- przyłącze podziemne wykonane jest z rur PE - to podziemne połączenie zbiornika z budynkiem jest elementem stałej instalacji, rury PE (polietylenowe) są standardowo używane do trwałych instalacji podziemnych;
- montaż na własnych podporach, mocowanie śrubami kotwiącymi do płyty fundamentowej z betonu klasy B25 o grubości 15 cm stanowi solidną i trwałą podstawę, do której zbiornik jest unieruchomiony kotwami;
- zbiornik nie jest urządzeniem wolnostojącym bowiem został postawiony na betonowych fundamentach, nie jest to obiekt mobilny, czy tylko "postawiony" bez związku z gruntem.
Podsumowując, Kolegium stwierdziło, że zbiornik na gaz płynny przy ul. [...] w G. jest budowlą w rozumieniu przepisów u.p.b. oraz ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 70; dalej także jako: "u.p.o.l."). Potwierdzają to jednoznacznie uzyskane pozwolenie na budowę, trwale związanie z gruntem poprzez posadowienie na betonowej płycie fundamentowej i mocowanie śrubami kotwiącymi, funkcja i cel użytkowania (stałe zasilanie budynku).
Zdaniem organu, nie może być uwzględniony postulat niestosowania przepisów uznanych za niekonstytucyjne przez Trybunał Konstytucyjny (dalej także jako: "Trybunał", "TK"). Orzeczenie o niekonstytucyjności art. 1a ust. 1 pkt. 2 u.p.o.l. w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 lipca 2023 r., sygn. akt SK 14/21, nie stoi na przeszkodzie do procedowania i orzekania z zastosowaniem tego przepisu przed upływem zakreślonej w punkcie II wyroku Trybunału Konstytucyjnego klauzuli odraczającej termin utraty mocy wymienionego przepisu. Skorzystanie przez Trybunał Konstytucyjny z kompetencji określania czasu derogacji niekonstytucyjnej normy prawnej znajduje oparcie w art. 190 ust. 3 Konstytucji. Co do zasady orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego stwierdzające niezgodność aktu z Konstytucją są skuteczne z mocą wsteczną, nie mniej w przypadku podjęcia decyzji o konieczności sięgnięcia do uprawnienia przewidzianego w art. 190 ust. 3 Konstytucji orzeczenia odraczające termin utraty mocy obowiązującej aktu są wyjątkowo skuteczne pro futuro (czasem ex nunc), przez wzgląd na każdorazowo określane przez Trybunał wartości należne do objęcia ochroną przyjęcie odmiennego stanowiska prowadziłoby do pozbawienia praktycznego znaczenia normy konstytucyjnej wyrażonej w art. 190 ust. 3 Konstytucji ryzyka powstania zjawiska wtórnej niekonstrukcyjności, wznawiania postępowań, których orzeczenia zapadły w okresie odroczenia utraty mocy obowiązującej przepisu niezgodnego z konstytucją, uzależnienia stosowania niekonstytucyjnego aktu przepisu od terminu orzekania a ostatecznie zaistnienia stanu nierównego traktowania podmiotów prawa będących w tożsamej sytuacji prawnej. Z podanych wyżej powodów do czasu nowelizacji artykułu 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. nie dłużej niż przez 18 miesięcy od ogłoszenia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 4 lipca 2023 r. nie ma podstaw do odmowy stosowania tego przepisu. Organy nie mogą odmówić stosowania przepisów, które nie zostały usunięte z porządku prawnego.
W skardze Spółka wniosła o uchylenie w całości decyzji SKO oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia zarzucając naruszenie:
1. art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 1 oraz pkt 3 u.p.b. przez uznanie, że zbiornik na gaz płynny należący do Spółki, znajdujący się na nieruchomości przy ul. [...] w G., stanowiącej własność E. R. Sp. z o. o. jest obiektem budowlanym - budowlą w rozumieniu u.p.o.l. oraz, że bez znaczenia pozostaje fakt, iż obiekt ten nie powstał w ramach procesu budowlanego, zaś został on wyprodukowany w fabryce, przywieziony i zamontowany w miejscu jego położenia;
2. art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w związku z art. 3 pkt 1 oraz pkt 3 u.p.b. przez uznanie, że sporny obiekt, który składa się ze zbiornika oraz oprzyrządowania umożliwiającego magazynowanie i przesyłanie gazu LPG do wewnętrznej instalacji budynku położonego przy ul. [...] został zakwalifikowany jako "zbiornik", a nie jako trwale związane z gruntem urządzenie techniczne, które nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości;
3. art. 120, art. 121 § 1 oraz art. 122 O.p. w związku z art. 3 pkt 1 u.p.b. przez uznanie, że zbiornik Spółki nie jest technicznie związany z budynkiem, lecz jedynie funkcjonalnie;
4. art. 120, art. 121 § 1 oraz art. 122 O.p. w związku z art. 3 pkt 5 u.p.b. przez przyjęcie, że sporny zbiornik nie stanowi tymczasowego obiektu budowlanego w rozumieniu tego przepisu;
5. art. 120 i art. 121 § 1 O.p. w związku z art. 197 § 1 O.p., ze względu na uznanie, że w sprawie nie było konieczności przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego, w tym powołania biegłego, bowiem stan faktyczny nie jest kwestionowany mimo, że dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy wymagane były wiadomości specjalne;
6. art. 120 i art. 121 § 1 O.p. w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. przez uznanie, że zbiornik podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako budowla, podczas gdy z przedstawionego przez Ministerstwo Finansów stanowiska, wyrażonego w odniesieniu do częściowo uwzględnionej uwagi zgłoszonej przez [...] Organizację [...] w toku konsultacji publicznych do projektu nowelizacji ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (UD72), dotyczącą wyłączenia z zakresu opodatkowania zbiorników na gaz płynny wykorzystywanych na cele opałowe wynika, że na gruncie obowiązującego obecnie stanu prawnego, "przydomowe" zbiorniki LPG nie powinny podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje.
Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na rozprawie.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935; dalej także jako: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.
Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] lipca 2025 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta G. o określeniu Spółce wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2023 r. w kwocie [...]zł.
Podkreślenia wymaga, że zaskarżona decyzja stosownie do art. 153 p.p.s.a. została wydana w warunkach związania organu oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 10 lutego 2025 r., sygn. akt I SA/Bd 873/24.
Podać należy, że wyrok wojewódzkiego sądu administracyjnego zapadły w danej sprawie objęty jest zakresem przepisu art. 153 p.p.s.a., w myśl którego ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Stosownie do tego rozwiązania legislacyjnego wprowadzono zatem związanie zarówno dla organów, jak i sądów, w zakresie oceny prawnej, a także wskazań co do dalszego postępowania, które zostały wyrażone w orzeczeniu. Wyjątek od tak określonego ustawowo związania dotyczy sytuacji, gdy przepisy prawa uległy zmianie. Wiążąca jest zatem: po pierwsze ocena prawna, a po drugie, wskazania co do dalszego postępowania, które zostały wyrażone w orzeczeniu sądu. W pojęciu "oceny prawnej" zawiera się nie tylko wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych, ale i sposobu ich stosowania (ewentualnie: stwierdzenie niedopuszczalności ich zastosowania) w rozpoznawanej sprawie. Pojęcie to obejmuje więc m.in. zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał dany akt, zostało uznane za błędne. Z kolei "wskazania co do dalszego postępowania", stanowiąc z reguły konsekwencję oceny prawnej, dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości, w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (por. A. Kabat [w:] B. Dauter i in., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX/el. 2021, uw. 2–5 i 9 do art. 153).
Przenosząc powyższe na grunt kontrolowanej sprawy stwierdzić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 10 lutego 2025 r., sygn. akt I SA/Bd 873/24 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2024 r. Sąd wskazał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 210 § 1 pkt 6 oraz § 4 O.p. W ocenie Sądu, uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie wskazuje na to, że SKO rozważyło w sposób wyczerpujący zarzuty odwołania. W szczególności brak było wyjaśnienia stanowiska Kolegium względem zarzutów co do kwalifikacji spornego zbiornika. W kontekście operowania względem tego zbiornika pojęciami "tymczasowy obiekt budowlany", "obiekt budowlany", "urządzenie techniczne" organ odwoławczy nie dokonał analizy podnoszonych przez Spółkę argumentów. Sąd wskazał, że w ponownym postępowaniu organ odwoławczy rozpatrzy i oceni zarzuty Skarżącej oraz przytoczoną na ich poparcie argumentację.
Obecnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy doszedł do przekonania, że Kolegium rozpoznając ponownie odwołanie Skarżącej wypełniło obowiązki z art. 153 p.p.s.a. Organ w sposób wyczerpujący rozpatrzył zarzuty odwołania, dokonał analizy podnoszonych przez Spółkę argumentów oraz wyjaśnił stanowisko Kolegium co do kwalifikacji spornego zbiornika. SKO stwierdziło, że zbiornik na gaz płynny przy ul. [...] w G. jest budowlą w rozumieniu przepisów u.p.b. oraz u.p.o.l.
Ze stanowiskiem tym nie zgodziła się Skarżąca w skardze zarzucając organowi naruszenie przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego. Skarga, zdaniem Sądu, nie zasługiwała jednak na uwzględnienie.
Przechodząc do oceny zajętego przez SKO stanowiska w przedmiocie opodatkowania - jako budowli - zbiornika na gaz, którego właścicielem jest [...] Sp. z o.o., w pierwszej kolejności zauważyć należy, że w aktualnym stanie prawnym budowla jest odmiennie zdefiniowana w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych. Wyrok odnosi się do stanu prawnego z 2023 r. (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 70), a więc roku, za który Prezydent G. określił [...] Sp. z o.o. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości w kwocie [...]zł.
Następnie wskazać należy, iż podstawę do opodatkowania budowli stanowi art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Zgodnie z tym przepisem opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zgodnie zaś z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. budowlą jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem.
Słusznie SKO wskazało w zaskarżonej decyzji, że aby uznać daną konstrukcję za budowlę podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości należy w pierwszej kolejności dokonać jej klasyfikacji do kategorii obiektów budowlanych w rozumieniu u.p.b. Stosownie do art. 3 pkt 1 u.p.b., przez obiekt budowlany należy rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Zgodnie zaś z art. 3 pkt 3 u.p.b., przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni jądrowych, elektrowni wiatrowych, morskich turbin wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową.
Jak wynika z powyższego, w u.p.b. zawarto wyliczenie typowych obiektów, spełniających warunki definicji "budowli", przy czym jednym z tych obiektów są zbiorniki. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 sędziów z dnia 29 września 2021 r., sygn. akt III FPS 1/21, wyraził pogląd, że do kategorii budowli, objętych opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości, jako przedmiot opodatkowania, mogą zostać zaliczone tylko te obiekty, które zostały wyszczególnione w ustawie, w tym przede wszystkim w art. 3 pkt 3 u.p.b. Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu, zasadnie Kolegium przyjęło, że zbiornik na gaz płynny przy ul. [...] w G. jest budowlą w rozumieniu przepisów u.p.b. oraz u.p.o.l.
Zdaniem Sądu, Kolegium wyjaśniło przy tym w sposób wyczerpujący i jednoznaczny, na jakiej podstawie dokonało powyższej kwalifikacji prawnopodatkowej spornego zbiornika. Wskazało bowiem na uzyskane pozwolenie na budowę, trwale związanie z gruntem poprzez posadowienie na betonowej płycie fundamentowej i mocowanie śrubami kotwiącymi, funkcję i cel użytkowania zbiornika (stałe zasilanie budynku).
Sąd za niezasadne uznał w związku z powyższym zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania zmierzające do podważenia stanowiska SKO. W skardze wskazano, iż sporny zbiornik został wyprodukowany w fabryce, przywieziony i zamontowany w miejscu jego położenia, co wyklucza uznanie go za budowlę stanowiącą przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W orzecznictwie prezentowany jest jednak pogląd, który Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela, że obiektami budowlanymi są także obiekty powstające ostatecznie w wyniku procesu montażu, a nie w ramach procesu budowlanego w ujęciu wynikającym z u.p.b. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 13 sierpnia 2025 r., sygn. akt I SA/Ol 281/25). W omawianej kwestii najistotniejsze jest językowe znaczenie art. 3 pkt 1 u.p.b. operującego zwrotem "wzniesienie". SKO zasadnie przyjęło szerokie rozumienie omawianego pojęcia, obejmującego także montaż na miejscu obiektu wytworzonego gdzie indziej. W związku z powyższym niesporny pomiędzy stronami sposób posadowienia zbiornika (poprzez montaż gotowego elementu) nie stanowi okoliczności uzasadniającej uznanie, że nie podlega on opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.
Z powyższych względów nie można również podzielić zarzutów Skarżącej dotyczących zaniechania kwalifikacji zbiornika jako urządzenia technicznego czy tymczasowego obiektu budowlanego. Okoliczność, iż sporny zbiornik został wzniesiony w celu zasilania w gaz budynku biurowo-magazynowego przemawia za tym, że nie stanowi on obiektu tymczasowego. Co do zasady bowiem budynki są obiektami o długim okresie użytkowania, nie mają charakteru tymczasowego. SKO wskazało zaś słusznie, że sporny zbiornik pozostaje związany funkcjonalnie z ww. budynkiem. Zbiornika nie można przy tym traktować jako instalacji wewnętrznej budynku bowiem z akt sprawy wynika, że w projekcie budowlanym i decyzji o pozwoleniu na budowę znajduje się wskazanie na "naziemne zbiorniki na gaz" oraz rozróżnienie na "zewnętrzną" i "wewnętrzną" instalację gazową.
Niezasadny okazał się także zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 120 i art. 121 § 1 O.p. w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. związany z okolicznością, że [...] Organizacja [...] w toku konsultacji publicznych do projektu nowelizacji ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (UD72) zgłosiła uwagę dotyczącą opodatkowania przydomowych zbiorników na gaz, zaś Ministerstwo Finansów wskazało, że "Uwaga zostanie częściowo uwzględniona". Wskazać należy, że stosownie do art. 120 O.p. organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa. Oznacza to, że rozstrzygnięcie Kolegium w przedmiocie opodatkowania zbiornika podatkiem od nieruchomości za 2023 r. powinno opierać się na przepisach prawa obowiązujących w 2023 r. Tymczasem opisane przez Skarżącą konsultacje publiczne dotyczyły projektu ustawy o zmianie ustawy o podatku rolnym, ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, ustawy o podatku leśnym oraz ustawy o opłacie skarbowej (UD72) procedowanego w 2024 r. Projekt ten, jak wynika z informacji podanych na stronie internetowej [...], wpłynął do sejmu w dniu [...] października 2024 r. otrzymując nr [...] Powyższe, w ocenie Sądu, stanowi o niezasadności zarzutu Spółki sformułowanego w skardze.
Odnosząc się końcowo do zarzutu naruszenia przepisów postępowania wskazać należy, że przepisy procedury, regulujące m.in. zasady gromadzenia i przeprowadzania dowodów oraz ich oceny, zapewniać mają zgodność ustaleń faktycznych poczynionych przez organ z prawdą materialną (art. 122 O.p.). Organy podatkowe mają więc obowiązek zebrać pełny, wszechstronny materiał dowodowy, w sposób odpowiadający wymogom przepisów postępowania, a w szczególności art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. Poczynione ustalenia faktyczne, ocena dowodów oraz wskazanie podstawy prawnej decyzji powinny znaleźć swój wyraz w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji zgodnie z wymogami art. 210 § 4 O.p. Jednocześnie postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § 1 O.p.). Organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 191 O.p.). Zgodnie z art. 187 § 1 O.p., organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W doktrynie wskazuje się, że przepis ten stanowi konkretyzację wyżej wskazanej zasady prawdy materialnej, przewidzianej w art. 122 O.p., poprzez wprowadzenie dyrektywy zupełności postępowania dowodowego. Rozpatrzenie całego materiału dowodowego oznacza zapoznanie się i przeanalizowanie całego materiału dowodowego. Ocena dowodów, o której mowa w art. 191 O.p. leży wyłącznie w gestii organu podatkowego. Zauważyć przy tym należy, że swobodna ocena dowodów, aby nie przekształciła się w ocenę dowolną, musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz zachowaniem określonych reguł tej oceny. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 sierpnia 1997 r., sygn. akt III SA 150/96, organ podatkowy według swej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych, wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności. Rozpatrzeniu podlegają więc nie tylko poszczególne dowody odrębnie, ale wszystkie dowody we wzajemnej łączności.
Odnosząc powyższe uwagi do postępowania podatkowego przeprowadzonego w kontrolowanej sprawie, wskazać należy, że w ocenie Sądu, organy nie naruszyły wyżej omówionych zasad. Organy działały na podstawie i w granicach prawa, jak również wyjaśniły zasadność przesłanek, którymi kierowały się przy załatwianiu sprawy w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy. Zebrany w postępowaniu materiał dowodowy, zdaniem Sądu, pozwalał na podjęcie rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie i nie było potrzeby uzupełniania go o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego. Postulowany w skardze zakres okoliczności jakie należałoby wyjaśnić przy pomocy ww. dowodu (tj. wyjaśnienie czy zbiornik umożliwia korzystanie z obiektu budowlanego) wynikał z dokumentów zgromadzonych przez organ w aktach sprawy, m.in. projektu budowlanego, w którym na str. 17 wskazano: "Zbiornik wraz z instalacją będą służyły do celów grzewczych dla budynku biurowo – magazynowego"). Słusznie zatem SKO zaniechało przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego w tym zakresie.
Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że organ nie naruszył przepisów prawa materialnego, ani procesowego. W konsekwencji powyższego Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Orzeczenia, których sygnatury przywołano w uzasadnieniu dostępne są na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl
J. Ziołek L. Kleczkowski H. Adamczewska - Wasilewicz