Organ odwoławczy stwierdził, że po przeanalizowaniu materiału dowodowego w sprawie należało stwierdzić, że zgłoszenie celne nr [...] z [...] listopada 2024 r. dotyczyło ocynkowanych rur stalowych ze stali stopowej z widocznym wzdłużnym szwem o średnicy zewnętrznej 88,9 mm, grubości ścianki 4 mm i długości 6 m, których klasyfikację w Taryfie celne wyznaczają Reguły 1 i 6 Ogólnych Reguła Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS). Ponadto organ wskazał, że w związku z brakiem w ww. zgłoszeniu celnym wniosku o możliwość skorzystania z otwartego kontyngentu taryfowego nr [...], mając na względzie treść art. 1 ust. 6 rozporządzenia Wykonawczego Komisji (UE) 2019/159 z 31 stycznia 2019 r. nakładającego ostateczne środki ochronne w odniesieniu do przywozu niektórych wyrobów ze stali, uzasadnia objęcie stanowiących przedmiot tego zgłoszenia rur, stawką dodatkowego cła ochronnego w wysokości 25%.
W skardze do Sądu, Skarżąca zaskarżyła powyższą decyzję w całości i wniosła o jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji z wytycznymi i zgłoszonymi zarzutami oraz przedłożonymi przez Spółkę twierdzeniami i dowodami.
Zaskarżonej decyzji Skarżąca zarzuciła naruszenie:
1. art. 120 w zw. z art. 121 § 1 w zw. z art. 122 i 187 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111, ze zm.; dalej także jako: "O.p.", "Ordynacja podatkowa") w zw. z art. 57 ust. 2 UKC w zw. z Regułą 1 i 6 ORINS przez:
a. akceptację oparcia rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, opierającego klasyfikację wyrobu na uogólnionym opisie "cech fizycznych" i pominięcie wymogu klasyfikowania według obiektywnych cech i właściwości towaru (część do maszyny rolniczej o kształcie rury - "pipe shaped part" a nie rura per se w rozumieniu użytych przez organ metod klasyfikacji) określonych w brzmieniu pozycji CN oraz uwag do sekcji/działów, co miało wpływ na rozstrzygnięcie organu odwoławczego i akceptację przyjętej w postępowaniu wadliwej klasyfikacji;
b. niewłaściwe zastosowanie pojęcia "części ogólnego zastosowania" i błędne uznanie, że sporny towar ma charakter zwykłej rury stalowej o potencjalnie uniwersalnym zastosowaniu, podczas gdy, jak szczegółowo wskazywała i argumentowała Skarżąca, jego cechy konstrukcyjne i przeznaczenie wskazują na wyrób specjalistyczny, niezdolny do innego użytku niż jako element konkretnej maszyny. Powyższe stanowi naruszenie reguł klasyfikacji, zgodnie z którymi tzw. części ogólnego zastosowania (jak np. standardowe rury czy armatura rurowa) nie podlegają klasyfikowaniu jako części maszyn (Sekcja XVI), natomiast części przeznaczone wyłącznie do określonych maszyn powinny być klasyfikowane wraz z tymi maszynami;
c. naruszenie Uwagi 1 do Działu 72 CN w zw. z art. 57 ust. 2 UKC, art. 1 rozporządzenia 2658/87 oraz Regułą 1 ORINS, poprzez, dokonane w ślad za organem I instancji, przyjęcie, że wyrób stanowi "pozostałą stal stopową" bez wykazania – w oparciu o ilościowe wyniki badań - że przekroczono progowe zawartości pierwiastków (np. Mn > 1,65%, Mo 0,08%, Ti > 0,05%, Co > 0,3% itd.), co miało wpływ na materialnoprawnie bezzasadne zaklasyfikowanie towaru w grupie "stali stopowych", mimo braku dowodu spełnienia progów z definicji CN;
d. naruszenie Uwagi 2(b) do Sekcji XVI CN w zw. z art. 57 ust. 2 UKC i ORINS poprzez, aprobatę zaniechania zbadania przez organ I instancji, okoliczności czy sporny element (część o kształcie rury - pipe shaped part – specjalnie zaprojektowany do montażu w maszynie rolniczej i nie nadający się do innego użycia - nie powinien zostać zaklasyfikowany wraz z maszyną jako jej część, co miało wpływ na pominięcie reguły "wyłącznie lub głownie do" i utrzymanie go w pozycji materiałowej działu 73, wbrew jednoznacznej linii orzeczniczej TSUE, że "przeznaczenie" może być kryterium, gdy wynika z cech obiektywnych (C-677/18 Amoena, pkt 44; C-276/00 Turbon – rozróżnienie "części" i elementów ogólnego zastosowania);
2. art. 210 § 4 O.p. w zw. z art. 121 § 1 O.p. oraz art. 122 § 1 O.p. oraz zasady pewności prawa mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, poprzez uzasadnienie niespełniające wymogów kompletności, pomijające fakty i okoliczności wskazywane przez Skarżącą, w szczególności ignorujące kluczowe dowody przedstawione przez stronę, takie jak filmy i zdjęcia z montażu, dokumentacja projektowa, potwierdzenia zamówienia, specyfikacje techniczne i atesty materiałowe. Nadto nie ustosunkowanie się w sposób merytoryczny do argumentów strony i wniosków dowodowych, a przez to również naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych oraz prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu, co skutkowało przeprowadzeniem postępowania w sposób budzący zaufanie (art. 121 §1 O.p.) oraz wydanie decyzji niebędącej wynikiem wszechstronnego, obiektywnego rozważenia okoliczności faktycznych (naruszenie zasady prawdy obiektywnej z art. 122 §1 O.p.), co uniemożliwia sądową kontrolę decyzji, jak również należytą z nią polemikę merytoryczną i prawną;
3. art. 122, 187 § 1, 191, 210 § 4 O.p., poprzez pozbawione prawnych i faktycznych podstaw, uznanie prawidłowości decyzji organu I instancji, mimo niewykazania w uzasadnieniu konkretnych, ilościowych wyników analitycznych (wartości % pierwiastków, niepewności, metody) oraz nie odniesienie się merytorycznie do kluczowych zarzutów Strony (funkcja/"część" maszyny rolniczej, progi z Działu 72), co miało wpływ na ograniczenie prawa strony do skutecznej obrony i realnej prawnej możliwości kontroli prawidłowości decyzji;
4. art. 187 § 1 i art. 191 O.p. poprzez wadliwe uznanie, iż dokonane przez organ I instancji poprzestanie na opinii laboratorium, informującej o charakterze półilościowym oraz bazującej na sformułowaniach typu "należałoby rozważyć", bez pozyskania pełnego arkusza wyników i bez weryfikacji pomiarów w trybie akredytowanym (niepewność, powtarzalność, przygotowanie próbki), jest prawnie dopuszczalne i właściwe z punktu widzenia zaskarżonych przepisów, co miało wpływ na dowolną ocenę materiału dowodowego i aprobatę błędnej subsumcji pod klasyfikację CN;
5. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 57 ust. 2 UKC w zw. z utrwalonym orzecznictwem TSUE (m.in. C-677/18 Amoena, C-336/11 Rohm & Haas) poprzez uznanie za prawidłowe i dopuszczalne, przyjęcie przez organ I instancji "stopowości" stali z domniemania (bez wykazania progów z Uwagi 1 do Działu 72 oraz wbrew dokonanej przez organ I instancji analizie, która nie wykazała w sposób graniczący z pewnością wartości przekraczających progi w korelacji z prawną definicją stali stopowej) oraz powielenie zredukowania analizy stanu sprawy do stwierdzania o posiadaniu przez towar kształtu rury, co zdaniem organu implikuje prawidłowość zastosowanej w sprawie klasyfikacji (sic!);
6. naruszenie prawa materialnego, tj. zasad postępowania dowodowego i rozkładu ciężaru dowodu z art. 57 ust. 2 UKC, art. 22 ust. 6-7 UKC, w zw. z Regułą 1 i 6 ORINS (Załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87), oraz art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 O.p. poprzez uznanie za prawnie zasadne, przerzucania na stronę ciężaru ustalenia prawidłowego kodu CN i poprzestanie na samej negacji jej klasyfikacji, bez: (i) wskazania przez organ i pełnego uzasadnienia własnej klasyfikacji zgodnie z Regułą 1 i 6 ORINS i uwagami CN (art. 57 ust. 2 UKC), (ii) wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i jego logicznej oceny oraz należytego uzasadnienia decyzji (art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 O.p.);
7. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 1 ust. 1 i ust. 6 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2019/159 (środki ochronne - TRQ) poprzez uznanie, iż prawidłowo zastosowano 25% cła ochronnego "poza kontyngentem" bez uprzedniego, prawidłowego ustalenia klasyfikacji CN i bez wykazania, że towar należy do właściwej kategorii produktu oraz że stosowny TRQ został wyczerpany w momencie zgłoszenia, co miało wpływ na bezpodstawne podwyższenie należności przywozowych (środki ochronne stosuje się wtórnie do prawidłowej klasyfikacji CN/TARIC);
8. naruszenie prawa materialnego, tj. zasady jednolitości i przewidywalności klasyfikacji taryfowej - z art. 57 ust. 2 UKC w zw. z art. 56 ust. 1 UKC, art. 1 rozporządzenia 2658/87 (Załącznik I - Ogólne Reguły Interpretacji CN: Reguła 1 i 6 oraz uwagi do sekcji i działów) oraz zasady pewności prawa wyrażonej w orzecznictwie krajowym oraz TSUE, poprzez odejście od wiążących reguł CN/ORINS i uwag sekcyjnych/ działowych na rzecz uznaniowych przesłanek ("cechy fizyczne rury") – bez wykazania, na podstawie brzmienia pozycji i uwag, że towar odpowiada przyjętej pozycji/podpozycji – a także bez zachowania wymaganego standardu jednolitego stosowania Wspólnej Taryfy Celnej, co miało wpływ na rozstrzygnięcie sprzeczne z utrwalonym kanonem orzekania TSUE, wskazującym że decydujące kryterium klasyfikacji należy co do zasady upatrywać w obiektywnych cechach i właściwościach określonych w pozycjach CN i uwagach (m.in. C-677/18 Amoena. pkt 40-46; C-72/21 PRODEX, pkt 29-32), a "przeznaczenie" może być brane pod uwagę tylko wtedy, gdy jest immanentne i wynika z tych cech;
9. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 56 ust. 1 i art. 57 UKC (pierwszeństwo Wspólnej Taryfy Celnej i reguł CN) poprzez uznanie za prawidłowe podporządkowania klasyfikacji skutkom fiskalnym (mechanizm safeguard/TRQ) zamiast pierwotnego ustalenia prawidłowego kodu w świetle CN i Uwag, co miało wpływ na odwrócenie prawidłowej kolejności badania (najpierw CN, dopiero potem polityka handlowa);
10. ewentualnie z ostrożności procesowej: błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na zaskarżone rozstrzygnięcie, poprzez nieuwzględnienie, że sporny element został zaprojektowany wyłącznie jako (mająca kształt rury - pipe shaped part) część przeznaczona do montażu w konkretnej maszynie rolniczej, co wynika z przedłożonej przez skarżącą dokumentacji technicznej, fotograficznej i konstrukcji (mocowania, tolerancje, brak alternatywnego zastosowania), co skutkowało pominięciem kwalifikacji towaru jako "części" w rozumieniu Uwagi 2(b) Sekcji XVI i utrzymaniem klasyfikacji materiałowej w dziale 73.
W uzasadnieniu skargi Spółka podała, że towar ujęty w zgłoszeniu celnym [...] z [...] listopada 2024 r. posiada nietypowe rozwiązania konstrukcyjne: m.in. specjalnie rozmieszczone otwory montażowe, kołnierze (flansze) do przytwierdzenia w urządzeniu, nietypowe wymiary i profile końcówek, a także precyzyjnie określone tolerancje wymiarowe wymagane przy montażu. Takie cechy nie występują w zwykłych rurach stalowych dostępnych na rynku, do czego organy nie odniosły się na etapie postępowania, a obecność tych cech dowodzi, że dany element nie może pełnić innej funkcji użytkowej niż część składowa dedykowanej maszyny. Gdyby nawet per inconcessum założyć, że Skarżąca mogłaby sporny towar uczynić przedmiotem dalszej odsprzedaży, to podkreślić należy, iż nie miałby on żadnej wartości dla innych niż Skarżąca podmiotów oraz do innych zastosowań, w szczególności zaś, wbrew nader niepodważalnemu przekonaniu organów, nikt nie wykorzystałby go jako "rury stalowej’ (w dokumentacji przedłożonej przez Skarżącą jest również wyraźnie wskazane, że towar nie służy do przesyłu cieczy lub gazów). Innymi brak jest jakiegokolwiek alternatywnego zastosowania tego wyrobu, poza przypisaną mu wprost rolą komponentu specjalistycznej maszyny.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.).
Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta narusza prawo.
Z akt sprawy wynika, że Naczelnik Kujawsko-Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Toruniu, [...] listopada 2024 r. przeprowadził kontrolę przyjętego zgłoszenia celnego nr [...], dotyczącego objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu importowanego z Chin towaru w postaci 505 sztuk rur stalowych ocynkowanych, o średnicy zewnętrznej 88,9 mm, grubości ścianki 4 mm i długości 6 m, zaklasyfikowanych do kodu TARIC 7306 30 4190, który dotyczy rury (przewodów gazowych) ze stali niestopowej, ze stawką cła erga omnes - 0% i stawką podatku od towarów i usług 23%. W wyniku weryfikacji zgłoszenia celnego organ stwierdził, że importowany towar to 505 sztuk rur stalowych ocynkowanych, o średnicy zewnętrznej 88,9 mm, grubości ścianki 4 mm i długości 6 m, wykonanych ze stali stopowej, które należy klasyfikować do kodu TARIC 7306 50 8000, ze stawką cła erga omnes - 0%, stawką dodatkowego cła ochronnego w wysokości 25% i stawką podatku od towarów i usług 23%.
Spór w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia czy organ prawidłowo dokonał klasyfikacji taryfowej importowanego przez Spółkę towaru jako rury ze stali stopowej oraz czy słusznie nie wziął pod uwagę dokonując ich klasyfikacji, sposobu ich wykorzystania. Według organu sporne rury, stanowiące przedmiot niniejszego postępowania, nie stanowią na tyle specjalistycznego przedmiotu, żeby ich użycie mogło ograniczać się jedynie do wykorzystania do montażu na maszynie rolniczej. Spółka natomiast uważa, że cechy konstrukcyjne i przeznaczenie przedmiotowego towaru wskazują na wyrób specjalistyczny, niezdatny do innego użytku niż jako element konkretnej maszyny.
Stosownie do art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne do: 1) postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12, art. 138a § 4, art. 141-143, art. 168, art. 170, art. 215 § 1 oraz działu IV rozdziałów 2, 5, 6, 9 i 10, rozdziału 11 - z wyłączeniem art. 200, oraz rozdziałów 21-23 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa; 2) odwołań stosuje się odpowiednio także przepisy art. 140 § 1, art. 162 § 1-3, art. 163 § 2, art. 169, art. 208, art. 210 § 1 pkt 1-6 i 8 oraz § 2, art. 220, art. 221, art. 222, art. 223, art. 226-229, art. 232, art. 233 § 1 i 2, art. 234 oraz art. 234a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Podkreślić należy, że proces klasyfikacji towaru obejmuje zidentyfikowanie samego towaru i ustalenie czy towar odpowiada konkretnej pozycji Taryfy celnej. W procesie tym należy posługiwać się nie tylko przesłankami natury technicznej, czy kryteriami przeznaczenia towaru, ale należy mieć na uwadze treść Taryfy celnej wraz z uwagami do poszczególnych sekcji lub działów, a także Ogólne Reguły Interpretacji Nomenklatury Scalonej oraz Wyjaśnienia do Taryfy celnej. Niezbędne jest zatem dokonanie ustaleń w zakresie tych cech towaru, które są relewantne z punktu widzenia Taryfy celnej. W orzecznictwie sądowym utrwalił się pogląd, że zidentyfikowanie towaru dla potrzeb klasyfikacji Taryfy celnej mieści się w sferze ustaleń faktycznych (np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 stycznia 2014 r., sygn. akt I GSK 1536/12).
Podkreślić należy, że Skarżąca przed organem I instancji przedstawiła dokumenty a wraz z odwołaniem od decyzji organu I instancji złożyła do akt sprawy fotografie i filmy na nośniku cd-r na okoliczność wykazania faktycznego przeznaczenia spornych przedmiotów, indywidualnych cech produktu, przeznaczenia produktu jedynie na użytek własny do maszyn rolniczych, wyprodukowania spornych przedmiotów na specjalne indywidualne zamówienie strony.
W ocenie Sądu, przedstawione w zaskarżonej decyzji wnioskowanie organu na temat przedmiotowego towaru w oparciu o materiał video i przedłożone przez Skarżącą dokumenty, wskazuje, że wnioski co do faktów zostały przez organ sformułowane z wykorzystaniem specjalistycznej wiedzy. Tym samym ocena przez organ całego zebranego materiału dowodowego powinna być dokonana z udziałem opinii biegłego z zakresu wiedzy technicznej. Stosownie bowiem do art. 197 § 1 O.p. w przypadku gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ podatkowy może powołać na biegłego osobę dysponującą takimi wiadomościami, w celu wydania opinii. Mimo że powołany przepis nie zawiera ograniczeń swobody podejmowania decyzji o powołaniu biegłego, to jednak z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej wynika, że organ jest zobowiązany przeprowadzić wszelkie dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy (por. A. Hanusz, Podstawa faktyczna rozstrzygnięcia podatkowego, Zakamycze 2004, s. 68). Organy nie są uprawnione do zastępowania rzetelnej i wyczerpującej oceny materiału dowodowego, wyłącznie własnymi twierdzeniami, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne. Trudno wówczas mówić o rozpoznaniu przez organ istoty sprawy. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że w przypadku, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, przepisy Ordynacji podatkowej nie przewidują innego sposobu wyjaśnienia danego zagadnienia, jak tylko poprzez przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 września 2023 r., sygn. akt III FSK 504/23). Sąd w składzie orzekającym ten pogląd podziela. Rozstrzygnięcie sprawy wymaga wiadomości specjalnych wtedy, gdy przy jej rozpoznaniu wyłoni się zagadnienie mające znaczenie, dla rozstrzygnięcia, którego wyjaśnienie przekracza zakres wiadomości i doświadczenia życiowego osób mających wykształcenie ogólne i nie jest możliwe jego wyjaśnienie bez posiadania wiadomości specjalnych w określonej dziedzinie nauki, sztuki, rzemiosła, techniki, stosunków gospodarczych itp. (np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 listopada 2008 r., sygn. akt I GSK 12/08).
Z taką sytuacją mamy do czynienia w tej sprawie. Trafnie Skarżąca zwraca uwagę, że organ nie rozważył przedstawionych przez Spółkę dowodów w przekonywujący sposób. Organ sformułował stanowisko, że przedmiotowy towar to rury, które nie stanowią na tyle specjalistycznego przedmiotu, żeby ich użycie mogło ograniczać się jedynie do wykorzystania do montażu na maszynie rolniczej. Podkreślenia wymaga przy tym, że Skarżąca podała, że sporny profil rurowy został zaprojektowany do montażu w konkretnej maszynie rolniczej i nie nadaje się do innych zastosowań, co potwierdzają specyfikacje producenta. Zdaniem Skarżącej, "’rury’ to funkcjonalnie tuleje, na które Strona nawija włókniny, którymi okrywane są pryzmy buraka cukrowego. Parametry spornych elementów są podyktowane rozmiarami maszyny do okrywania pryzm" (k. 56 akt adm.). W aktach sprawy znajduje się Potwierdzenie zamówienia, z którego wynika brak przeznaczenia spornego towaru do pracy z przepływem cieczy ani pod ciśnieniem (k. 69 akt adm.). Tymczasem organ, który nie dysponuje w tym zakresie odpowiednią wiedzą ekspercką, stwierdził, że z materiału dowodowego wynika, że sporne rury nie są szczególnie przygotowane i nie są np. sprawdzane pod względem parametrów ciśnieniowych czy przepływu wody. Ponadto organ stwierdził, że rury te na całej swojej długości nie posiadają żadnych konstrukcyjnych elementów, które wskazywałyby na ich specjalne przeznaczenie. Nie zostało przy tym wyjaśnione przez organ co było podstawą tego stwierdzenia o braku specjalistycznego przeznaczenia spornego towaru w sytuacji, gdy Skarżąca przedstawiła dowody w postaci zdjęć i nagrań maszyny, wykorzystującej sporny towar, pracującej na polu przy okrywaniu pryzm buraków.
W tym stanie rzeczy organ powinien był rozważyć dopuszczenie dowodu z opinii biegłego celem fachowego rozstrzygnięcia spornej kwestii lub co najmniej w sposób przekonujący wskazać z jakiej przyczyny odmówił zasadności argumentacji Skarżącej. Formułując powyższe stanowisko Sąd nie podważa tego, że klasyfikacja taryfowa spornego urządzenia należy do organu. Sąd wskazuje jedynie, że formułowanie tez dotyczących klasyfikacji taryfowej powinno być poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem mającym na celu zidentyfikowanie samego towaru i ustalenie czy towar posiada cechy deklarowane przez Skarżącą.
W konsekwencji stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja narusza art. 187 § 1, art. 197 § 1, a także art. 191 Ordynacji podatkowej.
Mając na uwadze powyższe, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 2 pkt 5 w zw. z art. 14 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2026 r. poz. 215) zasądzając od organu na rzecz Skarżącej kwotę [...]zł, na którą składa się uiszczony wpis w kwocie [...]zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie [...]zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie [...]zł.
Ponownie rozpoznając sprawę organy będą związane oceną prawną wyrażoną przez Sąd w uzasadnieniu niniejszego wyroku.
Orzeczenia, których sygnatury przywołano w uzasadnieniu dostępne są na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl
J. Ziołek L. Kleczkowski T. Wójcik