W sprawie skontrolowaniu podlega decyzja SKO w T. utrzymująca
w mocy decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2025 r. w kwocie [...]zł. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji dotyczyła tego, czy organ podatkowy miał prawo
w ustalonym stanie faktycznym do opodatkowania w 2025 r. podatkiem od nieruchomości jako gruntów podlegających opodatkowaniu wg stawki od gruntów pozostałych, o pow. 17,8571 ha.
W powyższym kontekście w sprawie strona skarżąca wskazuje na uchybienia przepisom postępowania oraz prawa materialnego. Zdaniem skarżących w sprawie należało zastosować zwolnienie podatkowe, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 6 i pkt 10 u.p.o.l. Ponadto D. K. podnosi, że należało także zastosować zwolnienie
z art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l.
II. Zdaniem Sądu, za niezasadne uznać należało zarzuty podatników dotyczące prawa do zwolnienia z tytułu podatku od nieruchomości na mocy art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l., albowiem w tej sprawie nie zostały spełnione wszystkie kryteria stanowiące podstawę do zastosowania tego zwolnienia. Otóż stosownie do art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. zwalnia się z podatku od nieruchomości grunty i budynki wpisane indywidualnie do rejestru zabytków, pod warunkiem ich utrzymywania i konserwacji, zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, z wyjątkiem części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Jak wynika z ww. przepisu ze zwolnienia od podatku od nieruchomości korzystają grunty i budynki, które wpisane są indywidualnie do rejestru zabytków, o ile są utrzymywane i konserwowane zgodnie z przepisami o ochronie zabytków oraz nie są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej.
Przywołana regulacja odsyła do przepisów o ochronie zabytków, czyli zasadniczo do przepisów ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1292 z późn. zm., dalej też: "u.o.z.o.z."). Z art. 5 ww. ustawy wynika, że opieka nad zabytkiem sprawowana przez jego właściciela lub posiadacza polega, w szczególności, na zapewnieniu warunków: 1) naukowego badania
i dokumentowania zabytku; 2) prowadzenia prac konserwatorskich, restauratorskich
i robót budowlanych przy zabytku; 3) zabezpieczenia i utrzymania zabytku oraz jego otoczenia w jak najlepszym stanie; 4) korzystania z zabytku w sposób zapewniający trwałe zachowanie jego wartości; 5) popularyzowania i upowszechniania wiedzy
o zabytku oraz jego znaczeniu dla historii i kultury. Na podstawie zaś art. 3 pkt 6 ww. ustawy prace konserwatorskie to działania mające na celu zabezpieczenie i utrwalenie substancji zabytku, zahamowanie procesów jego destrukcji oraz dokumentowanie tych działań. Przywołane przepisy określają obowiązki właściciela lub posiadacza zabytku, natomiast wywiązywanie się z nich podlega ocenie wojewódzkiego konserwatora zabytków. Zatem przepisy prawa określają obowiązki właściciela lub posiadacza zabytku, natomiast wywiązywanie się z nich podlega ocenie wojewódzkiego konserwatora zabytków. Zgodnie bowiem z art. 38 ust. 1 u.o.z.o.z. wojewódzki konserwator zabytków prowadzi kontrolę przestrzegania i stosowania przepisów dotyczących ochrony zabytków i opieki nad zabytkami.
Prawidłowo więc postąpił organ odwołując się do pisma z dnia [...] marca 2025 r. nr [...] Miejskiego Konserwatora Zabytków. Z pisma tego wynika, że po przeprowadzeniu inspekcji w dniu [...] grudnia 2024 r. nie stwierdzono, iż [...] jest utrzymywany i konserwowany zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków
i opiece nad zabytkami (akta administracyjne organu I instancji).
Wyjaśnić należy, że na tle przywołanych przepisów prawa w orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że za opiekę nad zabytkiem nie uznaje się samego utrzymania zabytku w stanie niepogorszonym, lecz powinność podejmowania działań pozwalających zachować walory historyczne czy naukowe (por. wyrok NSA: z 18 stycznia 2023 r., III FSK 386/22; z 6 czerwca 2025 r., III FSK 1126/24; z 13 lutego 2026 r., III FSK 786/25). Nie wystarczy bowiem wykonanie jakichkolwiek prac na nieruchomości, czy też poczynienie na nią jakichkolwiek nakładów, a tym bardziej brak stosownego dofinansowania (por. wyrok NSA z 24 lutego 2021 r., III FSK 2911/21). Wskazuje się przy tym, że zasadniczo to organ konserwatorski jest właściwy do określenia, czy dany zabytek jest, czy też nie jest utrzymywany i konserwowany zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami.
Zatem sam fakt objęcia ochroną konserwatorską nie powoduje automatycznie prawa do skorzystania ze spornego zwolnienia z podatku od nieruchomości. Natomiast jak wynika z ww. pisma Miejskiego Konserwatora Zabytków z [...] marca 2025 r. nie można uznać, że sporna nieruchomość utrzymywana jest zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami w 2025 r. W związku z tym, stanowisko
i zarzuty podatników w tym zakresie nie mogły zostać uwzględnione.
Podkreślić należy, że pismo Miejskiego Konserwatora Zabytków z [...] marca 2025 r. stanowi dowód w sprawie, a wynika to z ustawowo przypisanych temu organowi kompetencji. Zauważyć przy tym trzeba, że przepisy prawa nie wymagają sporządzenia przez konserwatora zabytków dokumentu w określonej formie. Aby można było stwierdzić, że właściciel zabytku w istocie spełnia nałożone na niego obowiązki, organ ma prawo ocenić opinię konserwatora zabytków zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów na tle całokształtu materiału dowodowego. Stosownie bowiem do art. 191 O.p. organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Katalog środków dowodowych, którymi może posłużyć się organ podatkowy, jest otwarty. Ważne jest jednak, aby dowód nie był sprzeczny z prawem, zarówno materialnym jak i procesowym. Ordynacja podatkowa
w zasadzie nie wprowadza hierarchii mocy dowodowej poszczególnych środków dowodowych, z wyjątkiem przypadków określonych w art. 193 i 194 O.p.
W świetle art. 180 O.p. niedopuszczalne jest stosowanie formalnej teorii dowodów poprzez twierdzenie, że daną okoliczność można udowodnić wyłącznie określonymi środkami dowodowymi. Wszelkie wyjątki od tej zasady muszą wynikać z odrębnych przepisów. Podobnie w orzecznictwie wskazuje się, że w postępowaniu podatkowym obowiązuje zasada otwartego katalogu środków dowodowych, dopuszczająca jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne
z prawem (por. wyrok NSA z 21 listopada 2025 r., III FSK 996/24).
Zauważyć też należy, że strona skarżąca jako jeden z argumentów przeciwko opodatkowaniu nieruchomości powołuje się na brak dofinansowania ze strony konserwatora zabytków na utrzymanie zabytku. Zdaniem Sądu nie ma to znaczenia dla oceny niniejszej sprawy. Zwolnienie bowiem nie zależy od tego czy podatnik korzysta np. z dotacji (dofinansowania) czy nie. Istotną przesłanką zwolnienia jest okoliczność, czy grunty i budynki wpisane indywidualnie do rejestru zabytków, są utrzymywane
i konserwowane zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, z wyjątkiem części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Okoliczność, że właścicielowi nieruchomości nie przyznano np. dotacji na utrzymanie zabytku, nie stanowi przesłanki zwolnienia go z podatku od nieruchomości.
W ocenie tut. Sądu także nie może zmienić oceny braku podstaw do zwolnienia podatkowego okoliczność, że podejmowane są działania w celu ewentualnych prac związanych z zabytkiem. W tym kontekście strona skarżąca wskazuje na: wykonanie wstępnej propozycji planistycznej, wystąpienie z wnioskiem z dnia [...] listopada 2024 r. do Urzędu M. T. Biura Miejskiego Konserwatora Zabytków "o wydanie pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków". Powyższe nie świadczy o spełnieniu przesłanki zwolnienia z art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. Czym innym są zamiary, projekty, planowanie prac nad zabytkiem, a czym innym ziszczenie się przesłanki w postaci utrzymywania i konserwowania przedmiotu opodatkowania, zgodnie z przepisami o ochronie zabytków.
Podsumowując powyższe rozważania, należy jako niezasadne ocenić zarzuty skargi w zakresie zwolnienia z art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. Sporna ta kwestia
w niniejszej sprawie została dostatecznie wyjaśniona i znalazła uzasadnienie
w zebranym materiale dowodowym, jak również w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 181 O.p. dowodami mogą być także materiały zgromadzone w innych prowadzonych postępowaniach, ale włączone w poczet materiału dowodowego zbieranego w prowadzonej przez organ sprawie. Strona musi mieć jedynie możliwość zapoznania się z takim materiałem dowodowym. W niniejszej sprawie pismo ww. Miejskiego Konserwatora Zabytków było skierowane do skarżącego D. K.. Do wiadomości przekazano organowi podatkowemu i Kujawsko-Pomorskiemu Wojewódzkiemu Konserwatorowi Zabytków w T.. Z pisma tego wynika, że została w podanym zakresie przeprowadzona inspekcja w dniu [...] grudnia 2024 r., z której został sporządzony protokół. Zauważyć należy, że organ I instancji wyznaczył termin 7-dniowy do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego. Dokonana przez ten organ ocena dowodów nie wykracza także poza granice wynikające z art. 191 O.p., nie nosi cech dowolności czy powierzchowności. Również przeprowadzona analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji wskazuje, że spełnia ona wymogi jakie stawia przepis art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p.
W toku prowadzonego postępowania, jak wynika z akt sprawy, skarżący nie udowodnili, że doszło do spełnienia przesłanki zwolnienia z art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l.
Tut. Sąd przesądza, że brak podstaw do zastosowania w niniejszej sprawie zwolnienia podatkowego na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. Stanowisko organów
w tym zakresie odpowiada prawu.
III. Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l. poprzez niezastosowania zwolnienia na podstawie tego przepisu. Przepis ten stanowi, że zwalnia się od podatku od nieruchomości grunty stanowiące nieużytki, użytki ekologiczne, grunty zadrzewione i zakrzewione, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. W tym kontekście strona skarżąca powołuje się na okoliczność, że grunty są zadrzewione i zakrzewione.
Odnosząc się do tej argumentacji należy wyjaśnić, że organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń co do klasyfikacji gruntu, gdyż wiążąca dla organów podatkowych jest klasyfikacja gruntów wynikająca z ewidencji gruntów
i budynków. Do zakwalifikowania gruntu, jako zwolnionego w oparciu o przepis art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l., istotne są zapisane - w ewidencji gruntów i budynków - oznaczenia danego gruntu. Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1151 ze zm.) podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków
i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Innymi słowy jedynie dane zawarte
w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę wymiaru podatków. Oznacza to, że organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych z punktu widzenia opodatkowania podatkiem od nieruchomości decydujące znaczenie mają dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Dane te wiążą organ podatkowy, który nie może dokonywać samodzielnych ustaleń w tym zakresie. Podważenie tych zapisów bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowaniu prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 września 2015 r., sygn. akt II FSK 2027/13; z 13 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1243/08; z 30 czerwca 2009 r., II FSK 1410/07; wszystkie powoływane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są publikowane na stronie internetowej: https://orzeczenia.nsa.gov.pl – CBOSA).
Ponadto Sąd zauważa, że zgodnie z art. 194 O.p., dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy administracji publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Dane z ewidencji gruntów i budynków, jako pochodzące z rejestru publicznego prowadzonego na podstawie ustawy, korzystają z domniemania prawdziwości i mają moc dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 § 1 O.p. (por. wyrok NSA z 18 grudnia 2025 r., sygn. akt III FSK 751/25). Organy podatkowe nie są uprawnione do samodzielnego dokonywania zmian w ewidencji gruntów i budynków ani do zastępowania organów właściwych w sprawach tej ewidencji. Danych z ewidencji gruntów i budynków nie można korygować w toku prowadzonego postępowania podatkowego (np. na podstawie art. 194 § 3 O.p.). Dopiero stosowna zmiana zapisów ewidencyjnych w odrębnym trybie, dokonana przez właściwe organy (po przeprowadzeniu skutecznego dowodu przeciwko dokumentowi urzędowemu) może wywołać konsekwencje w sferze prawa podatkowego (por. wyrok NSA z 29 sierpnia 2023 r., sygn. akt. III FSK 2262/21). Stąd też wymiar podatku od nieruchomości może być dokonywany na podstawie danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków, która to ewidencja ma walor dokumentu urzędowego (zob. wyrok WSA we Wrocławiu
z 5 maja 2026 r. sygn. akt I SA/Wr 614/25,).
Powyższego rozumowania nie zmienia fakt, że skarżący wskazują na porośniętą nieruchomość roślinnością, tj. drzewami i krzakami. Jak już bowiem wyżej wskazano, w/g art. 21 ust. 1 ustawy prawo geograficzne i kartograficzne, ewidencja gruntów
i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych
w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym. Od tej reguły nie zostały przewidziane wyjątki, a więc organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku, niż dane zawarte w ewidencji gruntów.
W związku z tym rację ma organ ustalając podstawę opodatkowania w oparciu
o dane z ewidencji gruntów i budynków. W aktach administracyjnych znajdują się wypisy z ewidencji gruntów, z których wynika, że grunty (poszczególne działki) zostały sklasyfikowane jako: Ti (tereny inwestycyjne), Ba (tereny przemysłowe) oraz dr (drogi). Uprawnione jest także stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że
o zaliczeniu danego gruntu do nieużytków czy też gruntów zadrzewionych
i zakrzewionych decydują zapisy w ewidencji gruntów i budynków, co wynika wprost
z art. 1a ust. 3 u.p.o.l. Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 i 5 u.p.o.l., przez użyte w ustawie określenia: nieużytki i grunty zadrzewione i zakrzewione, rozumie się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków. Jeżeli grunt jest oznaczony symbolem "N" lub "Lz", jest to nieużytek lub grunt zadrzewiony i zakrzewiony w rozumieniu tego przepisu i w związku z tym korzysta ze zwolnienia od podatku od nieruchomości. Taka klasyfikacja spornych gruntów w niniejszej sprawie jednak nie występuje.
W konsekwencji tut. Sąd także przesądza, że w sprawie nie znajduje zastosowania zwolnienie, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l., gdyż jak wynika z wypisów z ewidencji gruntów, działki zostały oznaczone w ewidencji gruntów jako "Ti", "Ba" i "dr". Zastosowanie przedmiotowego zwolnienia wymaga spełniania warunku sklasyfikowania w ewidencji jako nieużytki "N" lub "Lz" (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 listopada 2025 r. sygn. akt III FSK 2975/21). Rację ma organ, że podstawą wymiaru podatku od nieruchomości są dane zawarte w ewidencji gruntów
i budynków.
IV. Wątpliwości tut. Sądu wzbudził natomiast brak stosownego odniesienia się przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do podniesionego w odwołaniu złożonym przez D. K. zarzutu, że grunt "powinien być zwolniony z podatku od nieruchomości ponieważ obecnie grunt zajęty jest na potrzeby prowadzenia przez stowarzyszenia statutowej działalności wśród dzieci i młodzieży w zakresie oświaty, wychowania, nauki i techniki, kultury fizycznej i sportu." (k. 40 akt administracyjnych organu II instancji). Zarzut ten powtórzono w skardze.
Zatem rozważenia wymagało, czy w niniejszej sprawie podatnikom przysługiwało zwolnienie z opodatkowania podatkiem od nieruchomości, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. zwolnieniu od podatku od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części zajęte wyłącznie na potrzeby prowadzenia przez stowarzyszenia statutowej działalności wśród dzieci
i młodzieży w zakresie oświaty, wychowania, nauki i techniki, kultury fizycznej i sportu,
z wyjątkiem wykorzystywanych do prowadzenia działalności gospodarczej, oraz grunty zajęte trwale na obozowiska i bazy wypoczynku dzieci i młodzieży.
Zatem, kluczowe dla wyniku sprawy jest ustalenie czy wskazywana przez skarżących nieruchomość jest rzeczywiście zajęta wyłącznie na prowadzenie statutowej działalności wśród dzieci i młodzieży w zakresie określonym w przepisie art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. i nie służy ona żadnym innym (nawet ubocznym) celom. Należało zatem poczynić ustalenia czy wskazane zwolnienie podatkowe przysługuje, w tym wezwać podatników do wykazania (przedłożenia dowodów) okoliczności uzasadniających to zwolnienie.
W zaskarżonej decyzji Kolegium nie odniosło się do argumentacji strony zawartej w odwołaniu. SKO nie dokonało oceny, czy w realiach rozpatrywanej sprawy skarżącym przysługuje zwolnienie podatkowe z art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l.
Podkreślić należy, że jedną z kluczowych zasad postępowania podatkowego jest zasada przekonywania zawarta w art. 124 O.p., zgodnie z którą organ podatkowy jest zobowiązany do wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania decyzji bez stosowania środków przymusu. Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia strony. Wszelkie okoliczności i zarzuty strony, a zwłaszcza te, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, muszą być rzetelnie omówione i wnikliwie przeanalizowane przez organ rozpatrujący sprawę (por. wyrok WSA z 9 grudnia 2010 r., I SA/Op 556/10). Organ podatkowy, który nie ustosunkowuje się do twierdzeń uważanych przez stronę za istotne dla sposobu załatwienia sprawy, uchybia obowiązkom wynikającym z art. 124 O.p. W sytuacji, gdy strona postępowania przypisuje określonym okolicznościom decydujące dla wyniku sprawy znaczenie, to narusza art. 210 § 4 O.p takie niekorzystne dla strony rozstrzygnięcie organu, które w uzasadnieniu nie będzie odnosiło się w sposób rzeczywisty do przedstawionych argumentów. Innymi słowy, skoro przyjęte przez organ przesłanki prawne podjętego rozstrzygnięcia budzą zastrzeżenia strony, w uzasadnieniu decyzji organ winien odnieść się do tych zastrzeżeń (por. wyrok WSA z 12 maja 2009 r., II SA/Kr 340/09).
Zdaniem Sądu, organ odwoławczy nie odnosząc się do argumentacji strony zawartej
w odwołaniu naruszył art. 124 i art. 210 § 4 O.p. Jeżeli zdaniem Kolegium, skarżącym nie przysługuje zwolnienie podatkowe na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l., to powinno odnieść się do tej kwestii w uzasadnieniu decyzji, wyjaśniając dlaczego tak uważa. Decyzja organu odwoławczego podjęta bez przeprowadzenia postępowania
i odniesienia się w zakresie tego zagadnienia jako sprzeczna z przepisami procesowymi – art. 121 § 1, art. 124, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. – podlegała przez Sąd wyeliminowaniu z obrotu prawnego. Stwierdzone naruszenie przepisów postępowania, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Od razu tut. Sąd zastrzega, że nie oznacza to, iż podatnikom przysługuje zwolnienie na podstawie wskazanego art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. Sąd stwierdza wyłącznie, że zagadnienie to wymaga zbadania i ocenie. Organ zapewni podatnikom czynny udział w postępowaniu, przed wydaniem decyzji wyznaczy termin 7-dniowy do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Jednocześnie podatnicy obowiązani są do skrupulatnego i terminowego stosowania się do wezwań organu. Przedłożone natomiast – na etapie postępowania sądowoadministracyjnego – dokumenty w tym umowy użyczenia mające potwierdzać zwolnienie z art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l., nie podlegały ocenie przez tut. Sąd (stosownie do art. 106 § 3 p.p.s.a.), bowiem w pierwszej kolejności wszelkie kwestie związane z tym zwolnieniem powinny być wyjaśnione przez organ administracyjny. Skoro podatnicy są zainteresowani zwolnieniem podatkowym, powinni pozostawać z organem w kontakcie, przedkładać mu stosowne dowody i wywiązywać się z wezwań do nich kierowanych.
Ponownie rozpatrując sprawę Kolegium będzie miało na uwadze wywody i wskazania Sądu zawarte w tym wyroku.
Mając powyższe uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania, Sąd postanowił, na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., jak w punktach 2 i 3 sentencji wyroku.