Wyrok WSA z dnia 20 maja 2026, sygn. I SA/Bk 386/25

Organ zauważył także, że w sentencji postanowienia w sprawie sprostowania oczywistej omyłki organ pierwszej instancji, podając prawidłowe numery tytułów wykonawczych, błędnie wskazał numer tytułu wykonawczego [...], zamiast [...]. Popełniony błąd dotyczy jedynie jednej cyfry i nie ma istotnego wpływu na wynik niniejszej sprawy.

Nie zgadzając się z postanowieniem, skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Strona podniosła, że postanowienie oparte jest na błędnej interpretacji stanu faktycznego oraz niezgodnej z prawem interpretacji przepisów, informacji i dowodów. Organom zarzucił "permanentne dopasowywanie błędnych wykładni przepisów do nieadekwatnych stanów faktycznych, administracyjnych, ogólno przyjętych i społecznych". Wniósł o skierowanie sprawy na drogę mediacji pozasądowej w celu doprowadzenia do stanu pierwotnego sprawy i umożliwienie stronie swobodnego prowadzenia działalności gospodarczej z poszanowaniem przepisów Konstytucji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Spór w sprawie koncentruje się na sprostowaniu przez Dyrektora ZUS sentencji postanowienia z 12 czerwca 2025 r., poprzez wskazanie jedynie kilku, tj. [...],[...],[...],[...],[...] i [...], z szeregu wymienionych, numerów tytułów wykonawczych, na podstawie których dokonano skarżącemu zajęcia rachunku bankowego w I. S.A.

Zgodnie z art. 113 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2025 r. poz. 1691, dalej jako: "k.p.a.") organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. W orzecznictwie wskazuje się, że błąd pisarski rozumiany jest jako widoczne, niezamierzone i niewłaściwe użycie słowa lub określenia, zastosowanie niewłaściwej pisowni bądź też pominięcie wyrazu lub litery. Błąd rachunkowy odnosi się natomiast do wykonania nieprawidłowej operacji matematycznej lub mylnych obliczeń matematycznych. Omyłki to natomiast inne postacie wadliwości decyzji administracyjnej o podobnym charakterze do wymienionych błędów. Wszystkie te wady muszą mieć jednak charakter techniczny i nieistotny, tj. nie mogą prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia lub znacząco modyfikować stanu faktycznego ustalonego w sprawie. Ponadto błędy pisarskie, rachunkowe i omyłki powinny być oczywiste, czyli łatwo dostrzegalne, niewymagające przeprowadzenia badań. Błąd pisarski to widoczne, wbrew zamierzeniu organu administracji publicznej, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia, widoczne, niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów (por. np. wyrok NSA z 13 grudnia 2024 r., I OSK 302/24; powoływane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w CBOSA, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Sąd w pełni popiera stanowisko organów, że w sentencji postanowienia z 12 czerwca 2026 r. doszło do błędnego oznaczenia numerów tytułów wykonawczych, których dotyczy zajęcie rachunku bankowego w I. S.A., a którego zwolnienia spod egzekucji domagał się skarżący, zaś błąd ten miał charakter oczywistej omyłki.

Z akt sprawy wprost wynika, że zajęcia rachunku bankowego w I. S.A. dokonano na podstawie zawiadomień o zajęciu z 22 stycznia 2024 r. o nr od [...] do [...] w oparciu o tytuły wykonawcze nr [...],[...],[...],[...],[...] i [...]. Nadto, poinformowano skarżącego, że tytuły wykonawcze nr [...], [...] i [...] stanowiły podstawę dokonania zajęcia rachunku bankowego prowadzonego przez C. S.A. Zastosowane na ich podstawie środki egzekucyjne zostały następnie uchylone w 2022 r., w związku z czym nie są już wykonywane. Natomiast w odniesieniu do pozostałych tytułów wykonawczych wskazano, że zajęcia rachunku bankowego prowadzonego przez I. S.A. zostały uchylone w 2023 r., co także skutkowało zakończeniem ich stosowania.

Zestawiając zatem treść sentencji prostowanego postanowienia z aktami sprawy, nie budzi wątpliwości, że doszło do omyłki, oraz na czym ta omyłka polega. Błąd ten, sprostowany przez organ w drodze postanowienia, nie doprowadził do zmiany kwalifikacji prawnej sprawy, ani do zmiany stanu faktycznego. Wydanie postanowienia w trybie art. 113 k.p.a., które jest integralną częścią prostowanego postanowienia o odmowie zwolnienia z egzekucji rachunku bankowego, nie doprowadziło również do ponownego rozstrzygnięcia sprawy, odmiennego od pierwotnego. Postanowienie w przedmiocie sprostowania błędu nie ingeruje bowiem w merytoryczną treść prostowanego rozstrzygnięcia. Stwierdzić więc należało, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, a zatem brak było podstaw do jego wyeliminowania z obrotu prawnego.

Skład orzekający zauważa jednak, na co zwrócił uwagę również organ odwoławczy, że w sentencji postanowienia w sprawie sprostowania oczywistej omyłki organ pierwszej instancji, podając prawidłowe numery tytułów wykonawczych, błędnie wskazał numer tytułu wykonawczego [...], zamiast [...]. Sąd zauważa także, że również na str. 2 tego postanowienia, już w treści uzasadnienia, zamiast nr [...] organ ten wskazał nr [...]. Jakkolwiek są to błędy oczywiste, i nie mają one istotnego wpływu na wynik sprawy, to organowi pierwszej instancji należałoby zalecić dbałość o dochowanie większej skrupulatności w sporządzaniu rozstrzygnięć – tym bardziej, gdy kontrolowane postępowanie wpadkowe dotyczy przecież sprostowania już popełnionych omyłek.

Skład orzekający nie dopatrzył się więc w sprawie żadnych naruszeń przepisów, dających podstawę do wyeliminowania zaskarżonego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Tego stanowiska nie zmienia w żaden sposób treści skargi, którą sformułowano nad wyraz ogólnikowo, bez powołania się na konkretne naruszenia przepisów. Żądania strony co do doprowadzenia do pierwotnego stanu sprawy, umożliwienie jej prowadzenia działalności gospodarczej czy też błędów wykładni są niejasne i niepoddające się kontroli w niniejszej sprawie.

Mając na uwadze powyższe, sąd orzekł o oddaleniu skargi w myśl art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143). Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy.

Justyna Siemieniako Małgorzata Anna Dziemianowicz Paweł Janusz Lewkowicz