a) przesłuchania w charakterze świadka T. P. członka zarządu L. Sp. z o.o.,
b) przesłuchania S. N. - kierowcy który dostarczał wszystkie posiłki z produkcji firmy [...] do Punktu Głównego na Z. A. [...] skąd dalej posiłki były rozwożone do obywateli [...],
c) potwierdzeń płatności dokonanych przez stronę na rzecz [...] Sp. z o.o., na okoliczność dostaw i zawartych umów sprzedaży posiłków dla obywateli [...] zawartych przez stronę z [...] Sp. z o.o., wysokości ponoszonych kosztów, poprawności rozliczenia w posiadaniu którego jest strona, faktu otrzymania wynagrodzenia za zrealizowane dostawy również w gotówce, wpłat otrzymanego wynagrodzenia przez S. N. na rachunek bankowy [...] sp. z o.o., prawa do odliczenia podatku naliczonego z transakcji zakupu, prawa do uwzględniania wydatków w kosztach podatkowych,
d) M. S. na okoliczność umowy nr 21/2022 i wykazania, że otrzymane przez stronę środki na pomoc dla obywateli [...] tj. świadczenia pieniężnego z tytułu zapewnienia zakwaterowania i wyżywienia obywatelom [...], którzy przybyli na terytorium [...] z terytorium [...] w związku z działaniami wojennymi, nie stanowi wynagrodzenia za zakwaterowanie i wyżywienie uchodźców i nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług oraz korzysta ze zwolnienia w podatku dochodowym;
5) art. 121 w zw. z art. 122 w zw. z art. 187 i art. 191 O.p. poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całości dowodów, dopuszczenie się samowoli oceny zebranego materiału, dokonując abstrakcyjnego rozumowania, wymykającego się logice i jakiejkolwiek kontroli, wyciągając z poszczególnych sprzecznych ze sobą dowodów wyłącznie informacje wygodne organowi, co skutkowało pominięciem okoliczności że świadczenia otrzymane przez stronę z Urzędu Wojewódzkiego korzystają ze zwolnienia w zakresie podatku dochodowego odo osób fizycznych jak i w zakresie podatku od towarów i usług.
II. Naruszenie prawa materialnego mające istotny wpływ na rozpoznanie sprawy:
1) art. 33 § 1, § 2 pkt 2, § 3 i § 4 pkt 2 O.p. poprzez ich błędną wykładnię niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, iż w niniejszej sprawie istnieje uzasadniona obawa, że strona nie wykona ewentualnego przyszłego zobowiązania podatkowego podczas gdy w sprawie nie przeprowadzono żadnego dowodu na okoliczność uzasadniającą obawę niewykonania zobowiązania podatkowego, jak również nie wskazano, jaka okoliczność w stosunku do podatnika uzasadnia podejrzenie, że zobowiązanie podatkowe może nie zostać wykonane a organ dokonał natomiast samodzielnej, niepopartej dowodami, wynikającej jedynie z dowolnej analizy nieznanych faktów, oceny sytuacji finansowej podatnika i w tym zakresie w ogóle nie rozpatrzył merytorycznie dokumentów zgromadzonych w sprawie. W przedmiotowej sprawie nie zaistniała realna obawa niewykonania przyszłego zobowiązania, a prawidłowa wykładnia wskazanego przepisu powinna prowadzić do uznania, że fakt prowadzenia postępowania podatkowego w przypadku, gdy strona nie podejmuje jakichkolwiek czynności celem utrudnienia bądź uniemożliwienia wyegzekwowania przyszłej należności, nie stanowi przesłanki dokonania zabezpieczenia na jej majątku, 2) art. 33 § 1 O.p., poprzez uznanie, iż zachodzą przesłanki do dokonania zabezpieczenia przybliżonych kwot zobowiązań podatkowych oraz odsetek za zwłokę na majątku strony, pomimo iż nie zachodzi uzasadniona obawa, że strona ich nie wykona, a w szczególności, że trwałe nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję, podczas gdy taka sytuacja w niniejszej sprawie nie ma miejsca;
3) art. 33 § 1, § 2 pkt 2 i § 4 pkt 2 O.p. poprzez uznanie, iż istniały podstawy do określenia kwoty przyszłych zobowiązań podatkowych i dokonania ich zabezpieczenia, przy jednoczesnym braku analizy stosownego materiału dowodowego, co do zasadności istnienia samego obowiązku podatkowego.
Mając na uwadze powyższe Skarżąca wniosła o uchylenie skarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie skarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje.
Sprawę rozpoznano na rozprawie.
W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935; dalej także jako: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonego aktu, tj. jego zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonego aktu, a jedynie uwzględniając skargę może go uchylić, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. Należy również podkreślić, iż w niniejszej sprawie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że nie narusza ona prawa.
Kontroli sądowej została poddana decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z [...] r. utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B. z [...] r. wydaną w trybie art. 33 O.p. Przedmiotem sporu pomiędzy stronami było określenie Skarżącej przybliżonej kwoty zobowiązania w podatku od towarów i usług za wskazane w decyzji miesiące 2022 r. i 2023 r., określenie wysokości odsetek za zwłokę od ww. zobowiązania w podatku od towarów i usług oraz orzeczenie o dokonaniu zabezpieczenia tych kwot na majątku Skarżącej. Zdaniem Skarżącej, organ przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie uwzględnił tego, że świadczenia otrzymane przez Skarżącą wypłacone były na podstawie art. 12 ustawy z dnia [...] r. o pomocy obywatelom [...] i jako takie podlegały zwolnieniu zarówno w zakresie podatku dochodowego, jak i podatku od towarów i usług.
Mając na uwadze tak zarysowany spór wskazać należy, że materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji jest art. 33 O.p., zgodnie z którym:
§ 1. Zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, a w przypadku osób pozostających w związku małżeńskim także na majątku wspólnym, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. W przypadku zabezpieczenia na majątku wspólnym małżonków przepis art. 29 § 2 stosuje się odpowiednio.
§ 2. Zabezpieczenia w okolicznościach wymienionych w § 1 można dokonać również w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej, przed wydaniem decyzji: 1) ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego; 2) określającej wysokość zobowiązania podatkowego; 3) określającej wysokość zwrotu podatku.
§ 3. W przypadku, o którym mowa w § 2 pkt 2, zabezpieczeniu, z zastrzeżeniem art. 54 § 1 pkt 1, podlega również kwota odsetek za zwłokę należnych od zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu.
§ 4. W przypadku, o którym mowa w § 2, organ podatkowy na podstawie posiadanych danych co do wysokości podstawy opodatkowania określa w decyzji o zabezpieczeniu: 1) przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego, jeżeli zabezpieczenie następuje przed wydaniem decyzji, o której mowa w § 2 pkt 1; 2) przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego oraz kwotę odsetek za zwłokę należnych od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu, jeżeli zabezpieczenie następuje przed wydaniem decyzji, o której mowa w § 2 pkt 2.
Treść art. 33 O.p. wskazuje na to, że zabezpieczenie wykonania zobowiązania podatkowego służy ochronie interesów wierzyciela podatkowego. Celem tego zabezpieczenia jest nie tyle pobór podatku, ile zagwarantowanie środków finansowych na zaspokojenie zobowiązań podatkowych. Zabezpieczenie to nie jest formą wykonania zobowiązania podatkowego, zwiększa jedynie gwarancje, że zobowiązanie podatkowe zostanie w przyszłości wykonane. Celem postępowania zmierzającego do wydania decyzji o zabezpieczeniu jest ustalenie, czy istnieją przesłanki zabezpieczenia, a w przypadku zabezpieczenia dokonywanego w trybie art. 33 § 2 O.p., także określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego, które ma być zabezpieczone (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 stycznia 2017 r., sygn. akt I FSK 1980/16). W kontekście brzmienia art. 33 § 1 O.p. należy podkreślić, że przesłanką zabezpieczenia jest uzasadniona obawa niewykonania zobowiązania podatkowego. Wymienione wprost w powołanym przepisie zdarzenia w postaci trwałego nieuiszczania wymagalnych zobowiązań publicznoprawnych lub zbywanie majątku są tylko przykładami zachowań wskazujących na zaistnienie powyższej przesłanki. Oznacza to, że organy podatkowe mogą za pomocą wszelkich okoliczności i dowodów wykazywać, że istnieje groźba niewykonania zobowiązania podatkowego w przyszłości, przy czym uzasadniona obawa musi istnieć w chwili rozstrzygania w przedmiocie zabezpieczenia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 czerwca 2019 r., sygn. akt I FSK 1261/17).
Należy przy tym zauważyć, że omawiana instytucja zabezpieczenia była przedmiotem analizy w wyrokach Trybunału Konstytucyjnego z 20 grudnia 2005 r., sygn. akt SK 68/03 (publ. OTK ZU nr 11/A/2005, poz. 138) oraz z 8 października 2013 r., sygn. akt SK 40/12 (publ. OTK ZU seria A, nr 7/2013, poz. 97). W uzasadnieniach tych wyroków Trybunał Konstytucyjny zwrócił uwagę na to, że uzasadnienie decyzji o zabezpieczeniu musi "zawierać co najmniej podstawowe dane o aktualnej sytuacji majątkowej (w ramach której wskazać należy chociaż źródła i wysokość średnich miesięcznych dochodów i obciążeń podatnika) i życiowej podatnika (w kontekście przede wszystkim środków koniecznych na zapewnienie bytu osobom pozostającym na utrzymaniu strony), (...) jego rzetelności w wywiązywaniu się z obowiązków fiskalnych w oparciu o deklaracje i zeznania podatkowe posiadane przez organ podatkowy". Dopiero – jak zaznaczył Trybunał Konstytucyjny – "zestawienie wspomnianych danych przybliżających kondycję ekonomiczną podatnika, jego zasoby oraz możliwości płatnicze z kwotą przewidywanego zobowiązania podatkowego może zostać uznane za wykazanie uzasadnionej obawy niewykonania (dobrowolnego lub przymusowego) tego zobowiązania".
W wyroku z 8 października 2013 r., sygn. akt SK 40/12, Trybunał Konstytucyjny zauważył ponadto, że konieczność zagwarantowania zapłaty prawdopodobnych należności podatkowych jest typową sytuacją, w której nie jest możliwe zastosowanie "definicji przez wyliczenie". W konsekwencji Trybunał Konstytucyjny wskazał na inne jeszcze, aniżeli wymienione w art. 33 § 1 O.p., sytuacje mogące rodzić obawę niewykonania zobowiązania podatkowego, a mianowicie: występowanie znacznej wysokości zaległości podatkowych wraz z odsetkami w porównaniu z dochodami podmiotu, gdy strona nie podejmuje starań w kierunku uregulowania zobowiązań; relatywnie niskie dochody podatnika w stosunku do przyszłego zobowiązania; pozbywanie się przez podatnika znacznej części środków trwałych, gdy podatnik spłaca kredyt bankowy i część bieżących zobowiązań reguluje z opóźnieniem; ustalone nierzetelne prowadzenie ksiąg handlowych, zwłaszcza zaniżanie dochodów będących przedmiotem opodatkowania; ujawnienie w postępowaniu kontrolnym okoliczności, że podatnik dokonywał obniżenia podatku należnego na podstawie fikcyjnych faktur. Jak stwierdził Trybunał Konstytucyjny, postępowanie zabezpieczające jest prowadzone w związku z bardzo różnymi pod względem konstrukcji i funkcji podatkami, w stosunku do podmiotów o różnym statusie, których sytuacja finansowa jest kształtowana przez najczęściej niepowtarzalne konfiguracje rozmaitych czynników, nie tylko ekonomicznych, ale i osobistych. W rezultacie powody ustanowienia zabezpieczenia należności podatkowych są dość złożone i trudno je uogólnić.
Wskazać również należy, że w postępowaniu zabezpieczającym organy podatkowe nie muszą prowadzić postępowania w celu ustalenia prawdy materialnej w pełnym zakresie. Wystarczające jest jedynie uprawdopodobnienie istnienia tych zobowiązań i ich przybliżonej wysokości, a nie ich udowodnienie, jak to ma miejsce w postępowaniu wymiarowym. Postępowanie zabezpieczające jest postępowaniem pomocniczym, w którym nie przeprowadza się właściwego postępowania dowodowego. Tak ukształtowany charakter postępowania zabezpieczającego skutkuje tym, że podatnik nie może w toku tego postępowania domagać się od organu przeprowadzenia wszystkich dowodów. Również Sąd kontrolując tego rodzaju decyzję nie może poddawać ocenie postępowania dowodowego w takim zakresie, jak ma to miejsce w postępowaniu zwykłym (wymiarowym). To oznacza, że kwestie podniesione w skardze, związane nieprzeprowadzeniem przez organ dowodów z zeznań świadków, a także potwierdzeń płatności, nie mogą być przedmiotem szczegółowej analizy w postępowaniu dotyczącym zabezpieczenia zobowiązania.
Przenosząc powyższe na grunt kontrolowanej sprawy wskazać należy, że znaczna część zarzutów skargi dotyczy dotychczas przeprowadzonego postępowania dowodowego w zakresie uznania przez organy w toku prowadzonej względem Skarżącej kontroli, że otrzymywane przez Skarżącą na podstawie umowy zawartej z [...] Urzędem Wojewódzkim środki nie stanowiły świadczenia, o którym mowa w art. 13 ustawy o pomocy obywatelom [...] w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa, lecz wynagrodzenie wynikające z tej umowy, niepodlegające zwolnieniu z opodatkowania, o którym stanowi art. 52zi ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Biorąc powyższe pod uwagę ponownie należy wskazać, że w postępowaniu zabezpieczającym organy podatkowe nie są obowiązane do przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego w celu wykazania istnienia obowiązku podatkowego oraz jego rzeczywistych rozmiarów. Organy podatkowe mają jedynie uprawdopodobnić istnienie określonych zdarzeń (okoliczności) na tle przesłanki zabezpieczenia. Z tego też względu, w ramach postępowania w przedmiocie zabezpieczenia nie dokonuje się oceny prawidłowości ustaleń organów podatkowych jako ostatecznych i wiążących dla określenia zobowiązania podatkowego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 stycznia 2022 r., sygn. akt I FSK 2369/21). Organy podatkowe obowiązane są jedynie do uprawdopodobnienia, że zobowiązanie w określonej w przybliżony sposób wysokości istnieje. W ocenie Sądu, organy podatkowe w niniejszej sprawie w sposób wystarczający to uczyniły, powołując się na dotychczasowe ustalenia kontroli podatkowej.
Zdaniem Sądu, analiza treści zaskarżonej decyzji w szczególności okoliczności przedstawione przez DIAS na stronach 8-13 zaskarżonej decyzji (częściowo też przywołanych powyżej w opisie stanu faktycznego) w wystarczającym stopniu, w zakresie koniecznym dla postępowania zabezpieczającego, uprawdopodabniają, że Skarżąca mogła podlegać obowiązkowi podatkowemu w podatku od towarów i usług. Równocześnie wskazano wysokość przewidywanych zobowiązań podatkowych Skarżącej w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2022 r. łącznie na kwotę [...]zł, natomiast za styczeń i luty 2023 r. łącznie na kwotę [...]zł. Podkreślić należy, że Sąd na obecnym etapie nie przesądza, że ustalenia organów w tym zakresie są prawidłowe, w tym ustalenia dotyczące podlegania obowiązkowi podatkowemu w podatku od towarów i usług – okoliczności powyższe są jedynie uprawdopodobnione. W orzecznictwie przyjmuje się przy tym, że podczas kontroli decyzji wydanej na podstawie art. 33 O.p. poza oceną sądu pozostają okoliczności wykładni przepisów prawa mających zastosowanie podczas oceny decyzji wymiarowej. Kwestie związane z wymiarem podatku nie mogą podlegać ocenie na tym etapie postępowania ani podlegać jej szerszej analizie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 kwietnia 2025 r., sygn. akt I FSK 1824/25).
Mając powyższe na uwadze argumenty podnoszone przez Skarżącą w skardze, w tym co do wykładni przepisów prawa i zasadności opodatkowania uzyskanego przez Skarżącą świadczenia, a także niepełnego materiału dowodowego, mogą być weryfikowane dopiero w postępowaniu podatkowym. Skarżąca pomija bowiem, że określenie w decyzji o zabezpieczeniu przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego z zasady opiera się na danych nieostatecznych, częściowych i niepełnych. Ostateczne zobowiązanie zostanie określone dopiero w decyzji wymiarowej. W postępowaniu w przedmiocie zabezpieczenia istotnym jest, by przybliżona wartość przyszłego zobowiązania oparta była na danych dostępnych i posiadanych przez organ podatkowy na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu. Jednocześnie należy wskazać, że wydanie decyzji o zabezpieczeniu nie pozbawia podatnika możliwości kwestionowania ustaleń dokonywanych w postępowaniu wymiarowym, z kolei kwestie związane z wymiarem podatku nie mogą być przedmiotem szczegółowej analizy w postępowaniu dotyczącym zabezpieczenia zobowiązania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 lutego 2019 r., sygn. akt II FSK 2640/17).
Reasumując, w ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom skargi, okoliczności przywołane przez organy, a wynikające z dotychczasowych ustaleń kontroli podatkowej uprawdopodabniają, że kwoty zobowiązania podatkowego w określonej w decyzji w przybliżony sposób wysokości istnieją.
Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że organy wypełniły także wymóg wynikający z art. 33 § 1 O.p., tj. wykazały przesłankę zaistnienia uzasadnionej obawy, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane.
W ocenie Sądu, w szczególności obawa niewykonania ewentualnego zobowiązania podatkowego wynika z faktu wyzbycia się przez Skarżącą wartościowych składników jej majątku. Skarżąca przekazała bowiem na rzecz swojej córki pięć nieruchomości na podstawie umowy darowizny z [...] r. (księgi wieczyste nr [...]) oraz 1 nieruchomość na podstawie umowy dożywocia z [...] r. (księga wieczysta [...]). Zawarcie tych umów nastąpiło po wszczęciu wobec Skarżącej kontroli podatkowej, co miało miejsce w maju 2023 r.
Obawa niewykonania zobowiązania ewentualnego zobowiązania podatkowego przez Skarżącą wynika również z dokonanej przez DIAS oceny sytuacji majątkowej Skarżącej. Organ ustalił bowiem, że aktualnie Skarżąca: jest właścicielem pojazdu o wartości szacunkowej [...] zł; nie posiada udziałów w spółkach prawa handlowego. Ponadto Skarżącej przysługuje jedynie spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego o powierzchni [...] m2, położonego w B..
Organ wskazał przy tym, że suma zabezpieczonych zobowiązań względem Skarżącej wynosi łącznie [...] zł. Kwota ta wynika z decyzji zabezpieczającej wykonanie zobowiązań w podatku od towarów i usług ([...] zł) oraz decyzji zabezpieczającej wykonanie zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 2022-2023 ([...] zł).
Sąd podziela utrwalony pogląd prezentowany w orzecznictwie sądów administracyjnych, że zaistnienie przesłanki uzasadnionej obawy, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane ma miejsce wówczas, gdy organ podatkowy wykaże, że majątek podatnika, w kontekście przybliżonych kwot należności podatkowych jest w takiej kondycji lub w wyniku działań podatnika może być w takiej kondycji, że brak zabezpieczenia może pozbawić wierzyciela publicznego, zaspokojenia należnych od podatnika danin podatkowych, które zostaną w sposób definitywny ustalone w przyszłości stosowną decyzją (por. m.in. prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 15 marca 2022 r., sygn. akt I SA/Po 1040/21). W judykaturze uznaje się również, że wydanie decyzji o zabezpieczeniu jest możliwe również wówczas, gdy wartość zobowiązań podatkowych przekracza wartość majątku podatnika (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 lipca 2017r., sygn. akt. I FSK 2294/15).
Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie, organy podatkowe, odnosząc się do całokształtu dotychczasowych ustaleń faktycznych, wskazały okoliczności faktyczne na potwierdzenie istnienia przesłanki "uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązania" - odnosząc się do całokształtu dotychczasowych ustaleń faktycznych. Aktualnie wielkość majątku Skarżącej może nie pokryć ewentualnych przyszłych zobowiązań publicznoprawnych. Skarżąca dysponuje bowiem jedynie spółdzielczym własnościowym prawem do lokalu mieszkalnego o powierzchni [...] m2, położonego w B., oraz posiada ruchomości o nieznacznej wartości. Dokonana przez organ na podstawie dostępnych danych analiza kondycji finansowej i majątkowej Skarżącej – w zestawieniu z kwotą objętego zaskarżoną decyzją zobowiązania podatkowego a także ewentualnego zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych – stanowiła zatem wystarczającą podstawę do stwierdzenia obawy jego niewykonania. W okolicznościach niniejszej sprawy organy trafnie wykazały zasadność zabezpieczenia należności podatkowych przed wydaniem decyzji wymiarowej. Ze szczegółowej analizy sytuacji finansowej Skarżącej i jej rozporządzeń majątkowych organy podatkowe wywiodły prawidłowe oceny. Okoliczności wskazane przez organy niewątpliwie uzasadniają istnienie obawy, o której mowa w art. 33 § 1 O.p., a dokonana ocena wskazanych okoliczności faktycznych nie nosi cech dowolności.
Wbrew argumentacji skargi DIAS dokonał wnikliwej analizy w zakresie istnienia przesłanki "uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązania". Z kolei Skarżąca nie przedstawiła argumentacji, która mogłaby skutecznie podważyć ustalenia organów dotyczące jej sytuacji majątkowej. W skardze, poza polemiką z argumentacją organów, nie wskazano żadnych konkretnych informacji, co do sytuacji majątkowej i finansowej Skarżącej, z których wynikałoby, że sytuacja ta jest w istocie inna niż ustalona przez organy i w porównaniu z kwotą zobowiązania daje gwarancję zapłaty należności.
Sąd nie dopatrzył się w związku z powyższym naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej, w szczególności art. 33 § 1, § 2 pkt 2, § 3 i § 4 pkt 2, art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 180, art. 187 § 1, art. 191 i art. 229 O.p. W ocenie Sądu, analiza argumentacji organów podatkowych na tle zgromadzonego materiału dowodowego oraz z uwzględnieniem obowiązujących norm prawnych uniemożliwia uwzględnienie zarzutów skargi w zakresie naruszenia wskazanych przepisów postępowania. Skarżąca stara się w istocie wykazać, iż organ nie dołożył należytej staranności celem wykazania zasadności zastosowanej normy prawa materialnego. W niniejszej sprawie, organy podatkowe w oparciu o prawidłowo zebrany i oceniony materiał dowodowy zasadnie przyjęły, że zachodzą podstawy do wydania decyzji o określeniu przybliżonych kwot zobowiązań w podatku od towarów i usług, a także o zabezpieczeniu zobowiązania podatkowego w ramach kontroli podatkowej. Zdaniem Sądu, organy podatkowe przeprowadziły postępowanie w niniejszej sprawie w sposób adekwatny do przedmiotu sprawy. Zebrany w sprawie materiał dowodowy okazał się wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia i nie wymagał uzupełnienia, zaś decyzje organów podatkowych dostatecznie wyjaśniają podstawy faktyczne i prawne przyjętego stanowiska w zakresie zabezpieczenia na majątku Skarżącej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług. Organy działały na podstawie przepisów prawa i w granicach prawa.
Podkreślić raz jeszcze należy, że zasadniczo postępowanie zabezpieczające ma być postępowaniem szybkim, podjętym w celu ochrony majątkowej Skarbu Państwa. Ostateczne ustalenia co do charakteru świadczeń uzyskiwanych przez Skarżącą nie mogą mieć miejsca w postępowaniu w przedmiocie zabezpieczenia. W tym zakresie organy oparły się na dotychczasowych ustaleniach kontroli podatkowej oraz ustaleniach dotyczących majątku Skarżącej - i na tej podstawie uprawdopodobniły wysokość przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego. Jak już wskazano, kwestia ostatecznej wysokości ewentualnego zobowiązania nie jest przedmiotem postępowania zabezpieczającego i stąd zarzuty Skarżącej w tym zakresie nie mogły zostać uwzględnione. Z kolei sama kwestia "uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązania" została prawidłowo ustalona i oceniona przez organy na podstawie podejmowanych przez Skarżącą rozporządzeń nieruchomościami, rejestru Ksiąg Wieczystych, ewidencji pojazdów, Krajowego Rejestru Sądowego a także na podstawie całokształtu dotychczasowych ustaleń faktycznych dokonanych w toku kontroli podatkowej.
Mając powyższe na uwadze, wobec niezasadności podniesionych w skardze zarzutów, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.
Orzeczenia, których sygnatury przywołano w uzasadnieniu dostępne są na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl
J. Ziołek M. Łent L. Kleczkowski