4) § 17 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 14 października 2020 r. w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, składania ofert, powoływania i odwoływania komisji konkursowej, jej zadań oraz trybu pracy, przez niezbadanie sprzyjających oferentowi warunków wykonywania umowy;
5) art. 148 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach przez nieprawidłowe przeprowadzenie postępowania konkursowego, polegające na nieprecyzyjnym określeniu kryterium dostępności, w tym sposobu wyliczenia i weryfikacji zadeklarowanej mediany, zasad przyznawania punktacji w oparciu o medianę czasu dotarcia zespołu transportu medycznego na miejsce wezwania w przypadku konieczności natychmiastowego udzielania świadczeń którymi organ kierował się przy wyborze oferty, co doprowadziło do błędnego nieprzyznania SPZOZ w K. punktacji za powyższe kryterium;
6) art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., a także art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., polegającego na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy;
7) art. 152 ust. 1 ustawy o świadczeniach przez jego niezastosowanie i uznanie, że nie został naruszony interes prawny SPZOZ w K. oraz przez dokonanie określonych czynności postępowania w ramach procedury konkursowej w oparciu o nietransparentne warunki konkursu, pozbawiając SPZOZ w K. realnej możliwości wygrania tego konkursu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. 2024 poz. 1267, ze zm.) stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024r. poz. 935 dalej: "p.p.s.a."). Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie. W przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a.). Należy również zauważyć, iż zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem obowiązujących przepisów prawa.
Tryb postępowania w sprawie zawierania umów o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej oraz środki odwoławcze przysługujące od tego postępowania zostały uregulowane w ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, której art. 132 ust. 1 stanowi, że podstawą udzielania świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych przez Fundusz jest umowa o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej zawarta pomiędzy świadczeniodawcą a Funduszem, z zastrzeżeniem art. 19 ust. 4. Stosownie do art. 139 ust. 1 u.ś.o.z. zawieranie przez Fundusz umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, z zastrzeżeniem art. 159 i art. 159a, odbywa się po przeprowadzeniu postępowania w trybie konkursu ofert (jak miało miejsce w niniejszej sprawie) albo rokowań (art. 139 ust. 1 ustawy o świadczeniach). W celu przeprowadzenia postępowania w trybie konkursu ofert Fundusz zamieszcza ogłoszenie, które zgodnie z art. 139 ust. 3 u.ś.o.z. zawiera m.in. nazwę i adres siedziby zamawiającego, określenie wartości przedmiotu zaskarżenia, wymagane kwalifikacje zawodowe i techniczne świadczeniodawców, określenie obszaru terytorialnego. Prezes NFZ, stosownie do art. 146 ustawy o świadczeniach, określa przedmiot postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielnie świadczeń opieki zdrowotnej, kryteria oceny ofert i warunki wymagane od świadczeniodawców. Przedmiot zamówienia opisuje się w sposób jednoznaczny i wyczerpujący, za pomocą dostatecznie dokładnych i zrozumiałych określeń, uwzględniając wszystkie wymagania i okoliczności mogące mieć wpływ na sporządzenie oferty (art. 140 ust. 1 u.ś.o.z.). Kryteria oceny ofert są jawne i nie podlegają zmianie w toku postępowania (art. 147 u.ś.o.z.). Stosownie do art. 142 ust. 1 ustawy o świadczeniach postępowanie konkursowe podzielone zostało przez ustawodawcę na dwie części: jawną i niejawną.
W części jawnej komisja konkursowa stwierdza prawidłowość ogłoszenia konkursu ofert oraz liczbę złożonych ofert, otwiera koperty lub paczki z ofertami i ustala, które z ofert spełniają warunki, o których mowa w art. 146 ust. 1 pkt 2 oraz przyjmuje do protokołu zgłoszone przez oferentów wyjaśnienia lub oświadczenia (art. 142 ust. 2 u.ś.o.z.). W części niejawnej konkursu ofert komisja może wybrać ofertę lub większą liczbę ofert, nie dokonać wyboru żadnej oferty, może też przeprowadzić negocjacje z oferentami w celu ustalenia liczby planowanych do udzielenia świadczeń opieki zdrowotnej i ich ceny (art. 142 ust. 5 i ust. 6 u.ś.o.z.). Zgodnie z art. 148 ust. 1 ustawy o świadczeniach, porównanie ofert w toku postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej obejmuje: jakość, kompleksowość, dostępność, ciągłość i cenę udzielanych świadczeń. Postępowanie konkursowe kończy się z chwilą ogłoszenia przez komisję konkursową jego rozstrzygnięcia, co wynika wprost z art. 151 ust. 5 ustawy o świadczeniach. Na zasadzie art. 154 u.ś.o.z., świadczeniobiorcy (oferentowi) biorącemu udział w postępowaniu dotyczącym zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, od rozstrzygnięcia tego postępowania przysługuje odwołanie do organu NFZ, które inicjuje postępowanie administracyjne, mogące skutkować w dalszej kolejności kontrolą sądowoadministracyjną (art. 154 ust. 4 ustawy o świadczeniach). Dodać w tym miejscu wypada, iż postępowanie administracyjne wszczęte na podstawie odwołania nie stanowi kontynuacji postępowania w sprawie zawarcia umowy i nie jest jego następnym etapem. Wniesienie odwołania nie otwiera drogi do ponownej oceny ofert świadczeniodawców przez właściwy organ NFZ, który nie jest uprawniony do rozstrzygnięcia konkursu ofert w drodze decyzji. Kompetencje tego organu zostały ograniczone wyłącznie do zbadania, czy w toku postępowania dotyczącego zawarcia umowy o udzielanie świadczeń (postępowania konkursowego) nie doszło do naruszenia jego zasad, które spowodowało uszczerbek w interesie prawnym oferenta. Stosownie bowiem do art. 152 ust. 1 ustawy o świadczeniach, świadczeniodawcom, których interes prawny doznał uszczerbku w wyniku naruszenia przez Fundusz zasad przeprowadzania postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, przysługują środki odwoławcze i skarga na zasadach określonych w art. 153 i 154. Zakres kontroli dokonywanej przez organ administracyjny jest ściśle związany z pojęciem uszczerbku interesu prawnego, powstałego na skutek naruszenia zasad postępowania. Przy czym zauważyć należy, że zasady postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej są określone w przepisach ustawy o świadczeniach oraz w dokumentach Prezesa Funduszu, wydanych na podstawie art. 146 u.ś.o.z. Istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego, z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić określone uprawnienia podlegające skonkretyzowaniu w postępowaniu. Szczególną cechą interesu prawnego jest bezpośredniość związku między sytuacją danego podmiotu i określoną normą prawa materialnego, z której wywodzony jest interes prawny, a ponadto powinien on być realny, czyli musi istnieć w dacie stosowania danych norm. Do uszczerbku, o którym mowa w art. 152 ust. 1 ustawy o świadczeniach może zatem dojść wówczas, gdy naruszenie zasad postępowania, tj. konkretnego przepisu prawa, z którego one wynikają, ma wpływ na ocenę możliwości zawarcia umowy o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej. W rozpoznawanej sprawie interes prawny Skarżącego uzasadnia fakt, że ostatecznie w rankingu podmiotów biorących udział w konkursie zajął drugie miejsce, w związku z powyższym nie została z nim podpisana umowa o świadczenie usług. Stwierdzenie uchybień w przeprowadzonym postępowaniu konkursowym skutkujące zmianą ilości punktów przyznanych uczestnikom postępowania, lub uznanie, że oferta świadczeniodawcy, który został wybrany po przeprowadzeniu konkursu, nie spełniała warunków niezbędnych do zawarcia umowy, mogłoby zaktualizować możliwość zawarcia umowy przez Stronę skarżącą. W tej sytuacji należało uznać, że w sprawie została spełniona przesłanka określona w art. 154 ust. 1 w zw. z art. 152 ust. 1 u.ś.o.z. Wystąpienie drugiej z przesłanek, tj. naruszenie zasad postępowania konkursowego, jest zaś w ocenie Sądu na obecnym etapie niezweryfikowane i uchyla się ocenie sądowoadministracyjnej.
Podstawą udzielania świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych przez Fundusz jest umowa o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej (art. 132 ust. 1 i 2 u.ś.o.z.), która może być zawarta wyłącznie ze świadczeniodawcą wybranym do udzielania świadczeń opieki zdrowotnej na zasadach określonych w dziale VI ustawy. Do postępowania tego mają też zastosowanie przepisy rozporządzenia wydanego na podstawie upoważnienia określonego w art. 139 ust. 9 ustawy w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej oraz zarządzenia wykonawcze Prezesa NFZ wydane na podstawie upoważnienia z art. 146 ustawy, a wymienione w zaskarżonej decyzji.
Zadaniem organu, któremu powierzono przeprowadzenie postępowania administracyjnego, niezależnie od tego jakie zarzuty zostaną podniesione w odwołaniu, a także czy i jak zostaną uzasadnione, jest ustalenie, czy postępowanie konkursowe przeprowadzone zostało zgodnie z przepisami prawa z zachowaniem zasad uczciwej konkurencji oraz zasad równego traktowania świadczeniodawców. Oznacza to, że nie chodzi jedynie o zbadanie czy nie zostały naruszone wymagania formalnoprawne, ale również po wyjaśnieniu tej podstawowej kwestii, czy nie naruszono wymienionych zasad w znaczeniu materialnym przez nierównoprawne stosowanie kryteriów przyjętych jako podstawa dokonanych ocen. Nie chodzi zatem w postępowaniu administracyjnym o ponawianie postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, lecz dokonanie przez organ kontroli tego postępowania pod kątem ewentualnego naruszenia przepisów prawa, poprzez ustosunkowanie się do zgłoszonych zarzutów, ale także zbadanie stanu faktycznego sprawy w takim zakresie, który mógł mieć wpływ na uszczerbek interesu prawnego rozumiany jako uszczerbek w możliwości wyboru lepszej oferty.
Nie budzi jednak wątpliwości, że postępowanie konkursowe prowadzone przez dyrektora oddziału wojewódzkiego NFZ (art. 98 ust. 1 pkt 4 u.ś.o.z.) ma charakter administracyjny, bowiem po rozpoznaniu odwołania, organ ten wydaje decyzję administracyjną (art. 154 ust. 3 i 4 u.ś.o.z.). Rozpatrując przewidziane ustawą środki odwoławcze dyrektor oddziału wojewódzkiego NFZ jest zatem zobligowany stosować reguły postępowania określone w kodeksie postępowania administracyjnego, co obejmuje respektowanie wszystkich naczelnych zasad procedury administracyjnej tj. zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), poprzez podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, zasady dysponowania zakresem postępowania dowodowego przez organ orzekający (art. 77 § 1 k.p.a.), odczytywanej jako obowiązek organu wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a także zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), sprowadzającej się do dokonania oceny zgromadzonego materiału dowodowego w kontekście całokształtu stanu faktycznego sprawy. Omówienie i podsumowanie przeprowadzonego przez organ postępowania wyjaśniającego (dowodowego) musi ponadto znaleźć wyraz w uzasadnieniu wydanej decyzji, które powinno spełniać wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a., tj. zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Poza tym, obowiązek prawidłowego sporządzenia uzasadnienia wiąże się również z zasadą przekonywania wyrażoną w art. 11 k.p.a., której realizacja polega m.in. na zapoznaniu stron postępowania z argumentacją i przesłankami podejmowanych decyzji, by mogły zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, jakimi kierował się organ załatwiając sprawę. Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia lub nie odniesie się do faktów istotnych dla danej sprawy. Na gruncie procedury administracyjnej nie ulega wątpliwości, że realizacja powyższych zasad w toku prowadzonego postępowania administracyjnego jest nieodzownym warunkiem dla dokonania przez organ trafnej oceny istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych i w rezultacie prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Organ powinien więc realizować omówione wyżej obowiązki procesowe przy rozpatrywaniu sprawy mając również na uwadze, czy w kontrolowanym postępowaniu nie doszło do naruszenia reguł określonych w samej ustawie. Jak bowiem już powyżej wskazano, postępowanie w trybie konkursu ofert powinno być przeprowadzone w taki sposób, aby nie dochodziło do naruszenia zasady uczciwej konkurencji oraz równego traktowania świadczeniodawców ( art. 134 u.ś.o.z.). Zasadą prowadzenia postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej jest też zasada jawności, wynikająca z art. 147 ustawy o świadczeniach, zgodnie z którym kryteria oceny ofert i warunki wymagane od świadczeniodawców są jawne i nie podlegają zmianie w toku postępowania.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że zarzuty Strony dotyczyły nie opublikowania szczegółowych warunków konkursu w szczególności opisu ofert (sposobu wyliczenia i weryfikacji zadeklarowanej mediany), którymi komisja konkursowa kierowała się przy wyborze oferty. Powyższe, zdaniem Strony, spowodowało brak transparentności warunków konkursu. W toku postępowania administracyjnego Strona zwracała w powyższym zakresie uwagę na kwestię problemu systemowego związanego ze sprawozdawaniem czasów realizacji zleceń przez zespół transportu medycznego (wystawianie przez szpitale zleceń jako "pilne", mimo wcześniejszego telefonicznego uzgodnienia z członkami zespołu planowanej godziny podjęcia pacjenta, która niejednokrotnie jest dużo późniejsza niż godzina zgłoszenia), w skardze zaś podniosła, że komisja konkursowa nie skorzystała z uprawnienia zawartego w art. 17 ust. 1 rozporządzenia z 14 października 2020r. celem przybliżenia przedstawionych okoliczności. Ponadto Skarżący wskazuje na wprowadzenie zmian w odpowiedziach ankietowych (w zakresie kryterium dostępność odpowiedzi "TAK" na odpowiedź "NIE"), które wynikały nie z inicjatywy oferenta a z inicjatywy komisji konkursowej.
W treści zaskarżonego rozstrzygnięcia organ NFZ do tych kwestii w ogóle się nie odniósł. Przywołał co prawda okoliczność posiadania przez Stronę zawartej wcześniej umowy w zakresie świadczeń stanowiących przedmiot postępowania w tej samej lokalizacji jak wskazana w ofercie i w tym zakresie odwołał się do treści § 17 ust. 4 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 14 października 2020r. Nie mniej w żaden sposób nie wyjaśnił dlaczego (co podnosiła Strona) nie skorzystał z procedury o której stanowi § 17 ust. 1 cyt. rozporządzenia tj. nie zażądał od oferenta (Strony) wyjaśnień związanych z treścią oświadczenia z dnia [...].04.2025r. dotyczącego nowej (innej niż wskazana w formularzu ofertowym) miejsca udzielania świadczeń. Ponadto Strona już w proteście (złożonym [...] czerwca 2025r.) podnosiła systemowy problem związany z nierzeczywistym sprawozdawaniem czasów realizacji zleceń przez zespół transportu medycznego z uwagi na wystawiane przez szpitale zleceń jako "pilne" mimo wcześniejszego telefonicznego uzgodnienia z członkami zespołu planowanej godziny podjęcia pacjenta. W uzasadnieniu decyzji organ ograniczył się zasadniczo do przytoczenia treści przepisów ustawy o świadczeniach regulujących postępowanie konkursowe, stanowiska Skarżącego, odwołania się do treści zał. nr 16 i nr 17 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 5 sierpnia 2016r. w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej oraz do stwierdzenia, że komisja konkursowa nie naruszyła zasad równego traktowania o wyborze ofert w przedmiotowym postępowaniu. Nie ma stanowiska organu czy kwestie podnoszone przez Stronę miały znaczenie dla wysokości punktów przyznanych w kryterium "Dostępność". W tym kontekście istotna jest okoliczność podniesiona przez Skarżącego a całkowicie pominięta przez organ tj. zmiana oferty przez komisję konkursową po ich weryfikacji. W wyroku NSA z dnia 27 maja 2021 r. w sprawie sygn. akt II GSK 1319/20 wskazano, że "zgodnie z art. 142 ust. 1-3 w związku z ust. 5 i art. 148 u.ś.o.z., oferta składana przez świadczeniodawcę jest wiążąca i nie może podlegać na kolejnych etapach postępowania konkursowego – a więc po terminie składania ofert – jakimkolwiek zmianom, uzupełnieniom, czy też innym modyfikacjom, w tym w szczególności w zakresie odnoszącym się do warunków oferty objętych (rankingowymi) pytaniami ankietowymi. W orzecznictwie uznano, że skoro oferent – świadczeniodawca – nie może, po upływie terminu składania ofert, zmienić, skorygować, modyfikować, uzupełniać złożonej przez siebie oferty, to nie może tego uczynić również komisja konkursowa (por. wyroki NSA z dnia: 8 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1489/12; 30 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1539/12, 1 grudnia 2016 r., sygn. akt II GSK 1288/15; 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt II GSK 1908/15). O ile bowiem jest ona uprawniona do oceny, a w konsekwencji ewentualnego przyjęcia, nieprzyjęcia lub odrzucenia oferty, to nie jest uprawniona do podejmowania jakichkolwiek działań odnoszących się do rozporządzania treścią zawartych w niej oświadczeń." W orzecznictwie wskazuje się ponadto, że w przypadku wystąpienia jakiejś niezgodności w złożonej ofercie, czy powstania innego rodzaju wątpliwości, zwłaszcza w przypadku, w którym – jak w realiach rozpatrywanej sprawy – wątpliwość odnosi się do prawdziwości informacji zawartych w ofercie, celem weryfikacji tych okoliczności komisja konkursowa sięgnąć powinna po § 17 ust. 1 lub ust. 2 rozporządzenia z dnia 14 października 2020r. W niniejszej sprawie komisja jak wynika z twierdzeń Strony z procedury tej nie skorzystała a organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji kwestii tej nie wyjaśnił i nie poddał ocenie.
Organ nie zmierzył się również z zarzutami dotyczącym zastrzeżenia przez podmiot, który konkurs wygrał ceny. Oświadczenie oferenta o zastrzeżeniu informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorcy winno podlegać każdorazowej weryfikacji organu. Nie można bowiem obejmować taką klauzulą elementów bezpośrednio pozwalających ocenić spełnienie kryteriów. Przeciwnie – przysługuje im, w myśl zasady wyrażonej w art. 135 ust. 1 u.ś.o.z. ("oferty złożone w postępowaniu o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej oraz umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej są jawne"), szczególne domniemanie jawności, a przedsiębiorca przystępując do konkursu ofert w przedmiocie udzielenia świadczenia opieki zdrowotnej musi mieć świadomość, iż dane te mogą podlegać udostępnieniu w takim zakresie, w jakim determinują wybór oferenta. Tajemnica przedsiębiorcy, wskazana w art. 135 ust. 2 pkt 2 u.ś.z., dotyczy w tym świetle przede wszystkim wszelkich pozostałych informacji odpowiadających materialnie tajemnicy przedsiębiorca, zastrzeżonych jako takie przez przedsiębiorcę. Odmienna interpretacja w istocie podważałaby zasadę jawności i uniemożliwiała realizację funkcji przepisu art. 135 cytowanej ustawy (wyrok NSA z 17 listopada 2015 r., sygn. akt I OSK 2130/14).
W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Sądu, organ nie dokonał wnikliwej analizy i ustalenia, czy postępowanie konkursowe przeprowadzone zostało zgodnie z przepisami prawa, w tym z zachowaniem wymienionych zasad równego traktowania świadczeniodawców oraz prowadzenia postępowania w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji. Chodzi tu zatem nie tylko o kontrolę postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej pod kątem ewentualnego naruszenia przepisów prawa, ale także zbadanie stanu faktycznego sprawy w takim zakresie, który mógł mieć wpływ na uszczerbek interesu prawnego uczestnika postępowania (zob. wyrok NSA z dnia 15 listopada 2018 r. sygn. akt II GSK 1288/18, dostępny w CBOSA). Uszczerbek w interesie prawnym uczestnika postępowania (świadczeniodawcy), jak już wyżej wyjaśniono, w procedurze zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej może zostać wywołany, gdy naruszenie zasad postępowania przez podmiot prowadzący postępowanie ma wpływ na ocenę możliwości zawarcia umowy o świadczenie takich usług. Zadaniem organu, z którego to w niniejszej sprawie nie wywiązał się, było zbadanie okoliczności podnoszonych w odwołaniu i ocena, czy i w jakim zakresie naruszenie to realnie spowodowało doznanie takiego uszczerbku (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 28 lutego 2019 r. sygn. akt II SA/Bk 735/18).
Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że organ nie rozpoznał sprawy w pełnym zakresie, co narusza art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Dalszą konsekwencją stwierdzonego naruszenia jest to, że kontrola sądowa rozstrzygnięcia konkursu, tj. prawidłowości jego przeprowadzenia w kontekście zasad postępowania konkursowego wynikających z ustawy o świadczeniach byłaby w tej sytuacji iluzoryczna. Nie może ona bowiem polegać na prostej matematycznej weryfikacji sklasyfikowania oferentów pod względem ilości punktów (tak jak uczynił to organ).
Wobec powyższego Sąd orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania w postaci uiszczonego wpisu od skargi (200 zł), wynagrodzenia pełnomocnika skarżącej spółki (480 zł) oraz opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa (17 zł) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych ( Dz.U. z 2018 r., poz. 265).
Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do treści art. 119 pkt 2 p.p.s.a.