Uzasadnienie
punktu drugiego wyroku
Na rozprawie w dniu [...] lipca 2025 r. Skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podkreślił, że postępowanie wymiarowe może trwać jeszcze długo stąd wniosek jest uzasadniony.
Pełnomocnik organu wniósł o oddalenie wniosku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Wniosek Skarżącego nie zasługiwał na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935; dalej jako: p.p.s.a.) sąd może na wniosek strony wydać postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że nie każdy akt lub czynność może podlegać wstrzymaniu. Instytucja tymczasowej ochrony sądowej, ustanowiona
w powołanym przepisie, odnosi się bowiem do aktów posiadających przymiot wykonalności, a więc takich, które nakładają na adresata określone obowiązki bądź przyznają uprawnienia i mogą być realizowane dobrowolnie bądź przymusowo
w drodze egzekucji. Zatem nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania. Istotą wykonania decyzji jest natomiast doprowadzenie do jej realizacji.
W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w zakresie zabezpieczenia na majątku zobowiązań podatkowych, jako ostateczna w toku postępowania, doprowadza do zastosowania środków przymusu
w postępowaniu zabezpieczającym. Jest to jedyny cel zaskarżonej decyzji i polega na dokonaniu czynności zabezpieczających. Należy mieć przy tym na uwadze, że zastosowane środki zabezpieczające przekształcają się w egzekucyjne w wyniku wydania głównej decyzji podatkowej, określającej lub ustalającej wysokość podatku, lub też podlegają wygaszeniu wobec jej niewydania.
Wstrzymanie wykonania decyzji w zakresie określenia i zabezpieczenia przewidywanych zobowiązań podatkowych, które pozbawia w efekcie bytu prawnego czynności zabezpieczające, wchodzi w istotę sprawy zarezerwowaną dla głównego orzeczenia kończącego sprawę sądowoadministracyjną, wszczętą poprzez wniesienie samej skargi na decyzję w przedmiocie określenia i zabezpieczenia przewidywanych zobowiązań. Dopiero uznanie skargi za uzasadnioną i wydanie wyroku pozytywnego dla strony skarżącej może wywołać ten skutek, jakiego w istocie domaga się Skarżąca – zwolnienie zabezpieczenia. Trudno bowiem mówić o wstrzymaniu zabezpieczenia polegającego np. na zajęciu zabezpieczającym wierzytelności z rachunku bankowego potencjalnego zobowiązanego (czyli zablokowaniu kwot pieniężnych), w sytuacji gdy wymiernym rezultatem tego wstrzymania ma być dalsze zajmowanie zabezpieczonych kwot lub rzeczy (zob. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 26 kwietnia 2024 r., sygn. akt III SA/Wa 742/24; postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 3 listopada 2016 r., sygn. akt. I SA/Wr 1242/16; oraz postanowienie WSA w Warszawie z dnia 24 sierpnia 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 1320/18 - dostępne w CBOSA).