DKIS stwierdził ponadto, że zwolnienie, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u. nie może mieć zastosowania do zbycia towaru przez podatnika, jeżeli transakcja sprzedaży, w wyniku której nabył on wcześniej ten towar, nie była opodatkowana podatkiem od towarów i usług. Z opisu sprawy wynika, że w drodze darowizny Wnioskodawca nabył działkę nr [...]. Po nabyciu działki nie była ona wykorzystywana w żaden sposób. Od dnia wydzielenia Wnioskodawca nie wykorzystuje działek w żadnym celu. Ani działka [...], ani działki powstałe z jej podziału, nie były wykorzystywane przez Wnioskodawcę do żadnej działalności – w tym do działalności zwolnionej od podatku od towarów i usług. W analizowanym przypadku nie zostały spełnione warunki określone w art. 43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u. W konsekwencji, dostawa ww. działek nie korzysta ze zwolnienia od podatku przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u.
Nie zgadzając się z interpretacją indywidualną organu, skarżący wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Działający w jego imieniu pełnomocnik zaskarżył ją w całości, podnosząc zarzuty naruszenia:
1) przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 5 ust. 1, art. 7 ust. 1, art. 15 ust. 1-2 u.p.t.u. poprzez błędną wykładnię a w konsekwencji niewłaściwe ich zastosowanie, poprzez uznanie, że podatnik sprzedając w ramach zarządu majątkiem prywatnym otrzymane w darowiźnie nieruchomości działa jak podatnik od towarów i usług, tym samym sprzedaż taka powinna być opodatkowana podatkiem od towarów i usług na podstawie wyżej wskazanej ustawy;
2) przepisów postępowania podatkowego, tj. art. 14h w zw. z art. 121 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm., dalej jako: o.p.) poprzez brak odniesienia się w procesie oceny zdarzenia zaistniałego przedstawionego przez skarżącego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej do całości argumentacji, w szczególności do przywołanych orzeczeń sądów administracyjnych jak i interpretacji organów podatkowych w zakresie podobnych stanów faktycznych, co stoi w sprzeczności z zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.
Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uwzględnienie skargi oraz uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, od organu na rzecz strony skarżącej według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:
Skargę należy uznać za nieuzasadnioną.
Odnosząc się do zarzutów skargi należy w pierwszej kolejności wskazać, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej "podatkiem", podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art. 7 ust. 1 ustawy: Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...). Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy: Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Według art. 2 pkt 22 ustawy: Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży -rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. Zatem, grunty spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającej opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Jednak nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Pojęcia "podatnik" i "działalność gospodarcza", na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy: Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez wzglądu na cel lub rezultat takiej działalności. W rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy: Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem "podatnik" tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem, czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej. Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku od towarów i usług jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (t. j. Dz. Urz. DE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r., s. 1 ze zm.), zwanej dalej "Dyrektywą 2006/112/WE Rady": "Podatnikiem" jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności. "Działalność gospodarcza" obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu. Jednocześnie w art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady wskazano, że: Państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi, w szczególności jednej z następujących transakcji: a) dostawa budynku lub części budynku oraz związanego z nim gruntu, przed pierwszym zasiedleniem; b) dostawa terenu budowlanego. W myśl art. 12 ust. 3 Dyrektywy 2006/112/WE Rady: Do celów ust. 1 lit. b) "teren budowlany" oznacza każdy grunt nieuzbrojony lub uzbrojony, uznawany za teren budowlany przez państwa członkowskie. Z przytoczonych regulacji prawa wspólnotowego wynika, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie - czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej. W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności. Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, czyjego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność "gospodarczą" wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich. Z przywołanych wyżej przepisów wynika, że dostawa towarów (w tym nieruchomości) podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy można przypisać znamiona prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego statusu podatnika. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że powyższe może mieć miejsce również w odniesieniu do czynności dokonanej' jednorazowo. Dla uznania czynności za wykonywaną w ramach działalności gospodarczej nie ma bowiem znaczenia częstotliwość jej wykonywania, lecz zamiar, z jakim została zrealizowana i okoliczności, w jakich ją wykonano. Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy. W tym miejscu należy podkreślić, że pojęcie "majątku prywatnego" nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen V. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. "Majątek prywatny" to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z dnia 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach V. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych. Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że uznanie, iż dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy. Ocenie podlegać muszą przede wszystkim działania, jakie podejmuje zbywca w celu dokonania sprzedaży. Zatem, w kwestii podlegania opodatkowaniu sprzedaży działek powstałych z podziału działki nr [...] (tj. działek nr [...]), istotne jest to, czy w celu dokonania ich sprzedaży Skarżący podjął/podejmie aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Odwołując się zarówno do treści przepisów ustawy jak i stanowiska judykatury, w przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej, należy szczególnie wnikliwie przeanalizować okoliczności w jakich będzie realizowana transakcja. Co do zasady bowiem, osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykluczone są z grona podatników VAT. Znaczenie dla przedmiotowej sprawy ma analiza całokształtu działań jakie Skarżący podjął w odniesieniu do gruntu przez cały okres jego posiadania. Skarżący wskazał we wniosku, że: - wystąpił o wydanie decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 6 budynków mieszkalnych jednorodzinnych parterowych z poddaszem użytkowym i garażem wbudowanym, niezbędną infrastrukturą techniczną, na działce o numerze geodezyjnym [...], - wystąpił z wnioskiem o podział ww. działki na 9 działek, - wystąpił z wnioskiem o przyłączenie do sieci dystrybucji elektroenergetycznej działek nr [...], - podpisał umowę o przyłączenie do sieci dystrybucyjnej obiektu zlokalizowanego na działce nr [...], - podpisał umowę z P. na wykonanie przyłącza do sieci dystrybucyjnej, - budowa sieci została podjęta na wniosek Skarżącego jako właściciela nieruchomości, - planuje sprzedaż działek, jednak nie wyklucza, że jeśli za kilka lat sytuacja na rynku nieruchomości się zmieni, to może podjąć decyzję o wybudowaniu jednego lub dwóch domów i w takim stanie sprzedać nieruchomość, - chciałby, żeby na dzień sprzedaży działki były podłączone do sieci dystrybucyjnej P., bowiem zwiększy to ich atrakcyjność u potencjalnych nabywców. Wobec powyższego ww. czynności podjęte przez Skarżącego w odniesieniu do działki nr [...] oraz działek powstałych w wyniku podziału tej działki (tj. działek nr [...] wyłączają sprzedaż ww. wydzielonych działek jako majątku prywatnego. Charakter podjętych działań w stosunku do przedmiotowych działek ma bezsprzecznie cel inwestycyjny, a nie cel osobisty. Sposób wykorzystania działki nr [...] - wystąpienie o wydanie decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji, wystąpienie z wnioskiem o podział ww. działki, podział działki, wytyczanie drogi wewnętrznej, wystąpienie z wnioskiem o przyłączenie do sieci dystrybucji elektroenergetycznej, podpisanie umowy o przyłączenie do sieci dystrybucyjnej, podpisanie umowy na wykonanie przyłącza do sieci dystrybucyjnej, zamiar wybudowania jednego lub dwóch domów w celu sprzedaży - jeśli za kilka lat sytuacja na rynku nieruchomości się zmieni, wskazują, że działania te zostały podjęte przez Skarżącego w ramach działalności gospodarczej. Takie czynności nie miały na celu zaspokajanie potrzeb osobistych. Dokonywane czynności wskazują, że w celu zwiększenia atrakcyjności działek powstałych w wyniku podziału działki nr [...] (tj. działek nr [...]) Skarżący podejmował/będzie podejmował działania w sposób ciągły i zorganizowany. W przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z pojedynczymi czy niepowiązanymi działaniami. Podejmując ww. działania/czynności Skarżący nie wykazywał zamiaru wykorzystywania przedmiotowych działek w ramach majątku osobistego. Działania podjęte w odniesieniu do gruntu obejmującego pierwotnie działkę nr [...] (a po podziale działki nr [...]) oraz działania jakie Skarżący zamierza podjąć w celu skutecznej sprzedaży ww. działek wskazują, że Skarżący w sposób profesjonalny przygotowywał te działki celem ich sprzedaży. W związku z tym uznać należy, że Skarżący zaangażował środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca lub usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Tym samym, ww. działania Skarżącego wskazują na aktywność w przedmiocie zbycia ww. działek porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Całokształt działań Skarżącego w odniesieniu do działek objętych zakresem wniosku przez cały okres ich posiadania powoduje, że sprzedaż tych działek - wbrew twierdzeniu Skarżącego - będzie dostawą dokonywaną w ramach prowadzenia działalności gospodarczej w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, a Skarżący w związku z ww. sprzedażą działek będzie działał jako podatnik VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy. Zatem wbrew twierdzeniu Skarżącego, przedstawionym powyżej działaniom Skarżącego można przypisać charakter zorganizowany, planowy, ukierunkowany na osiągnięcie określonego celu w postaci dążenia do zwiększenia wartości będącego przedmiotem planowanej sprzedaży gruntu. Tym samym, za niezasadny należy uznać zarzut Skarżącego naruszenia przez Organ przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 5 ust. 1, art. 7 ust. 1, art. 15 ust. 1-2 ustawy o podatku od towarów i usług poprzez błędną wykładnię a w konsekwencji niewłaściwe ich zastosowanie, poprzez uznanie, że Skarżący sprzedając nieruchomości działa jak podatnik od towarów i usług, tym samym sprzedaż taka powinna być opodatkowana podatkiem od towarów i usług na podstawie wyżej wskazanej ustawy. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, należy w pierwszej kolejności wskazać i wyjaśnić przepisy istotne z punktu widzenia wydanego rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 14c § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622): Interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, Jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. Stosownie natomiast do treści art. 120 Ordynacji podatkowej: Organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa. Powyższy przepis rozwija zasadę legalizmu i praworządności, w myśl której organy podatkowe powinny działać na podstawie powszechnie obowiązujących przepisów prawa i wtoku postępowania powinny stać na straży praworządności. Przepis ten wyraża regułę, która równocześnie jest zasadą konstytucyjną. W myśl bowiem art. 7 Konstytucji RP, organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Taki sposób postępowania władzy publicznej, to właśnie stanie na straży praworządności. Przez przepisy prawa należy rozumieć przede wszystkim ustawy i wydawane na postawie ustaw i w celu ich wykonania przepisy wykonawcze (Dowgier Rafał, Etel Leonard, Kosikowski Cezary, Pietrasz Piotr, Presnarowicz Sławomir, Ordynacja podatkowa - Komentarz, Lex 2007, wyd. II, komentarz do art. 120). Z kolei, z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, mającego zastosowanie przy wydawaniu interpretacji indywidualnych (art. 14h Ordynacji podatkowej) wynika, że: Postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. W przypadku organów podatkowych realizacja zasady zaufania powinna wyrażać się w merytorycznej poprawności, staranności oraz równym traktowaniu interesów Skarbu Państwa i podatników. Jednakże postępowanie w myśl tej zasady nie może prowadzić do niewłaściwej interpretacji przepisów obowiązującego prawa, kiedy interpretacja nie budzi wątpliwości. Zasada zaufania nie może być rozumiana jako konieczność wydawania decyzji sprzecznych z obowiązującym prawem (wyrok WSA z 1 czerwca 2001 r. sygn. akt 1 SA/Gd 1145/99, z 8 grudnia 1999 r. sygn. akt SA/Sz 1775/98, wyrok NSA z 30 września 2005 r. sygn. akt I FSK 2528/04). Zgodnie z powołanymi przepisami Ordynacji podatkowej regulującymi procedurę wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie zainteresowanego organ wydający interpretację indywidualną zobowiązany jest do dokonania oceny stanowiska zainteresowanego poprzez stwierdzenie, że jest ono prawidłowe bądź nieprawidłowe oraz obligatoryjnego uzasadnienia prawnego oceny negatywnej. Uzasadnienie prawne tego stanowiska powinno wyjaśnić podstawę prawną wraz z przywołaniem przepisów prawa mających zastosowanie w danej sprawie. Zdaniem Skarżącego, Organ naruszył przepisy postępowania podatkowego, tj. art. 14h w zw. z art. 121 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa poprzez brak odniesienia się w procesie oceny zdarzenia zaistniałego przedstawionego przez Skarżącego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej do całości argumentacji, w szczególności do przywołanych orzeczeń sądów administracyjnych, jak i interpretacji organów podatkowych w zakresie podobnych stanów faktycznych, co stoi w sprzeczności z zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Nawiązując do powyższych zarzutów podkreślenia wymaga, że obowiązkiem organu interpretacyjnego jest wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. Nie obciąża go obowiązek polemiki z powołanymi we wniosku o wydanie interpretacji orzeczeniami oraz interpretacjami (zob. wyrok WSA w Poznaniu z 13 czerwca 2017 r., sygn. akt I SA/Po 1643/16, wyrok NSA z 13 czerwca 2013 r., sygn. akt II FSK 2063/11). Należy również pamiętać, że orzecznictwo sądowe nie ma prawotwórczego charakteru. Może być ono rozpatrywane w kategoriach stosowania prawa, a nie jego tworzenia. Orzeczenia sądowe mają charakter indywidualny i nie wiążą organów podatkowych. Ponadto, zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 kwietnia 2015 r. sygn. akt II FSK 731/13, "Do uprawnień organu należy wybór racji argumentacyjnych, które jego zdaniem będą wystarczające dla oceny merytorycznej problemu podatkowego objętego wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego" (zob. wyrok NSA z 22 stycznia 2014 r., sygn. akt I FSK 1548/13). Podkreślić należy, że Organ wydając interpretację indywidualną postępował zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej, tj. przedstawił wykładnię interpretowanych przepisów, wskazał prawidłowe stanowisko wraz z wyczerpującym uzasadnieniem prawnym. Ponadto należy podkreślić, że okoliczność, iż Skarżący nie zgadza się z przyjętym w sprawie rozstrzygnięciem nie oznacza, że doszło do naruszenia zasady zaufania do organów podatkowych. Nie doszło zatem do naruszenia art. 14h w zw. z art. 121 ustawy Ordynacja podatkowa. Zaskarżona interpretacja zawiera ocenę stanowiska Skarżącego wraz z uzasadnieniem prawnym, wskazuje również prawidłowe stanowisko i jego uzasadnienie. Natomiast okoliczność, że Skarżący nie zgadza się ze stanowiskiem Organu, nie oznacza naruszenia przepisów prawa postępowania. Skarżący ma prawo do prezentowania swojej własnej oceny, zaś Organ ma prawo jej nie uwzględnić, jeżeli uzna, że nie ma ona odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawnych.
Ze względu na powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił.
Marcin Kojło Paweł Janusz Lewkowicz Małgorzata Anna Dziemianowicz