Wyrok WSA z dnia 25 lutego 2026, sygn. I SA/Bk 543/25

2) art. 122 o.p. - brak zbadania rzeczywistych przesłanek zawieszenia i brak wykazania zależności pomiędzy obiema instytucjami;

3) art. 121 § 1 i 125 § 1 o.p. - zawieszenie prowadzi do nadużycia instytucji procesowej, przedłuża postępowanie i pozbawia stronę ochrony prawnej;

4) zasady dwuinstancyjności - organ odwoławczy nie dokonał kontroli merytorycznej postanowienia;

5) art. 233 o.p. – postanowienie nie zawiera wyczerpującego uzasadnienia;

6) pominięcie znaczenia wyroku NSA z 30 maja 2025 r. sygn. I FSK 346/22 - NSA uznał, że adnotacja służbowa z 28 czerwca 2016 r. nie może stanowić dowodu w postępowaniu podatkowym, co ma istotne znaczenie dla oceny zasadności zawieszenia postępowania wznowieniowego.

W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, zobowiązanie DIAS do rozpoznania postępowania wznowieniowego bez zawieszenia, podjęcie postępowania wznowieniowego a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga jest nieuzasadniona, gdyż przeprowadzona kontrola zaskarżonego postanowienia nie wykazała niezgodności kwestionowanego rozstrzygnięcia z prawem.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do tego, czy organy prawidłowo zastosowały przepis art. 201 § 1 pkt 2 o.p. zawieszając zainicjowane przez skarżącego postępowanie wznowieniowe.

Zgodnie z brzmieniem powołanego przepisu, organ podatkowy zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Przez zagadnienie wstępne należy rozumieć zagadnienie o charakterze otwartym (jeszcze nie przesądzone), którego treścią może być wypowiedź odnośnie uprawnienia lub obowiązku, stosunku prawnego lub zdarzenia prawnego albo innych okoliczności mających znaczenie prawne. Zagadnienie wstępne wymaga zaistnienia czterech przesłanek: 1) wyłania się w toku postępowania podatkowego, 2) jego rozstrzygnięcie zależy od innego organu lub sądu, 3) rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, czyli poprzedza rozpatrzenie sprawy, 4) istnieje zależność między rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji.

W rozważanej sprawie zaistniała sytuacja, w której skarżący złożył również wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej Naczelnika Urzędu Skarbowego w Hajnówce z 3 października 2017 r. (tej samej, którą objęto wnioskiem o wznowienie postępowania). Wniosek o stwierdzenie nieważności wpłynął do Izby Administracji Skarbowej 16 września 2025 r., zaś wniosek o wznowienie - do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Hajnówce 18 września 2025 r. Zatem w chwili złożenia wniosku o wznowienie toczyło się już postępowanie o stwierdzenie nieważności tej samej decyzji ostatecznej.

Prawidłowo stwierdził organ, że podjęcie przez stronę obu trybów weryfikacji zgodności z prawem wydanego rozstrzygnięcia w sprawie podatku od towarów i usług za styczeń - grudzień 2012 r., styczeń - czerwiec 2013 r., styczeń - grudzień 2014 r. powoduje konieczność zawieszenia postępowania wszczętego później, a więc wznowieniowego. Niewątpliwie końcowe stanowisko DIAS w sprawie zgodności z prawem decyzji wydanej w trybie zwykłym będzie miało zasadniczy wpływ na wszczęte postępowanie wznowieniowe. Wszak może się okazać, że wszczęte postępowanie wznowieniowe będzie bezprzedmiotowe z uwagi na brak ostatecznej decyzji podatkowej w związku z jej ewentualnym wyeliminowaniem z obrotu prawnego w postępowaniu nieważnościowym.

Za niezasadne należy uznać zarzuty naruszenia przepisów prawa podatkowego – art. 122, art. 121 § 1, art. 125 § 1, 201 § 2 pkt 2, art. 233 o.p. Zdaniem sądu organ podatkowy w przedmiotowym postępowaniu działał w oparciu o przepisy prawa, uzasadnienie zaskarżonego postanowienia wyjaśnia powód podjęcia przedmiotowego rozstrzygnięcia. Organ bowiem podjął wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy,

w granicach wynikających ze stosowania art. 201 § 1 pkt 2 o.p. Zawieszenie postępowania skutkuje niewątpliwie tym, że się ono nie toczy. Organ wyjaśnił jednak skarżącemu, czym uzasadnione jest takie procedowanie, wskazując na niezasadność dwutorowego rozstrzygania w kwestii tej samej decyzji ostatecznej.

Końcowo należy wskazać, że wskazany przez skarżącego wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie o sygn. I FSK 346/22 nie może wpłynąć na odmienną ocenę sprawy. Zapadł on w całkowicie odmiennych realiach faktycznych i prawnych sprawy (kontroli podlegała decyzja wydana w przedmiocie podatku od towarów i usług), w szczególności nie odnoszono się w nim do stosowania art. 201 § 1 pkt 2 o.p.

Ze względu na powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143) sąd postanowił jak w sentencji orzeczenia.

Skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 3 tej ustawy.