z obszaru całej Rzeczypospolitej Polskiej. Na wstępie uzasadnienia zaskarżonego postanowienia Dyrektor wskazał, że działa w celu realizacji ustawowych zadań. Zadania te są zdefiniowane, m. in. przez zasadę przestrzegania z urzędu właściwości miejscowej i rzeczowej przez organy podatkowe, określoną w art. 15 o.p. Zatem, przy braku innych wskazań, trudno wywieść wniosek, że Dyrektor wezwał NFOŚiGW do przekazania danych beneficjentów spoza jego właściwości miejscowej.
Odnosząc się do twierdzenia strony, że udostępniając informacje przekazałaby również dane tych podatników, którzy nie rozliczyli ulgi termomodernizacyjnej, a byliby beneficjentami dofinansowania ze środków NFOŚiGW, Dyrektor zauważył, że wśród beneficjentów faktycznie mogą być także tacy, którzy nie rozliczyli ulgi termomodernizacyjnej, ale tylko dysponując kompletną bazą danych można prawidłowo przeprowadzić analizę ryzyka wystąpienia zjawisk we właściwości KAS.
W zażaleniu strona wskazała, że Dyrektor nie zażądał istniejących już dokumentów zawierających informacje, ale wytworzenia dokumentu w postaci informacji dotyczącej beneficjentów pomocy finansowej przyznanej w latach 2022-2024 na realizację programów termomodernizacyjnych: "Mój Prąd" oraz "Moje Ciepło", a takich kompetencji powołany przepis organom nie daje. Odnoszą się do powyższego Dyrektor stwierdził, że z treści art. 45 ust. 1 uKAS nie wynika ograniczenie do żądania jedynie istniejących już dokumentów. Przepis ten upoważnia również do zbierania informacji w określonym zakresie, tj. o zdarzeniach mających bezpośredni wpływ na powstanie lub wysokość zobowiązania podatkowego, w tym wynikających z posiadanych przez Stronę dokumentów.
Mając powyższe na uwadze Dyrektor stwierdził, że prawidłowo, w celu realizacji ustawowych zadań powołano w zaskarżonym postanowieniu art. 45 ust. 1 uKAS, wskazujący na kompetencje i upoważnienie organów KAS do przetwarzania informacji, w tym danych osobowych.
Nie godząc się z takim rozstrzygnięciem NFOŚiGW wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Zaskarżając w całości postanowienie z dnia 19 stycznia 2026 r. strona zarzuciła naruszenie:
1) art. 45 ust. 1, 3 i 5 uKAS, poprzez jego wadliwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że przepis ten stanowi podstawę do żądania przez Dyrektora:
a) udostępnienia drogą elektroniczną danych beneficjentów pomocy finansowej przyznanej i/lub wypłaconej w latach 2022 - 2024 w ramach programów termomodernizacyjnych "Mój Prąd" oraz "Moje Ciepło", podczas gdy przepis ten nie zawiera kompetencji organów KAS do występowania o udostępnienie informacji,
a jedynie o dokumenty zawierające informacje posiadane już przez organ,
b) udostępnienia danych w zakresie osób fizycznych, którzy uzyskali dofinansowanie na realizację przedsięwzięcia termomodernizacyjnego ze środków NFOŚiGW, a nie dokonali odliczeń od dochodów wydatków na realizację przedsięwzięcia termomodernizacyjnego (nie skorzystali z ulgi termomodernizacyjnej, o której mowa
w art. 26h ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych), albowiem dane w zakresie tych podatników nie są niezbędne do przeprowadzenia analizy problematyki związanej w prawidłowościami dokonanych odliczeń od dochodów wydatków na realizację przedsięwzięcia termomodernizacyjnego.
2) naruszenie art. 15 o.p., w zw. z art. 45 ust. 1 uKAS, polegające na tym, że Dyrektor nie wskazał w postanowieniu, do jakiego kręgu podatników kieruje swoje żądanie, w szczególności nie określił, że żądanie dotyczy podatników mających miejsce zamieszkania lub siedzibę na obszarze właściwości miejscowej tego organu, co czyni postanowienie nieprecyzyjnym, niekompletnym i naruszającym granice kompetencyjne organu.
Wskazując na powyższe, pełnomocnik działający w imieniu skarżącego wniósł o uchylenie w całości postanowień wydanych w obu instancjach i o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Odpowiadając na skargę Dyrektor podtrzymał dotychczasowe stanowisko
i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 i 10 uKAS, Do zadań KAS należy: realizacja dochodów z podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych, jak również innych należności, na podstawie odrębnych przepisów, z wyjątkiem podatków i należności budżetowych, w zakresie których właściwe są inne organy (pkt 1) oraz prowadzenie działalności analitycznej, prognostycznej i badawczej dotyczącej zjawisk występujących we właściwości KAS oraz analizy ryzyka (pkt 10).
W myśl do art. 11 pkt 4 uKAS, organem KAS jest m.in. dyrektor izby administracji skarbowej, do zadań którego należy, stosownie do art. 25 ust. 1 pkt 10 uKAS, m.in. prowadzenie działalności analitycznej, prognostycznej i badawczej dotyczącej zjawisk występujących we właściwości KAS oraz analizy ryzyka.
W art. 45 ust. 1-7 przewidziano regulacje dotyczące obowiązku udostępnienia dokumentów i informacji organom KAS przez określone podmioty. Ustawodawca przewidział, że organy KAS, w celu realizacji ustawowych zadań w zakresie,
o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 1, 2, 6, 8, 10, 13-15, 17a i 20a, mogą przetwarzać informacje, w tym dane osobowe, od osób prawnych, jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej oraz osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą, o zdarzeniach mających bezpośredni wpływ na powstanie lub wysokość niepodatkowych należności budżetowych, zobowiązania podatkowego lub należności celnych, o zdarzeniach wynikających ze stosunków cywilnoprawnych lub faktycznych czynności mogących mieć wpływ na powstanie obowiązku podatkowego lub wysokość zobowiązania podatkowego, a także występować do tych podmiotów
o udostępnienie dokumentów zawierających informacje, w tym dane osobowe
(ust. 1). Organ KAS nie może żądać dokumentów i informacji, do których ma dostęp (ust. 2). Informacje i dokumenty, o których mowa w ust. 1, są udostępniane nieodpłatnie na podstawie postanowienia organu KAS, w terminie i formie określonych przez ten organ. Termin ten powinien uwzględniać zakres żądanych informacji oraz stopień ich skomplikowania. W uzasadnieniu postanowienia należy wskazać okoliczności, z których wynika konieczność pozyskania żądanych informacji (ust. 3). Naczelnicy urzędów celno-skarbowych mogą wykonywać czynności,
o których mowa w ust. 1, także poza terytorialnym zasięgiem ich działania (ust. 4). Obowiązek udostępnienia dokumentów i informacji, o którym mowa w ust. 1, dotyczy również dokumentów elektronicznych, o których mowa w art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (ust. 5). Na postanowienie, o którym mowa w ust. 3, przysługuje zażalenie. W zakresie nieuregulowanym stosuje się odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej (ust. 6). Organ KAS może, w drodze decyzji, nałożyć karę pieniężną
w wysokości do 10 000 zł na podmiot, który, pomimo prawidłowego wezwania,
w wyznaczonym terminie nie udostępnił dokumentów lub nie udzielił informacji,
o których mowa w ust. 1 i 5, lub udzielił ich w niepełnym zakresie. W zakresie nieuregulowanym stosuje się odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej (ust. 7).
Przepis art. 45 ust. 1 uKAS we wskazanym wyżej brzmieniu ukształtowany został w 2019 r. Przed 1 stycznia 2019 r. przepis ten wskazywał, że organy KAS,
w celu realizacji ustawowych zadań w zakresie, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 1, 2, 6 i 8, mogą zbierać i wykorzystywać informacje, w tym dane osobowe, od osób prawnych, jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej oraz osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą, o zdarzeniach mających bezpośredni wpływ na powstanie lub wysokość zobowiązania podatkowego lub należności celnych, oraz przetwarzać je w rozumieniu ustawy z 29.08.1997 r.
o ochronie danych osobowych (Dz.U. z 2016 r. poz. 922), a także występować do tych podmiotów o udostępnienie dokumentów zawierających informacje, w tym dane osobowe, także bez wiedzy i zgody osoby, której dane te dotyczą. Na skutek nowelizacji dokonanej ustawą z 9 listopada 2018 r. o zmianie ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r. poz. 2354) treść art. 45 ust. 1 uKAS uległa zmianie.
Omówioną zmianę należy traktować, jako doprecyzowującą kompetencje organów KAS w zakresie możliwości żądania udostępnienia (udzielenia) informacji
i granic obowiązku udostępnienia dokumentów zawierających informacje (zob. wyrok WSA w Krakowie z dnia 5 lutego 2021 r. sygn. I SA/Kr 1127/20, jak również przywoływany przez stronę wyrok NSA z dnia 23 czerwca 2022 r. sygn. III FSK 324/22).
Nie można przy tym zawężać rozumienia art. 45 ust. 1 i twierdzić tak jak strona, że po zmianie z 2019 r. organ nie może poszukiwać informacji, a jedynie dokumentów zawierających informacje.
Zdaniem sądu, o możliwości żądania przez organ informacji świadczy wykładnia systemowa wewnętrzna. W przepisie art. 45 ust. 1 uKAS ustawodawca posłużył się pojęciem "informacji", które organ może przetwarzać, a w dalszej części mowa jest o "dokumentach" zawierających informacje (w tym dane osobowe), o które organ może występować. Dalej, w ust. 3 prawodawca wskazał, że informacje
i dokumenty, o których mowa w ust. 1, są udostępniane nieodpłatnie na podstawie postanowienia organu KAS. Z kolei zgodnie z treścią art. 45 ust. 7 uKAS, karę pieniężną można nałożyć za nieudostępnienie dokumentów lub nieudzielenie informacji. Skoro zatem organ nie mógłby żądać informacji tylko dokumentów to przepis art. 45 ust. 7 nie mógłby swoim zakresem obejmować nieudzielenia informacji (zob. wyrok NSA z dnia 16 maja 2024 r. sygn. II FSK 1033/21, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 11 marca 2026 r. sygn. I SA/Po 270/26).
Sąd stwierdza zatem, że organ był uprawniony zarówno do występowania
o udostępnienie informacji, jak i o dokumenty zawierające określone informacje.
Nie ulega również wątpliwości, że kompetencja przewidziana w art. 45 ust. 1 uKAS powinna być rozumiana wąsko. Regulacja ta jest wyjątkiem, szczególną formą, gdyż organ może domagać się informacji jeszcze przed wszczęciem jakiegokolwiek postępowania. Korzystanie z tej formy jest obwarowane ograniczeniami,
a podstawowe ograniczenie wynika z samego faktu, że organ realizuje zadania poza jakimkolwiek postępowaniem (administracyjnym, kontrolnym celno-skarbowym czy podatkowym). Na podstawie powyższego przepisu organ nie ma zatem uprawnień do podejmowania czynności, które są właściwe i zastrzeżone dla prowadzenia sformalizowanego postępowania. Skoro jest to szczególny tryb, to także szczególne warunki ciążą na organie. Nie można zatem tego przepisu rozumieć jako przepisu przyznającego organowi te same uprawnienia, jakie ma organ w postępowaniu jurysdykcyjnym, gdyż prowadziłoby to do nieuzasadnionego obejścia tych przepisów
i wszystkich formalnoprawnych rygorów w nich przewidzianych. Poza sporem jest zatem, że przepis art. 45 ust. 1 uKAS nie uprawnia organu do gromadzenia na jego podstawie dowodów (por. wyroki NSA z dnia 2 lipca 2020 r. sygn. II GSK 438/20,
z dnia 5 listopada 2020 r. sygn. I FSK 1036/20, z dnia 18 kwietnia 2023 r. sygn.
II GSK 163/20).
Z kontekstu sprawy, treści żądania Dyrektora i powodów w nim wyartykułowanych wynika tymczasem, że nie zastępuje ono czynności, które mogą
i powinny być przeprowadzone w ramach postępowania podatkowego, czy kontroli celno-skarbowej, w których stroną byłby adresat żądania, czy też jakikolwiek inny podmiotu (tu: konkretny beneficjent programu "Mój Prąd" czy "Moje Ciepło").
Pamiętać również trzeba, że interpretując przepis art. 45 ust. 1 uKAS, należy uwzględnić, że został on wprowadzony w celu umożliwienia organom uzyskania informacji o zdarzeniach mających bezpośredni wpływ na powstanie lub wysokość m.in. zobowiązań podatkowych w sposób "odformalizowany" (organ nie sporządza żadnej dokumentacji, np. protokołu) i szybszy (to organ wyznacza termin, w którym mają zostać udostępnione informacje). Jednocześnie z założenia żądanie informacji na podstawie powyższego przepisu ma być mniej uciążliwe dla strony niż np. kontrola celno-skarbowa lub kontrola podatkowa. Strona jednak nie przedstawiła argumentów świadczących o uciążliwości procesu przekazania informacji, związanej np. z koniecznością ich dodatkowego czasochłonnego przetwarzania.
Poza tym, uwzględniając treść żądania dotyczącą w zasadzie danych osobowych beneficjentów pomocy w ramach programów termomodernizacyjnych, zasadne jest przyjęcie, że użyte przez ustawodawcę pojęcie "przetwarzanie informacji" należy rozumieć tak jak ustawa z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz.U. z 2019 r. poz. 1781) w zakresie "przetwarzania danych osobowych". Stanowisko takie wyraził m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 maja 2024 r. sygn. II FSK 1033/21 i orzekający w niniejszej sprawie sąd
w pełni je podziela. Na gruncie ustawy o ochronie danych osobowych, zgodnie z art. 4 pkt 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych), przetwarzanie danych osobowych oznacza każdą operację lub zestaw operacji wykonywanych na danych osobowych lub zestawach danych osobowych w sposób zautomatyzowany lub niezautomatyzowany, taką jak zbieranie, utrwalanie, organizowanie, porządkowanie, przechowywanie, adaptowanie lub modyfikowanie, pobieranie, przeglądanie, wykorzystywanie, ujawnianie poprzez przesłanie, rozpowszechnianie lub innego rodzaju udostępnianie, dopasowywanie lub łączenie, ograniczanie, usuwanie lub niszczenie. Przetwarzanie informacji, o którym mowa w art. 45 ust. 1 uKAS to zatem jakakolwiek operacja wykonywana na danych, w tym ich zbieranie (pozyskiwanie) - w granicach wskazanych w tym przepisie.
Uprawnione jest zatem stanowisko Dyrektora, że prawidłowa wykładnia art. 45 ust. 1 powinna uwzględniać, że przetwarzanie informacji uprawnia nie tylko do przekształcania i opracowywania określonych informacji, ale także do ich zbierania, pozyskiwania, występowania o te informacje (ich poszukiwania), zobowiązując adresatów do ich udzielenia.
Nie można podzielić zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 45 ust. 1, 3 i 5 uKAS, poprzez jego wadliwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że przepis ten stanowi podstawę do żądania przez Dyrektora udostępnienia danych w zakresie osób fizycznych, którzy uzyskali dofinansowanie na realizację przedsięwzięcia termomodernizacyjnego ze środków NFOŚiGW, a nie dokonali odliczeń od dochodów wydatków na realizację przedsięwzięcia termomodernizacyjnego (nie skorzystali z ulgi termomodernizacyjnej, o której mowa w art. 26h ust. 1 ustawy
o podatku dochodowym od osób fizycznych). Strona eksponuje w tym zakresie, że dane w zakresie tych podatników nie są niezbędne do przeprowadzenia analizy problematyki związanej w prawidłowościami dokonanych odliczeń od dochodów wydatków na realizację przedsięwzięcia termomodernizacyjnego.
Na uwagę zasługuje, że Dyrektor zażądał przekazania danych wszystkich beneficjentów pomocy finansowej przyznanej i/lub wypłaconej w latach 2022 - 2024, gdyż dopiero po porównaniu tych informacji z bazą danych posiadaną przez organy podatkowe możliwe byłoby wyłonienie, do celów dalszej analizy, grupy podatników, którzy dokonali odliczeń od dochodu poniesionych wydatków pochodzących ze środków Funduszu. Uzasadnieniem wystąpienia z omawianym żądaniem było właśnie wykorzystane w działaniach analitycznych w zakresie weryfikacji prawidłowości dokonanych odliczeń od dochodu wydatków na realizację przedsięwzięcia termomodernizacyjnego na podstawie art. 26h ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W wydanym postanowieniu Dyrektor wyjaśnił stronie, że stosownie do art. 26h ust. 5 pkt 1 ww. ustawy podatkowej, odliczeniu nie podlegają wydatki w części, w jakiej zostały sfinansowane (dofinansowane) ze środków Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska Gospodarki Wodnej lub wojewódzkich funduszy ochrony środowiska i gospodarki wodnej lub zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie.
Zdaniem sądu bez znaczenia pozostaje, czy wszystkie osoby, których dane zostaną przekazane dokonały, czy też nie dokonały odliczeń od dochodów wydatków na realizację przedsięwzięcia termomodernizacyjnego. Powyższe dane mają być dopiero poddane analizie przez organ, zatem nie jest rolą NFOŚiGW dokonywanie oceny, czy dane w zakresie tych beneficjentów/podatników, którzy nie skorzystali
z ulgi termomodernizacyjnej, są niezbędne do przeprowadzenia analizy problematyki związanej w prawidłowościami dokonanych odliczeń od dochodów wydatków na realizację przedsięwzięcia termomodernizacyjnego.
Należy zgodzić się z Dyrektorem, który w odpowiedzi na skargę wskazał, że gdyby poprosił Fundusz o informacje w zakresie wskazanym przez Fundusz, to nie mógłby on odpowiedzieć, ponieważ nie ma danych na temat beneficjentów pomocy, którzy jednocześnie nie dokonali odliczeń od dochodów wydatków na realizację przedsięwzięcia termomodernizacyjnego. Informacje dotyczące odliczeń od dochodów wydatków poniesionych na realizację przedsięwzięcia termomodernizacyjnego są bowiem zawarte jedynie w deklaracjach podatkowych
i są w posiadaniu wyłącznie organów podatkowych oraz stanowią tajemnicę skarbową.
Zdaniem sądu z motywów rozstrzygnięcia jednoznacznie wynika, że żądane od NFOŚiGW dane są potrzebne w procesie weryfikacji prawidłowości dokonanych odliczeń od dochodu wydatków na realizację przedsięwzięcia termomodernizacyjnego, na podstawie art. 26h ustawy podatkowej. W tym celu niezbędne jest pozyskanie od strony wnioskowanych danych, które jak wskazał organ wykorzystane zostaną, zgodnie z art. 45 ust. 1 uKAS, w działaniach analitycznych, stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 1 i 10 oraz art. 25 ust. 1 pkt 10 uKAS. Nie ma podstaw, aby podważać taki stan rzeczy. Spełnione zostały także pozostałe warunki umożliwiające Dyrektorowi wystąpienie z żądaniem. Nie jest bowiem sporne, że strona jest podmiotem wymienionym w art. 45 ust. 1 i dysponuje spornymi danymi, do których organ KAS nie ma dostępu.
Zarzuty sformułowane w pkt 1 lit. a i b petitum skargi nie zasługują zatem
na uwzględnienie.
Strona zarzuca ponadto naruszenie art. 15 Ordynacji podatkowej w zw.
z art. 45 ust. 1 uKAS, polegające na tym, że Dyrektor nie wskazał w postanowieniu, do jakiego kręgu podatników kieruje swoje żądanie, w szczególności nie określił, że żądanie dotyczy podatników mających miejsce zamieszkania lub siedzibę na obszarze właściwości miejscowej tego organu, co czyni postanowienie nieprecyzyjnym, niekompletnym i naruszającym granice kompetencyjne organu.
Argumenty te nie zasługują jednak na uwzględnienie.
Po pierwsze, wbrew sugestiom strony okoliczność, że postanowienie nie zawiera zawężenia kręgu podmiotów do podatników pozostających w obszarze właściwości miejscowej organu, nie oznacza, że żądanie obejmuje w istocie podatników "z obszaru całej Rzeczypospolitej Polskiej".
Po drugie, w postanowieniu wskazano, że Dyrektor działa w celu realizacji ustawowych zadań. Zadania te są zaś zdefiniowane, m. in. przez zasadę przestrzegania z urzędu właściwości miejscowej i rzeczowej przez organy podatkowe (art. 15 Ordynacji podatkowej). W myśl art. 15 § 2 Ordynacji podatkowej, właściwość miejscowa jest ustalana z uwzględnieniem również zakresu zadań i terytorialnego zasięgu działania organów podatkowych, określonych na podstawie odrębnych przepisów. Stosownie zaś do art. 17 § 1 Ordynacji podatkowej, jeżeli ustawy podatkowe nie stanowią inaczej, właściwość miejscową organów podatkowych ustala się według miejsca zamieszkania albo adresu siedziby podatnika, płatnika, inkasenta lub podmiotu wymienionego w art. 133 § 2.
Terytorialnym zasięgiem działania Dyrektora Izby Administracji Skarbowej
w Białymstoku jest województwo podlaskie (załącznik nr 1 do rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów dnia 24 lutego 2017 r. w sprawie terytorialnego zasięgu działania oraz siedzib dyrektorów izb administracji skarbowej, naczelników urzędów skarbowych i naczelników urzędów celno-skarbowych oraz siedziby dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (Dz.U. z 2022 r. poz. 361). Jak już wspomniano Dyrektor zobowiązany jest do przestrzegania z urzędu swej właściwości miejscowej. Nie ma zatem podstaw do uznania, że zakres żądanych informacji wykracza poza kompetencje Dyrektora.
Gdyby zamiarem organu było uzyskanie danych beneficjentów z całego kraju
w drodze odstąpienia od reguły terytorialności, zostałoby to jasno wyrażone
w sentencji postanowienia z podaniem stosownej podstawy prawnej. Poza tym słusznie zwraca uwagę Dyrektor, że jeżeli strona miała wątpliwości co do zakresu wniosku w odniesieniu do właściwości miejscowej, nie było przeszkód aby zwrócić się do organu o wyjaśnienia w tym zakresie.
Zarzut naruszenia art. 15 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 45 ust. 1 wKAS nie mógł zatem doprowadzić do spodziewanego przez stronę skutku w postaci uchylenia skarżonego postanowienia.
Wobec powyższego sąd doszedł do przekonania, że zaskarżone postanowienie zostało wydane w ramach ustawowych kompetencji organu i nie doszło do zarzucanych w skardze naruszeń przepisów prawa.
W związku z powyższym skargę oddalono na podstawie art. 151 ustawy
z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143). Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, do czego uprawniał art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ww. ustawy procesowej.
Marcin Kojło Małgorzata Anna Dziemianowicz Justyna Siemieniako