Skarżący stwierdził, że nieuzasadnione i pozbawione podstaw prawnych jest podważanie wiarygodności faktury z dnia [...] listopada 2023 r. Wskazał, że faktura ta dokumentuje rzeczywistą i prawidłową transakcję zakupu pojazdu, a organ nie przedstawił ani jednego konkretnego dowodu, który by potwierdzał rzekome nieprawidłowości w jej wystawieniu, czy w samej transakcji. Skarżący podniósł, że podważanie faktury jedynie na podstawie przypuszczeń dotyczących wcześniejszych etapów obrotu pojazdem między innymi podmiotami jest nie tylko bezzasadne, ale również stanowi nadużycie procedury. Organ nie wykazał, że faktura jest fałszywa lub transakcja była fikcyjna. Wniósł o odrzucenie bezpodstawnych zarzutów i uznanie faktury z dnia [...] listopada 2023 r. za pełnoprawny i wiarygodny dowód zakupu pojazdu.
W nawiązaniu do zarzutu dotyczącego braku przedstawienia oferty zakupu samochodu oraz powoływania się przez organ na publicznie dostępne informacje z aukcji [...] skarżący wyjaśnił, że brak formalnej oferty pisemnej nie wyklucza zawarcia ważnej i skutecznej umowy sprzedaży. Ustalenia dotyczące warunków zakupu samochodu były dokonywane za pośrednictwem komunikatora [...], co jest powszechnie stosowaną formą porozumiewania się w obrocie gospodarczym i nie stanowi przeszkody prawnej do uznania umowy za zawartą i skuteczną.
W dalszej części skargi skarżący odniósł się w 19 punktach do stanowiska organu odwoławczego w kwestii zarzutów odwołania. Następnie wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz stwierdzenie nieważności decyzji w zakresie ustalenia podstawy opodatkowania podatkiem akcyzowym od importu pojazdu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.
W piśmie z dnia [...] kwietnia 2026 r. skarżący uzupełnił skargę i złożył wnioski dowodowe.
W piśmie z dnia [...] kwietnia 2026 r. organ odniósł się do powyższego pisma skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W razie nieuwzględnienia skargi sąd oddala skargę (art. 151 p.p.s.a.).
Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza prawa.
Istota sporu sprowadza się do tego, czy organ podatkowy prawidłowo określił wysokość podstawy opodatkowania z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu, a w konsekwencji, czy prawidłowo zostało określone zobowiązanie w podatku akcyzowym.
Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] kwietnia 2024 r. D. A. złożył drogą deklarację uproszczoną z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki [...], rok produkcji 2016. W deklaracji wskazano, że wysokość podstawy opodatkowania podatkiem akcyzowym wynosi [...] zł, a kwota podatku akcyzowego stanowi kwotę [...]zł. Jako dzień powstania obowiązku podatkowego podana została data [...] marca 2024 r. W toku kontroli ustalono, że skarżący dokonał zakupu powyższego samochodu od [...] (dealera) z siedzibą w USA. Potwierdzeniem zakupu jest faktura z dnia [...] listopada 2023 r. na kwotę [...]USD, w tym koszty frachtu do portu w R. w [...]. Z kolei firma [...] nabyła przedmiotowy pojazd na aukcji [...] za kwotę [...]USD. [...] został nabyty wewnątrzwspólnotowo jako uszkodzony. Nie zostały jednak przedstawione przez stronę dokumenty dotyczące naprawy samochodu. Skarżący przedłożył natomiast wycenę powyższego pojazdu z dnia [...] kwietnia 2024 r., sporządzoną przez rzeczoznawcę – R. W.. Rzeczoznawca określił wartość pojazdu w stanie przed szkodą w wysokości [...] zł, a następnie wyliczył wartość pojazdu uszkodzonego przy zastosowaniu metody: stopnia uszkodzenia - w wysokości [...] zł, zredukowanego kosztu naprawy – [...] zł, urealnionego kosztu naprawy – [...] zł. Organ podatkowy nie uznał tej wycenę w zakresie wyliczonej wartości pojazdu, nie kwestionuje jej natomiast w zakresie posiadanych przez auto uszkodzeń. Na podstawie historii operacji na rachunku bankowym skarżącego organ ustalił, że w dniu [...] listopada 2023 r., oprócz kwoty [...]USD, skarżący przekazał firmie [...] kwotę [...]USD. W związku z tym według organu rzeczywista kwota jaką skarżący zapłacił za kupno wskazanego samochodu wynosiła [...] USD ([...] USD + [...] USD), wraz z dodatkowymi kosztami (prowizji, transportu, ubezpieczenia). Tym samym podstawa opodatkowania stanowi kwotę [...]zł, a kwota należnego podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego wynosi [...] zł, a zatem jest wyższa od zadeklarowanego i wpłaconego przez skarżącego podatku o [...] zł.
Wskazać należy, że zgodnie z art. 100 ust. 1 pkt 2 u.p.a. w przypadku samochodu osobowego przedmiotem opodatkowania akcyzą jest nabycie wewnątrzwspólnotowe samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Podstawę opodatkowania z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego reguluje art. 104 ust. 1 pkt 3 u.p.a., zgodnie z którym podstawą opodatkowania jest wartość celna samochodu osobowego powiększona o należne cło – w przypadku importu tego samochodu, z zastrzeżeniem ust. 2-5. Jednakże podstawą opodatkowania z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego dopuszczonego wcześniej do obrotu w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej zgodnie z przepisami celnymi, ale niezarejestrowanego na terytorium innego państwa członkowskiego jest wartość celna powiększona o należne cło, z uwzględnieniem prowizji, kosztów transportu i ubezpieczenia, jeżeli nie zostały uwzględnione w cenie, ale zostały już poniesione do miejsca, w którym nastąpiło objęcie .towaru procedurą celną (art. 104 ust. 6 u.p.a.).
Z kolei art. 104 ust. 8 u.p.a. stanowi, że jeżeli wysokość podstawy opodatkowania w przypadku czynności, o których mowa w art. 100 ust. 1 pkt 2 i 3 oraz ust. 1a oraz 2 u.p.a. bez uzasadnionej przyczyny znacznie odbiega od średniej wartości rynkowej tego samochodu osobowego, organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej wzywa podatnika do zmiany wysokości podstawy opodatkowania lub wskazania przyczyn uzasadniających podanie jej wysokości w kwocie znacznie odbiegającej od średniej wartości rynkowej samochodu osobowego.
Średnią wartość rynkową samochodu osobowego określa się zgodnie z art. 104 ust. 11 u.p.a., według którego jest to wartość ustalana na podstawie notowanej na rynku krajowym, w dniu powstania obowiązku podatkowego, średniej ceny zarejestrowanego na terytorium kraju samochodu osobowego tej samej marki, tego samego modelu, rocznika oraz - jeżeli jest to możliwe do ustalenia - z tym samym wyposażeniem i o przybliżonym stanie technicznym, co nabyty na terytorium kraju lub nabyty wewnątrzwspólnotowo samochód osobowy.
W myśl natomiast art. 104 ust. 9 u.p.a. w razie nieudzielenia odpowiedzi, niedokonania zmiany wysokości podstawy opodatkowania lub niewskazania przyczyn, które uzasadniają podanie jej wysokości znacznie odbiegającej od średniej wartości rynkowej samochodu osobowego, organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej określi wysokość podstawy opodatkowania.
W świetle powyższych uregulowań podatnik powinien przedstawić dowody uzasadniające i uwiarygodniające, jako prawidłową, zadeklarowaną przez niego wysokość podstawy opodatkowania, a organ podatkowy na podstawie tak przedstawionych dowodów zobowiązany jest ocenić, czy dowody te rzeczywiście potwierdzają zaistnienie sytuacji uzasadniającej kwalifikowanie jej, jako "uzasadnionej przyczyny" w rozumieniu przepisu art. 104 ust. 8 u.p.a.
W związku z różnicą pomiędzy wartością zadeklarowaną przez stronę ([...] zł) a średnią wartością rynkową auta ([...] zł) oraz mając na względzie cenę za jaką samochód został sprzedany na aukcji w USA, organ pierwszej instancji pismami z dnia [...] kwietnia i z dnia [...] lipca 2023 r. wzywał skarżącego do korekty podatku akcyzowego.
W odpowiedzi w pismach dnia [...] maja i [...] sierpnia 2024 r. skarżący stwierdził, że nie ma przesłanek do zmiany podstawy opodatkowania. Wyliczył, że podstawa opodatkowania wynosi [...] zł, a podatek akcyzowy [...] zł. Składając jednak deklarację, przyjął wartość samochodu wyliczoną przez rzeczoznawcę. Wyjaśnił też, że potwierdzenie przelewu na kwotę [...]USD jest jedynym przelewem związanym z zakupem samochodu. Nadto podkreślił, że samochód wciąż nie został w pełni naprawiony.
W rezultacie rację ma Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, że skarżący nie uzasadnił zadeklarowanej przez siebie wysokości podstawy opodatkowania. Organ natomiast wykazał, że cena zakupu auta odbiega od wartości tego towaru na rynku jego pochodzenia, a tym samym, że wystąpiły przesłanki uprawniające do odrzucenia przyjętej przez stronę wartość auta.
W tym względzie zasadnie organ wywodzi, że nieprawdopodobne jest, aby firma [...], specjalizująca się w sprzedaży pojazdów z rynku amerykańskiego na rynek europejski, nabywszy powyższy pojazd na aukcji [...] za cenę [...] USD i ponosząc dodatkowo koszt prowizji aukcyjnej, sprzedała go skarżącemu za kwotę [...]USD, w tym koszty frachtu do [...]. Wskazać należy, że celem działalności gospodarczej jest maksymalizacja zysku. Wynika to nie tylko z subiektywnych skłonności przedsiębiorcy, ale także z obiektywnej konieczności. Przedsiębiorca, który nie osiąga zysku, nie może się rozwijać, a w dłuższej perspektywie nawet kontynuować działalności. Zatem nielogiczne i pozbawione jakiegokolwiek uzasadnienia ekonomicznego byłoby, aby firma [...] sprzedała skarżącemu samochód ze stratą w wysokości co najmniej [...] USD ([...] USD - [...] USD).
Sąd nie podziela poglądu skarżącego, że ocenianie zasadności ceny transakcji na podstawie strat lub zysków sprzedawcy jest nieuprawnione i oderwane od rzeczywistych okoliczności, a także nie uwzględnia praktyk rynkowych, negocjacji i innych czynników. Trudno przyjąć, aby celem działalności gospodarczej było ponoszenie strat. Aby przetrwać w walce konkurencyjnej na rynku, przedsiębiorca musi postępować zgodnie zasadą racjonalnego gospodarowania. Zatem stanowisko organu podatkowego, jak najbardziej odpowiada realiom rynkowym. Nadto, należy odróżnić kwestię ceny, jaką ustalają pomiędzy sobą strony umowy, kierując się zasadą swobody umów, od wartości auta określanej dla celów podatkowych.
W tym kontekście nie można nie zauważyć, że w dniu [...] listopada 2023 r., oprócz kwoty [...]USD, D. A. przekazał firmie [...] także kwotę [...]USD. Rację ma organ, że wiąże ten przelew z nabyciem przez skarżącego pojazdu [...]. O dokonanie tego drugiego przelewu, skarżący nie poinformował organu. Co więcej, w wyjaśnieniach z dnia [...] sierpnia 2024 r. oświadczył, że potwierdzenie przelewu na kwotę [...]USD jest jedynym przelewem związanym z zakupem samochodu, a podczas przesłuchania w dniu [...] września 2024 r. – na pytanie, czy wykonał jeszcze jakieś przelewy dotyczące zakupu ww. pojazdu, odpowiedział: "tego pojazdu nie". Tłumaczenia, że przelew na kwotę [...]USD został dokonany omyłkowo, nie zasługują na uwzględnienie. Gdyby rzeczywiście skarżący dokonałby przelewu omyłkowo, to nie wpisywałby w tytule przelewu na wskazaną kwotę sześć ostatnich cyfr VIN nabytego auta ("[...]"). Skarżący nie przedłożył też żadnego dokumentu potwierdzającego omyłkowe dokonanie przelewu na rzecz firmy [...].
W świetle powyższego za uprawniony należy uznać wniosek organu podatkowego, że rzeczywista kwota jaką skarżący zapłacił za kupno powyższego samochodu wynosiła [...] USD, wraz z dodatkowymi kosztami (prowizji, transportu, ubezpieczenia), i składa się na nią wartość obydwu przelewów ([...] USD + [...] USD). W konsekwencji organ prawidłowo też, na podstawie art. art. 104 ust. 6 u.p.a., ustalił podstawę opodatkowania i kwotę należnego podatku akcyzowego.
Nie można podzielić zarzutu skarżącego, że strony internetowe dotyczące aukcji pojazdu są niewiarygodne. W orzecznictwie sądowym nie jest kwestionowane korzystanie przez organ z materiałów pochodzących z zagranicznych portali internetowych (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 4 lipca 2023 r., sygn. akt I SA/Gd 285/23 i z dnia 6 lutego 2024 r., sygn. akt I SA/Gd 1073/23). Należy wskazać, że w postępowaniu podatkowym znajduje zastosowanie wynikająca z art. 180 § 1 O.p. reguła, zgodnie z którą dowodem w sprawie może być wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a co nie jest sprzeczne z prawem. Wobec braku zatem dowodów, z których wynikałyby odmienne wnioski, rozstrzygnięcie należało wydać w oparciu o materiał dowodowy, który był w posiadaniu organu. Podkreślenia przy tym wymaga, że wartość pojazdu wylicytowanego w trakcie aukcji [...] uwzględniała uszkodzenia pojazdu, gdyż zarówno z opisu licytowanego samochodu, jak i ze zdjęć pojazdu wynika, że przedmiotem aukcji był pojazd uszkodzony, co niewątpliwie uwzględniono w jego wartości, a organ nie kwestionuje stanu technicznego pojazdu. Uznać więc należy, że cena samochodu uzyskana na aukcji ([...] USD) odzwierciedlała jego stan rzeczywisty i specyfikę rynku, z którego auto pochodziło. Skarżący nie przedstawił żadnego dowodu, z którego wynikałoby, że cena aukcyjna powinna być inna.
Skarżący podnosi także zarzut naruszenia przez organ pierwszej instancji art. 140 O.p., wskutek braku poinformowania go w toku postępowania podatkowego o nowym terminie załatwienia sprawy. W tym względzie wskazuje, że pierwotny termin załatwienia sprawy upłynął w dniu [...] listopada 2024 r., natomiast postanowienie o przedłużeniu postępowania zostało wydane w dniu [...] listopada 2024 r. Organ odwoławczy nie neguje, że powyższe postanowienie zostało wydane z przekroczeniem terminu. Należy jednak zauważyć, że wynikający z art. 140 § 1 O.p. obowiązek zawiadomienia strony w części dotyczącej niezałatwieniu sprawy w terminie i o przyczynach jego niedotrzymania ma jedynie charakter informacyjny. W zawiadomieniu tym organ wskazuje też nowy termin, w którym sprawa powinna być załatwiona. Przepis ten nie wywołuje skutków materialnoprawnych, posiada walor dokumentacyjny. Nie wiąże się z żadnymi uprawnieniami, gwarancjami ani bezpośrednimi skutkami dla przebiegu postępowania i uprawnień strony (por. wyrok NSA z dnia 8 listopada 2019 r., sygn. akt II FSK 3882/17). W związku z tym samo wydanie przez organ postanowienia o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy z kilkudniowym opóźnieniem, nie może być podstawą do uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania. Wbrew też twierdzeniom zawartym w skardze, postanowienie z dnia [...] listopada 2024 r. zawiera jasne i czytelne uzasadnienie. Przedłużenie postępowania nastąpiło z uwagi na konieczność umożliwienia stronie wypowiedzenia się w sprawie. Podnoszona natomiast w skardze kwestia braku możliwości naliczania, z powyższego powodu, odsetek za zwłokę (art. 54 § 1 pkt 7 O.p.), nie podlega rozstrzygnięciu w niniejszym postępowaniu.
Skarżący wskazuje też, że w postanowieniu z dnia [...] listopada 2024 r. o wyznaczeniu mu 7-dniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego organ pierwszej instancji popełnił błąd, bowiem stwierdzono w nim, że przedmiotowa sprawa dotyczy określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia samochodu P. C.. W postanowieniu z dnia [...] listopada 2024 r. organ dokonał sprostowania tej oczywistej omyłki i wskazał, że chodzi o samochód [...].
Skarżący podniósł, że organ po dokonaniu sprostowania z urzędu oczywistej omyłki nie wskazał mu precyzyjnych informacji w jaki sposób ma odnieść się do skorygowanego postanowienia w wyznaczonym terminie 7 dni. W ocenie Sądu rację ma organ, że popełnienie oczywistej omyłki w postanowieniu z dnia [...] listopada 2024 r. nie stanowiło przeszkody w możliwości zapoznania się przez skarżącego z aktami sprawy i wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego. Należy zauważyć, że postanowienie z dnia [...] listopada 2024 r. zostało doręczone skarżącemu w dniu [...] grudnia 2024 r., natomiast decyzja organu pierwszej instancji została wydana w dniu [...] grudnia 2024 r. Organ podatkowy nie naruszył też wyrażonej w art. 123 O.p. zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, czy prawa skarżącego do obrony. W toku postępowania był on informowany o podejmowanych czynnościach i miał możliwość składania wniosków dowodowych. Nadto, jak to już wskazano, przed wydaniem decyzji pierwszoinstancyjnej zagwarantowano mu możliwość zapoznania się i wypowiedzenia się co do całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Nie skorzystał jednak z tego prawa.
Nie można także zgodzić się ze skarżącym, że doręczona mu decyzja organu pierwszej instancji nie spełnia warunków określonych w art. 144b § 4 O.p. i nie wywołuje skutków prawnych.
Należy zauważyć, że zgodnie z art. 144b § 1 O.p. w przypadku pism utrwalonych w formie dokumentu elektronicznego, które zostały opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym, doręczenie może polegać na doręczeniu wydruku pisma odzwierciedlającego treść tego pisma. Stosownie natomiast do art. 144b § 2 O.p., wydruk takiego pisma powinien zawierać: 1) informację, że pismo zostało wydane w formie dokumentu elektronicznego i podpisane kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym, ze wskazaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby, która je podpisała oraz 2) identyfikator tego pisma, nadawany przez system teleinformatyczny. W myśl zaś art. 144b § 4 O.p. wydruk takiego pisma stanowi dowód tego, co zostało stwierdzone w piśmie wydanym w formie dokumentu elektronicznego.
W świetle powyższego dopiero wydruk pisma zawierający elementy, o których mowa w art. 144b § 2 O.p. korzysta z domniemania prawdziwości (autentyczności), wskazując organ, od którego pochodzi wydruk, oraz z domniemania zgodności z prawdą twierdzeń w nim zawartych, które nakazuje przyjąć, że treść wydruku jest zgodna z treścią pisma w postaci elektronicznej (por. wyrok NSA z dnia 27 maja 2022 r., sygn. akt I FSK 217/22).
W rozpatrywanej sprawie wydruk decyzji pierwszoinstancyjnej zawiera adnotację o stanowisku służbowym, imieniu i nazwisku osoby, która dokument podpisała oraz stwierdzenie, że podpisano je kwalifikowanym podpisem elektronicznym. Na ostatniej (16-tej) stronie powyższej decyzji znajduje się informacja, że wydruk dokumentu został wytworzony przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego Szefa Krajowej Administracji Skarbowej. Natomiast na dodatkowej karcie (143-ciej akt adm.) został wskazany identyfikator dokumentu ([...]).
W rezultacie, w ocenie Sadu, wydruk doręczonej skarżącemu decyzji spełnia wymagania określone w art.144b § 2 O.p. i stanowi dowód tego, co zostało stwierdzone w piśmie wydanym w formie dokumentu elektronicznego. W podobny sposób została wydana decyzja organu odwoławczego.
W kwestii braku przedstawienia dokumentów dotyczących naprawy samochodu, skarżący wskazał (np. w piśmie z dnia [...] sierpnia 2024 r.), że pojazd jest nadal w naprawie i w związku z tym nie może tych dokumentów przedłożyć. Słusznie jednak organ uznał te wyjaśnienia za niewiarygodne. Należy bowiem zauważyć, że już w dniu [...] maja 2024 r. samochód ten przeszedł pomyślnie badanie techniczne na terytorium w kraju, a w dniu [...] maja 2024 r. została wydana decyzji o jego zarejestrowaniu. Trudno się zgodzić ze skarżącym, że samochód posiadający uszkodzenia silnika mógł z wynikiem pozytywnym przejść badanie techniczne. Podkreślenia wymaga, że w myśl § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzani badań technicznych pojazdów (t.j. Dz. U. 2024 r., poz. 141), diagnosta określa wynik badania technicznego jako pozytywny w przypadku, gdy w pojeździe nie stwierdzono usterek lub stwierdzono drobne usterki. Wbrew też twierdzeniom zawartym w skardze nie został przedłożony film dokumentujący uszkodzenia silnika.
Bezzasadne są także zarzuty dotyczące braku w aktach sprawy dokumentacji dotyczącej uzyskania historii rachunku bankowego. Wskazać należy, że w aktach sprawy znajduje się pismo z dnia [...] września 2024 r. Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w B. skierowane do [...] S.A., na podstawie art. 49 pkt 2 w zw. z art. 48 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej, o przekazanie historii operacji na rachunku bankowym skarżącego. W odpowiedzi bank, przy piśmie z dnia [...] października 2024 r., przekazał żądane informacje. Skarżący miał możliwość zapoznania się ze wskazanymi dowodami, bowiem postanowieniem z dnia [...] listopada 2024 r. organ wyznaczył skarżącemu 7-dniowy termin do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz do wypowiedzenia się w sprawie tych dowodów. Skarżący z tej możliwości nie skorzystał. Zdaniem Sądu, działanie organu podatkowego w powyższym zakresie nie naruszało prawa.
Skarżący twierdzi także, że organ nie może pomijać opinii rzeczoznawcy, gdyż stanowi ona wiarygodny i profesjonalny dowód w sprawie. Należy jednak zauważyć, że opinia rzeczoznawcy, jak każdy dowód, podlega ocenie organu podatkowego. Nie jest więc wiążąca i nie przesądza o wielkości podstawy opodatkowania. Organ prawidłowo ustalił podstawę opodatkowania w oparciu o art. 104 ust. 6 u.p.a., a nie na podstawie wyceny rzeczoznawcy. Nie budzi przy tym zastrzeżeń przyjęcie przez organ wartości celnej samochodu w kwocie odpowiadającej [...] USD.
W skardze podniesiono również, że stosowanie kalkulatorów kosztów dostępnych na stronach internetowych, takich jak carwest.pl., może pełnić jedynie rolę pomocniczą dla szacunkowego określenia dodatkowych kosztów (prowizji aukcyjnej, transportu lądowego, czy transportu morskiego). Podkreślenie jednak wymaga, że kalkulatorem tym organ posługiwał się jedynie na początkowym etapie prowadzonego postępowania podatkowego do oszacowania dodatkowych kosztów, tj. prowizji aukcyjnej, transportu lądowego do portu w USA oraz morskiego do Europy, czy wynagrodzenia brokera. Koszty te stosownie do treści art. 104 ust. 6 u.p.a. są doliczane do podstawy opodatkowania, jeżeli nie zostały uwzględnione w cenie, ale zostały już poniesione do miejsca, w którym nastąpiło objęcie towaru procedurą celną. Ostatecznie jednak podstawa opodatkowania została ustalona zgodnie z art. 104 ust. 6 u.p.a., na podstawie dokonanych przez skarżącego dwóch przelewów, które uwzględniały ww. koszty i nie było potrzeby ich ponownego ustalania i doliczania.
Dla rozstrzygnięcia sprawy nie mają natomiast znaczenia rozbieżności w oznaczeniu właściciela w fakturze z dnia [...] listopada 2023 r. i dokumencie S. C., czy brak oferty zakupu samochodu. Ostatecznie bowiem organ nie kwestionuje, że nabycie przez skarżącego samochodu nastąpiło od firmy [...].
W konsekwencji, nie zostały naruszone wskazane w skardze przepisy O.p. Organ w zakresie niezbędnym dla prawidłowego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy zebrał materiał dowodowy, a następnie, bez przekroczenia ustawowych granic, poddał go wnikliwej analizie i ocenie, wyciągając logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione wnioski. Skarżący nie podważył skutecznie dokonanej przez organ oceny dowodów. W szczególności cel ten nie mógł być osiągnięty przez forsowanie własnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w oderwaniu od wymowy, kontekstu i wzajemnych relacji dowodów, które legły u podstaw dokonania niewątpliwych, istotnych dla rozstrzygnięcia ustaleń. Zarówno dowody te, jak i ich ocena, a także oparta na nich rekonstrukcja faktów zostały obszernie przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Taka ocena nie jawi się bynajmniej jako dowolna, lecz jako oparta na racjonalnych przesłankach, zgodna z zasadami logiki oraz doświadczenia życiowego. Sam fakt, iż materiał dowodowy zebrany w sprawie został przez organy oceniony odmiennie niż oczekiwał tego skarżący, nie świadczy o naruszeniu zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organu podatkowego. Nie zostały także naruszone wskazane w skardze przepisy prawa materialnego.
Jednocześnie Sąd oddalił wniosek skarżącego o przeprowadzenie dowodów załączonych do pisma z dnia [...] kwietnia 2026r. Należy zauważyć, że w myśl art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W świetle tego uregulowania przeprowadzenie dowodu przez sąd administracyjny ma charakter wyjątkowy. Zasadą jest bowiem, że sąd ten ocenia prawidłowość gromadzenia i oceny materiału dowodowego przez organ, samodzielnie nie prowadzi natomiast postępowania dowodowego i nie dokonuje ustaleń faktycznych. W tym kontekście należy zauważyć, że załączone do wskazanego pisma dowody nie są niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości. Mają bowiem one na celu wykazanie potencjalnych nieprawidłowości w zakresie przetwarzania i pozyskiwania danych przez organ, co nie jest przedmiotem niniejszego postępowania.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.