o jakie był proszony, tj. nie sformułował pytania w zakresie podatku od towarów
i usług w taki sposób, aby można było dokonać jednoznacznej wykładni konkretnych przepisów prawa podatkowego dotyczących sytuacji prawnopodatkowej skarżącego
w indywidualnej sprawie skarżącego w kontekście jego odpowiedzialności podatkowej, aby możliwe było wydanie - w trybie art. 14b o.p. – interpretacji przepisów prawa podatkowego. W rezultacie wniosek nadal ma braki formalne uniemożliwiające wydanie interpretacji indywidualnej.
Po rozpatrzeniu zażalenia skarżącego, Dyrektor KIS postanowieniem z dnia
10 czerwca 2025 r. nr 0114-KDIP1-1.4012.266.2025.3.MŻ/PRM, utrzymał w mocy postanowienie wydane w I instancji.
Wskazując na regulacje art. 14b o.p. organ wyjaśnił, że z wnioskiem może wystąpić osoba, u której wystąpił lub może wystąpić określony stan faktyczny (zdarzenie przyszłe), który może rodzić określone konsekwencje w sferze prawa podatkowego. Zatem interpretacja wydawana jest w indywidualnej sprawie zainteresowanego, który składa wniosek o jej wydanie. Wbrew stwierdzeniu skarżącego, z wnioskiem o wydanie interpretacji nie może wystąpić każdy
i w jakiejkolwiek sprawie. Wniosek o wydanie interpretacji może złożyć zainteresowany podmiot w swojej indywidualnej sprawie. Przepis ten wymaga zatem istnienia pomiędzy sprawą, w której wystąpiono z wnioskiem o wydanie interpretacji,
a wnioskodawcą, związku wyrażającego się w tym, że przedstawiony we wniosku problem musi dotyczyć sfery opodatkowania lub ewentualnego opodatkowania wnioskodawcy. Oznacza to, że wnioskodawca ma uprawnienia do uzyskania od organu podatkowego interpretacji prawa podatkowego w każdej indywidualnej sprawie, która może kształtować jego prawa i obowiązki na gruncie określonej regulacji podatkowej.
Dyrektor KIS zauważył, że w przesłanym uzupełnieniu co prawda skarżący przedstawił pytanie oraz własne stanowisko w sprawie, niemniej jednak, ich treść sugeruje, że skarżący nadal oczekuje uzyskania odpowiedzi czy podmiot P. sp. z.o.o. prawidłowo postąpił odmawiając wystawienia skarżącemu faktury dokumentującej dokonane przez skarżącego przedpłaty na dostawę gazu. Sama treść nowego pytania: "P. (...) zobowiązana była do wystawienia faktury VAT (...)" wskazuje, że skarżący pyta nadal o obowiązki w zakresie prawidłowego udokumentowania czynności przez odrębny od niego podmiot – P. sp. z o.o. W analizowanej sprawie skarżący nie dowiódł, że w rozumieniu art. 14b § 1 o.p. posiada status "Zainteresowanego", co było niezbędne do wydania interpretacji indywidualnej. Przedstawiony opis sprawy, zadane pytanie oraz stanowisko odnosiły się wprost do sytuacji prawno-podatkowej innego podmiotu - P. sp. z.o.o. W odpowiedzi na wezwanie skarżący nie uzupełnił wniosku o wymagane elementy, wobec tego organ zasadnie pozostawił wniosek bez rozpatrzenia na podstawie art. 14g § 1 o.p.
Nie godząc się z takim rozstrzygnięciem skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wnosząc o: (-) uchylenie zaskarżonego postanowienia; (-) wydanie wyroku potwierdzającego obowiązek wystawienia faktury VAT przez P. na żądanie W. R. przez P., na wpłacone przez niego pieniądze na zakup gazu i przyjęte przez P. w celu dostawy gazu, oraz zrealizowanie dostawy gazu; (-) wydanie wyroku potwierdzającego obligatoryjny obowiązek wystawienia faktury VAT przez aktywnego płatnika podatku VAT, dla kontrahenta dokonującego przedpłatę na żądanie skarżącego wystawienia jej na piśmie.
W uzasadnieniu skargi skarżący, nawiązując do opisu sprawy, który przedstawił we wniosku i jego załącznikach, wyraził dezaprobatę wobec działania organu niesłusznie uchylającego się od wydania interpretacji podatkowej. Wskazał, że Dyrektor wyklucza go niesłusznie z grona "Zainteresowanych" interpretacją, ignorując jego interes prawny oraz dyskryminuje przed udzieleniem takowej informacji w odniesieniu do Instytucji go krzywdzącej.
Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
W piśmie z dnia 11 sierpnia 2025 r. skarżący podniósł ponadto, że wykazał, że ma interes prawny w ocenie prawidłowość wystawionych już faktur VAT, gdzie istnieje dokonanie wyjścia z zaistniałego bezprawia np. przez dokonanie refaktur
i prawidłowe wystawienie faktur VAT na jego dane osobowe.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 14b § 1 o.p., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną).
Stosownie do art. 14b § 3 o.p., składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
Regulacje prawne dotyczące interpretacji indywidualnych zostały skonstruowane w taki sposób, że: po pierwsze przedmiotem interpretacji mogą być jedynie przepisy prawa podatkowego, po drugie przepisy te powinny odnosić się do sfery opodatkowania lub ewentualnego opodatkowania wnioskodawcy. Wystąpienie
o interpretację podmiotu zainteresowanego powinno wiązać się z jego możliwą odpowiedzialnością podatkową (możliwymi uprawnieniami podatkowymi). Wskazuje na to już nazwa tej instytucji – interpretacje indywidualne.
Wyjaśnić zatem należy, że nie każda osoba/nie każdy podmiot może zwrócić się o wydanie takiej interpretacji. Może to uczynić podmiot zainteresowany – tzn. tylko ta osoba/podmiot, u której/którego wystąpił (lub może wystąpić) określony stan faktyczny mogący powodować określone konsekwencje podatkowe, tylko ta osoba, która przedstawiła stan faktyczny dotyczący jej praw lub/i obowiązków podatkowych, a nie jakichkolwiek innych. Prawo do uzyskania interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczy zatem indywidualnej sprawy wnioskodawcy, co oznacza uprawnienie do uzyskania od organu wykładni przepisów prawa podatkowego
w każdej indywidualnej sprawie, która może kształtować jego prawa lub obowiązki na gruncie przepisów prawa podatkowego.
"Zainteresowanie", o którym mowa w art. 14b § 1 o.p., jest kwestią obiektywną, wynikającą z prawa materialnego, inną niż zainteresowanie faktyczne albo ekonomiczne. Wystąpienie o interpretację podmiotu zainteresowanego powinno wiązać się z jego możliwą odpowiedzialnością podatkową (bądź tworzonej spółki, oddziału, przedstawicielstwa) bądź poszukiwaniem ochrony prawnej w związku z wolą zastosowania się do otrzymanej interpretacji (K. Teszner [w:] Ordynacja podatkowa. Tom I. Zobowiązania podatkowe. Art. 1-119zzk. Komentarz aktualizowany, red. L. Etel, LEX/el. 2025, art. 14(b).
Jak wynika z przytoczonego wyżej art. 14b § 3 o.p., składający wniosek
o wydanie interpretacji indywidualnej, zainteresowany jej wydaniem, obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu fatycznego albo zdarzenia przyszłego. Wyczerpujące przedstawienie stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego należy identyfikować poprzez uwzględnienie problemu prawnego o charakterze podatkowym, którego wyjaśnieniu ma służyć wydana interpretacja indywidualna. A zatem to przez pryzmat wątpliwości interpretacyjnych wyrażonych przez wnioskodawcę na tle materialnoprawnych przepisów prawa podatkowego, trzeba postrzegać zakres niezbędnych informacji, jakie winny znaleźć się we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej (zob. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2018 r. sygn. akt
I FSK 498/16, z dnia 10 stycznia 2024 r. sygn. akt II FSK 43/23). Instytucja interpretacji podatkowej służy wykładni przepisów prawa podatkowego, zatem niezbędnym elementem wniosku o wydanie interpretacji jest wskazanie normy materialnoprawnej prawa podatkowego, której treść w opisanym we wniosku zdarzeniu przyszłym budzi wątpliwości interpretacyjne (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 13 maja 2025 r. sygn. akt I SA/Ol 143/25).
W realiach tego przypadku skarżący, który nie jest podatnikiem VAT i nie prowadzi działalności gospodarczej, pyta natomiast o obowiązek prawidłowego udokumentowania wpłat przez odrębny od niego podmiot – P. (na tle zarysowanego konfliktu między współwłaścicielami nieruchomości). Sąd ze zrozumieniem podchodzi do skomplikowane sytuacji i sporów skarżącego z innymi współwłaścicielami nieruchomości. Sądy administracyjne kontrolują jednak zgodność z prawem działań organów administracji publicznej i w swoim orzekaniu nie mogą uwzględniać zasad współżycia społecznego, ani też zasad słuszności. W sprawie tej na skutek niniejszej skargi, sąd władny jest zbadać legalność postanowienia, mocą którego pozostawiono wniosek skarżącego bez rozpatrzenia. Opisany szeroko
w pismach skarżącego znajdujących się w aktach kontekst antagonizmów i sporów ma w dużej mierze charakter cywilnoprawny, czy jak wynikało z wypowiedzi podczas rozprawy – również karny. O ile skarżący może mieć interes faktyczny, czy nawet interes prawny w uzyskaniu odpowiedzi na nurtujące go zagadnienie – to
z przedstawionego przez niego zdarzenia nie wynika aby interes ten przybrał (bądź mógł przybrać) postać interesu w jego indywidualnej podatkowej sprawie, a tylko taki legitymuje do wystąpienia z wnioskiem, o którym mowa w art. 14b o.p. Dlatego też skarżący został wezwany przez organ do uzupełnienia wniosku. Słusznie ocenił Dyrektor KIS, że w odpowiedzi na to wezwanie skarżący nie uzupełnił wniosku
o wszystkie elementy, tj. nie sformułował pytania w zakresie podatku od towarów
i usług w taki sposób, aby można było dokonać jednoznacznej wykładni konkretnych przepisów prawa podatkowego dotyczących sytuacji prawnopodatkowej skarżącego
w jego indywidualnej sprawie w kontekście w kontekście jego rozliczeń w podatku od towarów i usług. Treść nadesłanego uzupełnienia jednoznacznie wskazuje, że skarżący oczekuje uzyskania odpowiedzi czy podmiot P.
sp. z.o.o. prawidłowo postąpił odmawiając wystawienia faktury na dane skarżącego dokumentującej dokonane przez skarżącego przedpłaty na dostawę gazu. Wniosek
o interpretację indywidualną dotyczy zatem obowiązków odrębnego podmiotu, stąd trafnie organ podkreślił, że skarżący nie dowiódł, że w rozumieniu art. 14b § 1 o.p. posiada status "zainteresowanego".
W myśl art. 14g § 1 o.p., wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 lub 3a lub innych wymogów określonych przepisami prawa pozostawia się bez rozpatrzenia.
W art. 14h o.p. postanowiono z kolei, że w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio m.in. przepisy art. 169 § 1-2 i 4 o.p., zgodnie
z którymi, jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni,
z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia (art. 169 § 1), organ podatkowy wydaje postanowienie o pozostawieniu podania bez rozpatrzenia, na które przysługuje zażalenie.
Mimo wezwania w trybie ww. przepisów skarżący nie uzupełnił zatem braku wniosku w zakresie wskazanym przez organ, a to stanowiło przeszkodę do wydania interpretacji. Wniosek skarżącego został prawidłowo pozostawiony bez rozpatrzenia.
Sąd nie znajduje podstaw do uwzględnienia skargi. Wydane w tej sprawie postanowienia nie naruszają prawa. Orzeczono zatem jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935).