W ocenie Skarżących nie można zgodzić się z przywołanymi przez organ II instancji poglądami orzecznictwa, że dopiero z chwilą, gdy decyzja o uznaniu rekultywacji za zakończoną staje się ostateczna dochodzi do faktycznego zaprzestania wykonywania przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej na gruntach objętych procesem rekultywacji. W treści orzeczeń przywołanych przez organ II instancji zupełnie został pominięty charakter decyzji o uznaniu rekultywacji za zakończoną. W ocenie Skarżących tego rodzaju rozstrzygnięcie ma charakter jedynie deklaratoryjny. Organ administracyjny orzekający w przedmiocie rekultywacji stwierdza jedynie fakt dokonania rekultywacji. Mając na uwadze powyższe, Skarżący stwierdzili, że błędne jest zapatrywanie organów podatkowych, iż dopiero z chwilą nabrania przez decyzję Starosty [...] z dnia [...] lipca 2023 r. waloru ostateczności, pozwala uznać rekultywację gruntu za zakończoną. Takie rozumowanie organów podatkowych jest, zdaniem Skarżących, zupełnie oderwane od realiów działalności gospodarczej (wydobywczej). W ocenie Skarżących z tego samego powodu za chybione należy uznać stanowisko zwarte w przywołanych przez organ II instancji orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego. Stanowisko wyrażone przez organy podatkowe prowadzi do wypaczania charakteru decyzji uznającej rekultywację za zakończoną.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:
Skarga jest niezasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) - c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143) - dalej: "p.p.s.a." - lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, które to ograniczenie nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie. W razie nieuwzględnienia skargi
w całości albo w części, sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części, na podstawie art. [...] p.p.s.a.
Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że nie narusza ona prawa w stopniu nakazującym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego.
Rozstrzygnięcie sporu wymagało dokonania kontroli legalności zaskarżonej decyzji.
W ocenie organów, należące do Skarżących grunty o pow. 1,96 ha (działki o numerach [...] (w części), [...] oraz [...] - położone w miejscowości Z. O.), zadeklarowane jako grunty pozostałe, należało uznać za grunty związane
z prowadzeniem działalności gospodarczej. Skarżący kwestionują stanowisko organu podnosząc m.in., że sporny grunt nie jest gruntem związanym z prowadzeniem działalności gospodarczej, a zagadnienia związane z zakończeniem procesu rekultywacji powinny być ustalone przez organ podatkowy, natomiast błędne jest odwołanie się wyłącznie do decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2023 r. Przeciwne stanowisko prezentuje SKO, które wskazuje, że ww. decyzja Starosty z [...] lipca 2023 r. jest istotna dla ustalenia momentu zakończenia procesu rekultywacji gruntów.
W zaistniałym sporze rację należy przyznać organowi.
Na wstępie należy podać, że w świetle art. 122 i art. 187 § 1 O.p. organy podatkowe są obowiązane w toku postępowania podjąć wszelkie niezbędne działania
w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy
w postępowaniu podatkowym, a także do zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Tak więc organy podatkowe obciąża obowiązek podejmowania z urzędu działań niezbędnych do wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy oraz ustalenia na tej podstawie stanu faktycznego zgodnego ze stanem rzeczywistym i uzyskanie w ten sposób podstawy do prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego. Dążąc do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, organy podatkowe powinny ustalić, jakie fakty są istotne
z punktu widzenia przepisów prawa materialnego mogących mieć w sprawie zastosowanie. W dalszej kolejności rzeczą organów jest rozważenie, jakie dowody będą pomocne w ustaleniu wspomnianych faktów. Kolejny etap to przeprowadzenie z urzędu tych dowodów oraz innych dowodów wnioskowanych przez stronę. Przyjęta w art. 191 O.p. zasada swobodnej oceny dowodów zakłada, że organ podatkowy nie jest skrępowany przy ocenie dowodów kryteriami formalnymi, ma swobodnie oceniać wiarygodność i moc dowodową poszczególnych dowodów, na których oparł swoją decyzję, by w ramach tej swobody nie zostały przekroczone granice dowolności. Organ podatkowy przy ocenie zebranych w sprawie dowodów winien kierować się m.in. prawidłami logiki, zgodnością oceny z prawami nauki i doświadczenia życiowego, traktowania zebranych dowodów jako zjawisk obiektywnych, oceniania dowodów wyłącznie z punktu widzenia ich znaczenia i wartości dla toczącej się sprawy, wszechstronności oceny.
W ocenie tut. Sądu, organy w niniejszej sprawie nie naruszyły ww. przepisów prawa procesowego, sprostały wymogom z nich wynikających, zebrany materiał dowodowy jest zupełny i został oceniony stosownie do zasady swobodnej oceny dowodów. Zgodnie z art. 210 § 1 pkt 6 O.p. decyzja zawiera prawidłowe uzasadnienie faktyczne
i prawne.
Podać należy, że na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. grunty, budynki
i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, to grunty, budynki
i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a.
Jak stanowi art. 1a ust. 2a powołanej ustawy, do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się:
1) budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami;
2) gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i d;
3) budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202, z późn. zm.), lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania;
4) gruntów:
a) przez które przebiegają urządzenia, o których mowa w art. 49 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2018 r. poz. 1025, 1104, 1629, 2073 i 2244 oraz z 2019 r. poz. 80), wchodzące w skład przedsiębiorstwa przedsiębiorcy prowadzącego działalność telekomunikacyjną, działalność w zakresie przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów lub energii elektrycznej lub zajmującego się transportem wydobytego gazu ziemnego lub ropy naftowej,
b) zajętych na pasy technologiczne stanowiące grunt w otoczeniu urządzeń, o których mowa w lit. a, konieczny dla zapewnienia właściwej eksploatacji tych urządzeń,
c) zajętych na strefy bezpieczeństwa oraz strefy kontrolowane urządzeń, o których mowa w lit. a, służących do przesyłania lub dystrybucji ropy naftowej, paliw ciekłych lub paliw gazowych, lub transportu wydobytego gazu ziemnego lub ropy naftowej, które zostały określone w odrębnych przepisach
- chyba że grunty te są jednocześnie związane z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż działalność, o której mowa w lit. a.
Wykładnia językowa art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. prowadzi do wniosku, że wystarczającym warunkiem uznania określonego gruntu, budynku lub budowli za związany z prowadzeniem działalności gospodarczej jest posiadanie danego przedmiotu opodatkowania przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Jednak w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 14 lutego 2021 r., SK 39/19 orzeczono, że wskazany ostatnio przepis rozumiany w ten sposób, że o związaniu gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje wyłącznie posiadanie gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, jest niezgodny z art. 64 ust. 1 w zw.
z art. 31 ust. 3 i art. 84 Konstytucji RP. W ocenie Trybunału Konstytucyjnego, przedsiębiorcy nie mogą być obciążani wyższą stawką podatku jedynie z powodu posiadania nieruchomości, które nie służą im do prowadzenia działalności gospodarczej. Opodatkowanie wyższą stawką podatku od nieruchomości gruntów lub budynków - niewykorzystywanych i niemogących być potencjalnie wykorzystywanymi do prowadzenia działalności gospodarczej - wyłącznie ze względu na posiadanie ich przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą uznano za niezgodne z art. 64 ust. 1 Konstytucji RP. Stwierdzono, że art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. stanowi instrument służący celom innym niż fiskalne, będący nieproporcjonalnym obciążeniem podatkowym polegającym na nieodróżnianiu sytuacji podatkowej podatników posiadających nieruchomości, ale niewykorzystujących i niemogących ich wykorzystać do prowadzenia działalności gospodarczej oraz podatników wykorzystujących posiadane nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej. TK nieproporcjonalność ingerencji w konstytucyjne prawo własności upatruje w braku precyzyjnych kryteriów, poza samym posiadaniem nieruchomości przez przedsiębiorcę, pozwalających ustalić występowanie faktycznego lub potencjalnego związku gruntu lub budynku z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zastosowanie wyższej stawki podatkowej dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a) oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l.) wyłącznie na podstawie kryterium posiadania danej nieruchomości przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą uznano za nieproporcjonalną ingerencję w prawo do własności tych podmiotów.
Dokonując analizy powołanego orzeczenia TK należy dostrzec, że stanowi ono wyrok interpretacyjny. Z tego typu wyroków wynika zakaz interpretacji przepisu, który mógłby doprowadzić do jego odczytania i zastosowania w sposób niezgodny
z Konstytucją RP. Cechą wyroku interpretacyjnego czy też zakresowego jest to, że nie pozbawia on domniemania konstytucyjności całego przepisu prawnego, do którego się odnosi. W takim przypadku wyrok TK pozbawia domniemania konstytucyjności jedynie określony wariant interpretacyjny danego przepisu. Uzasadnienie wyroku TK z 14 lutego 2021 r., SK 39/19 prowadzi do wniosku, że opodatkowanie wyższą stawką podatku od nieruchomości gruntów lub budynków niewykorzystywanych i niemogących być potencjalnie wykorzystywanymi do prowadzenia działalności gospodarczej - wyłącznie ze względu na posiadanie ich przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą jest niezgodne z art. 64 ust. 1 Konstytucji RP. TK nie zakwestionował jednak konstytucyjności innych wariantów interpretacyjnych art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.
W ocenie Sądu wnioskując a contrario przyjąć należy, że opodatkowanie wyższą stawką podatku od nieruchomości gruntów lub budynków wykorzystywanych lub mogących potencjalnie być wykorzystywanymi do prowadzenia działalności gospodarczej nie narusza reguł konstytucyjnych.
Niewątpliwie istotne jest ustalenie okoliczności mogących uzasadniać zastosowanie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w sposób odpowiadający standardom konstytucyjnym. Jak wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 grudnia 2021 r., III FSK 4061/21 okoliczność, że nieruchomość znajduje się
w posiadaniu przedsiębiorcy, będącego jako jej właściciel (użytkownik wieczysty, samoistny posiadacz) podatnikiem, nie przesądza o możliwości zastosowania najwyższych stawek opodatkowania, jeżeli podmiot ten może być identyfikowany podwójnie, a więc również jako jednostka, w posiadaniu której znajdują się nieruchomości niepowiązane w żaden sposób z jego aktywnością gospodarczą.
W odniesieniu do takich nieruchomości sytuacja prawnopodatkowa podatnika-przedsiębiorcy jest identyczna jak osoby niebędącej przedsiębiorcą. Dyrektywy interpretacyjne wskazane w wyrokach TK z 14 lutego 2021 r., SK 39/19 oraz 12 grudnia 2017 r., SK 13/15 zbliżają znaczenie zwrotu "związany z działalnością gospodarczą" do pojęcia "zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej", lecz jedynie w przypadku podwójnej identyfikacji podatnika. Jeżeli natomiast jedyną formą aktywności podatnika/przedsiębiorcy, w posiadaniu którego znajduje się nieruchomość, jest wykonywanie działalności gospodarczej, uznać należy, że wyłącznym przejawem jego działania jest prowadzenie przedsiębiorstwa. W takim przypadku już tylko samo posiadanie nieruchomości oznacza, że jest ona związana z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., a w konsekwencji zastosowanie znajdą stawki opodatkowania przewidziane w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a) oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l. Do takich wniosków prowadzi prawidłowe odczytanie celu wprowadzonej 1 stycznia 2003 r. w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. definicji gruntów, budynków i budowli związanych z działalnością gospodarczą. Jasną intencją ustawodawcy było ograniczenie zjawiska kumulacji przez przedsiębiorców nieruchomości zbędnych do realizacji ich zadań. Za związane z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., można uznać nieruchomości stanowiące własność podatnika (znajdujące się w posiadaniu samoistnym albo użytkowaniu wieczystym), które są w posiadaniu przedsiębiorcy (innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą) oraz:
1) wchodzą w skład prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 55(1) k.c., w szczególności gdy podatnik ujął te składniki majątkowe w prowadzonej ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej lub
2) przedmiot działalności przedsiębiorcy obejmuje jedynie prowadzenie działalności gospodarczej, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej, lub
3) nieruchomości są funkcjonalnie powiązane z przedsiębiorstwem prowadzonym przez podmiot, w którego posiadaniu się znajdują, nawet jeżeli nie zostały uwzględnione
w ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, tzn.:
– są faktycznie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej
w znaczeniu zdefiniowanym w art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. albo
– mogą być potencjalnie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej
w ww. rozumieniu, przez co należy rozumieć sytuację, w której przedsiębiorca podejmuje i realizuje zachowania kwalifikowane w obrębie przedmiotu opodatkowania jako czynności mające na celu przygotowanie, zachowanie lub zabezpieczenie nieruchomości do przyszłej (planowanej) działalności gospodarczej, bądź do kontynuacji przerwanej działalności gospodarczej, związane z ponoszeniem wydatków rozliczanych w kosztach uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej.
Użyty w wyroku TK z 24 lutego 2021 r., SK 39/19 zwrot "nie są wykorzystywane i nie mogą być potencjalnie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej" należy tłumaczyć w taki sposób, że podwyższona stawka opodatkowania nie będzie mogła znaleźć zastosowania w przypadku wystąpienia obiektywnej i niezależnej od przedsiębiorcy, a także niedającej się przewidzieć przeszkody całkowicie uniemożliwiającej prowadzenie lub kontynuowanie działalności gospodarczej.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy - w ocenie tut. Sądu - zasadnie opodatkowano sporne grunty z zastosowaniem stawki właściwej dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Z decyzji oraz akt administracyjnych wynika, że grunty podlegały rekultywacji, która odbywała się w dwóch etapach, co zostało potwierdzone decyzjami Starosty [...], tj. decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2021 r. w sprawie uznania za zakończoną rekultywację w kierunku rolnym części terenu górniczego pn. "Z. O. I"
o łącznej powierzchni 4,54 ha oraz decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2023 r. w sprawie uznania za zakończoną rekultywację w kierunku rolnym części terenu górniczego pn. "Z. O. 1" o łącznej powierzchni 1,96 ha, obejmującą działki ewidencyjne położone na terenie Gminy W., tj. nr [...] oraz [...] obręb Z. O. - o łącznej powierzchni 1,96 ha, na których prowadzona była eksploatacja kruszywa naturalnego.
Decyzja rekultywacyjna z [...] marca 2021 r. potwierdza, że przeprowadzona została rekultywacja działek o numerach [...], [...] (obie zrekultywowane w całości) oraz nr [...] (w części wynoszącej 6.700 m2). Ponadto, część działki nr [...] o powierzchni 9.938 m2 nie była objęta koncesją na wydobycie kruszywa. Jednocześnie podatnicy nie wykazali, aby na tym terenie podejmowane były inne czynności wchodzące w skład działalności gospodarczej. Zatem ocenie podlega zagadnienie opodatkowania pozostałych gruntów, co do których wydana została decyzja przez Starostę S. [...] lipca 2023 r. w przedmiocie zakończenia rekultywacji gruntów.
Dla wyjaśnienia tej kwestii podać należy, że zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 9 ustawy
z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1420
z późn. zm. – dalej też: "u.p.g.g."), przedsiębiorcą jest ten kto posiada koncesję na wykonywanie działalności regulowanej ustawą. W myśl art. 6 ust. 1 pkt 12 u.p.g.g. robotą górniczą jest wykonywanie, utrzymywanie, zabezpieczanie lub likwidowanie wyrobisk górniczych oraz zwałowanie nadkładu w odkrywkowych zakładach górniczych w związku z działalnością regulowaną ustawą. Zatem z przepisów u.p.g.g. wynika, że rekultywacja gruntów po wydobyciu złoża jest jednym z etapów procesu wydobywania kopalin.
Stosownie zaś do art. 129 ust. 2 u.p.g.g. do rekultywacji gruntów stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych
i leśnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1326 z późn. zm. – dalej też: "u.o.g.l."). Przepis art. 4 pkt 18 u.o.g.l. definiuje rekultywację gruntów jako nadanie lub przywrócenie gruntom zdegradowanym albo zdewastowanym wartości użytkowych lub przyrodniczych przez właściwe ukształtowanie rzeźby terenu, poprawienie właściwości fizycznych
i chemicznych, uregulowanie stosunków wodnych, odtworzenie gleb, umocnienie skarp oraz odbudowanie lub zbudowanie niezbędnych dróg.
W judykaturze podkreśla się, że działalność gospodarcza w zakresie wydobywania kopalin obejmuje eksploatację kopalin jak również rekultywację gruntów zdegradowanych lub zdewastowanych na skutek tej działalności. Nie jest możliwe wydobywanie kopalin bez jednoczesnego planowania i prowadzenia rekultywacji zdewastowanych w wyniku tego wydobycia gruntów. Warunek przeprowadzenia rekultywacji jest wprawdzie nałożony na przedsiębiorcę ustawą i nie podejmuje się on jego wykonania dobrowolnie, jednakże tylko z tego faktu nie można wyprowadzać wniosku, że rekultywacja nie stanowi jednej z faz (czynności) podejmowanych
w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, wykonywanej w sposób ciągły.
W orzecznictwie ugruntowany jest także pogląd, że w ramach organizacji tej działalności niezbędne jest planowanie i stopniowe dokonywanie rekultywacji gruntów. Trzeba przy tym podkreślić, że zakończenie procesu rekultywacji gruntów stwierdzane jest decyzją starosty - art. 22 ust. 1 pkt 4 u.o.g.l. Zatem, do czasu zakończenia rekultywacji, stwierdzonej decyzją właściwego organu administracyjnego, grunty objęte tym obowiązkiem są faktycznie zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej (zob. wyroki: NSA z 26 marca 2025 r., III FSK 1515/23; WSA w Poznaniu z 17 czerwca 2025 r., I SA/Po 1/25 ).
W ocenie tut. Sądu, z uwagi na bezsporny fakt prowadzenia rekultywacji spornych gruntów oraz wydanie ww. decyzji z dnia [...] lipca 2023 r. przez Starostę S., brak było konieczności prowadzenia przez organ podatkowy szerokiego postępowania dowodowego obejmującego ustalenie stanu gruntów co do ich rekultywacji, podejmowanych czynności i ich zakończenia. Tym samym niezasadne okazały się zarzuty naruszenia art. 122 O.p., a dotyczące przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie czynności rekultywacji.
W konsekwencji Sąd w tut. składzie stwierdza, że rekultywację spornych gruntów, tj. działki o nr [...] (w części), [...], [...] należy zakwalifikować do czynności działalności gospodarczej. Zakończenie zaś rekultywacji nastąpiło dnia [...] lipca 2023 r., zgodnie z ww. decyzją Starosty [...].
Analizując treść uzasadnień skarżonych decyzji i zgromadzony materiał dowodowy, należy stwierdzić, że nie naruszono przepisów procesowych, tj. art. 122, art. 187 § 1, art. 191 w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 O.p. Organy prawidłowo zinterpretowały przepisy prawa materialnego i je zastosowały w sprawie. W konsekwencji trafna jest ocena organów podatkowych, że powierzchnia działek nr [...] (w części), [...], [...] była zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej do czasu wydania decyzji przez Starostę S. o zakończeniu rekultywacji, tj. do dnia [...] lipca 2023 r. Zdaniem tut. Sądu nie jest dopuszczalne pomijanie przez organ podatkowy decyzji Starosty [...] stwierdzającej, że rekultywacja została zakończona. Zaakceptowanie stanowiska strony skarżącej prowadziłoby do sytuacji, w której mogłoby dojść do rozbieżności w zakresie ustalenia daty zakończenia rekultywacji przez dwa organy, tj. innej przez starostę w decyzji i innej przez organ podatkowy na użytek ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości. Co więcej mogłoby dojść do sytuacji, w której Starosta decyzją stwierdziłby zakończenie rekultywacji, natomiast organ podatkowy uznałby, że proces ten trwa nadal, bowiem rekultywacja nie została zakończona. Właśnie wskazany wyżej przepis art. 22 ust. 1 pkt 4 u.o.g.l. przesądza, że zakończenie procesu rekultywacji gruntów stwierdzane jest decyzją starosty. Organ podatkowy nie ma kompetencji, aby samodzielnie ustalać zakończenie procesu rekultywacji. Przeciwnie, obowiązany jest uwzględniać decyzję organu właściwego
w tym przedmiocie (rekultywacji). Każdy organ obowiązany jest do przestrzegania
z urzędu swojej właściwości. Wskazany art. 22 ust. 1 pkt 4 u.o.g.l. porządkuje to zagadnienie w zakresie okoliczności zakończenia rekultywacji. Niedopuszczalne jest ustalenie zakończenia rekultywacji w innym terminie niż przesądza to decyzja wydana przez Starostę. Do czasu zakończenia rekultywacji, stwierdzonej ostateczną decyzją właściwego organu administracyjnego (starosty), grunty objęte tym obowiązkiem są faktycznie zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Zatem w sprawie nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 2 ust. 3 pkt 2 u.p.o.l., bowiem prawidłowo je zastosowano ustalając podatek od nieruchomości na okres od [...] stycznia 2023 r. do [...] lipca 2023 r. od nieruchomości oznaczonych
w ewidencji nr [...] (w części), [...], [...] znajdujących się w miejscowości Z. O., z uwzględnieniem stawki podatku właściwej dla gruntów zajętych w celu prowadzenia działalności gospodarczej.
Reasumując, zdaniem Sądu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności zostały w sposób wyczerpujący ustalone, omówione i ocenione w świetle właściwych przepisów ustawy podatkowej, co przesądza o niestwierdzeniu naruszenia również art. 210 § 1 pkt 6 O.p.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. [...] p.p.s.a., oddalił skargę bowiem podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne, zaś Sąd - dokonując
z urzędu kontroli legalności zaskarżonej decyzji w pozostałych zakresie – nie stwierdził naruszenia prawa, które skutkowałoby koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego.
Orzeczenia sądów administracyjnych, których sygnatury przywołano w uzasadnieniu dostępne są na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: [...]