W interpretacji indywidualnej z dnia [...] sierpnia 2025 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził, że stanowisko Gminy przedstawione we wniosku w zakresie pytań nr [...] jest nieprawidłowe.
W uzasadnieniu organ stwierdził, że przyjęta przez Gminę metoda opisana we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej nie oddaje istoty prowadzonej działalności i przez to nie jest zgodna z zasadą proporcjonalności. Wybrany przez Gminę sposób nie oddaje specyfiki prowadzonej działalności i dokonywanych nabyć, o których mowa w art. 86 ust. 2b u.p.t.u. oraz nie zapewnia obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wyłącznie w odniesieniu do części kwoty podatku naliczonego, proporcjonalnie przypadającej na wykonywane w ramach działalności gospodarczej czynności opodatkowane. Zastosowanie zaprezentowanego schematu odliczenia w analizowanej sprawie może prowadzić do nieadekwatnego odliczenia podatku naliczonego – niezgodnego z rzeczywistością. Organ stwierdził, że Gmina nie przedstawiła wiarygodnych przesłanek pozwalających na stwierdzenie, że przedstawiony sposób będzie gwarantował, iż zakres wykorzystywania do działalności gospodarczej nabywanych towarów i usług będzie odzwierciedlony w sposób obiektywny i pełny. Przedstawiony sposób określenia proporcji oparty na kryterium czasowym nie jest w pełni obiektywny i nie jest w stanie precyzyjnie odzwierciedlić stopnia wykorzystania zakupów związanych z realizacją Inwestycji oraz bieżących kosztów eksploatacji i funkcjonowania lodowiska do działalności gospodarczej oraz do działalności innej niż gospodarcza. Zdaniem organu, Gmina nie wykazała, że przedstawiona przez nią metoda stanowi bardziej reprezentatywny sposób określenia proporcji niż wskazana w rozporządzeniu.
W skardze do tut. Sądu Gmina zarzuciła zaskarżonej interpretacji:
1) obrazę prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 86 ust. 2a, 2b, 2c u.p.t.u. polegającą na uznaniu przez organ za nieprawidłowe stanowiska Gminy, iż posiada ona prawo do odliczenia podatku naliczonego VAT w wysokości opracowanego przez nią współczynnika indywidualnego;
2) obrazę prawa materialnego poprzez dokonanie niewłaściwej oceny co do zastosowania w sprawie przepisu prawa materialnego, tj. art. 86 ust. 2h oraz ust. 22 u.p.t.u. i § 1 pkt 1, pkt 2, § 2 ust. 10 oraz § 3 ust. 3 rozporządzenia, polegającą na braku zastosowania art. 86 ust. 2h u.p.t.u. i zastosowaniu art. 86 ust. 22 u.p.t.u. oraz § 3 rozporządzenia, pomimo iż metoda określenia proporcji wskazana przez Gminę dużo bardziej odpowiada specyfice wykonywanej działalności i dokonywanych przez Gminę nabyć w zakresie lodowiska, co w konsekwencji powinno uzasadniać zastosowanie art. 86 ust. 2h u.p.t.u. i odejście od sposobu określenia proporcji wskazanego w rozporządzeniu;
3) obrazę prawa materialnego poprzez dokonanie niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego, tj. art. 86 ust. 2a i 2b w związku z art. 86 ust. 2h u.p.t.u., co doprowadziło organ do uznania, iż opracowany przez Gminę indywidualny współczynnik oparty na kryterium czasowym nie spełnia wymogu reprezentatywności i nie odpowiada specyfice wykonywanej przez Gminę działalności oraz dokonywanych przez nią nabyć w zakresie prowadzenia lodowiska;
4) naruszenie art. 86 ust. 2a, 2b, 2c, 2h i 22 u.p.t.u. oraz § 3 rozporządzenia poprzez błędną ich wykładnię polegającą na uznaniu, że przewidziany w rozporządzeniu sposób określenia proporcji jest sposobem najbardziej odpowiadającym specyfice wykonywanej działalności i dokonywanych przez Gminę nabyć, pomimo iż w żaden sposób nie pozwala on na obiektywne odzwierciedlenie części wydatków związanych z lodowiskiem przypadających na działalność gospodarczą Gminy i prowadzi do znaczącego zaniżenia kwoty VAT naliczonego podlegającej odliczeniu, podczas gdy sposób wskazany przez Gminę pozwala na możliwie obiektywne odzwierciedlenie części wydatków związanych z nieruchomością przypadających na działalność gospodarczą Gminy i jest znacznie bardziej reprezentatywny w zaistniałej sytuacji;
5) naruszenie art. 2 oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez niewłaściwą ocenę co do ich zastosowania polegającą na braku ich zastosowania, a w konsekwencji błędną wykładnię art. 86 ust. 2a, 2b, 2c, 2h oraz 22 u.p.t.u., a także § 3 rozporządzenia polegającą na naruszeniu konstytucyjnych zasad równego traktowania oraz zakazu dyskryminacji poprzez nieuzasadnione ograniczenie prawa Gminy do odliczenia VAT, podczas gdy w przypadku innych podmiotów ograniczenie takie nie jest stosowane;
6) naruszenie art. 1 ust. 2 oraz art. 173 ust. 2 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej oraz pkt 4 preambuły do tej dyrektywy poprzez niewłaściwą ocenę co do ich zastosowania polegającą na braku ich zastosowania, a w konsekwencji błędną wykładnię art. 86 ust. 2a, 2b, 2c, 2h oraz 22 u.p.t.u., a także § 3 rozporządzenia polegającą na naruszeniu zasady neutralności \/AT poprzez obciążenie w sposób znacznie zawyżony ciężarem VAT podmiotu, który nabyte towary i usługi w znacznej części wykorzystuje do wykonywania czynności opodatkowanych VAT;
7) naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 121 § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (dalej: "O.p.") poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych, co miało bezpośredni wpływ na wynik sprawy;
8) naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 122 O.p. poprzez pominięcie istotnego elementu stanu faktycznego, tj. wskazanego przez wnioskodawcę opracowania indywidualnego współczynnika czasowego, co miało bezpośredni wpływ na wynik sprawy;
9) naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 122, art. 14b § 1 i § 2, art. 14c § 1 i § 2 w związku z art. 14h O.p. poprzez ingerencję w opisany przez wnioskodawcę stan faktyczny wniosku, w szczególności nieuprawnione rozszerzenie go o twierdzenia nie wskazane przez Gminę, co miało bezpośredni wpływ na wynik sprawy;
10) naruszenie przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 14c § 1 i § 2 w zw. z art. 14b § 1 i § 3 oraz art. 120 i art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p. poprzez sporządzenie uzasadnienia interpretacji w sposób wadliwy, tj. niezawarcie w nim uzasadnienia, z jakich powodów metoda przedstawiona przez Gminę (uwzględniająca w pełni mierzalny faktyczny zakres wykorzystania lodowiska do działalności gospodarczej) jest nieadekwatna, ani też nie wskazanie, z jakich przyczyn metoda określona w rozporządzeniu jest rzekomo bardziej adekwatna, czym w konsekwencji organ naruszył również określoną w art. 121 O.p. zasadę pogłębiania zaufania do organów, ze względu na brak merytorycznej poprawności i staranności działania organu;
11) naruszenie przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 14c § 1 i § 2 oraz art. 120 i art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p. poprzez sporządzenie uzasadnienia interpretacji w sposób wadliwy, tj. poprzez nie odniesienie się w pełni do zaprezentowanej przez Gminę wykładni art. 86 ust. 2a, 2b, 2c, 2h oraz 22 u.p.t.u., a także § 3 rozporządzenia dokonanej m.in. w wyrokach sądów administracyjnych w analogicznych sprawach, czym w konsekwencji organ naruszył również zasadę pogłębiania zaufania do organów podatkowych.
Mając na względzie wskazane zarzuty Gmina wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.
Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), stanowiąc w art. 1 ust. 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W myśl art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Oceniając zaskarżoną indywidualną interpretację z punktu widzenia legalności Sąd uznał, iż narusza ona prawo.
Z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej (i jego uzupełnienia) wynika, że Gmina prowadzi skonsolidowane rozliczenia z tytułu podatku od towarów i usług obejmujące czynności prowadzone przez gminne jednostki organizacyjne. Jedną z jednostek jest Ośrodek Sportu i Rekreacji w B. .
W latach 2023-2025 Gmina realizowała inwestycję pn. "Budowa hali lodowiska na terenie Ośrodka Sportu i Rekreacji w B. ". Inwestycja ta obejmowała: budowę hali o konstrukcji stalowej z lodowiskiem oraz funkcją boiska wielofunkcyjnego poza sezonem, budowę zaplecza sanitarno-szatniowego, zakup i montaż niezbędnego wyposażenia sportowego, zagospodarowanie terenu. Obiekt został oddany do użytkowania w lutym 2025 r. Docelowo to OSiR będzie koordynował funkcjonowanie nowo powstałego obiektu. Gmina wskazała, że wstęp na lodowisko jest odpłatny (bilety wstępu). Jednakże w określonych miesiącach (styczeń, luty, marzec, grudzień) prowadzone są nieodpłatnie zajęcia sportowe, które organizowane są przez miejskie szkoły w ramach zajęć w-f oraz zajęcia sportowe dla osób z niepełnosprawnością, organizowane przez kluby i stowarzyszenia, prowadzące statutową działalność z zakresu sportu dla osób ze szczególnymi potrzebami. Poza sezonem zimowym w obiekcie (boisko wielofunkcyjne), będą odbywać się tylko zajęcia płatne, zgodnie z cennikiem. Gmina zamierza dokonać odliczeń VAT wydatków poniesionych z tytułu zrealizowanej inwestycji oraz kosztów bieżących, stosując prewskaźnik jako następującą proporcję (za dany rok): licznik - suma godzin przeznaczonych na wejścia biletowane, mianownik - suma godzin funkcjonowania lodowiska zarówno w czasie biletowanym, jak i w czasie zajęć bezpłatnych.
Gmina wyliczyła, że w odniesieniu do 2025 r. kalkulacja współczynnika indywidualnego opisaną powyżej metodą wynosi 90%. Natomiast prewspółczynnik liczony metodą z § 3 rozporządzenia za rok poprzedni w przypadku OSiR (jednostki budżetowej) wynosi 18%.
Spór sprowadza się do tego, czy Gmina ma prawo do odliczenia kwoty podatku naliczonego związanego z realizacją inwestycji oraz wydatkami ponoszonymi na bieżącą działalność lodowiska, stosując własną metodę kalkulacji prewspółczynnika, opartą o stosunek liczby godzin, w jakich lodowisko wykorzystywane będzie do czynności opodatkowanych w ogólnej liczbie godzin, w jakich lodowisko wykorzystywana będzie do czynności opodatkowanych i pozostających poza zakresem opodatkowania, a więc sposób inny, niż wynikający z rozporządzenia.
Według Gminy sposób obliczenia prewspółczynnika, oparty o strukturę godzinową, stanowi najdokładniejszy ze znanych jej sposobów dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wyłącznie w odniesieniu do części kwoty podatku naliczonego, proporcjonalnie przypadającej na wykonywane w ramach działalności gospodarczej czynności opodatkowane oraz obiektywnie odzwierciedla część wydatków Gminy, przypadającą odpowiednio na działalność gospodarczą oraz na cele inne, niż działalność gospodarcza. Uznając to stanowisko za nieprawidłowe organ interpretacyjny, stwierdził, że Gmina powinna dokonać odliczenia podatku naliczonego z tytułu wydatków na budowę lodowiska oraz jego funkcjonowanie przy pomocy sposobu wyliczenia proporcji, o którym mowa w rozporządzeniu i według zasad określonych w art. 86 ust. 2a-2h u.p.t.u.
Wskazać należy, że w myśl art. 86 ust. 1 u.p.t.u. w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15 przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług (art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a u.p.t.u.). Z kolei art. 86 ust. 2a u.p.t.u. stanowi, że w przypadku nabycia towarów i usług wykorzystywanych zarówno do celów wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż działalność gospodarcza, z wyjątkiem celów osobistych, do których ma zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, oraz celów, o których mowa w art. 8 ust. 5 - w przypadku, o którym mowa w tym przepisie, gdy przypisanie tych towarów i usług w całości do działalności gospodarczej podatnika nie jest możliwe, kwotę podatku naliczonego, o której mowa w ust. 2, oblicza się zgodnie ze sposobem określenia zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej, zwanym dalej "sposobem określenia proporcji". Sposób określenia proporcji powinien najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć. Sposób ten najbardziej odpowiada specyfice wykonywanej przez podatnika działalności i dokonywanych nabyć, jeżeli po pierwsze - zapewnia dokonanie obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wyłącznie w odniesieniu do części kwoty podatku naliczonego proporcjonalnie przypadającej na wykonywane w ramach działalności gospodarczej czynności opodatkowane, oraz po drugie - obiektywnie odzwierciedla część wydatków przypadającą odpowiednio na działalność gospodarczą oraz na cele inne niż działalność gospodarcza, z wyjątkiem celów osobistych, do których ma zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, oraz celów, o których mowa w art. 8 ust. 5 - w przypadku, o którym mowa w tym przepisie, gdy przypisanie tych wydatków w całości do działalności gospodarczej nie jest możliwe (art. 86 ust. 2b u.p.t.u.). Ustawodawca w art. 86 ust. 2c u.p.t.u. wskazał przykładowe (o czym świadczy użycie słowa "w szczególności") metody obliczenia wskaźnika służącego odliczeniu podatku naliczonego w odniesieniu do towarów i usług wykorzystywanych do celów mieszanych (podlegających i niepodlegających systemowi VAT).
Jednakże na mocy art. 86 ust. 22 u.p.t.u., Minister Finansów w rozporządzeniu z dnia 17 grudnia 2015 r. określił stosowne wzory pozwalające przyjąć proporcje odliczenia dla wybranych podatników (ich jednostek), w tym urzędu obsługującego jednostkę samorządu terytorialnego, jednostki budżetowej i zakładu budżetowego (§ 3 rozporządzenia). Wzory te zakładają porównanie wielkości rocznego obrotu z działalności gospodarczej z całokształtem rocznych obrotów (metoda "obrotowa"), przy czym kategoria obrotu całkowitego oparta została tu na kryterium dochodu/przychodu wykonanego (zdefiniowanych w rozporządzeniu w § 2 pkt 9, 10 i 11). W pewnym uproszczeniu można powiedzieć, że przyjęta tu konstrukcja sprowadza się do konieczności uwzględnienia po stronie obrotu całkowitego (a więc w mianowniku danego wzoru) wszelkich źródeł finansowania działalności skarżącego (w tym środków unijnych, subwencji czy dotacji).
Jednocześnie, według art. 86 ust. 2h u.p.t.u. w przypadku, gdy podatnik, dla którego sposób określenia proporcji wskazują przepisy wydane na podstawie ust. 22 uzna, że wskazany zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie ust. 22 sposób określenia proporcji nie będzie najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez niego działalności i dokonywanych przez niego nabyć, może zastosować inny bardziej reprezentatywny sposób określenia proporcji. Oznacza to, że jednostki samorządu terytorialnego mogą stosować także inne niż określone w rozporządzeniu zasady dotyczące sposobu obliczania proporcji.
W świetle powyższych regulacji nie można zgodzić się z organem, że Gmina nie wykazała, że przyjęta przez nią metoda jest bardziej reprezentatywna niż proporcja przewidziana w rozporządzeniu. Prewspółczynnik zaproponowany przez Gminę opiera się na jednoznacznych i jasnych kryteriach (stosunku liczby godzin), w jakich lodowisko jest wykorzystywane do czynności opodatkowanych w ogólnej liczbie godzin, w jakich wykorzystywane jest do czynności opodatkowanych i pozostających poza zakresem opodatkowania. Jak bowiem skarżąca wskazała łączna liczba godzin użytkowania lodowiska w 2025 r. wynosiła 4.096, z czego 3.676 to godziny płatne, co stanowi 90% całkowitego czasu jego wykorzystywania. W pozostałym zaś czasie (10%) jest ono wykorzystywane do świadczenia czynności nieopodatkowanych.
W rezultacie rację ma Gmina, że prewspółczynnik godzinowy, w klarowny sposób wskazuje, w jakim stopniu lodowisko rzeczywiście wykorzystywana jest na cele komercyjne. Metoda ta w najbardziej odpowiedni sposób oddaje specyfikę działalności Gminy w przedmiotowym obszarze oraz sposób faktycznego wykorzystania lodowiska. Skarżąca jest bowiem w stanie w sposób precyzyjny określić liczbę godzin w jakich lodowisko jest wykorzystywana do wykonywania czynności opodatkowanych, a także ich proporcję do liczby godzin użytkowana lodowiska ogółem (tj. zarówno do tych czynności, jak i do czynności pozostających poza zakresem opodatkowania VAT). Wartości, które brane są pod uwagę w ustalaniu proporcji są możliwe do weryfikowania i w obiektywny sposób odzwierciedlają wielkość usług odpłatnych i nieodpłatnych. Wskazany zatem sposób obliczenia prewspółczynnika, oparty na kryterium określenia liczby godzin, stanowi najdokładniejszy sposób dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, wyłącznie w odniesieniu do części kwoty podatku naliczonego, proporcjonalnie przypadającej na wykonywane w ramach działalności gospodarczej czynności opodatkowane oraz będzie obiektywnie odzwierciedlał część wydatków Gminy przypadającą odpowiednio na działalność gospodarczą oraz na cele inne niż ta działalność. Co kluczowe, z punktu widzenia wymogów ustawowych metoda ta pozwala na obiektywne ustalenie struktury sprzedaży, tj. proporcji między czynnościami opodatkowanymi i nieopodatkowanymi. W konsekwencji, nie można zgodzić się z organem, że wskazana przez Gminę metoda określenia prewspółczynnika nie będzie metodą gwarantującą, że zakres wykorzystywania do działalności gospodarczej nabywanych towarów i usług będzie odzwierciedlony w sposób obiektywny i pełny.
Nie zasługuje również na uwzględnienie twierdzenie organu, że zastosowana przez stronę metoda nie uwzględnia wydatków ponoszonych w czasie, gdy lodowisko jest zamknięte (np. w porze nocnej, święta). Należy zauważyć, że wszystkie wydatki ponoszone przez skarżącą na lodowisko służą jego wykorzystywaniu zgodnie z jego przeznaczeniem. Również te, które ponoszone są w czasie, kiedy lodowisko nie jest wykorzystywane. Prewspółczynnik ustalony dla wydatków ponoszonych na bieżące utrzymanie i realizację inwestycji w sposób zaproponowany przez skarżącą ma zastosowanie do wszystkich wydatków pod tym tytułem, również do tych, które ponoszone są w czasie, kiedy lodowisko nie jest wykorzystywane i podatek naliczony do doliczenia wynikający z tych zakupów byłby obliczany z zastosowaniem tego sposobu obliczania proporcji. W przeciwnym razie wydatki ponoszone w czasie, kiedy lodowisko nie jest wykorzystywane byłyby przypisane wyłącznie do celów innych niż działalność gospodarcza, co jest nieracjonalne (por. wyrok NSA z dnia 14 marca 2025 r., I FSK 1880/21).
Nie ma także racji organ twierdząc, że o wadzie metody proponowanej przez Gminę świadczy fakt, że nie uwzględnia liczby osób korzystających z obiektu w danym czasie. Należy mieć na uwadze, że żadna metoda nie jest w stanie, przy tak złożonej jak w przypadku Gminy strukturze działalności, zapewnić ustalenia idealnego współczynnika. Dlatego właśnie prawodawca w art. 86 ust. 2h u.p.t.u. posługuje się pojęciem bardziej reprezentatywnego sposobu określenia proporcji. Nadto należy zauważyć, że jeżeli w czasie korzystania z obiektu przez podmioty zewnętrzne zwiększeniu ulegną koszty utrzymania obiektu (np. prądu, wody), to nie spowoduje to automatycznego wzrostu prewspółczynnika. Gmina i tak odliczy nie więcej podatku naliczonego z faktur zakupowych, niż to wynika z przyjętej proporcji.
Wbrew też stanowisku organu interpretującego możliwe jest określenie proporcji odliczenia w odniesieniu do konkretnego rodzaju działalności wykonywanej przez gminę, a zatem możliwe jest stosowanie przez Gminę wielu prewspółczynnników. Podejście takie uwzględnia złożoną strukturę działań realizowanych przez jednostkę samorządu terytorialnego i urzeczywistnia uprawnienie podatnika do wyboru metody najbardziej reprezentatywnej, pozwalając na poszukiwanie klucza odpowiadającego specyfice realizowanej działalności i dokonywanych nabyć, a w rezultacie na odliczenie podatku w proporcji możliwie najbardziej odpowiadającej związkowi zakupów z działalnością opodatkowaną (por. wyroki NSA z dnia: 26 marca 2018 r., I FSK 219/18; 26 listopada 2020 r., I FSK 252/19; 9 listopada 2020 r., I FSK 770/18).
W zaskarżonej interpretacji organ podkreślił także, że przyjęta przez Gminę metoda omija fakt finasowania budowy lodowiska w części z dotacji udzielonej przez Ministerstwo Sportu i Rekreacji. Należy jednak zauważyć, że dla prawa do odliczenia podatku naliczonego nie ma znaczenia źródło finansowania wydatków, w których zawarty jest ten podatek. Przepisy u.p.t.u. nie ograniczają prawa do odliczenia podatku w przypadku zakupów finansowanych z dotacji. Liczy się jedynie fakt sposobu przeznaczenia towarów i usług obciążonych VAT (por. A. Bartosiewicz, Odliczenie VAT od wydatków inwestycyjnych w gminach, Lex). Wskazać też należy, iż Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie C-74/08 stwierdził, że art. 17 ust. 2 i 6 szóstej dyrektywy Rady 77/338/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które w przypadku nabycia towarów subwencjonowanych z funduszy publicznych, dopuszcza odliczenie związanego z tym podatku od wartości dodanej jedynie do wysokości części nieobjętej subwencją.
W rezultacie organ wydał zaskarżoną interpretację z naruszeniem przepisów art. 86 ust. 2a, 2b, 2c, 2h i 22 u.p.t.u. poprzez ich błędną wykładnię, w zakresie w jakim uznał za nieprawidłowe stanowisko Gminy, że może ona zastosować inny, niż wymieniony w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2015 r. sposób obliczania prewspółczynnika, odpowiadający specyfice wykonywanych przez Gminę czynności i dokonywanych zakupów w związku z udostępnieniem lodowiska. Naruszenie wskazanych przepisów jest wystarczającą podstawą do uchylenia zaskarżonej interpretacji.
Jednocześnie Sąd oddalił wniosek pełnomocnika skarżącej o przeprowadzenie rozprawy w trybie zdalnym, względnie o odroczenie rozprawy, z uwagi na wyznaczenie rozprawy w tym samym dniu przed NSA. Należy zauważyć, że podstawy do odroczenia rozprawy nie mogą wykraczać poza okoliczności określone w art. 109 p.p.s.a. Odroczenie rozprawy z powodu nieobecności strony lub jej pełnomocnika może nastąpić tylko w przypadku, gdy nieobecność ta jest wynikiem nadzwyczajnego wydarzenia, albo jest wynikiem znanej sądowi przeszkody, której nie można jednak przezwyciężyć. Przez "nadzwyczajne wydarzenie" należy rozumieć niedające się przewidzieć zdarzenia sił przyrody lub inne nagłe zdarzenia, które uniemożliwiają stawiennictwo na rozprawie, np. powódź, zamieć śnieżna, katastrofa kolejowa, śmierć osoby bliskiej. Natomiast "inną znaną sądowi przeszkodę", której nie można przezwyciężyć, jest ta, o której sąd został powiadomiony przez stronę, a z treści informacji wynika, że strona nie może jej przezwyciężyć i jej stawiennictwo na rozprawie jest niemożliwe. Ocena tych okoliczności należy do sądu (por. B. Dauter, Zarys metodyki pracy sędziego sądu administracyjnego, Warszawa 2008, s. 239-241).
W ocenie Sądu wskazana przez pełnomocnika przyczyna odroczenia rozprawy – kolizja terminów rozpraw, nie stanowi ani nadzwyczajnego wydarzenia, ani znanej sądowi administracyjnemu przeszkody niemożliwej do przezwyciężenia. Także w orzecznictwie jak i w piśmiennictwie jest prezentowany pogląd, że kolizja terminów procesowych nie stanowi szczególnej przeszkody uzasadniającej odroczenie rozprawy (np. wyrok NSA z dnia 13 września 2005 r., II FSK 69/05; J.P. Naworski, Odroczenie rozprawy ze względu na kolizję terminów rozpraw pełnomocnika procesowego, Przegląd Prawa Handlowego 2004, nr 11, s. 54-58). Rzeczą pełnomocników stron jest takie ułożenie swych spraw zawodowych, aby możliwe było wywiązanie się z podjętych zobowiązań. Sąd nie może bowiem uzależniać podejmowanych czynności od kalendarza procesowego pełnomocnika strony skarżącej. Ponadto, stosownie do art. 39 pkt 2 p.p.s.a. pełnomocnictwo ogólne lub do prowadzenia poszczególnych spraw obejmuje z samego prawa umocowanie do udzielenia dalszego pełnomocnictwa na zasadach określonych w odrębnych przepisach. Podkreślenia także wymaga, że pełnomocnik nie przedłożyła żadnego dokumentu, z którego wynikałoby wyznaczenie w tym samym dniu rozprawy przed NSA.
Wyznaczenie natomiast rozprawy w trybie zdalnym może nastąpić tylko w sytuacji określonej w art. 94 § 2 p.p.s.a.
Ponownie rozpatrując sprawę organ będzie miał na uwadze wywody Sądu zawarte w tym wyroku.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 146 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżoną interpretację. O kosztach postępowania sądowego orzeczono zgodnie z art. 200, art. 205 § 2 i 4 oraz art. 209 p.p.s.a. Na koszty te składa się wpis od skargi (200 zł), wynagrodzenie pełnomocnika (480 zł) i opłata skarbowa od udzielonego pełnomocnictwa (17 zł).