2025 r.). Dodał również, że skarżący jest współwłaścicielem (wspólność ustawowa majątkowa małżeńska) nieruchomości położonej w Rajgrodzie, dla której Sąd Rejonowy w Grajewie IV Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr [...]. Nieruchomość stanowi składnik majątku skarżącego, z którego również możliwe jest prowadzenie egzekucji.
Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Zaskarżonemu w całości postanowieniu zarzucił:
- niewyjaśnienie w sposób dokładny, wnikliwy i rzetelny stanu faktycznego sprawy, w tym decydującej dla rozstrzygnięcia sprawy kwestii dotyczącej postanowienia Naczelnika i ponad kilkuletniej przerwy w egzekucji, co stanowi naruszenie art. 7,
art. 8, art. 12 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: "k.p.a.");
- niezbadanie w sposób dokładny, wnikliwy i rzetelny okoliczności dotyczących zasadności umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 8 u.p.e.a., co stanowi naruszenie m.in. art. 7, art. 8 i art. 12 § 1 k.p.a.
- naruszenie art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez zaniechanie zebrania wyczerpującego materiału dowodowego takiego jak sytuacji rodzinnej, majątku, dochodów i dochodów i źródeł utrzymania zobowiązanego pomimo istnienia takiej możliwości, co doprowadziło do niewyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy ustaleń faktycznych.
Mając powyższe zarzuty na względzie skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego postanowienia organu pierwszej instancji poprzez umorzenie postępowania egzekucyjnego, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego postanowienia organu pierwszej instancji i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania
W odpowiedzi na skargę DIAS podtrzymał dotychczasowe stanowisko
w sprawie i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:
Skarga jest nieuzasadniona.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej jako: p.p.s.a.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Istotą sporu w niniejszej sprawie jest zasadność odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego. Wniosek o umorzenie prowadzonego postępowania egzekucyjnego oparty został o przepis art. 59 § 2 u.p.e.a., zgodnie z którym postępowanie egzekucyjne może być umorzone w przypadku, gdy dalsza egzekucja administracyjna będzie bezskuteczna z powodu braku majątku lub źródła dochodu zobowiązanego, z których jest możliwe wyegzekwowanie środków pieniężnych przewyższających koszty egzekucyjne. Zauważyć należy, że przewidziana w art. 59 § 2 możliwość umorzenia postępowania egzekucyjnego zachodzi w sytuacji, gdy prowadzona egzekucja okazała się bezskuteczna, a w postępowaniu ustalono, że nie uzyska się kwoty przewyższającej koszty egzekucyjne. Poszukiwanie majątku okazało się bowiem bezskuteczne. W ocenie Sądu taka sytuacja w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła. Jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, organ egzekucyjny; zawiadomieniem z 6.04.2023 r. skierowanym do Banku P. S. A. zajął należne zobowiązanemu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego; zawiadomieniem z 22.03.2024r. skierowanym do Urzędu Skarbowego w Augustowie, zajął należne zobowiązanemu inne wierzytelności pieniężne z tytułu nadpłaty podatku; zawiadomieniem z 28.02.2025 r. skierowanym do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Białymstoku, zajął należne zobowiązanemu świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej. Zastosowane środki egzekucyjne doprowadziły do wyegzekwowania kosztów egzekucyjnych powstałych w wyniku dokonanych czynności egzekucyjnych i wszczęcia egzekucji oraz części należności głównej i odsetek. Łącznie uzyskana kwota wynosi 4.806,56 zł (stan na 11.08.2025 r., na 17.09.2025 r. wyegzekwowana kwota wynosi 5.971,34 zł). Organ nadzoru słusznie zgodził się zatem ze stanowiskiem organu pierwszej instancji, iż postępowanie egzekucyjne nie jest bezskuteczne. ZUS Oddział w Białymstoku miesięcznie przekazuje na konto organu egzekucyjnego kwotę 582,39 zł. Dodać również należy, iż Skarżący jest współwłaścicielem (wspólność ustawowa majątkowa małżeńska) nieruchomości położonej w Rajgrodzie, dla której Sąd Rejonowy w Grajewie IV Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą. Nieruchomość stanowi zatem składnik majątku, z którego również możliwe jest prowadzenie egzekucji. Odnosząc się natomiast do zarzutu nieuwzględnienia trudnej sytuacji życiowej i finansowej Strony, należy zauważyć, o czym organ informował również w zaskarżonym postanowieniu, iż okoliczności te nie są podstawą do umorzenia postępowania egzekucyjnego w trybie art. 59 § 2 u.p.e.a. Mogą one stanowić natomiast podstawę wniosku o zwolnienie na czas oznaczony lub nieoznaczony z egzekucji w całości lub w części określonego składnika majątkowego, który na podstawie art. 13 § 1 u.p.e.a. Skarżący może wnieść do organu egzekucyjnego. O możliwości tej Pan J.P. został poinformowany w zaskarżonym postanowieniu. Okoliczność natomiast, iż postępowanie egzekucyjne prowadzone do majątku zobowiązanego było w przeszłości umarzane ze względu na fakt, iż w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne (Skarżący dołączył do wniosku o umorzenie kopię postanowień umarzających prowadzone do jego majątku postępowanie egzekucyjne na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a.) nie oznacza, iż obecnie prowadzone postępowanie egzekucyjne również powinno zostać umorzone. Znaczenie ma bowiem to, iż w sprawie nie zaistniały przesłanki z art. 59 § 2 u.p.e.a., a których spełnienie uzasadniałoby umorzenie postępowania egzekucyjnego. Skarżący obecnie posiada majątek, z którego możliwe jest prowadzenie egzekucji. Fakt, iż postępowanie egzekucyjne nie zostało umorzone nie oznacza, iż naruszone zostały obowiązujące przepisy prawa. Rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego zostało podjęte w oparciu o nie i wyczerpująco zebrany materiał dowodowy, który pozwolił stwierdzić, iż prowadzone postępowanie egzekucyjne i zastosowane w jego trakcie środki egzekucyjne są skuteczne i mogą doprowadzić do uregulowania dochodzonej należności. Nie zaszły zatem w sprawie okoliczności wskazane w art. 59 § 2 u.p.e.a. dające organowi egzekucyjnemu możliwość umorzenia postępowania egzekucyjnego. Dlatego też, w ocenie Sądu, uzasadnione było utrzymanie postanowienia organu egzekucyjnego w mocy. Odnośnie natomiast zarzutu nierozważenia przez organ I i II instancji możliwości umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 8 u.p.e.a. należy zauważyć, iż przepis art. 59 § 1 u.p.e.a. zawiera 7 punktów. Sytuację, w której postępowanie egzekucyjne umarza się jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania (dawny art. 59 § 1 pkt 8 u.p.e.a.) reguluje od 2020 r. art. 59 § 1 pkt 5. Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, iż przepis ten nie znajduje w sprawie zastosowania, bowiem okoliczność regulowana tym przepisem nie miała miejsca w przedmiotowej sprawie. Prowadzone do majątku Pana J.P postępowanie egzekucyjne nigdy nie było zawieszane. Nie naruszone zostały zatem w sprawie przepisy powoływane w skardze, mianowicie art. 7, 8, i 12 k.p.a. oraz art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.
Ze względu na powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.