Organ odwoławczy wskazał następnie, że w trakcie kontroli zgromadzono dowody w postaci wydruków z bazy ZAOiL (Zintegrowane Archiwum Odpraw
i Legitymowania), z których wynika, że w okresie od 29 lipca 2023 r. do 5 sierpnia 2025 r. skarżący przekraczał granicę Polski na kierunku przyjazd/wyjazd przez przejścia lotnicze w następujących terminach: 1. kierunek przyjazd (P) dnia 29 lipca 2023 r., 2. kierunek wyjazd (W) dnia 15 sierpnia 2023 r., 3. kierunek przyjazd (P) dnia
22 października 2023 r., 4. kierunek wyjazd (W) dnia 6 listopada 2023 r., 5. kierunek wyjazd (W) dnia 12 stycznia 2024 r., 6. kierunek przyjazd (P) dnia 25 grudnia 2024 r., 7. kierunek wyjazd (W) dnia 12 stycznia 2025 r., 8. kierunek przyjazd (P) dnia
19 kwietnia 2025 r., 9. kierunek wyjazd (W) dnia 10 maja 2025 r., 10. kierunek przyjazd (P) dnia 18 maja 2025 r., 11. kierunek wyjazd (W) dnia 3 czerwca 2025 r., 12. kierunek przyjazd (P) dnia 22 lipca 2025 r., 13. kierunek wyjazd (W) dnia
5 sierpnia 2025 r.
Jednocześnie Dyrektor IAS wskazał, że skarżący skutecznie podważył argumentację organu I instancji (że po dokonaniu zgłoszenia celnego w dniu
28 grudnia 2023 r. W.B. wyjechał do Wielkiej Brytanii w dniu
12 stycznia 2024 r. i wrócił 25 grudnia 2024 r., tj. po 347 dniach i od dnia dokonania zgłoszenia celnego dot. mienia przesiedlenia do dnia przekazania niniejszego pisma przebywał w kraju zaledwie 60 dni), wyjaśniając, że podróżował do Wielkiej Brytanii również drogą lądową, nie tylko lotniczą. Skarżący wyjaśnił, że 28 marca 2024 r. przekroczył granicę angielską w Dover w kierunku Calais we Francji, w celu powrotu do domu po wizycie u syna w Anglii i, że podróżował wtedy autem. Wyjaśnił dalej, że przez następne kilka miesięcy przebywał w Polsce, po czym w listopadzie 2024 r. ponownie podróżował do Wielkiej Brytanii, w celu odwiedzin rodziny i przyjaciół. Skarżący przedstawił m.in. bilet imienny datowany na 19 listopada 2024 r. na przeprawę promową na odcinku Calais - Dover z datą przeprawy 22 listopada 2024 r. Na bilecie znajdują się dane podróżnych: M.B. i W.B., a także numer rejestracyjny pojazdu ([...]). Kolejnym pismem skarżący wyjaśnił ponadto, że samochód marki B. o ww. numerze rejestracyjnym jest własnością jego syna oraz przedstawił bilet imienny datowany na 26 marca 2024 r. na przeprawę promową na odcinku Dover - Calais z datą przeprawy 28 marca 2024 r. Na bilecie znajdują się dane podróżnych: M.B. i W.B., a także numer rejestracyjny pojazdu ([...]).
PUCS w odpowiedzi na te materiały dokonał sprawdzenia przejazdów ww. pojazdu w okresie od 26 marca 2024 r do 30 listopada 2024 r. w systemie ANPRS (Automatyczny System Rozpoznawania Numerów Rejestracyjnych). Z wydruku z ww. bazy danych wynika, że w analizowanym okresie odnotowano przejazdy tego samochodu osobowego o po polskich drogach. Z wydruku wynika, że wjazd na terytorium RP odnotowano dnia 29 marca 2024 r. w Świecku, natomiast wyjazd dnia 2 maja 2024 r. w tym samym miejscu.
Mając na uwadze powyższe Dyrektor IAS stwierdził, że na podstawie informacji o podróżach skarżącego do i z Wielkiej Brytanii do Polski, przedstawionych zarówno przez organ jak i stronę, nie można jednoznacznie stwierdzić, w którym
z tych dwóch państw skarżący w objętym dokumentacją okresie od lipca 2023 r. do sierpnia 2025 r. przebywał większą część czasu. Z przedstawionych przez organ
i stronę dowodów wyłania się natomiast ogólny trend do ciągłego naprzemiennego przebywania w obydwu tych krajach. Trend ten był już widoczny przed datą przedmiotowego zgłoszenia celnego mienia przesiedlenia, jak i na długo po niej. Zestawiając te dane z wykazanym brakiem udokumentowania zaprzestania swojego pobytu w Wielkiej Brytanii z jednej strony oraz nieudokumentowaniem przeniesienia swojego ośrodka życiowego do Polski, organ odwoławczy stwierdził, że o ile w dacie przyjęcia zgłoszenia celnego skarżący dysponował dokumentacją pozwalającą na stwierdzenie, że spełnił warunki określone w art. 5 rozporządzenie nr 1186/2009, tj. udokumentował, że jego miejsce zamieszkania znajdowało się poza obszarem celnym Wspólnoty nieprzerwanie przez okres co najmniej 12 miesięcy, to przeprowadzone postępowanie wykazało, że nie spełnił warunków określonych w art. 4 i 7 tego rozporządzenia tj. nie przestał zamieszkiwać w państwie trzecim, który opuścił (art. 4 pkt a), ani też nie ustalił miejsca zamieszkania na terenie Wspólnoty (art. 7). Z zebranych w sprawie dowodów nie wynika bowiem, aby skarżący przestał zamieszkiwać Wielką Brytanię po dacie przedmiotowego zgłoszenia celnego.
W sposób znaczący nie zmieniła się ani jego częstotliwość podróży pomiędzy Wielką Brytanią i Polską ani też nie podjął na terenie Polski działalności zarobkowej w formie zatrudnienia, ani też w formie własnej działalności gospodarczej. Ponadto z danych uzyskanych z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (pismo z 20 października 2025 r.) wynika, że dla skarżącego: brak jest aktualnych zgłoszeń do ubezpieczeń z tyt. zatrudnienia, brak jest zgłoszeń do ubezpieczeń w okresie od 29 grudnia 2023 r., podmiot figuruje jako członek rodziny zgłoszony do celu ubezpieczenia zdrowotnego przez żonę.
Reasumując organ wskazał, że, ustalone w sprawie okoliczności wskazują, że strona nie podjęła jakichkolwiek kroków, aby związać się ekonomicznie lub społecznie z krajem zadeklarowanym jako nowy ośrodek życiowy. Okoliczności sprawy wskazują, że ekonomicznie i rodzinnie skarżący jest w dalszym ciągu związany ze swoim ośrodkiem interesów życiowych w Wielkiej Brytanii ustanowionym po 2016 r. i faktycznie nie przeniósł go Polski.
Dyrektor IAS podkreślił, że zwolnienie mienia osobistego wymaga od osoby przesiedlającej się spełnienia podstawowego warunku, jakim jest fakt przeniesienia swojego stałego miejsca zamieszkania z państwa trzeciego na obszar celny Wspólnoty. Dokonanie zaś zwolnienia z należności przywozowych na dzień dokonania zgłoszenia nie oznacza zwolnienia bezwarunkowego. Jednym
z warunków udzielonego zwolnienia jest to, aby osoba, która deklaruje przesiedlenie się na obszar Wspólnoty, faktycznie, a nie tylko deklaratoryjnie na dzień złożenia zgłoszenia celnego dokonała przesiedlenia, czyli przeniosła swoje miejsce stałego zamieszkania z państwa trzeciego na obszar Wspólnoty. Zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że ośrodek osobistych i życiowych interesów skarżącego po zadeklarowaniu przesiedlenia nie uległ zmianie, a zasadniczym miejscem zamieszkania strony nadal jest Wielka Brytania, gdzie strona przebywa naprzemiennie z Polską, co też czyniła przed zadeklarowaną datą przeprowadzki do Polski. Skarżący po upływie roku od zgłoszenia celnego, na wezwanie organu nie potrafił przedstawić żadnego wiarygodnego dowodu na ostateczne zakończenie pobytu w Wielkiej Brytanii i przeniesienie swoich czynności życiowych do Polski,
a o przesiedleniu się do Polski nie może decydować fakt zameldowania w kraju.
Z rozstrzygnięciem organu odwoławczego nie zgodził się skarżący. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, działający w jego imieniu pełnomocnik, zaskarżając decyzję DIAS w całości podniósł zarzuty naruszenia:
I. prawa materialnego, w szczególności art. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1186/2009, poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie, polegające na nieprawidłowym uznaniu, że skarżący nie spełnił warunku przeniesienia miejsca zamieszkania z państwa trzeciego na obszar celny Unii Europejskiej, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje na rzeczywiste i trwałe przeniesienie przez skarżącego centrum jego interesów życiowych z Wielkiej Brytanii do Rzeczypospolitej Polskiej, potwierdzone m.in. wyjaśnieniami skarżącego
i jego żony, brakiem majątku na terytorium Wielkiej Brytanii, składaniem zeznań podatkowych w Polsce, korzystaniem z polskiego ubezpieczenia zdrowotnego oraz dokumentami dotyczącymi przekraczania granic.
II. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności: a) art. 187 § 1 w zw. z art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 z późn. zm.; dalej w skrócie: "o.p."), poprzez niedostateczne zebranie i niewystarczające rozpatrzenie całości materiału dowodowego, a w konsekwencji oparcie rozstrzygnięcia na fragmentarycznej i wybiórczej analizie zgromadzonych dowodów, z pominięciem okoliczności jednoznacznie wskazujących na trwałe przeniesienie przez skarżącego miejsca zamieszkania do Polski, b) art. 191 o.p., poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i zastąpienie jej oceną dowolną, wyrażającą się w tym, że organ odwoławczy, z jednej strony sam stwierdził brak możliwości jednoznacznego ustalenia, w którym z dwóch państw skarżący przebywał dłużej,
a mimo to utrzymał w mocy decyzję niekorzystną dla strony – wbrew zasadzie rozstrzygania wątpliwości na korzyść podatnika, c) art. 121 § 1 o.p., poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, polegające na przyjęciu wobec skarżącego stanowiska skrajnie niekorzystnego, opartego na subiektywnej i selektywnej ocenie materiału dowodowego, w sytuacji gdy strona przedstawiła spójne, logiczne i wzajemnie uzupełniające się wyjaśnienia poparte dowodami z dokumentów, a organ nie wykazał istnienia żadnych dowodów potwierdzających dalsze stałe zamieszkiwanie skarżącego na terytorium Wielkiej Brytanii.
Mając powyższe na uwadze autor skargi wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika i umorzenie postępowania w sprawie oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.
Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Warunki pozwalające na zwolnienie z należności celnych przywozowych mienia osobistego przywożonego na obszar celny UE przez osoby fizyczne przesiedlające się z państw trzecich zostały określone w art. 3-11 rozporządzenia nr 1186/2009 (rozdział pt. Mienie osobiste należące do osób fizycznych, przenoszących swoje miejsce zamieszkania z państwa trzeciego na obszar Wspólnoty).
Zgodnie z art. 3 tego aktu, z zastrzeżeniem art. 4-11 zwolnione z należności celnych przywozowych jest mienie osobiste przywożone przez osoby fizyczne przenoszące swoje miejsce zamieszkania z państwa trzeciego na obszar celny Wspólnoty.
Stosownie do art. 4, zwolnienie ograniczone jest do mienia osobistego, które: a) z wyjątkiem szczególnie uzasadnionych okoliczności, pozostawało w posiadaniu oraz, w przypadku towarów nieprzeznaczonych do konsumpcji, było używane przez osobę zainteresowaną w jej poprzednim miejscu zamieszkania przez co najmniej sześć miesięcy przed datą, w której osoba zainteresowana przestała zamieszkiwać
w państwie trzecim, który opuściła; b) jest przeznaczone do użytku w takim samym celu w nowym miejscu zamieszkania. Ponadto państwa członkowskie mogą uzależnić zwolnienie takiego mienia od poniesienia w kraju pochodzenia bądź
w kraju opuszczanym opłat celnych lub skarbowych, którym takie mienie zwykle podlega.
W przepisie art. 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia przewidziano, że zwolnienie może zostać udzielone tylko osobom, których miejsce zamieszkania znajdowało się poza obszarem celnym Wspólnoty nieprzerwanie przez okres co najmniej 12 miesięcy
(ust. 1). Jednakże właściwe organy mogą zezwolić na odstępstwa od zasady ustanowionej w ust. 1 pod warunkiem że wyraźną intencją osoby zainteresowanej było zamieszkiwanie poza obszarem celnym Wspólnoty nieprzerwanie przez okres co najmniej 12 miesięcy (ust. 2).
W myśl art. 7 ust. 1 rozporządzenia, z wyjątkiem szczególnych przypadków, zwolnienie przyznawane jest tylko w przypadku mienia osobistego dopuszczonego do swobodnego obrotu w ciągu 12 miesięcy od daty ustalenia przez osobę zainteresowaną miejsca zamieszkania na obszarze celnym Wspólnoty.
W rozpatrywanym przypadku istota sporu dotyczy tego, czy skarżący
w grudniu 2023 r. przeniósł swoje miejsce zamieszkania z terytorium państwa trzeciego (Wielkiej Brytanii) na terytorium Unii Europejskiej (Rzeczypospolitej Polskiej), a w konsekwencji - czy spełnił podstawowy warunek uprawniający go do zwolnienia z należności celnych przywozowych oraz należności podatkowych,
w odniesieniu samochodu osobowego przywiezionego na obszar celny UE.
Zdaniem sądu organy prawidłowo stwierdziły, że skarżący nie był uprawniony do skorzystania ze zwolnienia z należności przywozowych, ponieważ nie spełnił warunku określonego w art. 3 rozporządzenia nr 1186/2009, bowiem nie przeniósł swojego miejsca zamieszkania do Polski.
Przeniesienie miejsca zamieszkania z państwa trzeciego na obszar celny UE jest jedną z przesłanek zwolnienia z należności celnych przywozowych mienia osobistego przywożonego przez osoby fizyczne i wynika z przytoczonego już art. 3 rozporządzenia nr 1186/2009. Musi mieć ono charakter czynności faktycznych a nie deklaratoryjnych. Analiza treści cytowanych wyżej przepisów rozporządzenia unijnego pozwala na wniosek, że działania osoby fizycznej wyrażające wolę zakończenia stałego miejsca zamieszkania w państwie trzecim, nawet jeśli jednocześnie podejmuje działania w celu ustalenia zamieszkania na obszarze celnym UE, polegające np. na posiadaniu meldunku, nieruchomości, nie wskazuje, aby faktycznie nastąpiło przeniesienie stałego miejsca zamieszkania z państwa trzeciego na obszar celny UE. Zakończenie stałego miejsca zamieszkania
w państwie trzecim i opuszczenie terytorium państwa trzeciego może być rozciągnięte w czasie, jest jednak ostatnią czynnością podjętą w procesie przesiedlania do miejsca stałego zamieszkania, które oznacza miejsce koncentracji spraw życiowych i osobistych, zawodowych, rodzinnych, ale także miejsce, w którym skupiona jest "życiowa działalność". Wykładnia art. 25 kodeksu cywilnego, pomocna dla interpretacji pojęcia "miejsca zamieszkania" wyróżnia dwie płaszczyzny, które muszą wystąpić łącznie, aby można było mówić o miejscu zamieszkania osoby fizycznej: po pierwsze fizyczne przebywanie (corpus) oraz wolę zamiaru stałego pobytu (animus). Dla ustalenia miejsca zamieszkania nie jest zatem wystarczające samo zamieszkiwanie w sensie fizycznym, ale bez zamiaru stałego pobytu, ani też sam zamiar stałego pobytu w danej miejscowości niepołączony z przebywaniem w tej miejscowości. Natomiast, przy ustalaniu zamiaru nie można poprzestawać tylko na oświadczeniach zainteresowanej osoby, ponieważ sam zamiar stałego pobytu
w danej miejscowości nie stanowi o zamieszkaniu, lecz musi być połączony
z przebywaniem w danej miejscowości, i to z takim przebywaniem, które ma cechy założenia tam ośrodka swoich osobistych i majątkowych interesów (por. wyroki WSA w Białymstoku: z dnia 21 grudnia 2011 r. sygn. akt I SA/Bk 428/11 i z dnia 11 stycznia 2017 r. sygn. akt I SA/Bk 944/16).
Na uwagę zasługuje również wyrok z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie
C-528/14, w którym TSUE orzekł, że przepisy rozporządzenia Rady (WE) nr 1186/2009 z dnia 16 listopada 2009 r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych należy interpretować w ten sposób, że nie jest dopuszczalne, by osoba fizyczna posiadała miejsce zamieszkania jednocześnie zarówno w państwie członkowskim, jak i w kraju trzecim, w szczególności dla celów zastosowania zwolnienia z należności celnych przewidzianego w art. 3 tego rozporządzenia. Trybunał stwierdził, że za miejsce zamieszkania w rozumieniu art. 3 rozporządzenia nr 1186/2009 uznać należy miejsce, w którym zainteresowany ustanowił stały ośrodek swych interesów. Dla celów ustalenia, czy owo miejsce zamieszkania znajduje się w państwie trzecim dla celów zastosowania zwolnienia celnego przewidzianego w owym art. 3, należy wziąć pod uwagę wszystkie mające znaczenie okoliczności faktyczne, włącznie z okolicznościami wyliczonymi w sposób niewyczerpujący przez Trybunał w wyrokach Louloudakis (C‑262/99, EU:C:2001:407) oraz Alevizos (C‑392/05, EU:C:2007:251) i wskazanymi w pkt 33 niniejszego wyroku, nie udzielając przy tym pierwszeństwa więzom osobistym. W pkt 33 wyroku
w sprawie C-528/14 Trybunał wyliczył przykładowo owe istotne okoliczności faktyczne, jakie powinny być wzięte pod uwagę dla uznania miejsca zamieszkania za stałe centrum interesów danej osoby, wskazując, że obejmują w szczególności fizyczne przebywanie tej osoby i członków jej rodziny, posiadanie miejsca zamieszkania, miejsce, gdzie dzieci faktycznie chodzą do szkoły, miejsce działalności zawodowej, lokalizację interesów majątkowych, więzy administracyjne
z władzami publicznymi i organizacjami społecznymi, ponieważ elementy te oznaczają wolę tej osoby ustabilizowania miejsca pobytu, z racji trwałości, wynikającej z normalnych nawyków życiowych i rozwoju zwykłych relacji społecznych i zawodowych.
Skarżący twierdzi, że wykazał szereg obiektywnych i weryfikowalnych okoliczności potwierdzających trwałe przeniesienie ośrodka interesów życiowych do Polski, których organ w sposób nieuzasadniony odmówił przyznania należytej mocy dowodowej. Do okoliczności tych zalicza m.in.: (-) fakt, iż skarżący zamieszkuje stale w Polsce wraz z żoną, która złożyła wyjaśnienia potwierdzające zamieszkanie małżonka w Polsce; (-) nie posiada żadnego majątku na terytorium Wielkiej Brytanii;
(-) składa zeznania podatkowe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; (-) korzysta
z polskiego ubezpieczenia zdrowotnego jako osoba objęta ubezpieczeniem swojej żony; (-) wskazuje, że wyjazdy do Wielkiej Brytanii po dacie zgłoszenia celnego miały charakter incydentalny i były związane wyłącznie z odwiedzinami syna oraz dopełnieniem formalności urzędowych wynikających z procesu przeprowadzki. Ponadto w toku postępowania skarżący przedstawił: (-) zaświadczenie z rejestru mieszkańców, z którego wynika, że został zameldowany dnia 20 grudnia 1996 r. na pobyt stały pod adresem: [...] B., ul. [...];
(-) rachunek za energię elektryczną z terminem płatności 23 czerwca 2023 r.;
(-) oryginał dowodu rejestracyjnego przedmiotowego pojazdu wydanego dnia 10 stycznia 2024 r.
Zdaniem sądu organ prawidłowo ocenił wyjaśnienia skarżącego i przedkładane przez niego dokumenty i uznał, że zachodzi uzasadniona obawa, że strona tylko deklaratoryjnie przeniosła swój ośrodek życiowy do Polski z Wielkiej Brytanii, podczas gdy faktycznie, zarówno przed jaki i po dacie importu jej interesy życiowe znajdowały się w Wielkiej Brytanii.
Nie znajdują usprawiedliwionych podstaw zarzuty naruszenia art. 121 § 1,
art. 122, art. 187 § 1, art. 191 o.p.
Wykazanie, że zostały spełnione wszystkie warunki uprawniające do skorzystania ze zwolnienia należy zasadniczo do strony postępowania, ponieważ to ona z reguły dysponuje dokumentami potwierdzającymi istnienie podstaw do zwolnienia. Obowiązkiem organu jest natomiast czuwanie nad całokształtem postępowania dowodowego, jego prawidłowym przebiegiem oraz umożliwienie stronie wykazania swoich racji. Wynikająca z art. 122 o.p. zasada prawdy materialnej, której uzupełnienie stanowi art. 187 o.p., nakładająca na organ celny obowiązek wszechstronnego i wyczerpującego zebrania materiału dowodowego nie oznacza, że organ musi prowadzić powstępowanie w sposób nieskończony, jak też, że strona postępowania jest zwolniona od współdziałania z organem w celu wyjaśnienia okoliczności mających istotne znaczenie dla końcowego załatwienia sprawy (por. wyrok NSA z dnia 29 października 2013 r. sygn. akt I GSK 611/12).
W realiach tego przypadku organ podjął z urzędu szereg czynności mających na celu ustalenie czy zgłoszone do procedury dopuszczenia do obrotu mienie przesiedleńcze może być zwolnione z należności przywozowych, wzywając kilkukrotnie skarżącego do złożenia wyjaśnień i przedstawienia dokumentów. Pozyskane od skarżącego wyjaśnienia i dokumenty organ ocenił, dając temu wyraz
w uzasadnieniu skarżonego rozstrzygnięcia.
Na uwagę zasługuje, że zgodnie z art. 126 rozporządzenia nr 1186/2009,
w przypadku gdy niniejsze rozporządzenie określa, że zwolnienie stosuje się po spełnieniu pewnych warunków, osoba zainteresowana przedstawia właściwym organom dowody, iż takie warunki zostały spełnione.
Rację ma zatem Dyrektor IAS, że w sytuacji, gdy wnioskodawca ubiega się
o zastosowanie zwolnienia towarów od należności celnych, to przede wszystkim na nim spoczywa ciężar wykazania okoliczności, z których wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne.
W głównej mierze zaś, dowody na które powołuje się skarżący to zdarzenia, które istniały jeszcze przed przesiedleniem (meldunek, opłacenie rachunków za energię, dochody z najmu). Zdaniem sądu brak jest wiarygodnych dowodów, że po deklarowanym przesiedleniu w grudniu 2023 r. centrum interesów życiowych uległo zmianie w stosunku do poprzedniego. Skarżący nie pracuje w Polsce, nie jest zarejestrowany jako bezrobotny, sam meldunek nie świadczy natomiast
o przeniesieniu miejsca zamieszkania, zwłaszcza, że skarżący jest zameldowany
w kraju co najmniej od 30 lat. Oświadczenia o porzuceniu pracy i ustnym rozwiązaniu umowy najmu w Wielkiej Brytanii to za mało aby uznać za wiarygodne oświadczenia
o przeniesieniu miejsca zamieszkania z państwa trzeciego na obszar celny UE. Organ trafnie wskazuje, że sytuacja, w której osoba legalnie osiedlona i zatrudniona w kraju trzecim, a także płacąca w tym kraju podatki, nie jest w stanie udokumentować zakończenia swojego stałego pobytu w tym kraju inaczej, niż za pomocą składanych oświadczeń, wydaje się ze wszech miar nielogiczna. Również argument o składaniu zeznań podatkowych w Polsce nie świadczy o wykazaniu przeniesieniu centrum interesów życiowych skarżącego do kraju. W ramach postępowania zidentyfikowano dwa zeznania PIT-28 za 2023 i 2024 r. dotyczące wynajmu mieszkania, co oznacza, że dochód z najmu skarżący czerpał również
w trakcie swego deklarowanego stałego pobytu w Wielkiej Brytanii. Analizując z kolei aspekt podróży skarżącego po dacie zgłoszenia celnego, które według jego twierdzeń miały charakter incydentalny i były związane wyłącznie z odwiedzinami syna oraz dopełnieniem formalności urzędowych wynikających z procesu przeprowadzki – sąd zauważa, że z akt sprawy wynika, że skarżący naprzemiennie przebywał w kraju i Wlk. Brytanii, przy czym trend ten był widoczny także przed dokonanym zgłoszeniem i zadeklarowaniem przeniesienia miejsca zamieszkania do Polski. W tym zakresie nic się zatem nie zmieniło. Dyrektor IAS trafnie wskazał, że nie da się zatem jednoznacznie stwierdzić, w którym kraju skarżący przebywał więcej, co nie oznacza, że należało kierować się zasadą korzyści i przyjąć za wykazany fakt przeniesienie miejsca zamieszkania. Poza tym skarżący nie przedstawił nawet dowodu, z którego wynikałoby jakich formalności urzędowych wynikających z procesu przeprowadzki dopełnił, poprzestając w tym względzie na niczym nie popartych oświadczeniach. Zważywszy natomiast na ciężar dowodzenia
w tego typu sytuacjach - organ zasadnie ocenił, że brak jest przekonujących dowodów na to, że skarżący przeniósł swój ośrodek interesów życiowych do Polski po dacie 28 grudnia 2023 r. Przeniesienie miejsca zamieszkania ma co najwyżej charakter deklaratywny, a to nie uprawnia do zwolnienia z należności celnych przywozowych i podatkowych. Należy zgodzić się z Dyrektorem IAS, że po przesiedleniu strona nie przedstawiła żadnego dowodu na to, że jej centrum interesów życiowych uległo zmianie w stosunku do poprzedniego. Z uwagi na brak przekonujących dowodów na zaprzestanie zamieszkiwania w Wielkiej Brytanii należy przyjąć, że zasadniczym miejscem zamieszkania strony nadal jest Wielka Brytania, gdzie skarżący przebywa naprzemiennie z Polską, co też czynił przed zadeklarowaną datą przeprowadzki do Polski.
Organ odwoławczy, nie naruszając wskazanych w skardze przepisów postępowania prawidłowo stwierdził, że skarżący nie był uprawniony do skorzystania ze zwolnienia z należności przywozowych, ponieważ nie spełnił warunku określonego w art. 3 rozporządzenia nr 1186/2009. Wykładnia tego przepisu zaprezentowana w zaskarżonej decyzji nie budzi żadnych wątpliwości.
Wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143).
Paweł Janusz Lewkowicz Justyna Siemieniako Marcin Kojło