Przepis art. 107 ust. 1a pkt 1 w zw. z art. 107 ust. 1 u.p.a. wyraźnie zatem wskazuje, że możliwość ubiegania się o zwrot podatku akcyzowego występuje w odniesieniu do pojazdów, które zostały zarejestrowane wyłącznie czasowo w celu ich wywozu za granicę, a więc tych pojazdów, które przed zarejestrowaniem ich czasowo, nie były samochodami zarejestrowanymi na terytorium kraju. Tylko bowiem wówczas zostanie spełniona przesłanka wynikająca z art. 107 ust. 1 u.p.a. - niezarejestrowania wcześniej na terytorium kraju.
W świetle powyższego organ wskazał, że w przedstawionych we wniosku okolicznościach sprawy skarżący nie wypełni warunku wskazanego w art. 107 ust. 1a pkt 1 u.p.a., umożliwiającego ubieganie się o zwrot zapłaconego podatku akcyzowego. Jak wynika bowiem jednoznacznie z opisu sprawy, wskazany we wniosku pojazd przed dokonaniem jego rejestracji czasowej w celu wyjazdu za granicę będzie pojazdem zarejestrowanym na terytorium w kraju. Oznacza to zatem, że w opisanej we wniosku sytuacji skarżący nie będzie uprawniony do uzyskania zwrotu zapłaconego podatku akcyzowego od samochodu, względem którego dokona wyrejestrowania i ponownego zarejestrowania go czasowo w celu wywozu za granicę.
W skardze do tut. Sądu skarżący wydanej interpretacji indywidualnej zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego oraz procesowego, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu przez organ, iż rejestracja pojazdu przesądza o konsumpcji towaru, nadinterpretacji art. 107 ust. 1a u.p.a. (w uzasadnieniu skargi sprecyzował, że chodzi o art. 107 ust. 1a pkt 1 u.p.a.) w sposób niezgodny z jego brzmieniem;
- art. 121 § 1 w zw. z art. 14h w zw. z art. 14c § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacji podatkowej (dalej: "O.p.") poprzez niepoddanie analizie wszystkich regulacji prawnych mających wpływ na ocenę przedmiotowej kwestii, jak również nieprzedstawienie w sposób wyczerpujący swojego stanowiska, co do oceny prawnej opisanego zdarzenia przyszłego, a tym samym prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organu podatkowego.
Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący wniósł o uwzględnienie skargi oraz uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.
Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), stanowiąc w art. 1 § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W myśl art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd administracyjny rozpatrując skargę na indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego może "poruszać" się jedynie w zakreślonych przez stronę skarżącą granicach naruszenia przepisów prawa i tylko takie przepisy, które w skardze zostaną postawione, mogą stanowić przedmiot rozważań prawnych. Zatem to autor skargi na tego rodzaju akt wyznacza zakres kontroli sądu administracyjnego, który to z kolei nie ma obowiązku ani nawet prawa domyślania się i uzupełniania treści podniesionych zarzutów (por. wyrok NSA z dnia 20 listopada 2024 r., sygn. akt I FSK 657/21).
Oceniając zaskarżoną indywidualną interpretację z punktu widzenia legalności Sąd uznał, iż nie narusza ona prawa.
Z wniosku o wydanie interpretacji wynika, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą w zakresie handlu pojazdami używanymi. W ramach prowadzonej działalności może zdarzyć się sytuacja dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu pojazdu. W przypadku pojazdu zakupionego wcześniej poza granicami kraju składa on deklarację dotyczącą podatku akcyzowego i uiszcza ten podatek Zgodnie z ustawą prawo o ruchu drogowym rejestruje ten pojazd. Następnie w przypadku kupującego spoza terenu kraju, dokonuje wyrejestrowania pojazdu i rejestruje go czasowo w celu wywozu za granicę.
Zadane przez skarżącego pytanie dotyczy tego, czy w świetle zmian przepisów akcyzowych obowiązujących od dnia 1 kwietnia 2025 r. ma prawo do zwrotu zapłaconego podatku akcyzowego.
Zdaniem skarżącego w przypadku zarejestrowania pojazdu czasowo w celu wywozu za granicę, przysługuje mu zwrot akcyzy.
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał to stanowisko za nieprawidłowe. Według organu w okolicznościach rozpatrywanej sprawy nie znajdzie zastosowanie art. 107 ust. 1a pkt 1 u.p.a. Jak bowiem wynika z opisu sprawy, pojazd przed dokonaniem jego rejestracji czasowej w celu wywozu za granicę jest rejestrowany na stałe, co wyklucza zwrot zapłaconego podatku akcyzowego.
Wskazać należy, że w myśl art. 107 ust. 1 u.p.a. podmiot, który nabył prawo rozporządzania jak właściciel samochodem osobowym niezarejestrowanym wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, od którego akcyza została zapłacona na terytorium kraju, dokonujący dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu tego samochodu osobowego, lub jeżeli w jego imieniu ta dostawa albo eksport są realizowane, ma prawo do zwrotu akcyzy na wniosek złożony właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego w terminie roku od dnia dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu tego samochodu osobowego.
Na mocy ustawy z dnia 24 stycznia 2025 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług, ustawy o podatku akcyzowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2025 r., poz. 222), z dniem 1 kwietnia 2025 r., do art. 107 u.p.a. dodano ust. 1a, zgodnie z którym przepis ust. 1 stosuje się również w przypadku dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu samochodu osobowego: 1) zarejestrowanego czasowo na terytorium kraju w celu umożliwienia jego wywozu za granicę zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, 2) zarejestrowanego profesjonalnie na terytorium kraju w celu wykonywania jazd testowych zgodnie z przepisami o ruchu drogowym - od którego akcyza została zapłacona na terytorium kraju.
W uzasadnieniu do projektu wskazanej ustawy (por. Sejm X kadencji, druk sejmowy nr 896) wskazano, że celem regulacji zawartej w art. 107 ust. 1a u.p.a. jest "rozszerzenie prawa do zwrotu akcyzy w ten sposób, aby prawo do zwrotu akcyzy przysługiwało również w przypadku dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej lub eksportu samochodu osobowego wcześniej czasowo zarejestrowanego na terytorium kraju w celu umożliwienia jego wywozu za granicę zgodnie z art. 74 ust. 2 pkt 2 lit. a ustawy z 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym i od którego akcyza została zapłacona na terytorium kraju. Ponadto celem zmiany jest doprecyzowanie regulacji dotyczących zwrotu akcyzy od samochodu zarejestrowanego wcześniej profesjonalnie na terytorium kraju w celu wykonywania jazd testowych zgodnie z przepisami o ruchu drogowym i od którego akcyza została zapłacona na terytorium kraju."
Wprowadzona zmiana była następstwem wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, który w wyroku z dnia 17 maja 2023 r. w sprawie C-105/22 stwierdził, że podatek akcyzowy od samochodów osobowych, o którym mowa w ustawie o podatku akcyzowym, ma charakter podatku związanego z ich konsumpcją, która materializuje się poprzez rejestrację danego samochodu osobowego na terytorium kraju (pkt 42) i wskazał, że rejestrację czasową pojazdu z urzędu należy odróżnić w szczególności od rejestracji czasowej dokonanej w celu umożliwienia wywozu tego pojazdu za granicę (pkt 43). To stwierdzenie TSUE jednoznaczne wskazuje na konieczność zróżnicowania skutków, przy stosowaniu art. 107 u.p.a., rejestracji samochodów w celu ich trwałego dopuszczenia do ruchu na terytorium kraju, od czasowej rejestracji dokonywanej w celu umożliwienia przemieszczenia samochodu poza granice kraju.
W świetle powyższego podkreślenia wymaga, że czasowa rejestracja samochodu na wniosek właściciela w celu jego przemieszczenia poza granicę kraju (wywóz pojazdu poza granicę), o której mowa w art. 74 ust. 2 pkt 2 lit. a) Prawa o ruchu drogowym, nie stanowi przeszkody do uzyskania zwrotu podatku akcyzowego od samochodów osobowych. Tego rodzaju rejestracji nie można bowiem w świetle istoty podatku akcyzowego traktować jako zarejestrowania pojazdu uniemożliwiającego zwrot akcyzy. Taki wniosek wynika wprost z w art. 107 ust. 1a pkt 1 u.p.a., jak i uzasadnienia do projektu ustawy o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług, ustawy o podatku akcyzowym oraz niektórych innych ustaw.
Ze wskazanych regulacji prawnych nie wynika natomiast, że prawo do zwrotu akcyzy przysługuje w przypadku rejestracji pojazdu na stałe (art. 73 ust. 1 i art. 73aa ust. 1 i 3 Prawa o ruchu drogowym). Takie też stanowisko jest prezentowane w orzecznictwie sądowym (por. wyroki WSA: w Warszawie z dnia 19 września 2024 r., sygn. akt III SA/Wa 1138/24; w Poznaniu: z dnia 11 września 2025 r., sygn. akt I SA/Po 306/25, z dnia 22 lipca 2025 r., sygn. akt I SA/Po 57/25 i z dnia 19 listopada 2024 r., sygn. akt I SA/Po 448/24).
Nie można zgodzić się ze skarżącym, że skoro w art. 107 ust. 1a pkt 1 u.p.a. nie użyto słowa "wyłącznie", to przepis ten może mieć zastosowanie także do sytuacji opisanej przez niego we wniosku o wydanie interpretacji. Skarżący najpierw bowiem rejestruje pojazd na stałe. Rejestracja stała samochodu osobowego jest równoważna konsumpcji, czy też z nią tożsama (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 września 2024 r., sygn. akt III SA/Wa 1138/24). Innymi słowy, prawnym wyrazem konsumpcji jest rejestracja stała pojazdu. Celem natomiast podatku akcyzowego, co do zasady, jest opodatkowanie konsumpcji określonego rodzaju towarów na terenie kraju. Ustawodawca działa tutaj w ramach swojej autonomii - swobody kształtowania przedmiotu opodatkowania. Ukształtowanie przedmiotu opodatkowania akcyzą w oparciu o przesłankę rejestracji nie jest decyzją arbitralną, ponieważ rejestracja stała skutkuje dopuszczeniem samochodu osobowego do ruchu drogowego (niezależnie od tego, czy możliwość ta zostanie wykorzystana).
Tak relację między rejestracją a konsumpcją postrzega także TSUE we wskazanym wyroku z dnia 17 maja 2023 r. w sprawie C-105/22 stwierdzając, co należy jeszcze raz podkreślić, że podatek akcyzowy od samochodów osobowych ma charakter podatku związanego z ich konsumpcją, która materializuje się poprzez rejestrację danego samochodu osobowego na terytorium kraju. Podobnie, z wyroków TSUE z dnia: 16 listopada 2023 r. w sprawie C-349/22, 7 kwietnia 2011 r. w sprawie C-402/09, 2 lutego 2023 r. w sprawie C-676/21 wynika, że zdarzeniem powodującym powstanie obowiązku podatkowego w innych państwach członkowskich jest pierwsza rejestracja samochodu osobowego na terytorium kraju i dopuszczenie go w ten sposób do ruchu – i że rejestracja może mieć taki status (takie znaczenie prawne).
Sposób przy tym wykorzystywania pojazdu po dopuszczeniu do ruchu drogowego – w drodze rejestracji stałej – jest bez znaczenia. To także sygnalizuje Trybunał w wyroku w sprawie C-105/22 wskazując, że w przypadku gdy importer, niezależnie od tego, czy jest osobą fizyczną, czy handlowcem, decyduje się na przywóz na zasadzie pełnej własności pojazdu i związaną z tym jego rejestrację na tym terytorium kraju, ewentualne intencje tego importera dotyczące późniejszego użytkowania owego pojazdu są pozbawione znaczenia dla oceny, w świetle art. 110 TFUE i zasady proporcjonalności, opodatkowania tego pojazdu danym podatkiem akcyzowym oraz, w przypadku powrotnego wywozu tego pojazdu, odmowy zwrotu zapłaconego podatku (pkt 44). Nie ma zatem znaczenia, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą w zakresie handlu używanymi pojazdami i nie mają znaczenia późniejsze jego intencje co do sposobu wykorzystania zarejestrowanego na stałe pojazdu. W odniesieniu do takiego samochodu (zarejestrowanego na stałe) nie może powstać prawo do zwrotu podatku akcyzowego. Okoliczność zatem, że później skarżący dokonuje wyrejestrowania pojazdu i rejestruje go czasowo w celu wywozu za granicę, nie oznacza, że na nowo powstaje prawo do zwrotu podatku akcyzowego.
W rezultacie organ nie naruszył art. 107 ust. 1a pkt 1 u.p.a. Nie został także naruszony art. 121 § 1 w zw. z art. 14h w zw. z art. 14c § 1 i 2 O.p., gdyż interpretacja zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. Z uzasadnienia prawnego interpretacji wynika tok rozumowania organu, który doprowadził z jednej strony do zanegowania słuszności stanowiska wnioskodawcy, a z drugiej strony - do przyjęcia odmiennego stanowiska przez organ. W konsekwencji nie doszło też do naruszenia zasady prowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.
W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł także, że zaskarżona interpretacja jest niezgodna z art. 32 Konstytucji, z uwagi na to, że dyskryminuje podmioty, które w terminie przewidzianym do rejestracji pojazdów na stałe nie wyeksportowały pojazdy w stosunku do tych, które pojazd wyeksportowały i mają prawa do zwrotu akcyzy. Należy jednak zauważyć, że art. 32 zawiera dwa ustępy. W myśl ust. 1 wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Natomiast zgodnie z ust. 2 nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny. Skarżący nie wskazał, na którym z ustępów art. 32 Konstytucji opiera swój zarzut. Sąd administracyjny nie może natomiast podjąć się z własnej inicjatywy poszukiwania naruszeń prawa, które nie zostały wskazane w skardze, zastępując w ten sposób stronę w obowiązku właściwego sformułowania jej zarzutów. Jeszcze raz należy podkreślić, że sąd nie ma ani prawa, ani obowiązku domyślać się intencji autora skargi (por. wyrok NSA z dnia 23 października 2024 r., sygn. akt II FSK 152/22).
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.