Zatem w ocenie SKO, organ pierwszej instancji zasadnie dokonał kwalifikacji prawnej przesłanek zwolnienia zawartych w art. 7 ust. 1 pkt 1 lit a u.p.o.l. pod kątem powoływanych przez Skarżącą porozumień "o współpracy i wzajemnym przekazywaniu przesyłek kolejowych" z [...] Sp. z o.o., [...] Sp. z p.o., [...] Sp. z o.o., [...] [...] Sp. z o.o., [...] Sp. z o.o. Wszystkie porozumienia sformułowano według jednego wzoru, definiując przedmiot umowy w paragrafie 1: "uregulowanie zasad współpracy w zakresie wzajemnego przekazywania na punkcie zdawczoodbiorczym przesyłek wagonowych przeznaczonych dla użytkownika bocznicy". Jako czynności wykonywane przez przewoźnika kolejowego w ww. porozumieniach wymieniono:
- "podstawienie lub odpowiednio odebranie składu wagonów na tory zdawczo odbiorcze lub z torów zdawczo-odbiorczych",
- "wykonywanie pracy manewrowej w zakresie niezbędnym do podstawienia składu na tor zdawczo-odbiorczy w tym przejazd przez wagę i ważenie wagonów, jeśli takie urządzenia znajdują się na torach [...]",
- "wykonanie pracy manewrowej w zakresie niezbędnym do podstawienia wagonów na stanowiska załadunkowo-rozładunkowe oraz z punktów rozładunkowych na punkt zdawczoodbiorczy",
- "przekazanie stosownej dokumentacji przewozowej zgodnie z obowiązującym [...] przewoźnika przedstawicielowi bocznicy".
Kolegium wskazało, że organ I instancji dokonał analizy umowy o współpracy i wzajemnym przekazywaniu przesyłek kolejowych zawartej przez Skarżącą z [...] Sp. z o.o., która przedmiot umowy następująco definiuje w § 1: 1) obsługa bocznic kolejowych polegająca na podstawianiu i zabieraniu przesyłek na i z torów zdawczo odbiorczych, 2) wykonywanie prac manewrowych na bocznicach baz paliw klienta (...) związanych z załadunkiem/rozładunkiem wagonów kursujących w składach pociągowych transportowanych przez Przewoźnika na podstawie odrębnych zleceń, 3) obsługa przesyłek wagonowych i określanie zasad ich przekazywania, 4) realizacja przewozów kolejowych rzeczy na zlecenie Klienta, 5) określenie zasad współpracy stron przy realizacji przewozów kolejowych.
W umowie z [...] Sp. z o.o. stwierdzono w szczególności, że: w § 3 – zasady współpracy pomiędzy stronami podczas przekazywania przesyłek określa m.in. Regulamin Bocznicy, w § 4 – [...] "użytkuje bocznicę dla własnych potrzeb", w § 4 – sposób postępowania na terenie baz paliw określa instrukcja "Warunki i zasady bezpiecznego postępowania na terenie Baz Paliw należących do Spółki [...]" (przy czym Bocznica B. P. nr [...] wchodzi w skład baz paliw [...] — dawniej [...], w § 4 – "przemieszczania wagonów na bocznicach poza punktami zdawczo-odbiorczymi przewoźnik dokonuje na podstawie zleceń przewozu przesyłek i w uzgodnieniu z właścicielem bocznic", w § 4 – "obsługa bocznic klienta lokomotywami przewoźnika dokonywana będzie w zakresie zawartych umów i zleceń przewozowych".
Kolegium podało, że organ I instancji dokonał analizy zawartej przez Podatnika z [...] S.A. "umowy o współpracy przy wzajemnym przekazywaniu wagonów na punkcie zdawczo odbiorczym bocznicy". Umowa ta przedmiot definiuje następująco: w § 1 – strony umowy zobowiązują się do wzajemnego przekazywania na punkcie zdawczoodbiorczym bocznicy – wagonów przeznaczonych dla [...] których przewóz w stanie ładownym lub próżnym realizuje [...] S.A. punkt zdawczo-odbiorczy dla wagonów, o których mowa wyżej stanowi grupę 4 torów.
Ponadto Kolegium podało, że organ I instancji dokonał analizy zawartej przez Skarżącą z [...] umowy dzierżawy czterech budynków (hali naprawczo-utrzymaniowej, budynku myjni pojazdów kolejowych, dwóch wiat magazynowych) oraz dwóch zbiorników na paliwa płynne — których dzierżawca może używać i pobierać z nich pożytki. Organ ustalił, że umowa z [...] wymienia infrastrukturę kolejową (§ 2 pkt 2) jedynie w celu umożliwienia dzierżawcy prawidłowego używania dzierżawionych budynków i zbiorników oraz dojazdu do nich (§ 3 pkt 7), jednak nie wspomina o dzierżawie, czy możliwości pobierania pożytków z samej infrastruktury kolejowej. Nadto, organ ustalił, że umowa wymienia (§ 2 pkt 2 i załącznik nr [...] do umowy) jedynie tory nr [...] (tory odstawcze) oraz tory 12 (wyciągowy) 29 (zjazdowo-wyjazdowy) i 111 (łącznica), z których może pod pewnymi warunkami korzystać [...] dla prawidłowego używania przedmiotu dzierżawy. Organ wskazał, że zgodnie z umową oraz wyjaśnieniami Podatnika, poruszanie się po torze 29 (zjazdowo-wyjazdowym) możliwe jest tylko po zapewnieniu obsługi manewrowej przez [...] a jednocześnie w rejonie manewrowym nr [...] Bocznicy, gdzie znajduje się ów tor, pracuje tylko jedna lokomotywa — której właścicielem jest [...].
W ocenie Kolegium, organ podatkowy I instancji zasadnie stwierdził, że w sprawie nie została spełniona przesłanka zawarta w art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l., tj. udostępniania infrastruktury kolejowej przewoźnikom kolejowym, ponieważ czynności związane z ograniczonym prawem wjazdu przewoźników kolejowych do infrastruktury kolejowej nie sposób nazwać "udostępnianiem" w rozumieniu ww. przepisu.
Kolegium uznało za trafną argumentację organu I instancji, że w ramach dokonywanej wykładni należy wziąć pod uwagę faktyczny sposób wykorzystania infrastruktury kolejowej przez przewoźnika kolejowego. Natomiast materiał dowodowy zgromadzony w sprawie potwierdza, że przewoźnicy kolejowi nie są uprawnieni do swobodnego skorzystania z infrastruktury kolejowej. Przewoźnicy kolejowi mają prawo wjazdu na tory należące do infrastruktury kolejowej Podatnika jedynie po to, aby móc wykonać na rzecz Podatnika usługę przewozu towarów. Organ podatkowy I instancji zasadnie uznał, że wszystkie dodatkowe usługi, które są świadczone przez przewoźnika na rzecz Podatnika, na które powołuje się Podatnik w złożonym wniosku, mają charakter wtórny wobec usług przewozu towarów. Organ ustalił, że usługi te (związane np. z manewrami na bocznicy czy obsługą taboru kolejowego) świadczone są wyłącznie po to, aby umożliwić świadczenie przez przewoźnika usługi podstawowej, którą jest przewóz towarów. Dlatego też uprawnione zdaniem Kolegium jest twierdzenie organu I instancji, że świadczenie tych dodatkowych usług traciłoby całkowity sens, jeżeli usługi przewozu towarów nie byłyby świadczone. Wójt Gminy [...] prawidłowo zdaniem SKO wywiódł, że wszystkie usługi świadczone przez przewoźników na rzecz Podatnika powinny być oceniane z perspektywy usługi podstawowej, którą jest przewóz towarów.
W związku z tym, możliwość wjazdu przez przewoźników na teren nieruchomości Podatnika (na których znajduje się Bocznica) wiąże się wyłącznie z realizacją działalności operacyjnej Podatnika. Wykonywanie tej działalności wymaga realizowania dostaw surowców produkcyjnych oraz odbierania towarów. W tym przypadku odbywa się to za pomocą transportu kolejowego. Zatem warunkowe i ograniczone wpuszczanie przewoźników na niewielki fragment w pełni kontrolowanych przez siebie torów celem odbierania i nadawania przesyłek nie stanowi, w ocenie Kolegium, "udostępniania infrastruktury kolejowej". Organ I instancji porównał ww. sytuację do przewozów realizowanych za pomocą transportu samochodami ciężarowymi. "W każdym takim przypadku samochody przewoźnika również musiałyby mieć możliwość wjazdu na teren podmiotu, na rzecz którego są odbierane lub przywożone towary. Trudno również w takim przypadku mówić o jakimkolwiek udostępnieniu tego terenu. Taką możliwość wjazdu na teren zakładu należy utożsamiać wyłącznie z elementem realizacji usługi transportowej (usługi przewozu towarów), a z perspektywy bardziej ogólnej — prowadzenia działalności operacyjnej przez podmiot zlecający przewóz. Stosunek taki nie stanowi "udostępnienia" rozumianego w języku potocznym jako przekazanie jakiegokolwiek władztwa nad daną rzeczą w sposób umożliwiający odnoszenie korzyści przez korzystającego. Fakt zawarcia szeregu umów pomiędzy Podatnikiem a przewoźnikami kolejowym, na który powołuje się Podatnik we wniosku, w żaden sposób nie zmienia ww. kwalifikacji. Organ zwrócił uwagę na obowiązek zawarcia tych umów, który wiąże się ściśle z tym, że mamy w tym przypadku do czynienia z transportem kolejowym, a zatem specyficznym (wysoko specjalistycznym) rodzajem transportu, którego zasady prowadzenia zostały szczegółowo uregulowane.
Podobnie, na ww. kwalifikację wpływu nie ma przedłożona przez Podatnika umowa dzierżawy z [...], której przedmiotem są budynki i zbiorniki (niewchodzące w skład infrastruktury kolejowej). Zezwolenie na wjazd na tory położone przy tych budynkach i zbiornikach bądź na drodze do nich ma na celu jedynie umożliwienie korzystania z przedmiotu dzierżawy. Zakres, w jakim dochodzi do umożliwienia wjazdu na elementy infrastruktury kolejowej, jest w tym wypadku zatem bardzo ograniczony i w całości podporządkowany usłudze nadrzędnej, którą jest dzierżawa budynków i zbiorników.
Organ I instancji trafnie, zdaniem SKO, wskazał także na intencje stron umowy, które zdecydowały się na dzierżawę budynków oraz zbiorników, jednak równocześnie nie objęły zakresem dzierżawy infrastruktury kolejowej. Takie działanie uznać należy za zamierzone. Same strony chciały zatem zróżnicować umowny zakres używania przez [...] poszczególnych składników majątku Spółki.
Mając na uwadze argumentację Wójta Gminy [...], Kolegium uznało złożone odwołanie za niezasadne. Przyznało rację organowi I instancji, że nie ma związku pomiędzy umowami powołanymi przez Podatnika jako podstawa udostępniania infrastruktury przewoźnikom, a gruntami i infrastrukturą kolejową objętą przez Podatnika wnioskiem (umowy te dotyczą ruchu przewoźników odbywającego się w zupełnie innym miejscu i na innych działkach ewidencyjnych niż główne działki i tory wskazane we wniosku Podatnika). W sprawie ustalono, że elementy infrastruktury kolejowej, w stosunku do których przewoźnikowi kolejowemu przysługuje prawo wjazdu na teren Podatnika, nie znajdują się na największych i zasadniczych działkach ewidencyjnych objętych wnioskiem Podatnika (w szczególności infrastruktura ta w ogóle nie jest położona na działce ewidencyjnej nr [...], której powierzchnia stanowi ponad 95% powierzchni wszystkich gruntów objętych wnioskiem).
Kolegium nie podzieliło stanowiska Skarżącej, że kwestia zwolnienia całych działek ewidencyjnych jedynie w części zajętych przez infrastrukturę kolejową jest rozstrzygnięta w orzecznictwie.
W skardze do tut. Sądu Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji SKO w całości, zarzucając naruszenie:
1) art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. w zw. z załącznikiem nr 1 do u.t.k. przez błędną wykładnię polegającą na nieprawidłowej interpretacji zwrotu "jest udostępniana przewoźnikom kolejowym" skutkującej uznaniem, że bocznica kolejowa Spółki nie była udostępniana przewoźnikom kolejowym i w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji odmawiającej Spółce stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości, pomimo, że Spółka spełniała wszystkie warunki zwolnienia w podatku od nieruchomości przewidzianego dla infrastruktury kolejowej w latach 2017-2021, w tym warunek udostępnienia infrastruktury kolejowej licencjonowanym przewoźnikom kolejowym;
2) art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. w zw. z art. 4 pkt 1 i 10 u.t.k. w zw. z załącznikiem nr 1 do u.t.k. przez błędną wykładnię polegającą na nieprawidłowej interpretacji zwrotu "grunty, budynki i budowle wchodzące w skład infrastruktury kolejowej w rozumieniu przepisów o transporcie kolejowym" skutkujące uznaniem, że zwolnieniu podlegają wyłącznie te obiekty tworzące infrastrukturę kolejową, które były wykorzystywane przez przewoźników kolejowych i z którymi przewoźnicy mieli bezpośrednią styczność, podczas gdy warunkiem zwolnienia z opodatkowania gruntów, budynków i budowli wchodzących w skład infrastruktury kolejowej w rozumieniu przepisów o transporcie kolejowym było w latach 2017-2021 udostępnienie przewoźnikom kolejowym infrastruktury w rozumieniu u.t.k., a nie konkretnych gruntów, budynków lub budowli składających się na tę infrastrukturę, co skutkowało utrzymaniem w mocy decyzji organu I instancji odmawiającej Spółce stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości, pomimo, że Spółka spełniała wszystkie warunki zwolnienia w podatku od nieruchomości przewidzianego dla infrastruktury kolejowej w latach 2017-2021, w tym warunek udostępnienia infrastruktury kolejowej licencjonowanym przewoźnikom kolejowym;
3) art. 122 § 1 w zw. z art. 187 § 1 i 3 w zw. z art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.; dalej także jako: "O.p.", "Ordynacja podatkowa") przez wydanie decyzji z pominięciem:
- zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w postaci umów z licencjonowanymi przewoźnikami kolejowymi oraz listów przewozowych potwierdzających, że infrastruktura kolejowa Spółki była udostępniona licencjonowanym przewoźnikom kolejowym oraz była faktycznie wykorzystywana przez przewoźników w okresie będącym przedmiotem wniosku o stwierdzenie nadpłaty,
- zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w postaci dokumentów takich jak świadectwa bezpieczeństwa, regulaminy pracy bocznicy oraz status sieci kolejowych dotyczących bocznicy kolejowej w gminie [...] potwierdzających utrzymywanie przez Spółkę w okresie będącym przedmiotem wniosku (2017-2021) infrastruktury kolejowej w gminie [...] w stanie technicznym oraz prawnym umożliwiającym jej czynne wykorzystywanie do przewozów i manewrów, co stanowiło realizację celu zwolnienia z podatku od nieruchomości infrastruktury kolejowej jakim było wspieranie transportu kolejowego towarów,
- powszechnie znanego faktu, że bocznica kolejowa stanowi zespół obiektów i urządzeń takich jak tory, perony, instalacje bezpieczeństwa czy oświetlenie i korzystając z bocznicy przewoźnik kolejowy korzysta z urządzeń tworzących bocznicę, a nie wyłącznie z poszczególnych jej elementów takich jak konkretne tory,
co skutkowało decyzją o odmowie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości, pomimo, że Spółka spełniała wszystkie warunki zwolnienia w podatku od nieruchomości przewidzianego dla infrastruktury kolejowej w latach 2017-2021;
4) art. 120 i 121 O.p. w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. w zw. z art. 2, art. 84 oraz 217 Konstytucji RP przez odstąpienie od wykładni literalnej przepisu ustawy podatkowej i przyjęcie interpretacji przepisu sprzecznej z jego literalnym brzmieniem, co doprowadziło do wydania rozstrzygnięcia na niekorzyść Podatnika, naruszając zasadę legalizmu, zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych oraz wynikające z Konstytucji RP zasady ustawowej regulacji stosunku podatkowego oraz równości opodatkowania skutkujące odmową zastosowania zwolnienia z podatku od nieruchomości, pomimo, że Spółka spełniała wszystkie warunki zwolnienia w podatku od nieruchomości przewidzianego dla infrastruktury kolejowej w latach 2017-2021.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej także jako: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Orzekanie, w myśl art. 135 p.p.s.a., następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej.
W rozpoznawanej sprawie Sąd stwierdził naruszenie prawa materialnego, które uzasadniało wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji.
Sąd stwierdził, że rację ma Skarżąca podnosząc zarzut naruszenia art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. (w brzmieniu obowiązującym w latach 2017 – 2021). Zgodnie z tym przepisem prawa zwalnia się od podatku od nieruchomości grunty, budynki i budowle wchodzące w skład infrastruktury kolejowej w rozumieniu przepisów o transporcie kolejowym, która jest udostępniana przewoźnikom kolejowym.
Nie budzi wątpliwości, że warunkiem zastosowania ulgi podatkowej przewidzianej w art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. (w brzmieniu odnoszącym się do analizowanego okresu) jest udostępnienie infrastruktury kolejowej licencjonowanemu przewoźnikowi kolejowemu. Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia spornego problemu ma wyjaśnienie ustawowego określenia "udostępnienie". Skoro ustawodawca w komentowanym przepisie użył takiego właśnie sformułowania, a zarazem nie zdefiniował jego rozumienia, należy odwołać się do leksykalnego znaczenia tego słowa. Przez "udostępnienie" rozumieć należy "umożliwienie korzystania z czegoś" (por. Wielki Słownik Języka Polskiego PWN, https://sjp.pwn.pl/slowniki/).
W kontrolowanej sprawie organ podatkowy I instancji na str. 30 decyzji dokonał wadliwej wykładni znajdującego się w treści art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. pojęcia "udostępniać". Wstępnie wskazał, że oznacza to "umożliwić korzystanie z czegoś", co jest zgodne ze słownikową definicją słowa "udostępniać". Następnie jednak organ I instancji dokonał dalszej wykładni pojęcia nie znajdującego się w art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. Wskazał bowiem, że "korzystać" oznacza zgodnie ze słownikiem języka polskiego "mieć pożytek z czegoś, wyzyskiwać coś". Należy jednak mieć na uwadze, że słowo "korzystać" nie zostało użyte przez ustawodawcę w konstrukcji zwolnienia z art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. Ustawodawca posłużył się terminem "udostępniać", który, w ocenie tut. Sądu, nie zawiera w sobie elementu odnoszenia korzyści przez podmiot, któremu infrastruktura kolejowa jest udostępniana. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że warunek udostępnienia infrastruktury kolejowej podmiotowi wskazanemu w art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. zostaje spełniony również wówczas, gdy jest ona faktycznie wykorzystywana, eksploatowana przez licencjonowanego przewoźnika kolejowego, co nie oznacza, że grunty i obiekty wymienione w załączniku nr 1 pkt 11-12 u.t.k. muszą znajdować się w wyłącznym posiadaniu tego podmiotu. Wystarczające jest w tym wypadku zapewnienie takiemu przewoźnikowi dostępu do wyszczególnionych w załączniku nr 1 u.t.k. elementów infrastruktury kolejowej w każdej prawnie dopuszczalnej formie i jego faktyczna eksploatacja przez ten podmiot (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2025 r., sygn. akt III FSK 979/24).
Wykładnia zaproponowana przez organ I instancji i powtórzona przez SKO zrównuje pojęcie "udostępniać" z korzystaniem przez przewoźnika kolejowego z infrastruktury kolejowej jak dzierżawca. Art. 693 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2025 r. poz. 1071) stanowi, że przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz do używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nieoznaczony. Ustawodawca nie posłużył się jednak w treści art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. pojęciem "dzierżawy". Zdaniem tut. Sądu stanowisko zaprezentowane przez organ I instancji i powtórzone w zaskarżonej decyzji przez SKO nie znajduje uzasadnienia w literalnym brzmieniu art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l.
Rację ma zatem strona skarżąca, że udostępnianie przez Spółkę infrastruktury kolejowej przewoźnikowi kolejowemu nawet w celu realizacji własnych potrzeb związanych z prowadzoną działalnością nie wyklucza możliwości skorzystania ze zwolnienia. Ustawodawca nie wprowadził bowiem ograniczeń, które wskazywałyby, że zwolnienie przysługuje tylko wtedy, gdy infrastruktura kolejowa jest wykorzystywana przez przewoźnika kolejowego do świadczenia usług przewozu na rzecz innych podmiotów.
Mając na uwadze powyższe, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 2 pkt 8 w zw. z art. 14 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2026 r. poz. 118) zasądzając od organu na rzecz Skarżącej kwotę [...]zł, na którą składa się uiszczony wpis w kwocie [...]zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie [...]zł.
Wobec stwierdzenia wadliwej wykładni art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. przez organy obu instancji Sąd uznał za niezasadne i przedwczesne odnoszenie się do dalszych zarzutów skargi. Zdaniem Sądu, przepisy prawa materialnego (właściwie interpretowane) determinują kierunek postępowania prowadzonego przez organ podatkowy. W związku z powyższym zasadne było zastosowanie art. 135 p.p.s.a. i uchylenie nie tylko zaskarżonej decyzji, ale także decyzji Wójta Gminy [...] celem ponownego przeprowadzenia postępowania z uwzględnieniem prawidłowej wykładni art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l.
Ponownie rozpoznając sprawę organy będą związane oceną prawną wyrażoną przez Sąd w uzasadnieniu niniejszego wyroku dotyczącą wykładni art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. W ponownie prowadzonym postępowaniu konieczne jest przeanalizowanie raz jeszcze sprawy pod kątem udostępniania przez Skarżącą przewoźnikom kolejowym gruntów, budynków i budowli wchodzących w skład infrastruktury kolejowej w rozumieniu przepisów o transporcie kolejowym. W przypadku stwierdzenia ewentualnych braków w materiale dowodowym uniemożliwiających wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o prawidłowo zinterpretowany art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. organy podejmą stosowne czynności procesowe.
Orzeczenia, których sygnatury przywołano w uzasadnieniu dostępne są na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl
J. Ziołek L. Kleczkowski T. Wójcik