Wyrok WSA z dnia 03 grudnia 2025, sygn. I SA/Bk 400/25

z 2 września 2024 r. znak: 010000.71.2024-RED-3-NIP5461308187-KCH-2. Postanowienia te są prawomocne.

Organ wyjaśnił, że w niniejszej sprawie zarzuty wniesione w oparciu o art. 33

§ 2 pkt 1,2,4 i 5 u.p.e.a. były już przedmiotem postępowania administracyjnego zakończonego prawomocnym postanowieniem z 2 września 2024 r. znak: 010000.71.2024-RED-3-NIP5461308187-KCH-2. Wobec powyższego, z uwagi na niemożność ponownego merytorycznego rozpatrzenia tych samych zarzutów, wierzyciel zasadnie stwierdził ich niedopuszczalność na podstawie art. 34 § 2 pkt 3 lit. a) u.p.e.a.

Z takim rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku działający w jego imieniu pełnomocnik podniósł zarzuty naruszenia:

1. art. 24 ust. 4 - 6 ustawy z dnia 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznych, poprzez nieuwzględnienie zarzutu przedawnienia, gdyż należności z tytułu składek ulegają przedawnieniu po upływie 5 lat, licząc od dnia,

w którym stały się wymagalne.

2 . art. 54 § 1 pkt 1 i § 2-3 w związku z art. 15 § 1, art. 33 § 1 i § 2 pkt 1, 4 5

i § 5 pkt 3 i art. 59 § 1 pkt 3 i 7 u.p.e.a. poprzez dokonanie zajęcia wynagrodzenia za pracę w P. sp. z o.o. sp.k. zawiadomieniami o nr [...],[...],[...] z 4 kwietnia 2025 r. w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym na podstawie tytułów wykonawczych o nr od [...] do [...] z 1 sierpnia 2024 r. pomimo podnoszonego przez skarżącego zarzutu przedawnienia, gdyż zobowiązanie przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od daty wymagalności, w którym upłynął termin płatności składek, a zatem po upływie określonego czasu zobowiązanie, chociaż niezapłacone, wygasa z mocy prawa łącznie z odsetkami za zwłokę; egzekucja administracyjna przeciwko skarżącemu była wszczęta z naruszeniem przepisów procedury, co daje podstawę do wniesienia zarzutu w zakresie prowadzonego postępowania, bowiem nie doręczono mu żadnego upomnienia zawierającego wezwanie do wykonania obowiązku; przedawnienie zobowiązania uwzględniane jest z urzędu, skutkiem jest wygaśnięcie zobowiązań, a organ po upływie terminu przedawnienia nie może skutecznie żądać zapłaty zaległej należności, a zatem zobowiązanie skarżącego względem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych jest przedawnione i nie powinno być dochodzone.

3. art. 35 § 1 u.p.e.a. poprzez oddalenie wniosku o zawieszenie postępowania egzekucyjnego do czasu wydania ostatecznego postanowienia w sprawie tego zarzutu pomimo, że nadal skarżący podtrzymuje, że zarzuty zostały przez niego

w terminie.

4. art. 33 § 1 i § 2 pkt 6c u.p.e.a. w związku z art. 15 § 1 - 1b, art. 26 § 1, 1e, 3a i 5, art. 27 § 1 i art. 18 u.p.e.a. w związku z art. 39 k.p.a. poprzez uznanie, że zarzuty zostały wniesione po terminie, pomimo, że nie zostało doręczone upomnienie przed wszczęciem egzekucji.

5. art. 33 § 2 pkt 1, 2, 4 i 5 u.p.e.a. poprzez uznanie za niedopuszczalne wniesienie zarzutów wynikających z art. 33 § 2 pkt 1,2 ,4 i 5 wniesione pismem z 14 kwietnia 2025 r. na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych o nr od [...] do [...].

6. art. 107 § 3 k.p.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na tym, że organ nie poczynił żadnych wyjaśnień w zakresie tego, czy należności te nie wygasły w całości lub w części na skutek upływu terminu przedawnienia ani czy zaistniały okoliczności, które miały wpływ na bieg przedawnienia, powodujące jego zawieszenie lub przerwę, stosownie do treści art. 24 ustawy z dnia 13 października 1998 r, o systemie ubezpieczeń społecznych, co uniemożliwia pełną kontrolę legalności zaskarżonego postanowienia.

7. art. 7 w zw. z art. 6 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i wydanie decyzji opartej na okolicznościach, które nie zostały wyjaśnione w sposób prawidłowy, podczas gdy z zebranego materiału dowodowego wynika, że gdyby okoliczności sprawy zostały wyjaśnione w sposób prawidłowy, nie doszłoby do wydania zaskarżonego postanowienia w takim kształcie.

8. art. 77 § 1 k.p.a. poprzez oparcie zaskarżonego postanowienia na niekompletnym materiale dowodowym i niedokonanie oceny zebranego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, podczas gdy z ustalonych faktów oraz zebranego materiału dowodowego wynika, że zebranie kompletnego materiału dowodowego oraz dokonanie prawidłowej oceny stanu faktycznego skutkowałoby niewydaniem zaskarżonego postanowienia.

W oparciu o powyższe skarżący wniósł o:

1. zmianę w całości zaskarżonego postanowienia i stwierdzenie za dopuszczalne wniesienie zarzutów wynikających z art. 33 § 2 pkt 1, 2, 4 i 5 u.p.e.a.

2. uchylenie w całości postanowienia Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 25 lipca 2025 r. 010000.71.2025-RED-3-NIP5461308187-2 oraz postanowienia Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Białymstoku z 7 maja 2025 r. nr 010000.71.2025-RED-3-NIP5461308187KCH-4 i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowy I instancji;

3. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego wraz z odsetkami za ustawowymi za opóźnienie

w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty.

Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 34 § 2 pkt 3 lit. a) u.p.e.a., wierzyciel wydaje postanowienie,

w którym stwierdza niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, jeżeli zarzut jest albo był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, administracyjnym lub sądowym.

Z akt sprawy wynika, że wobec skarżącego prowadzone jest postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych o nr: od [...] do [...] z 1 sierpnia 2024 r. W toku tego postępowania skarżący pismem z 13 sierpnia 2024 r. wniósł zarzuty opierając je na art. 33 § 2 pkt 1, 2, 4, 5 u.p.e.a. Zarzuty te zostały rozpatrzone negatywnie postanowieniem ZUS Oddział

w Białymstoku z dnia 2 września 2024 r. znak: 010000.71.2024-RED-3-NIP5461308187-KCH-2 utrzymanym w mocy przez Prezesa ZUS postanowieniem

z dnia 28 października 2024 r. znak: 010000.71.2024-RED-3-NIP5461308187.

Po dokonaniu zajęcia wynagrodzenia za pracę (zawiadomienia z 4 kwietnia 2025 r.) skarżący wniósł skargę na te czynności egzekucyjne oraz ponownie zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Swoje zarzuty oparł na art. 33 § 2 pkt 1, 2, 4-6 u.p.e.a.

W związku z tym, że zarzuty oparte na art. 33 § 2 pkt 1, 2 ,4 i 5 u.p.e.a. były już przedmiotem postępowania organ trafnie stwierdził ich niedopuszczalność, do czego obligowała go treść art. 34 § 2 pkt 3 lit. a) u.p.e.a. Zarzut zgłoszony na podstawie art. 33 § 2 pkt 6 u.p.e.a został rozpatrzony przez organ odrębnym postanowieniem.

W związku z powyższym zarzuty skargi nie mogły zostać uwzględnione. Sąd zatem skargę oddalił orzekając na podstawie art. 151 z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.). Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, do czego uprawniał art. 119 pkt 3 ww. ustawy procesowej. Zgodnie z tym przepisem sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym może być rozpoznana w trybie uproszczonym. Sąd rozpoznaje takie sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów

(art. 120 tej ustawy).