Reasumując SKO uznało, iż organ podatkowy, podejmując rozstrzygnięcie w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2018 rok, postąpił zgodnie z obowiązującymi przepisami, przy dokonaniu oceny całościowej zgromadzonego materiału dowodowego.
W skardze do tut. Sądu Skarżący wnieśli o uchylenie decyzji obu instancji, zarzucając:
1. naruszenie przez organ I i II instancji przepisów postępowania:
a) art. 180 § 1 w zw. z art. 122 O.p. przez niezrealizowanie wniosków Skarżących o zwrócenie się przez organ do Urzędu Górniczego w Gdańsku o przesłanie do akt sprawy planu ruchu odkrywkowego zakładu górniczego "[...] I" na lata 2018 - 2024 r., co spowodowało błędne przyjęcie przez organ I instancji, że nieruchomości oznaczone w ewidencji nr [...] znajdujące się w miejscowości Z. O. oraz nr [...] znajdująca w miejscowości J. podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości od całej ich powierzchni tj. 7,4338 ha,
b) art. 122 O.p. przez wadliwe ustalenie, że nieruchomości oznaczone w ewidencji nr [...] znajdujące się w miejscowości Z. O. oraz nr [...] znajdująca w miejscowości J. w całości wykorzystywane są przez Skarżących w celu prowadzenia działalności gospodarczej, co spowodowało błędne przyjęcie przez organ I instancji, że przedmiotowe nieruchomości podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości od całej ich powierzchni, tj. 7,4338 ha,
c) art. 180 § 1 w zw. z art. 122 O.p. przez niezrealizowanie wniosków Skarżących o zwrócenie się przez organ do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Toruniu o przesłanie informacji, czy przed w/w organem prowadzone jest postępowanie w przedmiocie uchylania się przez Skarżących od opodatkowania podatkiem od nieruchomości i rolnym za rok 2018 r. oraz utrudniania Burmistrzowi Więcborka wykonywania czynności służbowych, oraz czy na skutek złożonego przez Burmistrza Więcborka zawiadomienia do Naczelnika Urzędu Skarbowego w przedmiocie uchylania się przez Skarżących od opodatkowania podatkiem od nieruchomości i rolnym za rok 2018 r. zostały podjęte jakiekolwiek czynności, co doprowadziło do błędnego ustalenia, że Skarżący byli stronami postępowania prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Toruniu i mogli samodzielnie przedłożyć wnioskowane dokumenty,
d) art. 122 O.p. przez błędne ustalenie, że termin biegu przedawnienia łącznego zobowiązania podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości i podatku rolnego za rok 2018 dla Skarżących jest zawieszony przez wzgląd na toczące się postępowanie, podczas gdy Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w Toruniu nie prowadzi wobec Skarżących żadnego postępowania karnoskarbowego,
2. naruszenie przez organ I i II instancji przepisów prawa materialnego, tj.:
a) art. 70 § 6 pkt 1 O.p. przez jego zastosowanie i przyjęcie przez organ I instancji, że termin przedawnienia łącznego zobowiązania podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości i podatku rolnego za rok 2018 dla Skarżących uległ zawieszeniu przez wzgląd na wszczęcie przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Toruniu postępowania w przedmiocie uchylania się przez Skarżących od opodatkowania podatkiem od nieruchomości oraz utrudniania Burmistrzowi Więcborka wykonywania czynności służbowych, podczas gdy z okoliczności sprawy wynika, że złożone przez Burmistrza Więcborka zawiadomienie do Naczelnika Urzędu Skarbowego miało instrumentalny charakter, bowiem dotyczy ono zdarzeń, które nigdy nie mały miejsca, a jego jedynym celem było doprowadzenie do zawieszenia biegu terminu przedawnienia, co powoduje, że wydane na jego skutek postanowienie o wszczęciu postępowania przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Toruniu nie skutkowało zawieszeniem terminu przedawnienia,
b) art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 2 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na obcięciu przez organ I instancji skarżoną decyzją ustalającą podatek od nieruchomości na 2018 r., części nieruchomości oznaczonych w ewidencji nr [...] w miejscowości Z. O. oraz nr [...] w miejscowości J., które nie są wykorzystywane dla prowadzenia działalności gospodarczej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje.
Sprawę rozpoznano na rozprawie.
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej także jako: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.
Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia 25 listopada 2025 r. utrzymała w mocy decyzję Burmistrza Więcborka, w której organ stwierdził istnienie podstaw do wznowienia postępowania podatkowego na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. oraz ustalił Skarżącym wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za 2018 r. w kwocie 99.236 zł.
Wskazać należy, że stosownie do art. 240 § 1 pkt 5 O.p. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję.
Mając powyższe na uwadze nie budzi wątpliwości Sądu wskazanie przez organ I instancji, że pierwotnie łączne zobowiązanie pieniężne określone zostało decyzją z dnia 16 lutego 2018 r. na podstawie informacji na podatek rolny na 2003 r. z dnia 30 stycznia 2003 r., informacji w sprawie podatku od nieruchomości na 2003 r. z dnia 30 stycznia 2003 r. oraz informacji w sprawie podatku rolnego na 2007 r. z dnia 6 lutego 2007 r. Następnie w dniu 10 sierpnia 2018 r. Podatnicy złożyli dwie informacje w sprawie w sprawie podatku rolnego, w wyniku czego wydane zostały dwie decyzje zmieniające. W dniu 4 czerwca 2020 r. złożono informację z dnia 3 czerwca 2020 r. o nieruchomościach i obiektach budowlanych obowiązującą od stycznia 2015 r., na podstawie, której wydano decyzję zmieniającą łączne zobowiązanie podatkowe. Kolejno do Burmistrza Więcborka wpłynęły dwie informacje podatkowe: w dniu 27 października 2020 r. o nieruchomościach i obiektach budowlanych obowiązująca od 1 stycznia 2016r. oraz z dnia 17 grudnia 2020r. o nieruchomościach i obiektach budowlanych obowiązująca od 1 stycznia 2015 r. Obie informacje z 2020 r. były tożsame, ujawniały one powierzchnię gruntów rolnych zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej równą 2.250 m2 oraz powierzchnię gruntów (działki nr [...] – obręb [...] i [...] – obręb [...] zwolnionych z opodatkowania. Złożone przez Podatników informacje wskazują na okoliczności, które występowały w ciągu całego 2018 r. i nie były znane Burmistrzowi Więcborka na dzień wydawania decyzji. Zaistniała zatem przesłanka do wznowienia postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 O.p.
Najdalej idącym zarzutem skargi jest zarzut dotyczący nieuzasadnionego uznania przez organy, że termin przedawnienia łącznego zobowiązania podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości i podatku rolnego za rok 2018 dla Skarżących uległ zawieszeniu przez wzgląd na wszczęcie przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Toruniu postępowania w przedmiocie uchylania się przez Skarżących od opodatkowania podatkiem od nieruchomości oraz utrudniania Burmistrzowi Więcborka wykonywania czynności służbowych, podczas gdy z okoliczności sprawy wynika, że złożone przez Burmistrza Więcborka zawiadomienie do Naczelnika Urzędu Skarbowego miało instrumentalny charakter. Już na etapie odwołania od decyzji organu I instancji Skarżący akcentowali niewyjaśnienie przez organ kwestii przedawnienia.
Odnośnie do przedawnienia SKO w zaskarżonej decyzji wskazało, że "Z perspektywy zawieszenia biegu terminu przedawnienia z uwagi na prowadzone postępowanie o przestępstwo skarbowe ważne są zatem dwa zdarzenia: wszczęcie postępowania oraz jego prawomocne zakończenie. Żadne inne okoliczności związane z prowadzeniem postępowania nie maja znaczenia, jeżeli chodzi o zawieszenie biegu terminu przedawnienia." Ponadto Kolegium stwierdziło, że z pism zgromadzonych w aktach sprawy wynika jednoznacznie, że dochodzenie w sprawie czynów z art. 54 § 2 k.k.s. toczyło się od dnia 3 marca 2023 r. do dnia 29 lutego 2024 r. Natomiast dochodzenie dotyczące czynów z art. 83 § 1 k.k.s. zostało wszczęte w dniu 3 marca 2023 r. i nadal nie zostało zakończone. Spełnione zostały zatem zdaniem SKO wymienione w przepisach Ordynacji podatkowej przesłanki zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego.
Z argumentacją organu odwoławczego nie sposób się zgodzić. Wskazać bowiem należy, że w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2021 r. o sygn. akt I FPS 1/21 wskazano, że analiza prawidłowości zawieszenia biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 w zw. z art. 70c O.p. dokonywana przez sąd w ramach rozpatrywania sprawy sądowoadministracyjnej powinna w pierwszym rzędzie koncentrować się na zbadaniu kwestii formalnych związanych z wydaniem we właściwym czasie przez odpowiedni organ postępowania przygotowawczego postanowienia na podstawie art. 303 k.p.k w zw. z art. 113 § 1 k.k.s. o treści, z której wynika związek podejrzenia popełnienia przestępstwa lub wykroczenia z niewykonaniem zobowiązania podatkowego. Dalej Sąd wyjaśnił, iż nie można także w ramach tej kontroli pomijać zagadnienia merytorycznego - czy na tle okoliczności danej sprawy podatkowej, związanych z bytem zobowiązania podatkowego, wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe nie miało pozorowanego charakteru i nie służyło jedynie wstrzymaniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Dokonanie takiej oceny powinno być wcześniej przeprowadzone przez organ podatkowy, stosujący art. 70 § 6 pkt 1 w zw. z art. 70c O.p. przy rozpatrywaniu sprawy podatkowej. W przypadkach wątpliwych, w szczególności wówczas gdy moment wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, jest bliski dacie przedawnienia zobowiązania podatkowego, wyjaśnienie tej kwestii powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji podatkowej, stosownie do art. 210 § 4 O.p. Taka informacja jest konieczna aby z jednej strony zagwarantować podatnikowi, że postępowanie podatkowe jest prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, zgodnie z art. 121 § 1 O.p. Z drugiej zaś strony jej zamieszczenie umożliwi następnie dokonanie oceny prawidłowości zastosowania tej instytucji przez sąd administracyjny kontrolujący akt wydany przez organ podatkowy. W uchwale tej stwierdzono także, że sądy administracyjne pierwszej instancji w ramach zakreślonych przez art. 134 § 1 p.p.s.a. mają obowiązek badać, czy proceduralna czynność wszczęcia postępowania karnego skarbowego w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe nie została wykorzystana tylko w celu nierozpoczęcia lub zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Przeprowadzenie takiego badania jest w istocie możliwe na gruncie sprawy podatkowej. Dopiero bowiem w świetle wszechstronnej analizy okoliczności konkretnej sprawy podatkowej, związanych najczęściej ze zbliżającym się upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, podejmowanymi wcześniej w postępowaniu podatkowym czynnościami dowodowymi i aktywnością prowadzącego je organu podatkowego, można ustalić czy instytucji wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe nie wykorzystano jedynie do instrumentalnego wywołania skutku w postaci nierozpoczęcia lub zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Taki wniosek może potwierdzić fakt wszczęcia tego postępowania w sytuacji gdy z oczywistego braku przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych (por. art. 1 k.k.s.) lub istnienia negatywnych przesłanek procesowych, wymienionych w art. 17 § 1 k.p.k., jasne jest już w momencie wydania postanowienia, że cele postępowania karnego skarbowego nie będą mogły być zrealizowane. O braku woli realizowania celów postępowania karnego skarbowego, a tym samym sztucznym wykorzystaniu instrumentu z tego postępowania do przedłużenia terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, może świadczyć również brak realnej aktywności organów postępowania przygotowawczego po wszczęciu takiego postępowania. Konkludując Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że przyjęcie w takich przykładowo opisanych stanach faktycznych, że poprzez samo wydanie postanowienia o wszczęciu postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe (przy zaistnieniu pozostałych przesłanek wymienionych wyżej) nastąpił skutek przewidziany w art. 70 § 6 pkt 1 w zw. z art. 70c O.p., stanowiłoby nadużycie tej instytucji, godzące w zasadę zaufania do organów państwa, a także zasadę praworządności, wynikające z art. 2 i art. 7 ustawy zasadniczej (por. B. Brzeziński, "O zjawisku nadużycia prawa podatkowego przez administrację podatkową", Kwartalnik Prawa Podatkowego z 2014 r. Nr 1, s. 9-16).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, podkreślić należy, że jak wynika z treści przywołanej uchwały w pierwszej kolejności to organ powinien przeanalizować i ocenić kwestię ewentualnego wszczęcia postępowania karnego skarbowego w sposób instrumentalny, bądź też wykazać w oparciu o okoliczności wskazane (przykładowo) w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego brak instrumentalności. W sytuacji kiedy organ podatkowy wywodzi z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. istotny skutek materialno-procesowy w postaci zawieszenia biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego podatnika, pozwalający mu na kontynuowanie wobec niego postępowania podatkowego (kontroli podatkowej) po upływie ustawowego terminu przedawnienia, spoczywa na nim ciężar wyczerpującego wykazania zasadności podjęcia karnoskarbowej czynności procesowej wywołującej ten skutek. Organ zatem powinien wyjaśnić, czy w danym przypadku wszczęcie postępowania karnego skarbowego było uzasadnione w aspekcie podejrzenia popełnienia czynu zabronionego przez podatnika, którego postępowanie podatkowe (kontrola podatkowa) dotyczy, w tym także uprawdopodobnia, że wszczęcie postępowania in rem, dawało podstawy do jego przekształcenia w postępowanie ad personam w stosunku do podatnika. Naczelny Sąd Administracyjny w powołanej uchwale stanął na stanowisku, że o braku woli realizowania celów postępowania karnego skarbowego, a tym samym sztucznym wykorzystaniu instrumentu z tego postępowania do przedłużenia terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, może świadczyć, np. brak realnej aktywności organów postępowania przygotowawczego po wszczęciu takiego postępowania.
W niniejszej sprawie Skarżąca zarzuca organowi właśnie wszczęcie postępowania karnego jedynie dla zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Natomiast Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazuje jedynie, że doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p. w związku z wszczęciem w dniu 3 marca 2025 r. postępowania karnego skarbowego (str. 15 zaskarżonej decyzji).
Brak rozważań Kolegium co do kwestii przedawnienia (kiedy termin rozpoczął bieg i kiedy ten termin upłynąłby bez ewentualnych przerw lub jego zawieszenia), a także co do kwestii instrumentalności postępowania karnego skarbowego - ma istotne znaczenie bowiem decyzja Kolegium z dnia 27 listopada 2025 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia 12 sierpnia 2025 r. dotyczy łącznego zobowiązania pieniężnego za 2018 rok. Decyzja ta zapadła w postępowaniu nadzwyczajnym o wznowienie postępowania.
Według organu pierwszej instancji, a w ślad za nim i SKO, zebrany materiał dowodowy pozwolił na ustalenie, że przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. została spełniona, gdyż zebrane w postępowaniu wznowieniowym dowody pozwoliły na stwierdzenie, że w sprawie ujawniły się nowe okoliczności, istniejące w dniu wydania decyzji wymiarowej a nieznane organowi, który wydał ostateczną decyzję. Za taką nową okoliczność uznano m.in. informacje datowane na 27 października 2020 r. oraz 17 grudnia 2020 r., z których wynika powierzchnia gruntów zajmowana na prowadzoną działalność gospodarczą. Organ podatkowy nie dysponował informacjami dotyczącymi tej powierzchni, przez co nie mógł jej prawidłowo uwzględnić przy wydawaniu pierwotnej decyzji dotyczącej łącznego zobowiązania pieniężnego za 2018 rok.
W tym miejscu podkreślenia wymaga, iż nadzwyczajny charakter postępowania w przedmiocie wznowienia znajduje zastosowanie wyjątkowo. Takie postępowanie jest odstępstwem od wyrażonej w art. 128 O.p. zasady trwałości decyzji ostatecznych. Jednym z rodzajów decyzji, którą kończy się postępowanie wznowieniowe jest - stosownie do art. 245 § 1 pkt 3 lit. b O.p. - odmowa uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli stwierdzone zostanie istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1 O.p., lecz wydanie nowej decyzji orzekającej co do istoty sprawy nie mogłoby nastąpić z uwagi na upływ terminów w art. 68 O.p. (który dotyczy przedawnienia prawa do wydania decyzji podatkowej) lub 70 O.p. (który dotyczy przedawnienia zobowiązania podatkowego).
Z treści normy art. 245 § 1 pkt 3 lit. b wynika, że nie można uchylić dotychczasowej decyzji, jeżeli upłynęły terminy, o których mowa w art. 68 lub 70 O.p. Przy czym całość unormowania zawartego w art. 245 § 1 O.p., w którym wyczerpująco określono sposoby rozstrzygnięć organu podatkowego po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego wskazuje, że dopuszczalność uchylenia decyzji ostatecznej w wyniku wznowienia postępowania uzależniona jest od istnienia przesłanki pozytywnej (wystąpienia jednej z podstaw wznowienia określonych w art. 240 § 1 O.p.) i braku przesłanek negatywnych (określonych w art. 245 § 1 pkt 3 O.p.). Zarówno wykładnia gramatyczna, jak i systemowa wewnętrzna, prowadzą do wniosku, że spełnienie którejkolwiek z przesłanek negatywnych wyklucza możliwość uchylenia decyzji dotychczasowej, co potwierdza także treść art. 245 § 2 O.p., zgodnie z którym odmawiając uchylenia decyzji w przypadkach określonych w § 1 pkt 3, organ podatkowy w rozstrzygnięciu stwierdza istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1 oraz wskazuje okoliczności uniemożliwiające uchylenie decyzji.
W realiach niniejszej sprawy zaskarżona do Sądu decyzja wydana 27 listopada 2025 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia 12 sierpnia 2025 r. dotyczy łącznego zobowiązania pieniężnego za 2018 rok. W jej uzasadnieniu, zdaniem Sądu, Kolegium jedynie lakonicznie odniosło się do kwestii przedawnienia zobowiązania podatkowego, nie wskazało ani od jakiego momentu zaczął biec termin przedawnienia, ani kiedy termin przedawnienia upłynąłby (bez ewentualnych przerw lub zawieszenia jego biegu). SKO nie dokonało również oceny w zakresie instrumentalności wszczęcia i prowadzenia postępowania karnego skarbowego. Nadmienić należy, że rolą Sądu administracyjnego nie jest zastępowanie organów administracyjnych w ich obowiązkach i kompetencjach, ani rozstrzyganie sprawy za organ. Sąd jedynie kontroluje przeprowadzone postępowanie i wydane decyzje pod kątem ich zgodności z prawem. Równocześnie Sąd nie mógł dokonać oceny okoliczności, które w ogóle nie były przedmiotem badania przez organ.
Nieprzeprowadzenie postępowania celem rzetelnego wyjaśnienia zagadnienia przedawnienia stanowi o istotnym naruszeniu przepisów art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z wynikającą z art. 122 O.p. zasadą prawdy obiektywnej, w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Została ona skonkretyzowana w art. 187 § 1 O.p., który nakłada na organ podatkowy obowiązek zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Tym samym organ prowadzący postępowanie jest obowiązany zebrać materiał dowodowy dotyczący wszystkich okoliczności, z którymi - na podstawie obowiązujących przepisów - wiążą się skutki prawne (por. S. Babiarz i in., Ordynacja podatkowa. Komentarz, wyd. X, WKP 2017). Następnie stosownie do art., 191 O.p. organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.
Stwierdzone przez Sąd braki w zakresie niezbędnych ustaleń dotyczących przedawnienia, zawieszenia bądź przerwania biegu terminu przedawnienia oraz kwestii instrumentalności wszczęcia i prowadzenia postępowania karnego skarbowego spowodowały, że bezprzedmiotowe okazało się odnoszenie się do pozostałych podniesionych w skardze zarzutów.
Odnosząc się do wniosku Skarżących o przeprowadzenie dowodu z dokumentów złożonych na rozprawie wskazać należy, że stosownie do art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W ocenie Sądu przeprowadzenie dowodu ze złożonych przez Skarżących dokumentów nie było niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie. Ponadto podkreślenia wymaga, że celem postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a., jest jedynie ocena, czy organy prawidłowo ustaliły ten stan i czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do poczynionych ustaleń. To zaś oznacza, że postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym nie może zmierzać do rozpatrzenia sprawy, w tym ustalania stanu faktycznego sprawy. W związku z powyższym Sąd oddalił wniosek Skarżących o przeprowadzenie dowodu z kserokopii pisma Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Toruniu z dnia 29 grudnia 2025 r. oraz z decyzji Burmistrza Więcborka z dnia 5 lutego 2026 r.
Rozpoznając ponownie sprawę Kolegium, kierując się normą określoną w art. 153 p.p.s.a., zgromadzi i włączy do akt sprawy dowody, na podstawie których dokona analizy w zakresie terminu przedawnienia (rozpoczęcia biegu tego terminu, ewentualnego przerwania lub zawieszenia tego terminu), wszczęcia oraz prowadzenia postępowania karnego skarbowego pod kątem instrumentalności tego postępowania i oceni wpływ tych okoliczności możliwość wydania rozstrzygnięcia po wznowieniu postępowania mając na uwadze treść art. 245 O.p.
Wobec powyższego, Sąd działając w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2026 r. poz. 215) zasądzając na rzecz Skarżących solidarnie kwotę 697 zł obejmującą wpis sądowy (200 zł), 480 zł (wynagrodzenie pełnomocnika) oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa (17 zł).
Orzeczenia, których sygnatury przywołano w uzasadnieniu dostępne są na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl
J. Ziołek H. Adamczewska-Wasilewicz L. Kleczkowski