Z uwagi na fakt, ze rury stalowe zadeklarowane w zgłoszeniu celnym MRN nr [...] z dnia 22 listopada 2021 r. nie zostały objęte stosownym kontyngentem taryfowym, zgodnie z ww. przepisem, winny one być objęte dodatkowym cłem "ochronnym" w wysokości 25% wartości netto na granicy UE, przed ocleniem.
Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem, skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika złożyła skargę do tut. sądu, zarzucając zaskarżonej decyzji:
I. naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1. art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm., dalej jako: "o.p.") w zw. z art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 roku – Prawo celne (Dz.U. z 2024 r. poz. 1373 ze zm., dalej jako: "Prawo celne") poprzez dokonanie całkowicie dowolnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, odznaczającej się uproszczonym wnioskowaniem oraz preferencyjnym selekcjonowaniem danych wspierających hipotezę DIAS przy jednoczesnym pomijaniu lub deprecjonowaniu materiału dowodowego korzystnego dla Spółki; w tym kontekście wskazać należy, że:
1.1. organ pominął w całości kluczowe dowody w postaci dokumentów, tj. (i) faktury numer [...] z dnia 8 listopada 2021 r., (ii) CMR, (iii) certyfikatu jakości numer [...] z dnia 8 listopada 2021 r., z których jednoznacznie wynika, że wymiary wskazane w zgłoszeniu celnym są zbieżne z rzeczywistym wymiarem towaru sprzedanego do podmiotu niderlandzkiego S. B.V.
1.2. organ pominął kluczowy dowód w postaci pisma niderlandzkiego kontrahenta – B. B.V. z 12 października 2023 r., który jednoznacznie potwierdzał, iż w okresie objętym kontrolą celno-skarbową dostarczone rury posiadały średnicę 168,4 mm, a nie 168,3 mm, co w sposób istotny podważa stanowisko organu,
1.3. organ pominął istotny dowód w postaci pisma Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno- Skarbowego w Białymstoku z dnia 10 marca 2023 r., które jednoznacznie potwierdzało, że w wyniku częściowej rewizji towaru dotyczącego zgłoszenia celnego rur o średnicy 168,4 mm nie stwierdzono żadnych nieprawidłowości, a zgodność towaru z zadeklarowanymi parametrami została potwierdzona,
1.4. organ, opierając swoje rozstrzygnięcie na pismach niderlandzkich kontrahentów, bez przeprowadzenia jakiejkolwiek obiektywnej weryfikacji przedstawionych tam informacji oraz bez podjęcia merytorycznej polemiki z ich treścią, także w kontekście pozostałego materiału dowodowego, naruszył zasadę kompleksowej i obiektywnej analizy sprawy, co skutkowało oparciem decyzji na niepełnym materiale dowodowym, objawiającym się niewystarczająco uzasadnionymi wnioskami.
1.5. organ dokonał błędnej i selektywnej interpretacji normy GOST nr 10704 – 91, opierając się na nieprzetłumaczonym dokumencie bez przeprowadzenia jego weryfikacji, pomijając tym samym możliwość produkcji rur o niestandardowych wymiarach, takich jak 168,4 mm, na podstawie indywidualnych ustaleń pomiędzy producentem a odbiorcą,
1.6. organ, opierając swoje rozstrzygnięcie na subiektywnych przesłankach i nieuzasadnionych wątpliwościach, nie znalazł oparcia w obiektywnie zweryfikowanym materiale dowodowym, a czyniona przez organ nadinterpretacja okoliczności sprawy dodatkowo obciąża proces decyzyjny, czyniąc go nie tylko nieobiektywnym, ale także nierzetelnym, co podważa prawidłowość wyciąganych wniosków oraz stawia pod znakiem zapytania zasadność decyzji;
2. art. 191 o.p. w zw. z art. 73 ust. 1 pkt 1 Prawa celnego, poprzez wydanie decyzji w oparciu o wybiórczo i dowolnie wyselekcjonowane materiały przesłane przez Naczelnika PUCS, bez uwzględnienia całości akt sprawy zgromadzonych w toku kontroli celno-skarbowej, podczas gdy organ był zobowiązany do wydania rozstrzygnięcia na podstawie całego zgromadzonego materiału dowodowego, zapewniając pełną i wszechstronną ocenę dowodów;
3. art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 188 o.p. w zw. z art. 73 ust. 1 pkt 1 Prawa celnego oraz 229 o.p. w zw. z art. 73 ust. 1 pkt 2 Prawa celnego poprzez zaniechanie przeprowadzenia zawnioskowanych przez skarżącą czynności dowodowych oraz zaniechanie dążenia do ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego przez organ z urzędu; w tym kontekście należy wskazać, iż:
3.1. organ zaniechał przeprowadzania wszystkich niezbędnych dla wyjaśnienia sprawy czynności dowodowych, w tym wnioskowanych przez Spółkę, tj. w szczególności nie dokonał czynności dowodowych w postaci:
3.1.1. przesłuchania świadka M. M., mimo posiadania wiedzy przez organ o kluczowej roli tego świadka (i) w uzgadnianiu - zarówno telefonicznym, jak i mailowym - z kontrahentami szczegółów zamówienia, w tym informowaniu kontrahentów o średnicy zamówionych rur wynoszącej 168,4 mm oraz (ii) dotyczącej rzeczywistej średnicy rur zamówionych od LLC K.,
3.1.2. przesłuchania świadka U. P., pomimo ewidentnej potrzeby ustalenia okoliczności uzgadniania z kontrahentami szczegółów zamówienia, w tym informowania kontrahentów o średnicy zamówionych rur oraz rzeczywistej średnicy rur zamówionych od LLC K.,
3.1.3. przesłuchania świadka R. B. w kontekście ustalenia rzeczywistej średnicy rur, pomimo istnienia uzasadnionej konieczności wyjaśnienia tej kwestii dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy,
3.1.4. przesłuchania w ramach pomocy międzynarodowej świadka L. B., mimo posiadania wiedzy przez organ, iż świadek ten prowadził bezpośrednie rozmowy telefoniczne z M. M. w przedmiocie szczegółów zamówienia,
3.1.5. zwrócenia się w ramach pomocy międzynarodowej do LLC K. z zapytaniem o specyfikację i dostępne dokumenty, które mogłyby bezpośrednio potwierdzić, iż średnica rur wynosiła 168,4 mm,
3.1.6 zwrócenia się za pośrednictwem Działu Międzynarodowej Pomocy Administracyjnej w Sprawach Celnych Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z wnioskiem o skierowanie zapytania do Administracji Celnej Królestwa Niderlandów - Administracji Podatkowej i Celnej w celu ustalenia: (i) czy niderlandzkie organy celno-skarbowe skierowały do B. wezwanie do przedłożenia informacji dotyczących transakcji ze skarżącą, (ii) czy zostało ono przez nią odebrane, (iii) a w przypadku potwierdzenia — o przekazanie dokumentów potwierdzających doręczenie do B. przedmiotowego wezwania,
3.1.7. zwrócenia się za pośrednictwem Działu Międzynarodowej Pomocy Administracyjnej w Sprawach Celnych Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z wnioskiem do niderlandzkich organów celno-skarbowych o przekazanie brakujących w aktach sprawy dokumentów, tj. pism wskazanych w punkcie 3.1.8 lit. b oraz c petitum skargi oraz w punkcie 3.1.9 lit. b petitum skargi,
3.1.8. zlecenia tłumaczowi przysięgłemu języka niderlandzkiego dokonania tłumaczenia przysięgłego na język polski dokumentów w postaci:
a) pisma wystosowanego przez S. B.V. w odpowiedzi na zapytanie przesłane przez polskie organy celno- skarbowe w ramach międzynarodowej pomocy celnej do organów celnych Królestwa Niderlandów,
b) pisma wystosowanego przez M. B.V., [...],[...] M., Netherlands w odpowiedzi na zapytanie przesłane przez polskie organy celno - skarbowe w ramach międzynarodowej pomocy celnej do organów celnych Królestwa Niderlandów,
c) pisma wystosowanego przez H. B.V. [...],[...] N. Netherlands w odpowiedzi na zapytanie przesłane przez polskie organy celno — skarbowe w ramach międzynarodowej pomocy celnej do organów celnych Królestwa Niderlandów,
mimo że dokumenty te: (i) stanowią podstawę ustaleń organu co do parametrów technicznych rur, (ii) ich prawidłowe tłumaczenie jest niezbędne dla pełnej oceny materiału dowodowego i zapewnienia rzetelności postępowania, oraz (iii) postępowanie powinno być prowadzone w języku polskim, co wymaga udostępnienia stronie wszystkich istotnych dokumentów w języku urzędowym,.
3.1.9 zlecenia tłumaczowi przysięgłemu języka angielskiego dokonania tłumaczenia przysięgłego na język polski dokumentów w postaci:
a) pisma wystosowanego przez Administrację Celną Królestwa Niderlandów - Administracja Podatkowa i Celna (Customs Administration of the Netherlands - Tax and Customs Administration) z dnia 21 czerwca 2023 r.,
b) pisma wystosowanego przez Administrację Celną Królestwa Niderlandów — Administracja Podatkowa i Celna (Customs Administration of the Netherlands - Tax and Customs Administration) z dnia 20 czerwca 2023 r.,
c) pisma wystosowanego przez Administrację Celną Królestwa Niderlandów - Administracja Podatkowa i Celna (Customs Administration of the Netherlands - Tax and Customs Administration) z dnia 13 czerwca 2023 r.,
mimo że dokumenty te (i) stanowią podstawę ustaleń organu co do parametrów technicznych rur, (ii) ich prawidłowe tłumaczenie jest niezbędne dla pełnej oceny materiału dowodowego i zapewnienia rzetelności postępowania, oraz (iii) postępowanie powinno być prowadzone w języku polskim, co wymaga udostępnienia stronie wszystkich istotnych dokumentów w języku urzędowym,
3.1.10 zlecenia tłumaczowi przysięgłemu języka rosyjskiego dokonania tłumaczenia przysięgłego na język polski dokumentu w postaci Normy Gost 10704 - 91, pobranej przez organ z nieokreślonej witryny internetowej, mimo że (i) dokument ten stanowi podstawę ustaleń organu co do parametrów technicznych rur, (ii) jego prawidłowe tłumaczenie jest niezbędne dla pełnej oceny materiału dowodowego i zapewnienia rzetelności postępowania, oraz (iii) postępowanie powinno być prowadzone w języku polskim, co wymaga udostępnienia stronie wszystkich istotnych dokumentów w języku urzędowym;
4. art. 180 o.p., w zw. z art. 73 ust. 1 pkt 1 Prawa celnego w zw. z art. 4 pkt 2 i 3 oraz art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (Dz.U. z 2024 r. poz. 1556, dalej jako: "u.j.p.") w zw. z art. 27 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez wydanie decyzji w oparciu o nieprzetłumaczone na język polski dokumenty, co uniemożliwiło skarżącej zapoznanie się z tymże materiałem, a co za tym idzie ustosunkowanie do danych w nich zawartych, co jednocześnie stanowiło rażące naruszenie zasady czynnego udziału strony w każdym etapie postępowania, a w konsekwencji również naruszenie art. 12 ustawy z 6 marca 2018 roku – Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2024 r. poz. 236 ze zm., dalej jako: "Prawo przedsiębiorców") poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania skarżącej, będącej przedsiębiorcą, do organów celno-skarbowych;
5. art. 10 ust. 1 oraz 2 Prawa przedsiębiorców poprzez wydanie decyzji z naruszeniem zasady domniemania uczciwości przedsiębiorcy;
6. art. 12 Prawa przedsiębiorców poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób rażąco podważający zaufanie przedsiębiorcy do władzy publicznej, a także naruszenie zasad proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania;
7) art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z art. 210 § 4 o.p. w zw. z art. 73 ust. 1 pkt 2 Prawa celnego poprzez:
7.1. sporządzenie uzasadnienia decyzji, które nie zawiera szczegółowego omówienia podstaw, na których organ oparł swoje ustalenia, oraz zaniechanie wyjaśnienia, z jakich powodów odmówiono wiarygodności pewnym dowodom, sugerujące, że proces oceny dowodów został przeprowadzony w sposób niewystarczający, pozbawiając Spółkę możliwości pełnego zrozumienia przyczyn podjętych przez organ wniosków, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia zasady przekonywania,
7.2. nieprzedstawienie w uzasadnieniu decyzji szczegółowej analizy dowodów, co przejawia się brakiem wskazania, jakie dowody zostały uwzględnione lub pominięte, które z nich uznano za wiarygodne, a które nie, oraz brakiem przedstawienia argumentacji uzasadniającej takie działanie, co prowadzi do nieprzejrzystości w procesie oceny materiału dowodowego,
7.3. wybiórczą ocenę materiału dowodowego polegającą na uznaniu za wiarygodne wyłącznie dowodów wskazujących na średnicę rur wynoszącą 168,3 mm, bez przedstawienia wyczerpującej argumentacji uzasadniającej odrzucenie dowodów potwierdzających średnicę 168,4 mm - w istocie stanowisko organu sprowadza się do uznania, iż dowody wskazujące na średnicę rur wynoszącą 168,4 mm nie zostały uznane za wiarygodne, gdyż za wiarygodne organ uznał te, które mają wskazywać na średnicę 168,3 mm,
7.4. zaniechanie merytorycznego odniesienia się do zasadniczych zarzutów i argumentów przedstawionych przez skarżącą, polegające na ich konsekwentnym pomijaniu oraz ograniczaniu się do powtarzania wcześniej sformułowanych twierdzeń zawartych w dotychczasowych pismach i stanowiskach organu,
7.5. ograniczenie uzasadnienia stanowiska przedstawionego w decyzji do przytoczenia niezweryfikowanych przez organ informacji uzyskanych od niderlandzkich kontrahentów w ramach pomocy międzynarodowej, bez przedstawienia dokonania analizy pozostałego materiału dowodowego, co uniemożliwia przyjęcie, iż organ przeprowadził rzetelną i wszechstronną ocenę dowodów zgromadzonych w niniejszej sprawie.
W uzasadnieniu skargi jej autor wskazał, że wyłącznie kompleksowe zbadanie tła transakcji, w tym ich kontekstu handlowego i logistycznego, pozwala na uchwycenie pełnego obrazu działalności Spółki i uniknięcie pochopnych, niewłaściwych wniosków. Organ powinien zatem, zanim wyciągnie jakiekolwiek wnioski, pochylić się nad wszystkimi aspektami dotyczącymi kontekstem działalności Spółki oraz okoliczności towarzyszących danym transakcjom.
Zdaniem strony skarżącej organ konsekwentnie pomija wszelkie dowody, które jednoznacznie potwierdzają, że rury posiadały średnicę 168,4 mm, opierając swoje ustalenia wyłącznie na wątpliwych przesłankach, które sugerują inną średnicę, tj. 168,3 mm. Takie postępowanie doprowadziło do sformułowania niekorzystnych dla Spółki wniosków, które nie znajdują uzasadnienia w zgromadzonym materiale dowodowym, co stanowi naruszenie zasad, jakimi winno cechować się prowadzone przez organy celno-skarbowe postępowanie.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, o uchylenie poprzedzającej ją decyzji Naczelnika PUCS, umorzenie przedmiotowego postępowania, a także o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:
Skarga okazała się niezasadna.
Spór w sprawie zasadniczo sprowadza się do kwestii klasyfikacji towaru w postaci rur o wymiarach 168,4x4x12000 mm, zgłoszonych do procedury dopuszczenia do obrotu na podstawie zgłoszenia celnego (nr j.w.) jako rury stalowe (przeznaczone do wykonywania konstrukcji stalowych) z zadeklarowanym kodem taryfy 7306 30 80 00, obejmującym rury, przewody rurowe i profile drążone, z żeliwa lub stali, spawane, zgrzewane, o okrągłym przekroju poprzecznym, o średnicy zewnętrznej przekraczającej 168,3 mm, ale nieprzekraczającej 406,4 mm. Jak stwierdził organ, sporny towar stanowią jednak rury ze stali o średnicy zewnętrznej nieprzekraczającej 168,3 mm, a zatem winny być one zaklasyfikowane do kodu TARIC 7306 30 77 80. Kwestionowane przez stronę czynniki, znajdujące odzwierciedlenie w sformułowanych w skardze zarzutach, w przeważającej mierze dotyczą zagadnień dowodowych – błędnych bądź niepełnych ustaleń, a także nieprawidłowej, zdaniem Spółki, ich oceny przez organ.
Skład orzekający stoi jednak na stanowisku, że postępowanie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, umożliwiający ustalenie niebudzącego wątpliwości stanu faktycznego, a tym samym wydanie rozstrzygnięcia znajdującego uzasadnienie w przepisach.
Na wstępie wypada przypomnieć, że stosowanie Nomenklatury scalonej (CN) lub ewentualnie innych opartych na niej nomenklatur (np. TARIC) celem klasyfikacji towarów w sprawach celnych wynika z art. 56 i art. 57 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz. Urz. L 269/1 z dnia 10 października 2013 r.), jak również przepisów Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE seria L 256 z dnia 7 września 1987 r.).
W orzecznictwie przyjmuje się, że w celu ustalenia prawidłowego kodu nomenklatury należy w pierwszej kolejności kierować się Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS). W kontekście niniejszej sprawy najistotniejsze pozostają reguły 1 i 6 ORINS.
Zgodnie z regułą 1 ORINS przy klasyfikacji towarów w Nomenklaturze scalonej, tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne; do celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz, o ile nie są one sprzeczne z treścią powyższych pozycji i uwag, zgodnie z regułami 2-6. Po myśli zaś wspomnianej reguły 6, klasyfikacja towarów do podpozycji tej samej pozycji powinna być przeprowadzona zgodnie z ich treścią i uwagami do nich, z uwzględnieniem ewentualnych zmian wynikających z powyższych reguł, stosując zasadę, że tylko podpozycje na tym samym poziomie mogą być porównywane. Odpowiednie uwagi do sekcji i działów mają zastosowanie również do tej reguły, jeżeli treść tych uwag nie stanowi inaczej.
W realiach niniejszej sprawy fundamentalne okazuje się stwierdzenie, czy sporne rury stalowe mają średnicę zewnętrzną nieprzekraczającą 168,3 mm (co warunkuje uznanie ich za objęte kodem 7306 30 77 80), czy też wymiar ten wynosi 168,4 mm (i wpływa na ich zakwalifikowanie do kodu 7306 30 80 00). Przyporządkowanie tegoż towaru do właściwego kodu TARIC, uzależnionego od wymiarów rur, ma bowiem bezpośredni wpływ na objęcie jego przywozu cłem antydumpingowym.
Jak bowiem wynika z art. 1 Rozporządzenia Wykonawczego Komisji (UE) 2021/635 nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych spawanych rur i przewodów rurowych z żeliwa lub stali niestopowej, o okrągłym przekroju poprzecznym i o średnicy zewnętrznej nieprzekraczającej 168,3 mm, z wyłączeniem rur przewodowych w rodzaju stosowanych do rurociągów ropy naftowej lub gazu, rur okładzinowych i przewodów rurowych w rodzaju stosowanych do wierceń ropy naftowej lub gazu, rur precyzyjnych oraz rur i przewodów rurowych z zamocowanymi łącznikami, odpowiednich do przesyłania gazów lub cieczy do stosowania w cywilnych statkach powietrznych, obecnie objętych kodami CN ex 7306 30 41, ex 7306 30 49, ex 7306 30 72 i ex 7306 30 77 (kody TARIC 7306 30 41 20, 7306 30 49 20, 7306 30 72 80 i 7306 30 77 80) oraz pochodzących z Białorusi, Chińskiej Republiki Ludowej i Rosji. W art. 2 ww. rozporządzenia określone zostały stawki ostatecznego cła antydumpingowego mające zastosowanie do ceny netto na granicy Unii, przed ocleniem, dla produktu opisanego w art. 1 i wytwarzanego przez niżej wymienione przedsiębiorstwa w Rosji:
- T. (S. oraz J.) - 16,8% (kod dodatkowy TARIC dla przedsiębiorstwa - A892),
- O. (O. oraz J.) - 10,1% (kod dodatkowy TARIC - A893),
- wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa - 20,5% (kod dodatkowy TARIC - A999).
Skład orzekający przeanalizował dokumenty zgromadzone w aktach sprawy i stwierdza, że organy trafnie zakwalifikowały sporny towar do kodu TARIC 7306 30 77 80, gdyż stanowi on w istocie rury ze stali o średnicy zewnętrznej nieprzekraczającej 168,3 mm.
Przede wszystkim należy zwrócić uwagę na dowody pozyskane przez organ w ramach międzynarodowej pomocy administracyjnej, z których wynika m.in. co następuje.
S. B.V. zakupiła od Spółki towar, którego wymiary średnicy na fakturze (podobnie jak w zgłoszeniach celnych) określono na 168,4 mm. Informacja ta nie była jednak zgodna z rzeczywistością. Strona oferowała S. B.V. rury o średnicy wyłącznie 168 mm, 168,3 mm i 219,1 mm. Zamiarem S. B.V. był przy tym zakup rur o średnicy 168,3 mm, i takiego zakupu de facto dokonano, o czym świadczą zweryfikowane przez ten podmiot parametry otrzymanego towaru, znajdujące odzwierciedlenie w dokumentach kontrolnych firmy.
M. B.V. miała wykorzystać zakupione rury do produkcji trąbek, a w związku z tym, że nie zostały one jeszcze sprzedane i były magazynowane przez firmę, organy zleciły ich pomiar. W efekcie okazało się, że składowane rury miały średnicę 168 mm (na dowód czego wykonano fotografię), zaś na etykiecie produktu wskazano wymiar 168,3x4,0-12000 mm; z potwierdzenia zamówienia złożonego przez ten podmiot wynika, że jego przedmiotem było 1356 m rur ze stali S235, o rozmiarze 168,3 x 4 mm. Zastrzeżenia skarżącej co do niedokładności pomiaru średnicy rur, dokonanego przez ww. podmiot, należy uznać za niesłuszne. Nawet bowiem, jeśli by z ostrożności założyć błąd pomiaru, to i tak podana wartość 168 mm nie przekracza 168,3 mm.
Podobne informacje zostały przedstawione przez H. B.V. Spółka ta wskazała bowiem, że od skarżącej zakupiła rury o średnicy zewnętrznej 168,3 mm, co znajduje potwierdzenie także w treści złożonego zamówienia.
Istotne jest przy tym – również w kontekście zarzutów skarżącej – że jedynie B. B.V. nie udzieliła organom odpowiedzi na temat rozmiarów kupowanych od Spółki rur. Tymczasem pełnomocnik skarżącej powoływał się na pismo tegoż podmiotu z 12 października 2023 r., które to zostało dołączone przez skarżącą do odwołania od decyzji Naczelnika PUCS w Białymstoku o zabezpieczeniu przybliżonych kwot długu celnego i zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług z 29 września 2023 r., a z którego wynika, że Spółka dostarczała holenderskiemu podmiotowi rury o średnicy 168,4 mm. Jak jednak słusznie wskazywał też organ, informacja ta nie ma mocy dowodowej dokumentu urzędowego, gdyż nie została pozyskana przez holenderskie organy w ramach współpracy międzynarodowej. Stanowi ona jedynie dokument prywatny, który oczywiście został przeanalizowany w kontekście ogółu zebranych dowodów i ustalonych okoliczności, jednak nie może charakteryzować się szczególną mocą dowodową. Dlatego też organ miał prawo stwierdzić jego niewiarygodność, z uwagi na sprzeczność z innymi dowodami.
Zdaniem składu orzekającego już nawet powyższe dowody, rozpatrywane we wzajemnym powiązaniu, przemawiają za stwierdzeniem racji organu co do klasyfikacji spornego towaru.
Powyższego stanowiska w żaden sposób nie udało się podważyć skarżącej w zarzutach skargi.
Za niesłuszne należy uznać twierdzenia strony dotyczące oparcia się przez organ na certyfikacie GOST, który nie został przetłumaczony na język polski, co uniemożliwiło Spółce zapoznanie się z jego treścią i ustosunkowania się do niej. Argumentacja oparta na takim założeniu jest bezpodstawna i nie może się obronić – certyfikat określa bowiem normy technologiczne dla oferowanych przez skarżącą produktów, jest powszechnie dostępny, co więcej – skarżąca, jako producent, sama się na te normy powołuje i obowiązana jest ich przestrzegać. Nie ma zatem podstaw do tego, by sądzić, że rzeczywiście jego treść nie była znana skarżącej. Co więcej, certyfikat ten był jednym z wielu zgromadzonych w tej sprawie dowodów – ocenianych kompleksowo – nie można wobec tego uznać, że miał on przesądzające znaczenie dla sprawy. Zarzuty naruszenia art. 180 o.p., w zw. 2 art. 73 ust. 1 pkt 1 p.c. w zw. z art. 4 pkt 2 i 3 oraz art. 5 ust. 1 u.j.p. w zw. z art. 27 Konstytucji RP są zatem bezzasadne.
Jak celnie wypunktował organ, odnosząc się do zarzutów strony, jakoby Lubelski UCS w Białej Podlaskiej dokonał częściowej rewizji towaru zgłoszonego na podstawie ww. zgłoszenia celnego i potwierdził zgodność rur o średnicy 168,4 mm z deklarowanymi parametrami, taka okoliczność nie wynika wcale z pisma ww. urzędu z 10 marca 2023 r. Wywnioskować z niego można jedynie, że w przypadku zgłoszenia celnego z 20 listopada 2021 r., nr [...], dotyczącego rur zadeklarowanych jako rury o średnicy 168,4 mm, przeprowadzono częściową rewizję towaru, nie stwierdzając nieprawidłowości; nie zawarto tam przy tym żadnej informacji, by dokonano pomiaru rur objętych tym zgłoszeniem, ergo: nie można przyjąć stanowiska co do zgodności/niezgodności rzeczywistych wymiarów rur z deklarowanymi. Tezy wyciągane przez pełnomocnika strony nie korelują zatem z dokumentem źródłowym, który to nie dostarcza informacji, na które usiłuje powoływać się Spółka.
Z uwagi na powyższe sąd uznał niezasadność zarzutów naruszenia art. 180 § 1 o.p., art. 187 § 1 o.p., art. 191 o.p. w zw. z art. 73 ust. 1 pkt 1 p.c.
Sąd nie znalazł także podstaw do uwzględnienia zarzutów wiążących się z zaniechaniem przeprowadzenia przez organ wnioskowanych dowodów (art. 180 § 1 o.p., art. 181 o.p., art. 187 § 1 o.p., art. 188 o.p. w zw. z art. 73 ust. 1 pkt 1 p.c. oraz 229 o.p. w zw. z art. 73 ust. 1 pkt 2 p.c.), tj. m.in. nieprzesłuchania świadków – M. M., U. P., R. B. w zakresie rzeczywistej średnicy zamawianych od LLC K. rur, nieprzesłuchania przedstawiciela firmy S. B.V. w zakresie uzgadniania rozmiaru oferowanych i sprzedawanych przez Spółkę rur, niezwrócenia się w ramach pomocy międzynarodowej do LLC K. z prośbą o dokumenty dotyczące produkowanych rur oraz niezwrócenie się za pośrednictwem Działu Międzynarodowej Pomocy Administracyjnej w Sprawach Celnych Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z wnioskiem o skierowanie zapytania do Administracji Celnej Królestwa Niderlandów w celu ustalenia: czy niderlandzkie organy celno -skarbowe skierowały do B. wezwanie do przedłożenia informacji dotyczących transakcji ze skarżącą oraz o przekazanie brakujących w aktach sprawy dokumentów oraz nie zlecenie tłumaczom: języka niderlandzkiego, języka angielskiego oraz języka rosyjskiego przetłumaczenia istotnych dokumentów na język polski .
Zauważyć więc wypada, że odmowa przeprowadzenia wnioskowanego przez stronę dowodu będzie dopuszczalna tylko wówczas, gdy brak jest jakiejkolwiek możliwości przyczynienia się danej czynności dowodowej do wyjaśnienia sprawy albo też dana okoliczność w sposób niebudzący żadnych wątpliwości została już udowodniona. Odmowa przeprowadzenia określonej czynności dowodowej musi zatem wiązać się z pewnością, że czynność ta jest całkowicie zbędna (por. wyrok WSA w Białymstoku z 24 października 2007 r., I SA/Bk 388/07). Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia na gruncie niniejszej sprawy, gdyż – co było już opisane wyżej – w sprawie zgromadzone zostały dowody wskazujące na fakt, że Spółka nie oferowała rur o średnicy zewnętrznej 168,4 mm, zaś dalsze prowadzenie postępowania dowodowego na tę okoliczność byłoby zbędnym przedłużaniem postępowania. Podobnie należałoby ocenić także konieczność zwrócenia się do producenta przedmiotowych rur z zapytaniem o specyfikację i dostępne dokumenty techniczne, które mogłyby potwierdzić ich średnicę; skoro ten w wystawionych dokumentach wskazywał średnicę rur jako 168,4 mm, to z całą pewnością takie twierdzenie by podtrzymał, co nie miałoby wpływu na zmianę stanowiska organu (gdyby natomiast wskazał wymiary rur zgodne z ustaleniami organu, to de facto podważyłby twierdzenia skarżącej, co byłoby sprzeczne z jej intencjami).
Za bezzasadny sąd uznał zarzut wydania decyzji w oparciu o nieprzetłumaczone na język polski dokumenty. Jak słusznie stwierdził DIAS stanowiska holenderskich odbiorców rur stalowych zostały uzyskane w ramach międzynarodowej pomocy administracyjnej w sprawach celnych, którą wyłącznie realizuje w Krajowej Administracji Skarbowej instytucjonalnie wydzielona i wyspecjalizowana w tym zakresie jednostka organizacyjna, którą jest Dział Międzynarodowej Pomocy Administracyjnej w Sprawach Celnych Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu. Pracownicy tego Działu odpowiadają za bezpośrednie kontakty oraz prowadzenie korespondencji z zagranicznymi administracjami celnymi. Dokonują oni też tłumaczeń pism otrzymywanych w językach obcych i przekazują informacje o poczynionych ustaleniach. Zatem pozyskane w ten sposób informacje traktowane są w kontrolach i postępowaniach celnych, jako informacje urzędowe. Nie zachodzi zatem potrzeba, ani konieczność pozyskania odpowiedzi holenderskich kontrahentów udzielonych holenderskiej administracji celnej. Ponadto z materiału dowodowego wynika, że pełnomocnik strony był zapoznawany z treścią zgromadzonych dokumentów i odpowiedzią otrzymaną przez organ z Działu Międzynarodowej Pomocy Administracyjnej w Sprawach Celnych Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu, która sporządzona jest w języku polskim, zarówno w trakcie przeprowadzanej kontroli, jak też przeprowadzonego postępowania celnego.
Odnosząc się do podnoszonego przez pełnomocnika Spółki zarzutu naruszenia art. 10 ust. 1 i 2 oraz art. 12 p.p., poprzez wydanie decyzji z naruszeniem zasady domniemania uczciwości przedsiębiorcy. Zgodnie z zasadą domniemania uczciwości przedsiębiorcy zawartą w art. 10 organ kieruje się w swoich działaniach zasadą zaufania do przedsiębiorcy, zakładając, że działa on zgodnie z prawem, uczciwie oraz z poszanowaniem dobrych obyczajów. Jeżeli przedmiotem postępowania przed organem jest nałożenie na przedsiębiorcę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie uprawnienia, a w tym zakresie pozostają niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, organ rozstrzyga je na korzyść przedsiębiorcy. W tym miejscu należy stwierdzić, że niezadowolenie strony z rozstrzygnięcia zawartego w decyzji organu, niezgodnego z jej oczekiwaniami, nie może być uznane za naruszenie zasady zaufania do przedsiębiorcy wynikającej z ww. ustawy. Organ wydający rozstrzygnięcie oparł je o obowiązujące i właściwie zastosowane przepisy prawa. Z uwagi na zgromadzony w sprawie materiał dowodowy organ nie miał wątpliwości co do klasyfikacji spornego towaru, czemu wyraz dał w uzasadnieniu kontrolowanej decyzji. W prowadzonym postępowaniu organ działał bezstronnie, wnikliwie, zapewniając stronie skarżącej aktywny udział w postępowaniu.
Skład orzekający nie znalazł także podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z art. 210 § 4 o.p. w zw. z art. 73 ust. 1 pkt 2 p.c. Lektura uzasadnienia decyzji drugiej instancji pozwala uznać ją za logiczną, spójną i kompletną, zarówno pod względem formalnym, jak i materialnym. To, że skarżąca nie zgadza się z podjętym rozstrzygnięciem, czy też ma obiekcje co do treści uzasadnienia, samo w sobie nie może stanowić podstawy do uchylenia decyzji.
Wreszcie, za całkowicie bezzasadne należało uznać zarzuty naruszenia art. 191 o.p. w zw. z art. 73 ust. 1 pkt 1 p.c., jakoby organ w niniejszej sprawie orzekał na podstawie niepełnego, czy też dowolnie wyselekcjonowanego materiału dowodowego. Jak zauważył DIAS w odpowiedzi na skargę, postępowanie kontrolne toczące się wobec Spółki było wielowątkowe, zaś akta sprawy były obszerne. Za dopuszczalne należy więc uznać wydzielenie poszczególnych dokumentów, kart, dotyczących danego "wycinka" postępowania i przygotowanie akt ogólnych (w tym przypadku do spraw nr 318000-COC2.4303.(62-64,66-72).2023KM), co zgodne jest z zasadą ekonomiki postępowania i bez wątpienia z powodzeniem wpływa na efektywność i szybkość prowadzenia uporządkowanego postępowania. Jednocześnie nie wyklucza to przecież sięgania przez organ do akt innych postępowań, czy też uzupełniania tychże o kolejne dokumenty. Skądinąd, jak już sąd wcześniej zauważył, akta sprawy niniejszej należy uznać za kompletne, spójne i pozwalające zrekonstruować stan faktyczny w sprawie. Stronie nie udało się przy tym wykazać, jak zarzucana niekompletność akt miałaby wpłynąć na rozstrzygnięcie.
Sąd nie znalazł przy tym żadnych innych naruszeń przepisów proceduralnych, jak i materialnych, które uzasadniałyby wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. W sprawie prawidłowo ustalono kod TARIC importowanego towaru oraz prawidłowo określono kwotę cła dodatkowego (ochronnego) w wysokości 19.821 zł. Właściwie określono również różnicę między kwotą podatku od towarów i usług z tytułu importu w prawidłowej wysokości, a kwotą podatku wykazaną w zgłoszeniu celnym, przy czym podlega ona zwolnieniu, bowiem miejscem przeznaczenia zaimportowanych towarów według zgłoszenia MRN z 22 listopada 2021 r. było terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju i wywóz z terytorium kraju tych towarów nastąpił w ramach wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów.
Mając na uwadze powyższe, sąd orzekł o oddaleniu skargi w myśl art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm