Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza prawa.
Z akt sprawy wynika, że w 2016 r. i w latach 2019-2020 Gmina wykonała inwestycję w zakresie budowy infrastruktury wodno-kanalizacyjnej na łączną wartość [...] zł, z czego w latach 2019-2020 zrealizowała "[...]" o wartości [...] zł. Pismem z dnia [...] grudnia 2024 r. skarżąca wystąpiła z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty i zwrot nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za luty i marzec 2020r. We wniosku Gmina wskazała, że skorygowała podatek naliczony poprzez rozliczenie siedmiu faktur dotyczących ww. inwestycji zrealizowanej w latach 2019-2020. Uzasadniając wniosek Gmina wskazała, że od początku realizacji inwestycji miała zamiar wykorzystywania majątku (infrastruktury wodno-kanalizacyjnej) wyłącznie do czynności opodatkowanych, które stanowiła usługa dzierżawy ww. infrastruktury na rzecz Z. W. i U. K. sp. z o.o. w B. B. . Dlatego Gmina uważa, że ma prawo do odliczenia podatku naliczonego od wydatków na inwestycję w pełnych kwotach, co odzwierciedliła w korektach deklaracji VAT za luty i marzec 2020 r.
Wydzierżawienie przez Gminę infrastruktury wodno-kanalizacyjnej nastąpiło na podstawie umowy z dnia [...] grudnia 2020 r. Z umowy tej wynika, że wartość robót wykonanych w ramach części zrealizowanej w latach 2019-2020 stanowi kwotę [...]zł. Czynsz natomiast płacony przez spółkę wynosi 0,1% rocznie wartości początkowej netto środków trwałych, powiększonego o VAT w wysokości 23%. Pismem z dnia [...] stycznia 2025 r. Gmina wyjaśniła, że otrzymany przez nią czynsz dzierżawny wynosi rocznie [...] zł netto, VAT [...] zł. Jak ustalił organ, w przeliczeniu na miesiąc Gmina otrzymuje od Z. W. i U. K. sp. z o.o. kwotę [...]zł netto, VAT [...] zł tytułem dzierżawy ww. infrastruktury wodno-kanalizacyjnej, której dotyczyły inwestycje zrealizowane w latach 2019-2020.
W toku prowadzonego postępowania podatkowego organ pierwszej instancji ocenił, że faktury wystawiane przez Gminę na rzecz firmy Z. W. i U. K. sp. z o.o. tytułem dzierżawy infrastruktury wodno-kanalizacyjnej opiewały na symboliczne kwoty (0,1% wartości netto inwestycji rocznie), w związku z czym transakcji dzierżawy brak jest ekwiwalentności (odpłatności). Według organu świadczenie przez Gminę usługi dzierżawy na rzecz Z. W. i U. K. sp. z o.o. było dokonywane w warunkach nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 u.p.t.u. Stwierdzono, że transakcja dzierżawy stanowiła w rzeczywistości nieodpłatne użyczenie. Tym samym poniesione przez Gminę wydatki inwestycyjne nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych i nie może ona odliczyć podatku naliczonego od tych wydatków. W konsekwencji, Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B. decyzją z dnia [...] kwietnia 2025 r.: 1) odmówił stwierdzenia i zwrotu nadpłaty z tytułu podatku od towarów i usług za luty 2020 r. w kwocie [...]zł oraz za marzec 2020 r. w kwocie [...]zł, 2) stwierdził nadpłatę z tytułu podatku od towarów i usług za luty 2020 r. w kwocie [...]zł, 3) odmówił zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za luty w kwocie [...]zł oraz za marzec w kwocie [...]zł, 4) określił wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług za luty 2020 r. w kwocie [...]zł. Po wniesieniu odwołania, decyzja organu pierwszej instancji została utrzymana w mocy przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej.
Kwestionując wydane w sprawie rozstrzygnięcie, Gmina w skardze zarzuciła brak podstaw do zastosowania normatywnej konstrukcji nadużycia prawa, jak i niezebranie i nierozpatrzenie przez organ w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, w szczególności niewzięcie pod uwagę, że czynsz dzierżawny odpowiadał warunkom rynkowym, oraz nieuwzględnienie celów jakim służyło wydzierżawienie infrastruktury wodno-kanalizacyjnej.
Wskazać należy, że w myśl art. 5 ust. 5 u.p.t.u. przez nadużycie prawa rozumie się dokonanie czynności, o których mowa w ust. 1, w ramach transakcji, która pomimo spełnienia warunków formalnych ustanowionych w przepisach ustawy, miała zasadniczo na celu osiągnięcie korzyści podatkowych, których przyznanie byłoby sprzeczne z celem, któremu służą te przepisy. Art. 5 ust. 4 u.p.t.u. stanowi, że w przypadku wystąpienia nadużycia prawa dokonane czynności, o których mowa w ust. 1, wywołują jedynie takie skutki podatkowe, jakie miałyby miejsce w przypadku odtworzenia sytuacji, która istniałaby w braku czynności stanowiących nadużycie prawa.
Przypomnieć należy, że koncepcja nadużycia została wypracowana w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. W wyroku z dnia 14 grudnia 2000 r. wydanym w sprawie C-110/99 Emsland-Stärke GmbH, Trybunał określił dwa elementy konieczne do stwierdzenia nadużycia prawa: istnienie obiektywnych okoliczności, w których pomimo formalnego przestrzegania warunków przewidzianych przez przepisy prawa wspólnotowego cel tych przepisów nie został osiągnięty, i element subiektywny, na który składa się wola uzyskania korzyści na podstawie przepisów wspólnotowych poprzez sztuczne stworzenie warunków dla skorzystania z nich. Zasada ta została powtórzona później w sprawie Halifax Bank. W wyroku z dnia 21 lutego 2006 r. wydanym w tej sprawie (C-255/02) Europejski Trybunał Sprawiedliwości stwierdził, że szósta dyrektywa 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, powinna być interpretowana w ten sposób, iż sprzeciwia się ona prawu podatnika do odliczenia podatku od wartości dodanej, jeżeli transakcje, z których wynika to prawo stanowią nadużycie. W wyroku tym Trybunał uznał, że dla stwierdzenia istnienia nadużycia wymagane jest po pierwsze, aby dane transakcje, pomimo iż spełniają formalne przesłanki przewidziane w odpowiednich przepisach szóstej dyrektywy i ustawodawstwa krajowego transponującego tę dyrektywę, skutkowały uzyskaniem korzyści podatkowej, której przyznanie byłoby sprzeczne z celem tych przepisów. Po drugie, z ogółu obiektywnych okoliczności powinno również wynikać, iż zasadniczym celem tych transakcji jest uzyskanie korzyści podatkowej. Aby ocenić, czy celem spornych transakcji było uzyskanie korzyści podatkowych, należy ustalić rzeczywistą treść i znaczenie takich transakcji.
Ujęcie koncepcji nadużycia prawa w ustawie o podatku od towarów i usług nie zmieniło konstrukcji tej instytucji ukształtowanej przez orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości. Treść art. 5 ust. 5 i ust. 4 u.p.t.u. wskazuje, że ustawodawca oparł koncepcję nadużycia prawa na przesłankach wywiedzionych z orzecznictwa luksemburskiego. Dla stwierdzenia więc istnienia nadużycia wymagane jest, aby dane transakcje, pomimo iż spełniają formalne warunki przewidziane w przepisach prawa miały zasadniczo na celu osiągnięcie korzyści podatkowych, których przyznanie byłoby sprzeczne z celem tych przepisów. Poprzez użycie słowa "zasadniczo" ustawodawca wskazał, że uzyskanie korzyści podatkowej może być nie jedynym, lecz dominującym celem transakcji.
Podkreślenia wymaga, że w przypadku nadużycia prawa transakcje mają charakter realny, spełniając zwykle obiektywne pojęcia dostawy towarów i świadczenia usług, przy czym transakcje te powinny być przedefiniowane w taki sposób, aby odtworzyć sytuację, która istniałaby w braku warunków umownych stanowiących nadużycie prawa. Przedefiniowanie to jest niczym innym jak ustaleniem rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, których obraz został zniekształcony "nałożeniem" na nie sztucznej ekonomicznie konstrukcji, utworzonej zasadniczo celem uzyskania korzyści podatkowej (por. B. Rogowska-Rajda, T. Tratkiewicz, Prawo do odliczenia VAT w świetle orzecznictwa TSUE, Warszawa 2018, str. 132).
W świetle powyższego stwierdzić należy, że organ podatkowy może ustalić faktyczną treść i znaczenie transakcji dokonanych przez podatnika, a w szczególności ustalić, czy z obiektywnych okoliczności wynika, że zasadniczym celem dokonywanych działań było osiągnięcie korzyści podatkowych. W tym celu organ może wziąć pod uwagę zarówno charakter tych transakcji, jak również i powiązania natury prawnej, ekonomicznej i osobowej pomiędzy podmiotami zawierającymi transakcje. Jeżeli po przeprowadzonej analizie uprawniony będzie wniosek, że zawarte transakcje mają charakter sztuczny i zmierzają w głównej mierze do osiągnięcia korzyści podatkowej, to takie czynności prawne mogą być uznane za nadużycie prawa.
Należy zauważyć, że kwestia wysokości czynszu z tytułu dzierżawy była przedmiotem rozważań w wyroku siedmiu sędziów NSA z dnia 28 października 2019 r., sygn. akt I FSK 164/17, w którym stwierdzono, że obowiązana do zaspokojenia potrzeb wspólnoty w ramach zadań własnych Gmina, która dla tego celu, działając w charakterze organu władzy publicznej, poniosła wydatki inwestycyjne dla wytworzenia infrastruktury, którą dla realizacji tych zadań przekazała do bezpłatnego użytkowania odrębnej samorządowej jednostce organizacyjnej, w związku ze zmianą formy tego przekazania z nieodpłatnej na odpłatną i ustaleniem symbolicznej kwoty odpłatności, w świetle art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u., nie działa jako podatnik prowadzący działalność gospodarczą, nie zachodzi bowiem wyraźny, wzajemny związek pomiędzy świadczeniem Gminy, a symbolicznie określoną kwotą odpłatności.
W powołanym wyroku NSA wskazał na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 2 czerwca 2016 r., C-263/15, w którym stwierdzono, że okoliczność, iż transakcja gospodarcza została dokonana po cenie wyższej lub niższej od ceny rynkowej, nie ma znaczenia dla kwalifikacji jej odpłatnego charakteru. Jednakże zbadać należy, czy kwota opłaty, która została lub zostanie otrzymana, jako świadczenie wzajemne, może uzasadniać istnienie bezpośredniego związku pomiędzy świadczeniem usług, które zostało lub zostanie zrealizowane, a świadczeniem wzajemnym i w konsekwencji uzasadniać ocenę o odpłatnym charakterze świadczenia usług. W wyroku tym wskazano jednocześnie, że należy upewnić się, że przewidziana opłata nie pokrywa tylko częściowo świadczeń, które zostaną wykonane, i że jej wysokość nie została ustalona przy uwzględnieniu innych możliwych czynników, które mogłyby, w stosownym przypadku podważyć bezpośredni związek pomiędzy świadczeniem, a świadczeniem wzajemnym, i czy rozpatrywana transakcja nie stanowi czysto sztucznej struktury, oderwanej od przyczyn ekonomicznych, tworzonej wyłącznie w celu uzyskania korzyści podatkowej.
W rozpatrywanej sprawie czynsz został ustalony na niskim poziomie, tj. [...] zł netto (VAT [...] zł) rocznie, przy nakładach poniesionych na inwestycję w wysokości [...] zł. Relacja zatem rocznego czynszu do wartości początkowej netto środków trwałych wynosi 0,1%. Dodatkowo relacja wysokości czynszu do całości rocznych przychodów Gminy jest skrajnie marginalna i w latach 2020-2022 wynosiła odpowiednio około 0,0021% (2020 r.), 0,0017% (2021 r.) oraz 0,0017% (2022 r.). Zatem dochód z dzierżawy stanowi nieznaczącą pozycję w finansach Gminy i nie sposób uznać, by czynsz pełnił jakąkolwiek istotną funkcję dochodową. Należy przy tym zauważyć, że ze sprawozdania finansowego Z. W. i U. K. sp. z o.o. wynika, iż firma ta osiągała zysk: w 2018 r. w wysokości [...] zł, w 2019 r. – [...] zł, a działalność w zakresie kanalizacji stanowiła blisko połowę jej przychodów w kolejnych latach. W istocie to spółka pożytki pobiera, natomiast koszty inwestycji poniosła Gmina.
W wyroku z dnia 28 października 2019 r., sygn. akt I FSK 164/17 NSA podkreślił, że znaczna dysproporcja między poniesionymi kosztami a otrzymanym wynagrodzeniem może sugerować brak rzeczywistego związku pomiędzy świadczeniem a otrzymywaną opłatą. Z taka sytuacją mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie. Ustalony bowiem przez strony umowy z dnia [...] grudnia 2020 r. czynsz w wysokości 0,1% wartości początkowej infrastruktury rocznie stanowi wartość rażąco niską, a obrót uzyskiwany przez Gminę od Z. W. i U. K. tytułem czynszu dzierżawy ww. infrastruktury nie jest w żaden sposób współmierny do wydatków czynionych przez Gminę, związanych z budową sieci kanalizacyjnej zrealizowanej w latach 2019-2020.
Przewidywana stopa zwrotu nakładów na poziomie 0,1% rocznie powoduje, że pobieranie przez Gminę czynszu nie może doprowadzić do zwrotu kosztów poniesionych na rozbudowę kanalizacji sanitarnej w horyzoncie czasowym krótszym niż tysiąc lat, co jest rozwiązaniem rażąco nieekonomicznym. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie umową, dzierżawa została ona zawarta na okres 10 lat od dnia podpisania (tj. od [...] grudnia 2020 r. do [...] grudnia 2030 r.) z możliwością jej dalszego przedłużenia, a zatem przez cały czas obowiązywania umowy (bez jej ewentualnego przedłużenia), Gmina odzyska z czynszu 1% kosztów inwestycji. Wobec powyższego ustalony czynsz nie pokrywa rzeczywistych kosztów poniesionych przez Gminę, a okres jego spłaty wykracza poza jakąkolwiek rozsądną perspektywę czasową. Brak jest przesłanek wskazujących, że zawarcie umowy było motywowane jakąś racjonalną strategią gospodarowania. W istocie trudno podważyć ocenę organu, że wysokość czynszu nie ma żadnego ekonomicznego uzasadnienia.
Tak niski czynsz zasadnie wzbudził wątpliwości organu co do prawdziwej natury umowy dzierżawy. Faktycznie bowiem zamiarem Gminy nie było osiągnięcie zysku, ani nawet zwrot nakładów inwestycyjnych. Gdyby inwestycja nie była przedmiotem dzierżawy, a zostałaby nieodpłatnie przekazana do użytkowania i byłaby wykorzystywana przez spółkę do wykonywania zadań własnych Gminy, nie przysługiwałoby jej prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu tej inwestycji. W związku z tym skarżąca zawarła ze spółką komunalną odpłatną (za symboliczny czynsz) umowę dzierżawy, aby wykazać, że infrastruktura jest wykorzystywana do czynności opodatkowany i w ten sposób uzyskać prawo do odliczenia podatku naliczonego od wydatków poniesionych na inwestycję. Organ prawidłowo jednak ustalił rzeczywisty charakter działań Gminy i zasadnie uznał, że w istocie doszło do nieopłatnego użyczenie spółce infrastruktury wodno-kanalizacyjnej. Umowa dzierżawy pomimo spełnienia warunków formalnych miała zasadniczo na celu osiągnięcie korzyści podatkowych, których przyznanie jest sprzeczne z celem, któremu służą przepisy ustawy o podatku od towarów i usług, regulujące zasady obniżania kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Gdyby zgodzić się ze skarżąca, to de facto inwestycja zostałaby sfinansowana kosztem Skarbu Państwa w tej części, w której Gmina uzyskałaby prawo do odliczenia podatku naliczonego.
W sprawie istotne jest także to, że udostępnienie infrastruktury nastąpiło na rzecz spółki powiązanej z Gminą, co ułatwiło ukształtowania wzajemnych relacji między stronami umowy (Gminą a spółką) i ustalenia czynszu na rażąco niskim poziomie, tj. innym jaki wystąpiłby w sytuacji, gdyby podmioty te funkcjonowały niezależnie od siebie i kierowały się interesem gospodarczym.
W świetle powyższego, zdaniem Sądu, organ prawidłowo w rozpatrywanej sprawie zastosował art. 5 ust. 5 i ust. 4 u.p.t.u.
Nie można zgodzić się ze stroną, że brak jest możliwości wystąpienia nadużycia prawa przy czynności nieodpłatnej. Należy zauważyć, że organ dokonał rekonstrukcji (odtworzenia sytuacji), jaka zaistniałaby, gdyby transakcja stanowiąca nadużycie prawa (w tym przypadku umowa dzierżawy) nie została dokonana i ustalił konsekwencje podatkowego dla tego zrekonstruowanego stanu. Odtworzono zatem sytuację, która istniałaby, gdyby Gmina nieodpłatnie użyczyła spółce infrastrukturę komunalną i ustalano skutki prawnopodatkowe właściwe dla nieodpłatnego użyczenia. Oczywiste jest, że prawo do odliczenia podatku naliczonego przysługuje podatnikowi wyłącznie w takim zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do czynności opodatkowanych (art. 86 ust. 1 u.p.t.u.). W sytuacji nieodpłatnego użyczenia takie prawo nie przysługuje.
Bezzasadne jest także twierdzenie strony, że organ nie mógł przedefiniować czynności odpłatnej na nieodpłatną. Organ podatkowy może ustalić faktyczną treść i znaczenie transakcji dokonanych przez podatnika, a w szczególności ustalić, czy z obiektywnych okoliczności wynika, że zasadniczym celem dokonywanych działań było osiągnięcie korzyści podatkowych. Przedefiniowanie jest niczym innym jak właśnie ustaleniem rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, których obraz został zniekształcony "nałożeniem" na nie sztucznej ekonomicznie konstrukcji.
W skardze Gmina zarzuciła także, że organ całkowicie pominął, iż wpływ na wysokość ustalonego czynszu miały następujące okoliczności: charakter zadań powierzonych spółce, tj. zadań własnych w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków; charakter rynku, na którym funkcjonują strony; koszt, do których ponoszenia zobowiązana została spółka (np. napraw i utrzymania infrastruktury); wiejski charakter Gminy. Sąd nie neguje, że okoliczności te mogą mieć wpływ na wysokość czynszu, jednakże skarżąca nie wykazała, że ustalenie czynszu w tak symbolicznej wysokości jest adekwatne z puntu widzenia tych okoliczności, i w jakikolwiek sposób umotywowane gospodarczo. Nie przedstawiono żadnej rzetelnej kalkulacji, która uzasadniałaby tak niski poziom czynszu. To, że np. Gmina poprzez spółkę realizuje zadania własne, nie oznacza, że może dowolnie kształtować wysokość czynszu, nie zważając zupełnie na rachunek ekonomiczny. Nawet poza warunkami rynkowymi ekwiwalentność świadczeń musi być zachowana w takim stopniu, aby można było w ogóle mówić o odpłatności transakcji w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. Rację ma organ, że czynsz w kwocie [...]zł netto rocznie nie wynikał z żadnych obiektywnych uwarunkowań. Chodziło głównie o "wykreowanie" odpłatnej czynności w celu uzyskania prawa do odliczenia podatku naliczonego.
Akta sprawy wskazują, że Gmina przed zawarciem umowy dzierżawy nie przeprowadziła żadnej analizy, która uzasadniałaby przyjęcie czynszu we wskazanej wysokości. Operat szacunkowy z dnia [...] kwietnia 2024 r. został przedłożony dopiero na etapie postępowania odwoławczego, prawie trzy i pół roku po zawarciu przedmiotowej umowy, a zatem nie stanowił podstawy ustalenia kwoty czynszu. Organ odwoławczy dokonał oceny tego operatu na str. 11-12 zaskarżonej decyzji i Sąd tę ocenę podziela. W treści tego dokumentu wskazano, że brak jest dostępnych danych rynkowych pozwalających na zastosowanie podejścia porównawczego lub dochodowego. Natomiast przyjęta metoda opiera się na prezentacji sytuacji finansowej Z. W. i U. K. sp. z o.o. w latach 2020-2023, na wartości początkowej urządzeń i uwzględnieniu współczynnika 0,1%, który znalazł się także w wybranych umowach innych gmin. Trafnie organ zauważył, że uzasadnienie zastosowania współczynnik 0,1% jest ogólne i niewystarczające. Brak jest rzeczowych argumentów na poparcie tezy, że w istniejących realiach był on adekwatny. W zasadzie "z góry" założono, iż współczynnik ten jest prawidłowy. Samo ogólne powołanie się na konieczność uwzględnienia taryf zatwierdzanych przez W. [...], inflacji, wysokich kosztów energii niezbędnej do obsługi działalności kanalizacji sanitarnej, czy też wskazaniu, że przeciętne wynagrodzenie brutto w Gminie jest niższe niż w województwie [...] i [...], nie może, w ocenie Sądu, stanowić uzasadnienia dla przyjęcia tak rażąco niskiej wysokości czynszu. Trzeba również zauważyć, że wskazany operat został sporządzony na użytek postępowania podatkowego.
Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut braku powołania przez organ biegłego. Zgodnie z art. 197 § 1 O.p. w przypadku, gdy w sprawie wymaga są wiadomości specjalne, organ podatkowy może powołać na biegłego osobę dysponującą takimi wiadomościami, w celu wydania opinii. Biegły nie jest jednak powołany do ustalania stanu faktycznego, a tym bardziej jego oceny, gdyż to należy do organów podatkowych (por. wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2017 r., sygn. akt I FSK 2066/14). W konsekwencji, ocena przez organ, iż ustalony w umowie czynsz jest symboliczny ([...] zł netto miesięcznie), i że w istocie zawarta umowa nie miała charakteru odpłatnego, nie wymagało wiadomości specjalnych i powołania biegłego.
Niezasadny jest też podniesiony w załączniku do protokołu z rozprawy zarzut, że w przypadku innych scenariuszy skarżąca osiągnęłaby taką samą korzyść, jaką osiąga w drodze zawarcia umowy dzierżawy. W rozpatrywanej sprawie nie chodzi bowiem o korzyść jaką hipotetycznie Gmina osiągnęłaby na podstawie tych innych scenariuszy, lecz o korzyść podatkową jaką realnie uzyskuje poprzez zawarcie umowy dzierżawy ze spółką komunalną.
Nie zostały także naruszone wskazane w skardze przepisy O.p. Organ w zakresie niezbędnym dla prawidłowego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy zebrał materiał dowodowy, a następnie, bez przekroczenia ustawowych granic, poddał go wnikliwej analizie i ocenie, wyciągając logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione wnioski. Gmina nie podważyła skutecznie dokonanej przez organ oceny poszczególnych dowodów. W szczególności cel ten nie mógł być osiągnięty przez forsowanie własnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w oderwaniu od wymowy, kontekstu i wzajemnych relacji dowodów, które legły u podstaw dokonania niewątpliwych, istotnych dla rozstrzygnięcia ustaleń. Zarówno dowody te, jak i ich ocena, a także oparta na nich rekonstrukcja faktów zostały obszernie przedstawione w uzasadnieniach zaskarżonej decyzji. Taka ocena nie jawi się bynajmniej jako dowolna, lecz jako oparta na racjonalnych przesłankach, zgodna z zasadami logiki oraz doświadczenia życiowego. Sam fakt, iż materiał dowodowy zebrany w sprawie został przez organy oceniony odmiennie niż oczekiwała tego skarżąca, nie świadczy o naruszeniu zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organu podatkowego.
Wskazać również należy, że podobne stanowisko jest prezentowane w judykaturze, np. wyrok NSA z dnia 15 października 2025 r., sygn. akt I FSK 1236/22 i powołane tam liczne orzecznictwo sądowe, oraz wyroki WSA w Bydgoszczy z dnia 8 listopada 2023 r., sygn. akt I SA/Bd 530/23 oraz z dnia 5 sierpnia 2025 r., sygn. akt I SA/Bd 317/25. Wprawdzie wyroki te zostały wydane na tle przepisów dotyczących interpretacji indywidualnych, jednakże zarówno w tamtych sprawach, jak i w rozpoznawanej sprawie schemat działania jednostki samorządu terytorialnego jest taki sam, i składają się na niego: wysokie nakłady na realizację inwestycji, przekazanie inwestycji do wykorzystania przez jednostkę gminy w ramach umowy dzierżawy za (wobec wartości tych nakładów) symboliczną kwotę czynszu dzierżawnego dla zachowania odpłatności transakcji, dążenie do uzyskania prawa do pełnego odliczenia podatku naliczonego związanego z realizacją inwestycji.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.