3) art. 33 § 1 o.p. w zw. z art. 80 ustawy o KAS, poprzez jego nieprawidłową w wykładnię i w konsekwencji nieprawidłowe zastosowanie, polegające na utrzymaniu w mocy decyzji o zabezpieczeniu, podczas gdy nie zachodziła uzasadniona obawa co do uregulowania zobowiązania podatkowego;
4) art. 191 o.p., poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, a dokonanie wybiórczej oceny dowodów, z pominięciem zasad logiki, polegającej na:
a. przyjęciu w oparciu o fakt, że E. została zarejestrowana z nieprawidłowym adresem, że skarżąca była w porozumieniu mającym na celu stworzenie fikcyjnego łańcucha dostaw, której celem było wprowadzanie do obrotu "pustych faktur";
b. przyjęciu, że transakcje dokonywane przez skarżącą nie odzwierciedlały zdarzeń gospodarczych, pomimo niekwestionowania dokonania przez skarżącą dostawy;
c. przyjęciu, że Spółka nie dysponowała majątkiem pozwalającym na zaspokojenie zobowiązania, podczas gdy Spółka dokonywała dostaw na kwoty pozwalające na to, pomimo niekwestionowania tych dostaw;
5) art. 121 o.p., poprzez wydanie decyzji z naruszeniem zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, poprzez domniemanie winy i wiedzy Spółki co do działań kontrahenta, podczas gdy nie wynika to z żadnych okoliczności;
6) art. 122 § 1 i 2 o.p., poprzez pominięcie przez organ podatkowy kwestii należytej staranności skarżącej oraz jej dobrej wiary, a także niepodjęcie wszystkich wymaganych i niezbędnych działań potrzebnych zarówno do dokładnego i kompleksowego wyjaśnienia stanu faktycznego, jak i załatwienia sprawy;
7) art. 233 o.p., poprzez wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji, podczas gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego oraz zastosowanie przepisów prawa materialnego powinno prowadzić do przyjęcia, że zaskarżona odwołaniem decyzja powinna być uchylona;
8) art. 220 o.p., poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności, poprzez sporządzenie uzasadnienia bez odniesienia do całości argumentacji prezentowanej przez skarżącą;
9) art. 7 i 87 Konstytucji Rzeczypospolitej Polski w zw. z art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (2007/C 303/01; Dz. Urz. UE z dnia 14 grudnia 2007 r. Nr C 303, s. 1) i zasadą neutralności VAT, poprzez wydanie decyzji o zabezpieczeniu w momencie, gdy w kontroli podatkowej nie wydano jeszcze żadnego rozstrzygnięcia, w konsekwencji czego istnienie potencjalnego zobowiązania nie zostało jeszcze uprawdopodobnione.
Wobec powyższego, autor skargi wniósł o:
- dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z załączonego do odwołania wydruku z weryfikacji spółki E., na fakt, że Spółka dochowała należytej staranności w weryfikacji kontrahentów;
- dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z załączonego wniosku o przywrócenie Spółki do rejestru czynnych podatników VAT oraz decyzji, na fakt podejmowania przez Spółkę działań zmierzających do kontynuowania działalności;
- uchylenie w całości decyzji obu instancji;
- zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:
Skarga jest niezasadna.
Spór w sprawie koncentruje się na stwierdzeniu istnienia przesłanek przewidzianych w art. 33 § 1 o.p., uprawniających organ do określenia przybliżonych kwot zobowiązania podatkowego VAT za poszczególne miesiące 2025 r. oraz zabezpieczenia tegoż zobowiązania na majątku Spółki-podatnika przed terminem płatności.
Dla porządku należy przypomnieć, że zgodnie z art. 33 § 1 o.p., zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, a w przypadku osób pozostających w związku małżeńskim także na majątku wspólnym, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. W przypadku zabezpieczenia na majątku wspólnym małżonków przepis art. 29 § 2 stosuje się odpowiednio.
Stosownie do art. 33 § 2 o.p., zabezpieczenia w okolicznościach wymienionych w § 1 można dokonać również w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej, przed wydaniem decyzji: 1) ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego; 2) określającej wysokość zobowiązania podatkowego; 3) określającej wysokość zwrotu podatku.
W myśl art. 33 § 3 o.p., w przypadku, o którym mowa w § 2 pkt 2, zabezpieczeniu, z zastrzeżeniem art. 54 § 1 pkt 1, podlega również kwota odsetek za zwłokę należnych od zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu.
Dalej ustawodawca wskazuje, że w przypadku, o którym mowa w § 2, organ podatkowy na podstawie posiadanych danych co do wysokości podstawy opodatkowania określa w decyzji o zabezpieczeniu: 1) przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego, jeżeli zabezpieczenie następuje przed wydaniem decyzji, o której mowa w § 2 pkt 1; 2) przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego oraz kwotę odsetek za zwłokę należnych od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu, jeżeli zabezpieczenie następuje przed wydaniem decyzji, o której mowa w § 2 pkt 2 (art. 33 § 4 o.p.).
Z przedstawionych regulacji prawnych wynika, że zasadniczą przesłanką do wydania decyzji zabezpieczającej na majątku podatnika zobowiązanie podatkowe jest ustalenie istnienia uzasadnionej obawy, że zobowiązanie podatkowe może nie zostać wykonane. Ustawodawca wprawdzie nie zdefiniował pojęcia "uzasadnionej obawy", niemniej zobrazował w sposób przykładowy okoliczności, co do których ustalenie, że zaistniały, pozwala na kwalifikację stanu faktycznego, jako spełniającego wymogi z art. 33 § 1 o.p. Są to w szczególności sytuacje, gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na utracie prawa własności do majątku, które może utrudnić lub udaremnić egzekucję. Przesłanki warunkujące możliwość sięgnięcia do instytucji zabezpieczenia z jednej strony nawiązują do sytuacji już istniejącej (stan obawy), z drugiej natomiast do przyszłości (groźba niewykonania zobowiązania podatkowego). Uzasadniona obawa musi istnieć już w chwili rozstrzygania w przedmiocie zabezpieczenia, jednak obawa ta odnoszona jest zarazem do zdarzenia, które jeszcze nie nastąpiło (a nawet nie wiadomo, czy w ogóle wystąpi).
Podkreślenia przy tym wymaga, że organy podatkowe mogą za pomocą wszelkich argumentów, popartych ustalonymi w sprawie okolicznościami, wykazywać, że istnieje groźba niewykonania zobowiązania podatkowego w przyszłości, uzasadniająca sięgnięcie do instytucji zabezpieczenia. Z samej istoty "obawy" niewykonania zobowiązania wynika, że zgromadzone w takim postępowaniu dowody nie muszą w sposób pewny i jednoznaczny wskazywać, że podatnik w przyszłości nie wykona zobowiązania. Wystarczy, że zgromadzone w sprawie dowody i okoliczności uprawdopodobniają, że istnieje niebezpieczeństwo, iż w przyszłości podatnik takich zobowiązań nie wykona.
W doktrynie (por. W. Stachurski [w:] Ordynacja podatkowa. Tom I. Zobowiązania podatkowe. Art. 1-119zzk. Komentarz aktualizowany, red. L. Etel, LEX/el. 2023, art. 33) i judykaturze zgodnie wskazuje się, że obie wymienione w art. 33 § 1 o.p. przesłanki szczegółowe stanowią jedynie przykłady działania uzasadniającego obawę niewykonania zobowiązania podatkowego i z całą pewnością nie wyczerpują wszystkich możliwych sytuacji. Katalog okoliczności, które uzasadniają obawę niewykonania zobowiązania, jest otwarty, na co wskazuje użyty w art. 33 § 1 o.p. zwrot "w szczególności" (zob. np. wyroki NSA: z 7 czerwca 2013 r., I FSK 970/12; z 11 września 2014 r., I FSK 1423/13; powoływane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w CBOSA, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie ma zatem przeszkód, aby organ podatkowy mógł wskazać także na inne okoliczności uzasadniające istnienie obawy, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane. Z uzasadnioną obawą niewykonania zobowiązania podatkowego mamy do czynienia m.in. w razie trudnej sytuacji finansowej podmiotu zobowiązanego, ewentualnie w przypadku działań skierowanych na wyzbywanie się majątku (wyrok WSA w Gdańsku z 21 grudnia 2011 r., I SA/Gd 1011/11) czy też np. w przypadku dokonywania przez podatnika obniżenia podatku należnego VAT na podstawie fikcyjnych faktur (wyrok NSA z 17 grudnia 2019 r., I FSK 909/17).
W wyroku z 8 października 2013 r., SK 40/12, Trybunał Konstytucyjny, dokonując oceny zgodności przesłanki wymienionej w art. 33 § 1 o.p. uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązania podatkowego ze wskazanymi w skardze konstytucyjnej wzorcami kontroli, stwierdził, że oceniając art. 33 § 2 pkt 2 w zw. z art. 33 § 1 o.p., należy mieć na względzie specyfikę analizowanej instytucji. Zauważył, że zabezpieczenia wydawane w toku kontroli podatkowej - w przeciwieństwie do zabezpieczeń wydawanych np. w postępowaniu egzekucyjnym - służą zagwarantowaniu wykonania potencjalnego zobowiązania podatkowego, którego istnienie i wysokość są przedmiotem sporu między organami skarbowymi i podatnikiem. Choć docelowo mają one zapewnić spełnienie przez podatnika obowiązku płynącego z art. 84 Konstytucji, to jednak są stosowane na etapie, kiedy byt i zakres tego obowiązku są jedynie prawdopodobne, a nie - pewne i ostateczne.
Z tego powodu zbadanie, czy zastosowanie tego rozwiązania jest konieczne i proporcjonalne, powinno być dokonywane ze szczególną dokładnością. Czym innym jest bowiem ingerencja w prawo majątkowe na podstawie prawomocnej decyzji wymiarowej (w tym wypadku ograniczenie praw podatnika jest bowiem konstytucyjnie uzasadnione i - o ile nie prowadzi do konfiskaty mienia - nie może być traktowane jako nieproporcjonalne naruszenie praw podatnika), a czym innym - ustanowienie zabezpieczenia należności podatkowej, co do której toczy się dopiero kontrola podatkowa. Zdaniem Trybunału, zakwestionowana przesłanka zastosowania zabezpieczenia, tj. uzasadniona obawa niewykonania zobowiązania podatkowego, pozwala organom skarbowym (pod kontrolą sądów administracyjnych) na odpowiednie ustalanie relacji między konkurującymi wartościami - prawem własności podatnika i obowiązkiem płacenia przez niego podatków.
Uwzględniając powyższe rozważania o ogólnym charakterze, zdaniem sądu, organy uprawdopodobniły w tej sprawie, że zachodzi uzasadniona obawa, że przybliżone zobowiązania Spółki, łącznie z odsetkami wynoszące 117.543 zł, nie zostaną przez nią dobrowolnie uregulowane. Odwołując się w swej argumentacji do sytuacji majątkowej i finansowej skarżącej oraz charakteru nieprawidłowości stwierdzonych na ówczesnym etapie kontroli celno-skarbowej, organy w wystarczający sposób wykazały potrzebę dokonania zabezpieczenia w trybie art. 33 § 1 o.p.
Przede wszystkim z ustaleń wynika, że Spółka nie dysponuje majątkiem pozwalającym jej na pokrycie zobowiązania podatkowego w ww. wysokości. Jej kapitał zakładowy wynosi zaledwie 5.000 zł (100 udziałów po 50 zł każdy), nie posiada gruntów, nieruchomości, praw majątkowych ani pojazdów. Wymaga podkreślenia, że jakkolwiek w dacie wydawania rozstrzygnięcia organ nie był władny do oceny wyniku finansowego za 2025 r., z uwagi na brak upływu terminu do złożenia zeznania CIT-8 oraz sprawozdania finansowego, to zeznanie zostało już złożone w dacie sporządzania przez organ odpowiedzi na skargę (brak wówczas nadal sprawozdania za 2025 r.). Dyrektor przeanalizował zeznanie CIT-8 za 2025 r. i stwierdził, że wynika z niego, iż przy przychodzie na poziomie prawie 620.000 zł, Spółka osiągnęła dochód w kwocie zaledwie 20.710,56 zł. Dochód skarżącej jest zatem niewspółmiernie niski w odniesieniu do kwoty zabezpieczenia, zatem nawet mimo podnoszonych przez stronę okoliczności wpływów należności z tytułu dostaw, pozostają one bez znaczenia dla oceny jej sytuacji majątkowej w kontekście przesłanek zabezpieczenia.
Zwraca uwagę, że Spółka została zarejestrowana 20 stycznia 2025 r. pod nazwą U. Sp. z o.o., przy czym już 19 lutego 2025 r. zmieniła nazwę na obecną. Jako czynny podatnik VAT i VAT-UE była zarejestrowana od 14 lutego 2025 r., za okres od lutego do czerwca 2025 r. złożyła co prawda deklarację VAT-owską i wpłaciła wynikającą z niej kwotę podatku, jednak już 26 sierpnia 2025 r. została z tego rejestru wykreślona, ze względu na podejrzenie prowadzenia działań z zamiarem wykorzystania działalności banków lub SKOK-ów do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi.
W kontekście powyższego sąd przeanalizował dołączony do skargi wniosek Spółki z 27 października 2025 r. o przywrócenie tegoż podmiotu do rejestru czynnych podatników VAT, jak i wydaną w jego efekcie decyzję odmowną Naczelnika US Warszawa-Targówek z 25 marca 2026 r. Zdaniem skarżącej złożenie tego wniosku miałoby udowodnić podejmowanie przez nią działań zmierzających do kontynuowania działalności. Skład orzekający zauważa jednak, że okoliczność złożenia ww. wniosku stanowi jedynie działanie formalne i nie świadczy o usunięciu okoliczności, które doprowadziły do wykreślenia z rejestru. Potwierdza to zresztą wspomniane rozstrzygnięcie odmowne. Zostało ono oparte m.in. na ustaleniach Naczelnika PUCS w Białymstoku, zgodnie z którymi E., będąca jedynym rzekomym kontrahentem skarżącej, nie prowadziła rzeczywistej działalności gospodarczej, Spółka zaś miała pełną świadomość przyjmowania faktur, stwierdzających czynności, które faktycznie nie miały miejsca. Stworzona przez Spółkę i E. konstrukcja miała na celu unikanie realizacji obowiązków związanych z zapłatą należnego podatku od towarów i usług z tytułu sprzedaży krajowej. Spółka została poinformowana przez E. o blokadzie rachunku bankowego przez organy KAS, w związku z czym realizowała płatności za fikcyjne usługi wykazane w fakturach wystawionych przez E. za pośrednictwem płatności bankowych na rzecz X., na podstawie cesji wierzytelności. Nadto ustalono, że Spółka złożyła deklaracje dla podatku od towarów i usług od lutego do września 2025 r. Za wrzesień 2025 r. Spółka nie wykazała nabyć, ani dostaw. Z danych JPK_VAT wynika zaś, że żaden podmiot nie wykazał nabyć od Spółki od sierpnia 2025 r. Deklarowana przez Spółkę wola kontynuowania działalności nie wpływ zatem w jakikolwiek sposób na ocenę zasadności zastosowania zabezpieczenia będącego przedmiotem niniejszego postępowania.
Co przy tym istotne, w związku z ustaleniem, że Spółka jako podmiot kwalifikowany może wykorzystywać działalność do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi, na rachunkach bankowych Spółki dokonano blokad – najpierw 19 sierpnia 2025 r. (na 72 godziny), a następnie 22 sierpnia 2025 r. do 21 listopada 2025 r., do kwoty 112.104 zł. Łącznie zabezpieczono kwotę w wysokości ok. 112.768,68 zł. Przesłanki zabezpieczenia nie ustały po upływie terminu blokady rachunków bankowych Spółki.
Następnie, jako niezmiernie istotną dla oceny zaistnienia przesłanki uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązania podatkowego, należy uznać okoliczność bardzo prawdopodobnego nieuprawnionego odliczenia przez skarżącą podatku naliczonego z faktur VAT, wystawionych przez E., niedokumentujących rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, w ramach udziału w oszustwie podatkowym (co szerzej zostało opisane w decyzjach organów oraz syntetycznie w pierwszej części uzasadnienia). Z ustaleń poczynionych wobec E. jednoznacznie wynika, że E. była podmiotem nierzetelnym, pozorującym rzeczywiste wykonywanie działalności gospodarczej, a zatem mogącym zostać uznanym za "znikającego podatnika".
Jak wskazał NSA w uchwale z 29 maja 2023 r., I FPS 1/23, w świetle brzmienia przepisu art. 33 § 1 i nast. o.p. przesłanką ustanowienia zabezpieczenia wykonania zobowiązania podatkowego nie jest to, z jakiego powodu dochodzi do określenia wysokości zobowiązania podatkowego, a więc, czy racją dokonania zabezpieczenia jest zaangażowanie podatnika w wystawianie tzw. pustych faktur, czy jakakolwiek inna przyczyna, w szczególności niezrozumienie przepisów prawa podatkowego, czy błąd rachunkowy. Istotne jest natomiast tylko to, aby za zasadną było można uznać obawę organu podatkowego co do spełnienia przez podmiot obowiązany z tytułu podatku przyszłej powinności podatkowej, ewentualnie istniejącego już zobowiązania podatkowego, którego termin zapłaty jeszcze nie nadszedł (zob. wyrok NSA z 24 stycznia 2023 r., I FSK 1742/22).
Podzielając w pełni powyższe stanowisko, wskazać jednak należy, że choć proceder obrotu pustymi fakturami w celu zmniejszenia obciążeń podatkowych nie został wymieniony explicite w przesłankach zabezpieczenia wykonania zobowiązań podatkowych, to jednak nie jest bez wpływu na stwierdzenie istnienia uzasadnionej obawy nieuiszczenia przewidywanych zobowiązań podatkowych. Jako dopuszczalne jawiło się zatem przyjęcie na etapie podejmowania decyzji o zabezpieczeniu, że w świetle danych dostępnych organowi pierwszej instancji na moment jej wydania podważone zostało domniemanie rzetelnego działania strony w charakterze podatnika VAT. Trzeba bowiem pamiętać, że procedura zabezpieczająca uruchamiana w toku kontroli podatkowej w zakresie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego może opierać się jedynie na okolicznościach i danych, jakie wówczas są dostępne, a w sposób oczywisty mogą to nie być jeszcze pełne i ostateczne parametry. W konsekwencji prezentowane na tym polu wypowiedzi muszą być odczytywane i rozumiane jako wyłącznie adekwatne do czasu, w którym są wyrażane. Ich rolą nie jest natomiast - z uwagi na cel postępowania zabezpieczającego odmienny niż postępowania wymiarowego - definitywne przesądzanie charakteru dokonywanych transakcji, czy roli poszczególnych jej uczestników (wyrok NSA z 28 kwietnia 2022 r., I FSK 836/20).
W tym miejscu należy zauważyć, że Spółka w skardze wniosła o przeprowadzenie dowodu z dołączonego do odwołania wydruku dot. weryfikacji spółki E., na okoliczność zachowania należytej staranności w weryfikacji kontrahentów, którego przeprowadzenia organ odmówił, zaś duża część argumentacji skarżącej sprowadza się do wykazania braku świadomości udziału w oszustwie. Odnosząc się do stanowiska skarżącej, sąd popiera stanowisko organów, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem tzw. dobra wiara podatnika nie podlega badaniu w postępowaniu zabezpieczającym. Aspekt ten, z zakresu wykładni prawa, wykracza poza ramy postępowania w sprawie zabezpieczenia (zob. np. wyroki NSA: z 23 października 2019 r., I FSK 1145/17; z 19 lutego 2021 r., I FSK 1725/20). W ocenie sądu, uwzględnienie argumentacji skargi w powyższym zakresie sprowadzałoby się w istocie do stwierdzenia, że tak długo jak materiał dowodowy nie pozwala na wydanie decyzji wymiarowej, tj. udowodnienie wysokości zobowiązania, tak długo niedopuszczalne jest również wydanie decyzji zabezpieczającej. Zdaniem sądu, czym innym jest jednak udowodnienie wysokości zobowiązania dla potrzeb wymiaru podatku, a czym innym uprawdopodobnienie wysokości zobowiązania dla potrzeb postępowania zabezpieczającego. Zarzut naruszenia art. 188 w zw. z art. 229 o.p. należało zatem uznać za niezasadny.
Skład orzekający, także ze względu na powyższe, nie znalazł podstaw do uwzględnienia twierdzeń Spółki zasadzających się na podważeniu ustaleń Naczelnika dotyczących podmiotu E. Ustalenia organów mają bowiem swoje źródła w wyniku przeprowadzonej wobec kontrahenta skarżącej kontroli celno-skarbowej, będącej częścią materiału dowodowego niniejszej sprawy. To, że skoro organy podatkowe nie kwestionują dokonania przez skarżącą dostawy na rzecz spółki V., a w opinii Spółki, gdy nie zatrudnia ona pracowników, to usługi te musiała od kogoś nabyć, nie stanowi samo w sobie potwierdzenia, że usługi te zostały nabyte od E.. Nie jest bowiem możliwe nabycie usług od podmiotu, który nie prowadzi realnej działalności gospodarczej. Nadto, Naczelnik, wydając decyzję w pierwszej instancji, wykorzystał dane z ogólnodostępnych internetowych baz, jak i baz posiadanych przez organy podatkowe (w tym: KRS, "Wykaz podmiotów zarejestrowanych jako podatnicy VAT, niezarejestrowanych oraz wykreślonych i przywróconych do rejestru VAT", baza RemDat, Platforma Analityczna, pliki JPK, Centralna Ewidencja Kierowców i Pojazdów, Księgi Wieczyste). Wspomnieć wypada, że jakkolwiek rozbieżności w zakresie formalnej nazwy skarżącej czy adresów jej kontrahenta, dokonywanie zmian w zarządzie Spółki, niski kapitał zakładowy, dokonanie cesji wierzytelności czy brak trwałego majątku same w sobie nie są okolicznością świadczącą o nieprawidłowościach w rozliczeniach podatkowych, to rozpatrywane w powiązaniu ze sobą i innymi okolicznościami w niniejszej sprawie, budzą już uzasadnione obawy co do realnego charakteru współpracy Spółki z E.. Na marginesie należy też dodać, bowiem Spółka odnosi się do tego w skardze, że kwestie dotyczące zarówno procedury rejestracji i wykreślenia E. z rejestru czynnych podatników VAT, poza walorem informacyjnym, należą do właściwości organu podatkowego właściwego dla spółki miejscowo i nie są przedmiotem powyższego postępowania.
Opisane szczegółowo w decyzjach okoliczności czynią zatem prawdopodobnym udział Spółki w transakcjach wyłudzeniowych, co - zdaniem sądu - w powiązaniu z ustaleniami dotyczącymi sytuacji jej stanu majątkowego - uzasadniały obawę, że zobowiązania podatkowe wskazane w skarżonej decyzji nie zostaną wykonane.
Wobec powyższego za pozbawione podstaw należało uznać zarzuty naruszenia: art. 191 o.p., art. 121 o.p., art. 122 § 1 i 2 o.p., art. 7 i 87 Konstytucji RP w zw. z art. 47 Karty Praw Podstawowych UE i zasadą neutralności VAT, a w konsekwencji także art. 220 o.p., art. 233 o.p., jak też art. 33 § 1 o.p. w zw. z art. 80 ustawy o KAS.
W ocenie sądu w rozpoznawanej sprawie podjęto niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego i zebrano wystarczająco obszerny materiał dowodowy, które oceniono zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów. Wartość materiału dowodowego oceniono bezstronnie, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, a przede wszystkim z obowiązującymi przepisami. Poszczególne dowody rozpatrzono odrębnie, jak i we wzajemnej łączności, mając na uwadze całokształt sprawy. Nie była więc to ocena dowolna. Podkreślenia wymaga, że w postępowaniu dotyczącym zabezpieczenia przedwymiarowego jasnym jest, że zobowiązanie podatkowe jest podawane jedynie w sposób przybliżony, ponadto okoliczności wskazujące na uzasadnioną obawę niewykonania tychże zobowiązań powinny być jedynie uprawdopodobnione. Tym samym rygor dowodowy jest w tym postępowaniu złagodzony względem reguł ogólnych Ordynacji podatkowej. Należy dodać, że postępowanie prowadzono w sposób bezstronny, zgodnie z obowiązującym prawem. Organ wskazał i uzasadnił argumenty, jakimi kierowano się, rozstrzygając sprawę.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz decyzji Naczelnika PUCS opisano dowody odnoszące się do poszczególnych podmiotów, powiązań między nimi, transferów środków pieniężnych i wyrażono ich ocenę we wzajemnym powiązaniu. Na tym etapie sprawy nie można wymagać pełnego zobrazowania określonego zjawiska, ustalenia wszystkich faktów celem udowodnienia nieprawidłowości. Organ nakreślił tę kwestię w oparciu o dotychczasowe ustalenie kontroli celno-skarbowej. Wbrew stanowisku strony sprawa został dwukrotnie rozpatrzona, a zarzut naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania jest chybiony. Uzasadnienie skarżonej decyzji jest kompletne i stanowi wyraz logicznego i spójnego rozpatrzenia materiału dowodowego.
Zaakcentowania wymaga, że w analizowanym przypadku obawę niewykonania zobowiązania podatkowego uzasadniającą jego zabezpieczenie stanowi nie tylko przyjęcie do rozliczenia faktur niepotwierdzających rzeczywistych transakcji. Okoliczność ta koresponduje z dodatkowymi faktami, dotyczącymi sytuacji majątkowej Spółki w zestawieniu z przewidywaną wysokością zaległości podatkowych oraz okolicznościami wskazującymi, że Spółka jako podmiot kwalifikowany może wykorzystywać działalność do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi (co stanowiło podstawy, najpierw do zastosowania tzw. krótkiej blokady rachunków bankowych Spółki, a następnie przedłużenia tej blokady).
Sąd nie dopatrzył się żadnych innych naruszeń, które stanowiłyby podstawę do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.
Orzeczono zatem jak w sentencji o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143).
Małgorzata Anna Dziemianowicz Marcin Kojło Paweł Janusz Lewkowicz