2) naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż czynność organu I instancji nie wywołuje skutków prawnych, podczas gdy w rzeczywistości prowadzi do ustalenia zobowiązania pieniężnego. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie, w którym wskazuje się, że zawiadomienie o zmianie wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi ma charakter konstytutywny, gdyż prowadzi do powstania obowiązku zapłaty w zmienionej wysokości. Skoro więc czynność ta wywołuje skutki w sferze obowiązków finansowych strony, nie może być traktowana jako czynność wyłącznie materialno-techniczna i pozostawać poza kontrolą instancyjną,
3) błędne przyjęcie niedopuszczalności odwołania pomimo istnienia po stronie skarżących legitymacji do jego wniesienia.
W uzasadnieniu skargi wskazali, że rzeczywistym przedmiotem odwołania było zakwestionowanie sposobu zastosowania tej stawki przez organ I instancji, polegającego na jej retroaktywnym zastosowaniu i naliczeniu należności za okres sprzed doręczenia informacji stronie. Stwierdzili też, że wbrew stanowisku organu odwoławczego działanie organu I instancji nie miało charakteru wyłącznie informacyjnego. Poprzez dokonanie faktycznego rozliczenia należności i wykazanie zaległości za okres sprzed doręczenia zawiadomienia organ w sposób władczy i jednostronny ukształtował sytuację prawną strony.
W związku z powyższym strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi odwoławczemu, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Postanowieniem z dnia 15 maja 2026 r. sąd odrzucił skargę B. W. z uwagi na brak legitymacji skargowej w sprawie.
W piśmie z 16 maja 2026 r. strona skarżąca dokonała uzupełnienia argumentacji skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:
Skarga okazała się niezasadna.
Przedmiotem kontroli w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie Kolegium z 17 marca 2026 r. nr KO.603/2/26, którym organ ten stwierdził niedopuszczalność odwołania wniesionego przez A. S. (dalej powoływany jako skarżący) od zawiadomienia Wójta Gminy z dnia 10 kwietnia 2025 r. nr Zaw/885/2025 o zmianie wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.
Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowił art. 228 § 1 pkt 1 o.p., w myśl którego organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia niedopuszczalność odwołania. W literaturze przedmiotu wskazuje się, że niedopuszczalność odwołania może wynikać zarówno ze względów podmiotowych, jak i przedmiotowych (por. S. Presnarowicz [w:] Ordynacja podatkowa. Tom II. Procedury podatkowe. Art. 120-344. Komentarz aktualizowany, red. L. Etel, LEX/el. 2025, art. 228.). Na gruncie ww. przepisu wskazuje się, że niedopuszczalność wniesienia odwołania (zażalenia) może mieć charakter podmiotowy (gdy został on wniesiony przez podmiot nie mający legitymacji do dokonania tej czynności albo przez stronę nie mającą zdolności do czynności prawnych) lub przedmiotowy (w przypadku braku przedmiotu zaskarżenia, a także, gdy przepisy prawne wyłączają możliwość zaskarżenia aktu administracyjnego organu pierwszej instancji) – zob. wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2026 r., sygn. akt I FSK 1249/25 (powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na internetowej stronie bazy orzeczeń: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W okolicznościach rozpoznawanej sprawy Kolegium stwierdziło niedopuszczalność o charakterze przedmiotowym, tj. brak możliwości zaskarżenia czynności materialno-technicznej poprzez złożenie odwołania. Kolegium wywiodło, że odwołanie skarżącego było niedopuszczalne, jako że uczynione przedmiotem zaskarżenia zawiadomienie wydane na podstawie art. 6m ust. 2a u.c.p.g. nie jest decyzją ani postanowieniem, a zatem brak jest przedmiotu zaskarżenia.
Na etapie skargi skarżący podnosi jednak, że rzeczywistym przedmiotem pisma z 9 lutego 2026 r. było zakwestionowanie sposobu zastosowania tej stawki przez organ I instancji, polegającego na jej retroaktywnym zastosowaniu i naliczeniu należności za okres sprzed doręczenia informacji stronie. Skarżący nie kwestionował samej wysokości opłaty ani zasadności jej ustalenia, lecz wyłącznie fakt zastosowania nowej stawki z mocą wsteczną.
Należy uznać, że w istocie również argumentacja skargi wskazuje, że skarżący nie zgadza się z treścią zawiadomienia Wójta Gminy z 10 kwietnia 2025 r. w zakresie, w jakim stawki w nowej wysokości stosowane są przed doręczeniem zawiadomienia. Treść skargi tylko więc potwierdza słuszność stanowiska Kolegium, że pismem z 9 lutego 2026 r. skarżący miał na celu podważenie ww. zawiadomienia jako czynności błędnie, zdaniem skarżącego, informującej o czasie, od którego skarżący jest obowiązany uiszczać opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi w nowej wysokości. Przy tym, według skarżącego, tak sformułowane zawiadomienie nabrało przez to charakteru władczego i konstytutywnego. Sąd nie podziela ww. zapatrywania. Zawiadomienie dokonane na podstawie art. 6m ust. 2a u.c.p.g. nie staje się decyzją czy postanowieniem bez względu na treść tej czynności organu. Stanowisko takie zawarte jest również w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 14 maja 2026 r. I SA/Go 106/26. Sąd ten jasno wskazał, że zawiadomienie wydane na podstawie art. 6m ust. 2a u.c.p.g. nie jest decyzją ani postanowieniem i od takiego aktu nie przysługuje odwołanie.
Wypada podkreślić, że Kolegium dokonało oceny formalnej wniesionego środka zaskarżenia od zawiadomienia i tylko przez ten pryzmat zaskarżone postanowienie Kolegium może oceniać także Sąd. Nie jest więc przedmiotem niniejszej sprawy merytoryczna prawidłowość zawiadomienia Wójta Gminy z 10 kwietnia 2025 r. Treść zawiadomienia nie sprawia, że pismo to przyjmuje postać aktu zaskarżalnego odwołaniem lub zażaleniem. Zawiadomienie, choćby niestwierdzające zgodnie z prawem czasu, od którego nowe stawki obowiązują adresata pisma nie może być zaskarżone poprzez wniesienie odwołania (por. w tym względzie np. wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2023 r., sygn. akt III FSK 836/22, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 26 czerwca 2018 r., sygn. akt I SA/Gl 295/18). Tym samym zaskarżone postanowienie Kolegium jest zgodne z prawem.
Niezależnie od powyższego warto zwrócić uwagę także na to, że adresatem zawiadomienia była wyłącznie B. W. jako właścicielka nieruchomości, której dotyczył obowiązek, więc to ją można by ewentualnie rozpatrywać jako legitymowaną do złożenia odwołania, gdyby ww. zawiadomienie mogło być zaskarżone. Skarżący mógłby zaś występować co najwyżej jako jej pełnomocnik, tymczasem skarżący występował w imieniu własnym. Warto by też wskazać na brak terminowości złożonego odwołania, skoro odwołanie od zawiadomienia odebranego 10 kwietnia 2025 r. zostało złożone dopiero w dniu 9 lutego 2026 r. Nawet więc w przypadku, gdyby odwołanie było dopuszczalne przedmiotowo, istniały również inne przyczyny sprawiające, że odwołanie skarżącego nie mogło być uznane za skutecznie wniesione.
Zaskarżone postanowienie Kolegium nie naruszało przepisów prawa. Organ odwoławczy wziął pod uwagę istotne okoliczności sprawy, wyjaśnił skarżącemu podstawy faktyczne i prawne postanowienia i działał na podstawie i w granicach przepisów prawa. W przypadku niniejszej sprawy nie ma wątpliwości, że to właśnie przyjmując do merytorycznego rozpatrzenia odwołanie skarżącego, Kolegium postąpiłoby wbrew przepisom. Podkreślić należy, że sąd nie wyraża w ten sposób aprobaty dla działania Wójta Gminy, a stwierdza jedynie, że wniesienie odwołania nie jest właściwym środkiem ochrony praw adresata zawiadomienia dokonanego na podstawie art. 6m ust. 2a u.c.p.g.
Na marginesie sąd zauważa, że Wójt Gminy w korespondencji ze skarżącym ostatecznie przyznał mu rację, że wyższe stawki opłaty obowiązują od daty doręczenia mu zawiadomienia, a nie od 1 stycznia 2025 r. (pismo Wójta Gminy P. z 6 października 2025 r.).
W tym stanie rzeczy, stwierdzając brak innych naruszeń prawa warunkujących uchylenie zaskarżonego postanowienia, sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.