w Wielkiej Brytanii, a podatek odprowadzany jest do brytyjskiego urzędu skarbowego, a także informacje o wynagrodzeniach i pobranych podatkach w ujęciu miesięcznym za styczeń-kwiecień 2025 r. oraz rocznym za lata podatkowe 2022-2023, 2023-2024, 2024-2025. Zatem, ze względu na wypłatę wynagrodzenia przez przedsiębiorstwo mające siedzibę w Wielkiej Brytanii, nie będzie miał również zastosowania w sprawie art. 14 ust. 2 Konwencji, z powodu braku spełnienia łącznie przesłanek z niego wynikających.
Dyrektor IAS stwierdził, że skoro nie została spełniona przesłanka zawarta
w art. 14 ust. 3 Konwencji w zakresie wykonywania pracy na pokładzie statku morskiego eksploatowanego w transporcie międzynarodowym, oraz ze względu na brak spełnienia łącznie przesłanek z powołanego powyżej art. 14 ust. 2 Konwencji ze względu na wypłatę wynagrodzenia w imieniu przedsiębiorstwa mającego siedzibę
w Wielkiej Brytanii, zastosowanie znajdzie w przedmiotowej sprawie art. 14 ust. 1 Konwencji.
Zdaniem Dyrektora IAS, dokonana przez organ I instancji błędna subsumpcja przepisu Konwencji polegająca na zastosowaniu w przedmiotowej sprawie art. 14 ust. 3 Konwencji, nie wpływa na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Organ odwoławczy zauważył, że składając wniosek w trybie art. 22 § 2a o.p. skarżący zainicjował postępowanie, w którym musi uprawdopodobnić, że zaliczki obliczone według zasad określonych w ustawach podatkowych byłyby niewspółmiernie wysokie w stosunku do podatku należnego od dochodu, a nie oczekiwać w rzeczywistości przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego dotyczącego całego roku podatkowego.
Organ wyjaśnił, że celem uniknięcia podwójnego opodatkowania w Polsce
z tytułu dochodów uzyskiwanych z pracy najemnej wykonywanej na podstawie umowy zawartej z D. mającego siedzibę w Wielkiej Brytanii na pokładzie statku morskiego za okres od stycznia do grudnia 2025 r. zastosowanie znajdzie art. 22 ust. 2 lit. a Konwencji, zmieniony przez art. 5 ust. 6 Konwencji MLI. Organ podkreślił, że Konwencja MLI zmieniła metodę opodatkowania zawartą w art. 22 ust. 2 lit. a Konwencji z metody wyłączenia z progresją na metodę proporcjonalnego odliczenia. W pozostałym zakresie ww. przepis nie uległ zmianie.
Następnie Dyrektor IAS wskazał, że skarżący wykonuje pracę najemną na podstawie umowy zawartej z firmą z efektywnym zarządem w Wielkiej Brytanii na pokładzie statku morskiego. Wniosek o zaniechanie poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za okres styczeń-grudzień 2025 r. skarżący umotywował zamiarem skorzystania z tzw. ulgi abolicyjnej przewidzianej w art. 27g ustawy PIT. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zastosowanie przedmiotowej ulgi uzależnione jest w pierwszej kolejności od spełnienia wszystkich przesłanek wynikających z umowy międzynarodowej o unikaniu podwójnego opodatkowania. Dopiero ich łączne spełnienie spowoduje możliwość zastosowania przepisów umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, a w konsekwencji również art. 27g ust. 1, 2
i 5 ustawy PIT, tj. ulgi abolicyjnej w pełnej wysokości. Czym innym jest kwestią istnienia przesłanek z art. 27 ust. 9 i ust. 9a ww. ustawy, a czym innym to, czy ulga abolicyjna przysługuje w pełnej wysokości, czy też jedynie do limitu odliczenia, tj. do kwoty 1 360 zł. Przepis art. 27g dotyczy sposobu dokonania odliczenia od dochodów uzyskanych za granicą. Organ podkreślił przy tym, powołując się na wyrok NSA z 9 kwietnia 2024 r. II FSK 908/21, że zawarte w art. 27g ust. 1 ustawy PIT uregulowanie prawne dotyczy dochodów uzyskanych w roku podatkowym poza terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. Tym samym tzw. ulga abolicyjna ma zastosowanie do określenia wysokości podatku należnego za dany rok podatkowy wykazywanego
w zeznaniu rocznym. Natomiast, przepis ten nie ma zastosowania do określenia wysokości należnej zaliczki od dochodu uzyskiwanego w trakcie roku podatkowego, której wysokość ustala się w sposób określony w art. 44 ust. 3a ustawy PIT. Zatem sposób, w jaki skarżący rozliczy dochód w 2025 r. stanowi odrębną kwestię, której przedmiotowa decyzja nie rozstrzygała.
Dyrektor IAS wyjaśnił, że mające uproszczony charakter postępowanie, którego celem jest uprawdopodobnienie wystąpienia przesłanki określonej w art. 22
§ 2a o.p. nie może zastępować postępowania dowodowego prowadzonego
w postępowaniu w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego. Podatnik, składając wniosek w trybie art. 22 § 2a o.p., inicjuje postępowanie,
w którym musi uprawdopodobnić, że zaliczki obliczone według zasad określonych
w ustawach podatkowych byłyby niewspółmiernie wysokie w stosunku do podatku należnego od dochodu, a nie oczekiwać w rzeczywistości przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego dotyczącego całego roku podatkowego. Rozstrzygnięcie dotyczące ograniczenia poboru zaliczek nie przesądza też o rozliczeniu rocznym,
w przypadku ewentualnego sporu w tym zakresie.
Nie godząc się z takim rozstrzygnięciem skarżący wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Działający w jego imieniu pełnomocnik podniósł zarzuty naruszenia:
- art. 120 i art 121 § 1 o.p., poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania strony do organów podatkowych;
- art. 122 o.p., poprzez podejmowanie działań mających na celu pominięcie twierdzeń podatnika i błędną interpretację jego sytuacji bez dokładnego wyjaśnienia wątpliwości, co miało kluczowy wpływ na wydanie decyzji odmownej;
- art. 187 § 1 i art. 191 o.p., poprzez pominięcie dowodów w sprawie i dowolną ocenę okoliczności w sprawie nieuzasadnioną żadnymi dowodami;
- art. 22 § 2a o.p., poprzez odmowę ograniczenia poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych pomimo uprawdopodobnienia niewspółmierności zaliczek na podatek do samego podatku za dany rok podatkowy;
- art. 14 ust. 1 oraz art. 14 ust. 3 Konwencji polsko-brytyjskiej, poprzez nieprawidłową subsumpcję przepisu Konwencji do stanu faktycznego;
- art. 27g ustawy PIT poprzez nieprawidłową wykładnię tej regulacji.
Autor skargi wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej decyzji organu pierwszej intencji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przypisanych.
Odpowiadając na skargę Dyrektor IAS podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy PIT, osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy). Przepis ten stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska (art. 4a ustawy).
Stosownie do treści art. 44 ust. 1a pkt 1 ustawy PIT, podatnicy osiągający dochody bez pośrednictwa płatników ze stosunku pracy z zagranicy, są obowiązani bez wezwania wpłacać w ciągu roku podatkowego zaliczki na podatek dochodowy, według zasad określonych w ust. 3a.
Natomiast w myśl art. 22 § 2a o.p. organ podatkowy, na wniosek podatnika, ogranicza pobór zaliczek na podatek, jeżeli podatnik uprawdopodobni, że zaliczki obliczone według zasad określonych w ustawach podatkowych byłyby niewspółmiernie wysokie w stosunku do podatku należnego od dochodu lub zysku przewidywanego na dany rok podatkowy.
W postępowaniu zainicjowanym wnioskiem podatnika na podstawie art. 22
§ 2a o.p. nie przeprowadza się pełnego postępowania dowodowego, jak ma to miejsce w postępowaniu wymiarowym. Instytucja ograniczenia poboru zaliczek na podatek dochodowy, w tym podatek dochodowy od osób fizycznych, może zostać zastosowana przez organ podatkowy wyłącznie wówczas, gdy podatnik uprawdopodobni, iż zaliczki miesięczne byłyby niewspółmiernie wysokie w stosunku do podatku należnego od dochodu, przewidywanego na dany rok podatkowy. O ile obowiązek przeprowadzenia postępowania dowodowego spoczywa wyłącznie na organie podatkowym i nie może być przerzucony na stronę, o tyle ciężarem uprawdopodobnienia może zostać obarczona strona postępowania w tych podatkowoprawnych stanach faktycznych, w których ustawodawca uzna to za celowe, a więc uzasadnione interesem podatnika lub interesem publicznym. Podatnik, składając wniosek o ograniczenie poboru zaliczek jest inicjatorem tego postępowania. Uprawdopodobnienie zaś jest środkiem zastępczym dowodu
w znaczeniu ścisłym, niedającym pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie. Jest to środek zwolniony od ścisłych formalności dowodowych, co oznacza, że uprawdopodobnienie wymaga wykazania danej okoliczności w stopniu mniejszym aniżeli jej udowodnienie (zob.
A. Hanusz, Uprawdopodobnienie jako środek zastępczy dowodu, "Przegląd Podatkowy" 2004, nr 3, s. 47-49).
Z wniosku, odpowiedzi na wezwanie organu oraz z odwołania od decyzji Naczelnika wynika, że podstaw do zastosowania art. 22 § 2a o.p. skarżący upatrywał w wykonywaniu pracy najemnej w firmie z efektywnym zarządem w Wielkiej Brytanii jako marynarz na pokładzie statku bezpieczeństwa operującego na brytyjskim szelfie kontynentalnym. Skarżący wskazał, że jest polskim rezydentem podatkowym
i w 2025 r. nie będzie posiadał dochodów uzyskiwanych na terenie kraju. Od maja 2014 r. pracuje w firmie brytyjskiej jako marynarz na szelfie kontynentalnym. Do 2019 r. włącznie, skarżący korzystał z umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania
i rozliczał podatek dochodowy z tytułu zagranicznego stosunku pracy metodą wyłączenia z progresją. Ze względu na to, że nie uzyskiwał dochodów na terenie Polski, a dochody ze stosunku pracy z brytyjskim pracodawcą były jedynym źródłem utrzymania, skarżący nie składał zeznań podatkowym, gdyż nie miał takiego obowiązku. Od 1 stycznia 2020 r. w wyniku zmian wywołanych wejściem w życie Konwencji MLI dla rozliczenia dochodów z tytułu pracy wykonywanej na statku morskim eksploatowanym przez przedsiębiorstwo z faktycznym zarządem w Wielkiej Brytanii, zastosowanie znajduje metoda proporcjonalnego odliczenia, w Polsce powstaje obowiązek podatkowy, tj. powinność zadeklarowania oraz rozliczania dochodów z tychże źródeł, a tym samym odprowadzania miesięcznych zaliczek na podatek dochodowy. Skarżący wskazał, że podatek dochodowy od uzyskiwanych wynagrodzeń rozlicza w Wielkiej Brytanii (opłaca tam podatek i ubezpieczenie społeczne). Przedstawił też jak kształtują się jego zarobki miesięczne, które przekroczą kwotę wolną od podatku, co będzie skutkowało koniecznością odprowadzania miesięcznych zaliczek na podatek dochodowy. Zdaniem skarżącego, zastosowanie metody proporcjonalnego odliczenia, przy braku umieszczenia danego państwa na liście rajów podatkowych, uprawni go do zastosowania w zeznaniu podatkowym tzw. ulgi abolicyjnej, przewidzianej w art. 27g ustawy PIT. W związku
z powyższym, pobrany podatek będzie niewspółmiernie wysoki w stosunku do podatku należnego za rok podatkowy. W toku zainicjowanego postępowania skarżący przedłożył dokumenty w postaci: umowy dotyczącej zatrudnienia, skanów książeczki marynarskiej, zaświadczenia kapitana statku o zatrudnieniu, informacji
o wynagrodzeniach i podatkach pobranych w Wielkiej Brytanii.
Rozpatrując wniosek skarżącego o ograniczenie poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych, należało zatem zbadać, czy w stosunku do niego,
w okolicznościach, na które się powołuje, mają zastosowanie przepisy Konwencji polsko-brytyjskiej. Jeśli tak to, czy do przedstawionego stanu faktycznego mają zastosowanie odpowiednie postanowienia art. 22 Konwencji z uwzględnieniem zmian wynikających z Konwencji MLI, i w konsekwencji, czy zachodzą przesłanki do ograniczenia poboru zaliczek na podatek dochodowy.
Zgodnie z artykułem 14 Konwencji polsko-brytyjskiej, dotyczącym dochodów
z pracy najemnej:
"1. Z zastrzeżeniem postanowień artykułów 15, 17, 18 i 19 niniejszej Konwencji, pensje, płace i inne podobne wynagrodzenia, które osoba mająca miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie otrzymuje za pracę najemną, podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że praca wykonywana jest w drugim Umawiającym się Państwie. Jeżeli praca jest tam wykonywana, to otrzymywane za nią wynagrodzenie może być opodatkowane w tym drugim Państwie.
2. Bez względu na postanowienia ustępu 1 niniejszego artykułu, wynagrodzenie, jakie osoba mająca miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie otrzymuje za pracę najemną, wykonywaną w drugim Umawiającym się Państwie, podlega opodatkowaniu tylko w pierwszym wymienionym Państwie, jeżeli:
a) odbiorca przebywa w drugim Państwie przez okres lub okresy nieprzekraczające łącznie 183 dni w okresie dwunastu miesięcy rozpoczynającym się lub kończącym w danym roku podatkowym, i
b) wynagrodzenie jest wypłacane przez pracodawcę lub w imieniu pracodawcy, który nie ma miejsca zamieszkania lub siedziby w drugim Państwie, i
c) wynagrodzenie nie jest ponoszone przez zakład, który pracodawca posiada w drugim Państwie.
3. Bez względu na poprzednie postanowienia niniejszego artykułu, wynagrodzenie otrzymywane za pracę najemną, wykonywaną na pokładzie statku morskiego bądź statku powietrznego eksploatowanego w transporcie międzynarodowym przez przedsiębiorstwo Umawiającego się Państwa może być opodatkowane w tym Państwie".
Skarżący uprawdopodobnił, że wykonuje pracę najemną na terytorium Wielkiej Brytanii (na statku morskim operującym na brytyjskim szelfie kontynentalnym), co wypełnia dyspozycje art. 14 ust. 1 Konwencji. Potwierdza to organ wskazując jednoznacznie na stronie 8 zaskarżonej decyzji, że: "Skoro nie została spełniona przesłanka zawarta w art. 14 ust. 3 Konwencji w zakresie wykonywania pracy na pokładzie statku morskiego eksploatowanego w transporcie międzynarodowym, oraz ze względu na brak spełnienia łącznie przesłanek z powołanego powyżej art. 14
ust. 2 Konwencji ze względu na wypłatę wynagrodzenia w imieniu przedsiębiorstwa mającego siedzibę w Wielkiej Brytanii, zastosowanie znajdzie w przedmiotowej sprawie powołany powyżej art. 14 ust. 1 Konwencji".
Na podstawie przedstawionych przez skarżącego informacji i dokumentów organ dokonał zatem przyporządkowania uzyskiwanych dochodów do określonego źródła, następnie zaś do metody opodatkowania na gruncie postanowień Konwencji polsko-brytyjskiej. Nie wyciągnął jednak z tego faktu logicznych i przekonujących wniosków.
Jeżeli bowiem do dochodów uzyskanych z pracy wykonywanej na statku operującym na brytyjskim szelfie kontynentalnym zastosowanie znajduje art. 14
ust. 1 Konwencji polsko-brytyjskiej (co wprost przyznane zostało w zaskarżonej decyzji), to dochody osiągnięte z tytułu podlegały opodatkowaniu zarówno w Wielkiej Brytanii, jak i w Polsce (nieograniczony obowiązek podatkowy) z zastosowaniem właściwej metody unikania podwójnego opodatkowania.
Natomiast, wobec treści art. 5 ust. 6 lit. a Konwencji MLI, w przypadku, gdy osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającej się Jurysdykcji uzyskuje dochód lub posiada majątek, które zgodnie z postanowieniami Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, mogą być opodatkowane przez drugą Umawiającą się Jurysdykcję (z wyłączeniem sytuacji, gdy te postanowienia zezwalają na opodatkowanie przez tę drugą Umawiającą się Jurysdykcję wyłącznie z powodu, że dany dochód jest także dochodem uzyskiwanym przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium tej drugiej Umawiającej się Jurysdykcji), pierwsza wymieniona Umawiająca się Jurysdykcja zezwoli na: i) odliczenie od podatku od dochodu takiej osoby kwoty równej podatkowi od dochodu zapłaconemu w tej drugiej Umawiającej się Jurysdykcji; ii) odliczenie od podatku od majątku takiej osoby kwoty równej podatkowi od majątku zapłaconemu
w tej drugiej Umawiającej się Jurysdykcji. Jednakże odliczenie takie nie może przekroczyć tej części podatku od dochodu lub od majątku, obliczonego przed dokonaniem odliczenia, która przypada na taki dochód lub majątek, które mogą być opodatkowane w tej drugiej Umawiającej się Jurysdykcji.
Z kolei zdefiniowana w art. 27g ustawy PIT ulga abolicyjna, na którą powołuje się skarżący (wskazując, że zamierza z niej skorzystać w rozliczeniu rocznym PIT za 2025 r.), przeznaczona jest dla podatników, którzy uzyskali przychód za granicą Polski w państwie, dla którego właściwą metodą unikania podwójnego opodatkowania jest właśnie metoda proporcjonalnego odliczenia (do dochodów uzyskanych od 1 stycznia 2020 r. z tytułu pracy najemnej wykonywanej na terytorium Wielkiej Brytanii, w tym w granicach brytyjskiego szelfu kontynentalnego znajdzie zastosowanie metoda proporcjonalnego odliczenia przewidziana w art. 27 ust. 9 i 9a ustawy PIT). Skarżący przedstawił przy tym dokumenty wskazujące, że podatek pobierany jest w Wielkiej Brytanii.
Sąd zauważa, że lektura zaskarżonego rozstrzygnięcia ujawnia niekonsekwencję w stanowisku organu odwoławczego.
Najpierw Dyrektor IAS przyznaje, że w sprawie ma zastosowanie art. 14 ust. 1 Konwencji. Wskazuje następnie, że celem uniknięcia podwójnego opodatkowania zastosowanie znajdzie art. 22 ust. 2 lit. a Konwencji zmieniony przez art. 5 ust. 6 Konwencji MLI, po czym cytuje art. 5 ust. 6 lit. a Konwencji MLI i wyraża w dalszej kolejności zdanie, że zastosowanie ulgi abolicyjnej uzależnione jest w pierwszej kolejności od spełnienia wszystkich przesłanek wynikających z umowy międzynarodowej o unikaniu podwójnego opodatkowania, podkreślając, że dopiero ich łączne spełnienie spowoduje możliwość zastosowania przepisów umowy
o unikaniu podwójnego opodatkowania, a w konsekwencji również art. 27g ust. 1, 2 i 5 ustawy PIT, tj. ulgi abolicyjnej w pełnej wysokości. Nie wiadomo jednak jakie przesłanki ma na myśli organ. Fragment ten jest używany w wielu wyrokach sądów administracyjnych, ale w odniesieniu do przesłanek wynikających z art. 14 ust. 3 Konwencji polsko-brytyjskiej (wykonywanie pracy najemnej na pokładzie statku morskiego eksploatowanego w transporcie międzynarodowym przez przedsiębiorstwo umawiającego się państwa). Tymczasem organ odwoławczy, na skutek odwołania skarżącego przyznał przecież, że doszło do błędnej subsumpcji przepisu Konwencji polegającej na zastosowaniu przez Naczelnika w przedmiotowej sprawie art. 14 ust. 3 Konwencji. Wprawdzie Dyrektor IAS stwierdził następnie, że ów błąd subsumpcji nie wpływa na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, co łączy z faktem, że podatnik składając wniosek w trybie art. 22 § 2a o.p. nie może oczekiwać
w rzeczywistości przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego dotyczącego całego roku podatkowego. Organ sugeruje zatem, że skarżący tego właśnie oczekuje, choć z akt sprawy taka konkluzja nie wynika.
Prawdą jest to co eksponuje organ odwoławczy, że czym innym jest kwestia istnienia przesłanek z art. 27 ust. 9 i ust. 9a ustawy PIT, a czym innym to, czy ulga abolicyjna przysługuje w pełnej wysokości, czy też jedynie do limitu odliczenia, tj. do kwoty 1 360 zł. Nie ulega również wątpliwości, że ulga abolicyjna ma zastosowanie do określenia wysokości podatku należnego za dany rok podatkowy wykazywanego w zeznaniu rocznym, a nie do określenia wysokości należnej zaliczki od dochodu uzyskiwanego w trakcie roku podatkowego.
Jakkolwiek zasadność skorzystania z ulgi abolicyjnej nie jest uzależniona od tego czy statek, na którym podatnik wykonuje pracę eksploatowany jest poza terytorium lądowym państwa (przesłanka ta odnosi się do ograniczenia kwotowego ulgi abolicyjnej), to aby stwierdzić, czy ograniczenie poboru zaliczek będzie mogło mieć zastosowanie należy odnieść się do tego, czy ulga abolicyjna w ogóle będzie przysługiwała. Zdaniem sądu nie ma bowiem przeszkód, aby podatnik uprawdopodobnił przesłanki zastosowania art. 22 § 2a o.p. próbując wykazać m.in., że do rozliczenia rocznego zastosuje ulgę abolicyjną. W wyroku z dnia 12 lipca 2019 r. sygn. akt II FSK 2729/17, Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że
w art. 22 § 2a o.p. zawarta jest norma kompetencyjna organu podatkowego do ograniczania pobierania zaliczek samodzielnie wyliczanych i opłacanych przez podatnika, w tym również w odniesieniu do osób, którym przysługuje tzw. ulga abolicyjna przewidziana w art. 27g ustawy PIT. Instytucja ograniczenia poboru zaliczek na podatek dochodowym może zostać zastosowana przez organ podatkowy w każdym przypadku wtedy, gdy podatnik uprawdopodobni w nim, że zaliczki miesięczne byłyby niewspółmiernie wysokie w stosunku do podatku należnego od dochodu, przewidywanego na dany rok podatkowy. Przepis art. 22 § 2a o.p. stanowi samodzielną regulację, odnoszącą się bez wyjątku do wszystkich kategorii zaliczek na podatek, w tym wynikających z ustawy PIT. Unormowanie to konkretyzuje
w sposób zupełny warunki zastosowania instytucji ograniczenia poboru zaliczek na podatek, nie przewidując wyjątków. Brak jest podstaw do wyłączenia możliwości stosowania instytucji ograniczenia poboru zaliczek na podatek w sytuacji regulowanej art. 27g ustawy PIT, o ile wystąpiły przesłanki określone w art. 22 § 2a o.p.
Zdaniem sądu, organ odwoławczy nie odniósł się zatem precyzyjnie do problemu zastosowania w sprawie art. 22 § 2a o.p., i uprawdopodobnienia przez podatnika przesłanek, o których w tym przepisie mowa.
Skarżący starał się uprawdopodobnić że wykonuje pracę najemną na terytorium Wielkiej Brytanii, co organ w istocie potwierdził uznając, że w sprawie zastosowanie znajduje art. 14 ust. 1 Konwencji. Skarżący wskazał, że podatek dochodowy od uzyskiwanych wynagrodzeń rozlicza w Wielkiej Brytanii, co też
w przyznał organ. Wreszcie skarżący poinformował, że zamierza skorzystać z ulgi abolicyjnej.
Wobec powyższych niekonsekwencji i nieścisłości wniosek skarżącego został w istocie zbadany powierzchownie, nieprzekonująco uzasadniony, a wręcz zignorowany. W gruncie rzeczy skarżący nie uzyskał spójnej i przekonującej informacji dlaczego jego wniosek nie może być uwzględniony. Doszło tym samym do naruszenia art. 121 § 1, art. 122, art. 124 o.p.
Rozpatrując ponownie sprawę Dyrektor IAS uwzględni ocenę przedstawioną
w wyroku.
W tym stanie rzeczy sąd uznał za zasadne uchylić zaskarżoną decyzję,
o czym orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935).
O kosztach orzeczono po myśli art. 200 oraz art. 205 § 2 i 4 tej ustawy w zw. z § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r.
w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1687).