwierdzenie, iż ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że faktury wystawiane przez P. Sp. z o.o. i P. Sp. z o.o. nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji gospodarczych. Organ nie oparł się wyłącznie na zeznaniach K. O. i W. R., których wiarygodność zeznań jest kwestionowana przez skarżącego w skardze, lecz stanowiły one jeden z elementów obszernego materiału dowodowego. Co więcej są one zbieżne z wnioskami wynikającymi z innych dowodów. Na tle całego zgromadzonego materiału dowodowego brak jest podstaw do podważenia ustaleń co do nierzetelności faktur stanowiących podstawę do zaliczenia – przez skarżącego - wynikających z nich kwot do kosztów uzyskania przychodów.

Rację też ma organ, że niezasadne jest podejmowanie czynności zmierzających do przesłuchania R. W. i T. M. w celu pozyskania informacji o działalności Spółki P. w 2020 r., skoro w okresie wystawienia spornych faktur wymienione osoby nie były już powiązane ze Spółką P.

i nie sprawowały w niej żadnej funkcji.

Sąd zauważa, że nie bez znaczenia dla oceny sprawy jest okoliczność, iż z tytułu spornych faktur wystawionych przez P. Sp. z o.o. oraz P. Sp. z o.o. skarżący miał dokonywać płatności gotówką. Organ przeanalizował historię rachunków bankowych skarżącego i ustalił, że należności z faktur nie zostały zapłacone przelewem z rachunków bankowych. Ponadto w okresie wystawiania faktur

z rachunków bankowych skarżącego wypłacona została gotówką kwota [...]zł. Kwota ta jest o [...] zł niższa niż należności z wszystkich zakwestionowanych faktur. Zatem organ wykazał, że nawet brak jest zabezpieczenia wypłat gotówki na pokrycie rzekomych zobowiązań wynikających z faktur, na których jako wystawcy widnieją Spółki P. oraz P.. Podkreślić należy, że zupełnie odmienna praktyka w tym samym okresie była stosowana w zakresie płatności wobec innych kontrahentów, a mianowicie stosowano formę przelewu między innymi na rzecz firm S. [...] Sp. z o.o., P. Sp. z o.o., T. Sp. z o.o., S. H., V. Sp. z o.o. Sąd zauważa, że w dzisiejszej dobie gospodarczej stosowanie płatności

w formie gotówkowej między podmiotami gospodarczymi, odbiega od stosowanych standardów obowiązujących w sferze gospodarczej, tym bardziej gdy dotyczy to dość znaczącej kwoty, tj. [...] zł brutto. Przedsiębiorcy – co do zasady – dokonują płatności za pośrednictwem instytucji bankowych mających potwierdzać zapłatę z tytułu rzetelnych transakcji nabycia towarów i usług nawet przy niższych wartościach transakcji.

Skarżący w skardze stawia zarzuty organom co do nienależytego i niezupełnego materiału dowodowego, gdy tymczasem nie gromadził dokumentacji potwierdzającej wykonanie usług np. umów, porozumień, protokołów odbioru wykonywanych usług, korespondencji handlowej, wydruków e-mailowe, kalkulacji ceny, dokumentacji zdjęciowej. Ponadto w toku postępowania podatkowego pismami z [...] sierpnia 2024 r. oraz [...] września 2024 r. organ pierwszej instancji wezwał skarżącego na przesłuchania w charakterze strony. Terminy przesłuchań wyznaczono odpowiednio na dzień [...] sierpnia 2024 r. oraz [...] października 2024 r. Pomimo odbioru wezwań skarżący nie stawił się w wyznaczonych terminach. Tymczasem skarżącemu powinno zależeć, aby wyjaśnić wszystkie kwestie związane ze spornym fakturami, skoro brak jest wiarygodnych dowodów wykonania usług, za których zapłata miała być dokonana gotówką np. w galeriach handlowych czy też na stacjach benzynowych.

W tej sytuacji wystąpiły podstawy faktyczne i prawne do wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów za 2020 r. wydatków wynikających z faktur VAT wystawionych przez P. Sp. z o.o. oraz P. Sp. z o.o., które nie zostały udokumentowane innymi dowodami potwierdzającymi przeprowadzenie transakcji poza fakturami VAT, a jednocześnie brak wiarygodnych dowodów, że wskazani kontrahenci wykonali usługi z tych faktur.

W ocenie Sądu, stan faktyczny przyjęty w zaskarżonej decyzji jest prawidłowy

i nie budzi wątpliwości. Oceniając przeprowadzone w sprawie postępowanie, Sąd zauważa, że na organy nałożony został obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, czemu towarzyszy obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 122 i art. 187 § 1 O.p.). Warunkiem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy jest nie tylko zebranie wszystkich istotnych dla sprawy dowodów, ale również ich prawidłowa ocena. Organy podatkowe w rozpoznawanej sprawie prawidłowo włączyły protokoły z innych postepowań do akt niniejszej sprawy, czym nie uchybiono realizacji prawa do czynnego udziału strony w postępowaniu, wbrew zarzutom skargi. Należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 194 § 1 i 2 w zw. z art. 180 § 1 O.p. dopuszczalny jest dowód z dokumentu urzędowego sporządzonego w określonej przepisami prawa formie. W konsekwencji niezasadny jest zarzut oparcia rozstrzygnięcia na dowodach zebranych przez inne organy, w sprawach dotyczących innych niż podatnik podmiotów, bez zapewnienia mu możliwości czynnego udziału

w toku ich gromadzenia. Należy zauważyć, że w myśl art. 181 O.p. dowodami

w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności: księgi podatkowe, deklaracje podatkowe, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane

w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Powyższy przepis stanowi odstępstwo od zasady bezpośredniości. Dopuszcza on, aby w postępowaniu podatkowym były wykorzystywane dowody i materiały zgromadzone w innych postępowaniach podatkowych czy karnych. Korzystanie z tak uzyskanych dowodów nie narusza jakichkolwiek przepisów O.p. (por. wyroki NSA z 28 listopada 2014 r., I FSK 1746/13;

z 5 stycznia 2015 r., I FSK 1808/13). Dla ustalenia prawdy materialnej nie można pozbawiać organów możliwości włączenia dowodów z postępowań prowadzonych

u innego podatnika, jeżeli służy to rzeczywistemu ustaleniu przebiegu zdarzeń. Strona miała prawo odnieść się do materiału dowodowego z innych postępowań, włączonego do akt sprawy, dlatego nie zostały naruszone jakiekolwiek jej uprawnienia procesowe. Powtórzenie określonych czynności dowodowych staje się konieczne jedynie wtedy, kiedy ocena np. zeznań świadków, dokonana w powiązaniu z materiałem dowodowym zebranym w postępowaniu podatkowym, uniemożliwia jednoznaczne i prawidłowe ustalenie stanu faktycznego. W tej sprawie takie okoliczności nie wystąpiły i skarżący takich okoliczności nie wskazuje.

Sąd zauważa, że w powyższym zakresie skarżący czyni zarzuty, gdy tymczasem organ ustalił, iż skarżący w istocie rzeczy nie miał nie tylko dowodów, ale nawet orientacji co do wystawców zakwestionowanych faktur \/AT oraz przeprowadzonych

z nimi transakcji zakupu usług, a wzywany celem przesłuchania i złożenia dalszych zeznań, ostatecznie nie stawił się na te wezwania.

Należy podnieść, że postępowanie dowodowe w sprawach podatkowych ma na celu ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego w kontekście określonej normy materialnego prawa podatkowego. Zasada zupełności materiału dowodowego z art. 187 § 1 O.p. nie oznacza, że należy prowadzić postępowanie dowodowe nawet wówczas, gdy całokształt okoliczności ujawnionych w sprawie wystarcza do podjęcia rozstrzygnięcia. Organy podatkowe nie mają obowiązku dopuszczenia każdego dowodu proponowanego przez stronę, jeżeli dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego adekwatne i wystarczające są inne dowody (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1313/08 i z 5 listopada 2011 r., sygn. akt I FSK 1892/09). Postępowanie dowodowe w sprawach podatkowych nie jest celem samym w sobie, lecz stanowi poszukiwanie odpowiedzi, czy w określonym stanie faktycznym sytuacja podatnika podpada, czy też nie podpada pod hipotezę (a w konsekwencji i dyspozycję) określonej normy materialnego prawa podatkowego. Oceny tej organ powinien dokonać na podstawie własnej wiedzy oraz doświadczenia życiowego, a o jej prawidłowości decyduje to, czy wyciągnięte przez organ wnioski mają logiczne uzasadnienie (art. 191 O.p.). Przeprowadzane dowody powinny być przydatne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego i mają zbliżać sprawę do jej wyjaśnienia.

Wbrew zarzutom skargi, w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia art. 123 § 1 O.p., który dotyczy zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwienia im wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Z akt sprawy wynika, że Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w T. wyznaczył termin do wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego wydając postanowienie na podstawie art. 200 § 1 O.p., doręczone [...] października 2024 r. Podobne postanowienie zostało wydane przez organ odwoławczy i doręczone [...] stycznia 2025 r.

Z kolei wyniki rozpatrzenia dowodów, dające obraz stanu faktycznego, powinny być przekonująco umotywowane i znajdować odzwierciedlenie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, obrazując proces myślowy, który doprowadził do podjęcia określonych ustaleń i w konsekwencji wydania takiego, a nie innego rozstrzygnięcia.

Zdaniem Sądu w rozpatrywanej sprawie organy nie uchybiły powyższym zasadom postępowania podatkowego (w stopniu, który nakazywałby uwzględnienie skargi) i dołożyły wszelkich starań, aby dokładnie ustalić stan faktyczny sprawy. Zebrany w sprawie materiał dowodowy jest zupełny, podjęto wszelkie działania zmierzające do ustalenia stanu faktycznego sprawy. Dokonując oceny wiarygodności zgromadzonych dowodów, organy nie były skrępowane żadnymi regułami określającymi wartość poszczególnych rodzajów dowodów i dokonały jej w sposób swobodny, na podstawie własnego przekonania opartego na wiedzy, prawach logiki, wzajemnych relacjach między poszczególnymi dowodami, z uwzględnieniem całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Wyniki tej oceny znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniach decyzji, sporządzonych zgodnie z wymogami przewidzianymi w art. 210 § 4 O.p. W ocenie Sądu, organy podatkowe wykazały

w okolicznościach faktycznych sprawy, które zostały rozważone we wzajemnym powiązaniu, że zakwestionowane faktury VAT wystawione przez P. Sp.

z o.o. oraz P. Sp. z o.o. nie dokumentują wykonania przez nie wymienionych w nich usług. Wszystkie okoliczności, szczegółowo omawiane przez organy w uzasadnieniach decyzji, zdaniem Sądu jednoznacznie wskazują na to, że skarżący przyjął do rozliczenia sporne faktury, które nie dokumentują rzeczywistych transakcji.

Należy podnieść, że na podstawie art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ust. 1. Z literalnego brzmienia tego przepisu wynika, że podatnik może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wszelkie wydatki, o ile są one dokonane w celu osiągnięcia przychodów, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów i nie zostały ujęte

w katalogu zamieszczonym w art. 23 ust. 1 u.p.d.o.f.

Zatem dla uwzględnienia poniesionego wydatku w kosztach podatkowych, stosownie do art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f., niezbędne jest, aby wydatek został rzeczywiście poniesiony przez podatnika, nie może on przy tym znajdować się w katalogu wydatków, które nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów (art. 23 u.p.d.o.f.), powinien pozostawać w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą

i w celu uzyskania przychodu oraz być właściwie udokumentowany. Wystawiona faktura, która nie dokumentuje rzeczywistej sprzedaży między wskazanymi w niej kontrahentami jest prawnie bezskuteczna, a w konsekwencji nie może wywoływać żadnych skutków podatkowych. W sytuacji, gdy faktury są fikcyjne i nie dokumentują czynności, które miały miejsce w rzeczywistości, brak jest możliwości ustalenia związku przyczynowo-skutkowego między wydatkiem a uzyskanym (lub zakładanym) przychodem. W ocenie Sądu, zgromadzony materiał dowodowy, w jego całokształcie, pozwala na uznanie, iż zakwestionowane w toku postępowania faktury zakupowe nie odzwierciedlały stanu rzeczywistego. Skoro zakwestionowane przez organy podatkowe w rozpatrywanej sprawie faktury nie dokumentowały rzeczywistych transakcji, to nie mogły stanowić podstawy do ujęcia w rachunku podatkowym wykazanych w nich wydatków. W konsekwencji zaistniały podstawy, aby w oparciu o art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. pozbawić skarżącego prawa do zaliczenia w ciężar kosztów uzyskania przychodów wydatków udokumentowanych spornymi fakturami.

Zdaniem Sądu, przy ocenie istnienia okoliczności uzasadniających potrącenie kosztu na podstawie art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. nie można pomijać zasad dokumentowania poniesienia kosztów. O nierzetelności księgi można mówić wówczas, gdy podatnik ewidencjonuje transakcje na podstawie dowodów nierzetelnych. Dokonując zapisów

w księgach na podstawie takich dokumentów, podatnik uniemożliwia określenie dochodu z uwzględnieniem dowodu, jaki w tym zakresie stanowi księga. Zgodność faktury z rzeczywistością powinna dotyczyć zarówno strony przedmiotowej, jak

i podmiotowej. Zatem dla uznania wydatków za koszt uzyskania przychodów, wydatki ponoszone w celu osiągnięcia przychodu powinny być należycie udokumentowane, zaś zapisy w księgach podatkowych powinny być dokonywane na podstawie dokumentów prawidłowych i rzetelnych, zarówno w sensie formalnym jak i materialnym, tj. zgodnych z rzeczywistym przebiegiem operacji gospodarczej, którą dokumentują.

Sąd podkreśla, że organy nie mają obowiązku badać, czy i ewentualnie od kogo skarżący faktycznie kupił takie usługi, na jakie wystawione były faktury od ww. Spółek. Istotne jest to, że zakwestionowane faktury nie dokumentowały rzeczywistych transakcji.

W rezultacie należy podzielić stanowisko Dyrektora, że w oparciu o art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. spornych wydatków udokumentowanych fakturami wystawionymi przez P. Sp. z o.o. oraz P. Sp. z o.o. nie można uznać za koszty uzyskania przychodów. Skoro kwestionowane faktury nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych pomiędzy podmiotami wskazanymi na fakturach VAT, to brak jest podstaw do zaliczenia wydatków z nich wynikających do kosztów uzyskania przychodów. Nie wystarczy wykazanie, że podatnik mógł gdziekolwiek nabyć określone towary lub usługi na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, aby wydatek ten można było zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów (por. wyroki NSA: z 14 lipca 2015 r., II FSK 1435/13, z 25 czerwca 2015 r., II FSK 1272/1, z 12 lutego 2014 r., II FSK 1864/12, z 18 sierpnia 2004 r., FSK 958/04, z 19 grudnia 2007 r., II FSK 1438/06, z 14 marca 2008 r., II FSK 1755/06, z 30 stycznia 2009 r., II FSK 1405/07, z 20 lipca 2010 r., II FSK 418/09, z 7 czerwca 2011 r., II FSK 462/11).

Wskazać też należy, że udokumentowanie poniesienia wydatku mającego stanowić koszt uzyskania przychodu nie może ograniczać się jedynie do posiadania przez podatnika i zaewidencjonowania faktury. Faktura musi bowiem odzwierciedlać rzeczywiste zdarzenie gospodarcze. Nie będzie można uznać za prawidłową fakturę, gdy ta w rzeczywistości nie odpowiada zdarzeniu gospodarczemu, które dokumentuje, w szczególności, gdy zdarzenie gospodarcze w ogóle nie zaistniało, bądź też zaistniało między innymi, niż to stwierdza faktura, podmiotami gospodarczymi. Podkreślenia wymaga, że rzetelność transakcji jest warunkiem sine qua non uznania wydatku za potrącalny koszt podatkowy, a organy podatkowe muszą dysponować środkami dowodowymi, aby w każdej chwili mogły zweryfikować wydatki z uwzględnieniem przepisu art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. (por. wyrok NSA z 14 lipca 2015 r., II FSK 1435/13). Takich dowodów w przedmiotowej sprawie zabrakło, a strona ich nie dostarczyła. Podejmowane przez różne organy czynności nie doprowadziły do potwierdzenia rzeczywistych transakcji.

Reasumując, zdaniem Sądu, organy zgromadziły w sprawie obszerny

i wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia materiał dowodowy, który poddały wyczerpującej ocenie. Rozpatrując ten materiał, nie pominięto żadnych istotnych dowodów. Za pomocą logicznej, wspartej okolicznościami sprawy argumentacji, organ wykazał w decyzji bezpodstawność twierdzeń strony. Podniesiony przez skarżącego zarzut przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów byłby uzasadniony, gdyby organ rzeczywiście pominął istotne dowody dla rozstrzygnięcia sprawy, włączył do podstawy ustaleń dowody nieujawnione, naruszył reguły prawidłowego logicznego rozumowania, uchybił wskazaniom wiedzy lub życiowego doświadczenia. W ocenie Sądu żadnym regułom czy wskazaniom w tym względzie organ nie uchybił. Dokonana w zaskarżonej decyzji ocena dowodów nie wykracza poza granice swobodnej oceny dowodów. Organ wskazał przy tym na przyczynę odmiennej od podatnika oceny zgromadzonych dowodów. Nadto, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej

w uzasadnieniu decyzji przytoczył zarówno zastosowane przepisy prawne, jak

i wskazując na ich treść odwołał się do konkretnych elementów stanu faktycznego sprawy. Fakt, że ocena ta jest niezgodna z oczekiwania strony, nie oznacza, że zostały naruszone przepisy prawa w tym zasada prowadzenia postępowania podatkowego

w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Wobec działania przez organy

w granicach prawa, w konsekwencji nieuprawniony jest także zarzut naruszenia art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którym Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej.

Sąd z urzędu nie doszukał się naruszeń prawa także w pozostałym zakresie.

Jednocześnie nie mogło dojść do naruszenia przepisów art. 86 ust. 1, art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a u.p.t.u., albowiem nie stanowiły one podstawy do orzekania dla organów w niniejszej sprawie, gdyż jej przedmiot dotyczy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Organ nie mógł naruszyć wskazanych

w skardze przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, ponieważ ich w ogóle nie stosował w tej sprawie (sprawa podatku od towarów i usług została rozstrzygnięta wyrokiem WSA w Bydgoszczy z dnia 3 czerwca 2025 r. sygn. akt I SA/Bd 849/24). Należy dodać, że przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie uzależniają prawa do uznania wydatku za koszt uzyskania przychodu od dobrej wiary podatnika. Z powyższych powodów do oceny legalności zaskarżonej w rozpoznawanej sprawie decyzji nie jest możliwe odwołanie się do przytaczanego przez skarżącego orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, które zostało wydane na gruncie podatku od wartości dodanej i nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

Wobec niezasadności podniesionych w skardze zarzutów, mając na uwadze, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

jeszcze 6424 słowa

Przeczytaj pełną treść uzasadnienia

Widzisz ~30% uzasadnienia. Zaloguj się lub załóż konto, aby przeczytać całość.

Zaloguj się Wypróbuj za darmo

Szukasz podobnych spraw?

QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.

Wypróbuj za darmo