4) art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. poprzez jego zastosowanie, mimo niewykazania w sposób wymagany prawem, że na spornych urządzeniach urządzano gry na automatach w rozumieniu ustawy;
5) art. 122 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2025 poz. 111 ze. zm., dalej: "o.p.") poprzez zaniechanie przez organ podatkowy podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym ustalenie, czy urządzenia do gier są urządzeniami do gier hazardowych, tj. czy mechanizm wbudowany w te urządzenia pozwalał na odbywanie gier hazardowych w rozumieniu przepisów art. 1 ust. 2, art. 2 ust. 3-5 oraz art. 5 ust. 1 u.g.h., a nadto zarzuciła zaniechanie przez organ ustalenia, jakiego rodzaju algorytm/mechanizm jest stosowany w zatrzymanych urządzeniach;
6) art. 187 § 1 o.p. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie całego dostępnego w sprawie materiału dowodowego, w tym niedokonanie właściwych czynności zmierzających do ustalenia, czy urządzenia znajdujące się w lokalu spełniają wszystkie definiowane w ustawie parametry techniczne urządzeń do gier hazardowych, a w konsekwencji przyjęcie a priori, że urządzenia te służyły do urządzania gier hazardowych, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy i właściwie oceniony - wskazuje na to, że zatrzymane urządzenia zawierają specjalne oprogramowanie nie zawierające elementu losowości, czyli m.in. generatora liczb pseudolosowych, rozgrywka oparta jest na z góry znanych graczowi stałych kombinacjach wynikających ze skończonego ciągu deterministycznego; użytkownik każdorazowo odtwarza już zakończoną rozgrywkę, a nadto - wykorzystując dostępny wzór jest w stanie obliczyć dowolny etap konkursu (każdy ruch, w tym pierwszy, a także moment kumulacji progresywnego Jackpota); gracz korzystający z automatów ma pełną kontrolę nad przebiegiem rozgrywki; notowania poszczególnych plansz, dla każdej dostępnej na maszynach gry, są przedstawione zarówno w przejrzystej tabeli, jak również w formie wygodnych zrzutów ekranu, przez co uczestnik konkursu nie tylko może sprawdzić wartość i wygląd kolejnych kombinacji, lecz także ocenić opłacalność kontynuowania gry;
7) art. 187 § 1 o.p. w zw. z art. 191 o.p., poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w konsekwencji nierozpatrzenie całego materiału dowodowego w sprawie, polegające na wadliwym przeprowadzeniu przez funkcjonariusza służby celno-skarbowej tzw. eksperymentu z gier kontrolnych dotyczących zatrzymanych automatów, wysnuciu przez organ wniosków o hazardowym charakterze gier wyłącznie w oparciu o analizę treści protokołu eksperymentu procesowego z dnia przeprowadzenia kontroli, przy czym wadliwość ta polegała na: zaniechaniu wywołania opinii biegłego, funkcjonariusz opierał się na własnych domysłach niepodpartych żadnymi badaniami, wskazując na rzekome występowanie losowego charakteru gier, braku wykonania jakiegokolwiek eksperymentu procesowego na dwóch pozostałych urządzeniach, wykonaniu na jednym urządzeniu eksperymentu nie od początku gry a od stanu gry pozostawionego przez gracza, a zatem nie można było go uznać za wykonany - w konsekwencji przyjęciem przez organ podatkowy dowolnych ustaleń w zakresie działania automatów do gier oraz niedokonaniem przez organ obowiązku zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący;
nadto z ostrożności procesowej;
8) art. 7 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., 80 k.p.a., 84 § 1 k.p.a. oraz art. 136 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy oraz brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, co doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego i dowolnego przyjęcia, że gry rozgrywane na zajętych urządzeniach spełniały przesłanki z przepisu art. 2 ust. 3-5 u.g.h., podczas gdy tego typu ocena wydana bez przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego w sprawie, który stwierdziłby, czy gry rozgrywane na ww. urządzeniach miały faktycznie charakter losowy, jest nieuprawniona.
Mając powyższe zarzuty na względzie skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającą jej wydanie decyzji organu I instancji.
W odpowiedzi na skargę DIAS podtrzymał dotychczasowe stanowisko
w sprawie i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W niniejszej sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych. Zgodnie z art. 3 u.g.h. urządzanie gier losowych, zakładów wzajemnych, gier w karty i gier na automatach oraz prowadzenie działalności w tym zakresie jest dozwolone na podstawie właściwej koncesji, zezwolenia lub dokonanego zgłoszenia. Zgodnie z art. 23 ust. 1 ww. ustawy automaty do gier, urządzenia losujące i urządzenia do gier powinny zapewniać ochronę praw uczestników gry i realizację przepisów ustawy. Stosownie do treści art. 6 ust. 1 u.g.h. działalność w zakresie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości i gier na automatach może być prowadzona po uzyskaniu koncesji na kasyno gry, z zastrzeżeniem art. 5 ust. 1 i 1b oraz art. 6a ust. 2. Zgodnie zaś z art. 4 ust. 1 u.g.h., ilekroć w ustawie jest mowa o ośrodkach gier, rozumie się przez to:
a) kasyno gry - jako wydzielone miejsce, w którym prowadzi się gry cylindryczne, gry w karty, gry w kości lub gry na automatach, na podstawie zatwierdzonego regulaminu, przy czym minimalna łączna liczba urządzanych gier cylindrycznych i gier w karty wynosi 4, a liczba zainstalowanych automatów wynosi od 5 do 70 sztuk;
c) salon gier na automatach - jako wydzielone miejsce, w którym prowadzi się gry na automatach na podstawie zatwierdzonego regulaminu, przy czym liczba zainstalowanych automatów wynosi od 3 do 50 sztuk.
Przez urządzenie do gier rozumie się wszelkie urządzenia, z wykorzystaniem których możliwe jest prowadzenie gry hazardowej oraz urządzenia, których działanie wpływa na prowadzenie gier.
Zgodnie z art. 2 u.g.h. grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych oraz gry odpowiadające zasadom gier na automatach urządzane przez sieć Internet o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości (ust. 3). Wygraną rzeczową w grach na automatach jest również wygrana polegająca na możliwości przedłużenia gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze (ust. 4). Grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych oraz gry odpowiadające zasadom gier na automatach urządzane przez sieć Internet organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy (ust. 5.).
W niniejszej sprawie bezspornym jest, że sporne automaty są urządzeniami elektronicznymi. Posiadały one m.in. monitory LCD wyświetlające dostępne gry, panel sterowania, akceptor banknotów oraz były zasilane energią elektryczną. Spełniony został zatem jeden z warunków definicji gier na automatach, zarówno w rozumieniu art. 2 ust. 3, jak również art. 2 ust. 5 u.g.h. tj. gra jest rozgrywana na urządzeniu elektronicznym, w tym komputerowym.
Z akt sprawy wynika także, że przedmiotowe automaty znajdowały się w lokalu znajdującym się pod adresem ul. [...] w A., w specjalnie do tego przystosowanym pomieszczeniu wyposażonym w odpowiednie zamki utrudniające wejście osobom postronnym. Jak wynika ze znajdujące się w aktach sprawy umowy, lokal ten był wynajmowany skarżącej spółce. Automaty były włączone i gotowe do eksploatacji. Urządzenia posiadały akceptory banknotów i kieszenie na wygrane, a warunkiem przystąpienia do gry było wpłacenie pewnej kwoty pieniędzy. Powyższe świadczy o komercyjnym charakterze gier prowadzonych na tych urządzeniach. Spełniony został zatem kolejny warunek definicji gier na automatach wynikający z art. 2 ust. 5 u.g.h., tj. gra jest organizowana w celach komercyjnych.
W sprawie w sposób jednoznaczny wykazano, że to strona jest podmiotem urządzającym gry bez stosownych wymaganych przez przepisy zezwoleń. Takim będzie podmiot, który zorganizował tego typu działalność. Strona nie kwestionuje tego, że automaty należą do niej. Bezsporne również pozostaje to, że automaty nie były zarejestrowane zgodnie z art. 23a ust. 1 u.g.h. przez naczelnika urzędu celno – skarbowego. Bez wątpienia to skarżąca spółka pozostawała podmiotem urządzającym gry na automatach w rozumieniu u.g.h.
W ocenie Sądu w sprawie kluczową jest kwestia ustalenia i oceny stanu faktycznego przyjętego przez organ, bowiem skarżąca kwestionuje wystąpienie elementu losowego w grach urządzanych na zatrzymanych i skontrolowanych przez organ automatach, a w szczególności zarzuca niewłaściwość i niewyczerpanie środków dowodowych, które doprowadziły organ do konkluzji, że skarżąca urządza bez zezwolenia gry losowe. Ten sam aspekt pozostawał sporny w innych sprawach w zbliżonych okolicznościach faktycznych i prawnych, toczących się wobec Spółki, a będących przedmiotem analizy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 22 kwietnia 2026 r., sygn. akt V SA/Wa 3416/25). Sąd podziela zawartą w tym wyroku argumentację i posłuży się nią w pewnym stopniu w dalszej części uzasadnienia.
Przede wszystkim należy podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie. Oceniając stan faktyczny ustalony przez organ, sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organ administracji publicznej, albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez sąd.
W ocenie Sądu, bezzasadny jest zarzut błędu w ustaleniach faktycznych. Sąd w rozpoznawanej sprawie w pełni podziela przedstawioną przez organ odwoławczy argumentację i słuszność zajętego w sprawie stanowiska.
Przepisy postępowania, określając m.in. zasady gromadzenia i przeprowadzania dowodów oraz ich oceny, zapewniać mają zgodność ustaleń faktycznych z prawdą materialną (art. 122 o.p.). Organy podatkowe mają więc obowiązek zebrać pełny, wszechstronny materiał dowodowy, w sposób odpowiadający wymogom przepisów postępowania, a w szczególności art. 180 § 1, 187 § 1, art. 188 i art. 191 o.p.
Zdaniem sądu, podejmowanie przez organy podatkowe kroków zmierzających do ustalenia okoliczności związanych z prowadzeniem gry wbrew warunkom ustawy o grach hazardowych należy uznać za postępowanie wypełniające przesłanki zawarte w art. 122 o.p. Trzeba mieć bowiem na względzie, że przepis mówi o działaniach niezbędnych, a wynikający z art. 122 i art. 187 § 1 o.p. obowiązek organów gromadzenia materiału dowodowego nie jest nieograniczony i bezwzględny. Obowiązek ten obciąża organy jedynie do momentu uzyskania pewności w zakresie stanu faktycznego sprawy. W ocenie Sądu, zgromadzony materiał dowodowy pozwalał na poczynienie miarodajnych ustaleń faktycznych, stąd też zarzut co do niekompletnego materiału dowodowego (brak przeprowadzenia wnioskowanych przez stronę dowodów) nie może zostać uwzględniony.
Jednocześnie należy podkreślić, że przeprowadzony przez organy wywód w przedmiocie oceny zebranych dowodów jest logiczny i nie nosi cech dowolności. Sąd podziela w tym zakresie argumentację organów, która w świetle wszechstronnej oceny materiału dowodowego jest w pełni uzasadniona i nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów.
Zdaniem sądu, argumentacja spółki ogranicza się w głównej mierze do polemizowania z ustaleniami organów - poprzez zaprzeczenie poczynionym ustaleniom. Tymczasem skuteczność wykazania, że organ naruszył zasadę z art. 191 o.p. wymaga wykazania, że uchybił on zasadom logicznego rozumowania, wiedzy lub doświadczenia życiowego, to bowiem jedynie może być przeciwstawione uprawnieniu organu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Nie jest natomiast wystarczające przekonanie strony o innej niż przyjął organ wadze (doniosłości) poszczególnych dowodów i ich odmiennej ocenie niż ocena organu. Zarzut dowolnego działania organu można by postawić dopiero wówczas, gdyby ustalenia faktyczne zostały oparte na dowodach dowolnie wybranych, a zatem takich, których wybór nie został poparty odpowiednią argumentacją. Sytuacja taka nie występuje jednak wówczas, gdy organ, wyczerpująco uzasadniając swoje stanowisko wskazuje, którym dowodom przyznaje moc dowodową, a którym odmawia wiarygodności i z jakich przyczyn. W ocenie sądu, w rozpoznawanej sprawie organy dokonały oceny każdego z zebranych dowodów, odniosły się do każdego z nich, dokonując ich analizy we wzajemnej łączności.
Odnosząc się do zarzutów strony dotyczących nieprzeprowadzenia wnioskowanych dowodów, sąd nie stwierdził w tym zakresie naruszenia powołanych przez spółkę przepisów postępowania, w szczególności art. 187 § 1 oraz art. 191 o.p. Zauważyć należy, że oceny żądań dowodowych strony organ powinien dokonywać z uwzględnieniem znaczenia przeprowadzonych już w postępowaniu dowodów, co w niniejszej sprawie organy uczyniły. Nie istnieje bowiem nieograniczony obowiązek dowodzenia wszystkich okoliczności i to takich jak wnioskowane przez spółkę ustaleń na okoliczność, że gry na zatrzymanych automatach mają charakter logiczny, stąd nie można zgodzić się z zarzutami o braku kompletności zgromadzonego materiału. W ocenie Sądu, faktu nieprzeprowadzenia dodatkowych dowodów z dokumentów przedłożonych przez stronę nie można oceniać negatywnie w kontekście pozostałych zgromadzonych dowodów, które to dowody jednoznacznie wskazywały na hazardowy charakter spornych urządzeń. Organ swobodnie, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ocenia, czy wymaga on jeszcze uzupełnienia, czy też nie i w sprawie zasadnie stwierdził, że materiał dowodowy jest wystarczający do podjęcia decyzji, bez konieczności przedłużania postępowania. Jak już bowiem wskazano powyżej zasada wynikająca z art. 122 i art. 187 § 1 o.p. nie ma charakteru bezwzględnego, a jeżeli organ celny, na podstawie zebranych w toku postępowania dowodów, może dokonać nie budzącego wątpliwości ustalenia stanu faktycznego, wówczas dalsze prowadzenie postępowania dowodowego nie jest zasadne (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 14 lipca 2005 r. I FSK 2600/04, z 15 grudnia 2005 r. I FSK 391/05.).
Bezspornie rolą organów w niniejszej sprawie było wykazanie, że gry na zatrzymanych automatach są grami o jakich mowa w ustawie o grach hazardowych. Organ przeprowadził postępowanie gromadząc materiał dowodowy w tym zgromadzony w toku kontroli. Skarżąca miała też zapewniony czynny udział w postępowaniu i mogła wypowiadać się co do zebranych dowodów.
W ocenie Sądu, dokonana przez organy celne ocena dowodów w postaci protokołu z eksperymentu procesowego z 15 maja 2025 r. dotyczącego spornych automatów w pełni odpowiada wymogom zawartym w przepisie art. 191 o.p. Należy jednocześnie zauważyć, że w postępowaniu prowadzonym przez organy obowiązuje zasada otwartego katalogu środków dowodowych, dopuszczająca jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy a nie jest sprzeczne z prawem - art. 180 § 1 o.p.
Organ szczegółowo odtworzył i opisał procedurę gry na spornych automatach. Z opisu tego wynika, że rozpoczęcie gry wymaga zasilenia urządzeń środkami pieniężnym za pośrednictwem akceptora banknotów (można również wykorzystać punkty pozostałe z poprzedniej rozgrywki). Środki pieniężne przeliczane są na punkty, które wyświetlają się w polu "WPŁATA". Następnie należy dokonać wyboru jednej z dostępnych gier, ustalić stawkę i uruchomić grę. Na monitorze pojawiają się bębny z różnymi symbolami poniżej stan licznika "WPŁATA" oraz komunikat "Aby rozpocząć grę dokonuj wyboru przez siebie układu". Po wciśnięciu przycisku funkcyjnego "POBIERZ UKŁAD/ START STOP" rozpoczyna się gra. Bębny z symbolami wprawiają się w ruch obrotowy i po chwili samoczynnie zatrzymują, a ich wzajemne ustawienie w momencie zatrzymania jest losowe, bez ingerencji grającego. Pozwoliło to przyjąć, że wynik gry jest niezależny od woli, umiejętności czy zręczności gracza oraz zawiera element losowości. Ustalono, że urządzenie samoczynnie przelewa i dodaje wygrane z pola "WYGRANE" w pole "WPŁATA". Celem gier jest uzyskanie odpowiedniej konfiguracji symboli na elektronicznych bębnach i zdobycie punktów, zgodnie z ustawionymi stawkami za grę. Gracz nie ma wpływu na zatrzymanie bębnów ani na układ symboli, jakie pojawią się na bębnach w momencie ich zatrzymania co oznacza, że nie jest w stanie przewidzieć ani wpłynąć na wynik gry. W czasie eksperymentu uzyskiwano zarówno wygrane pieniężne, jak i wygrane rzeczowe w postaci punktów dających możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej w formie punktów uzyskanych w poprzedniej grze". Z opisu eksperymentu procesowego przeprowadzonego przez funkcjonariusza celno-skarbowego wynika, że gry na przedmiotowych automatach mają charakter losowy, ponieważ sama gra polega na określeniu stawki za grę i naciśnięciu przycisku uruchamiającego obracanie się elektronicznych bębnów z symbolami. Grający ma jedynie możliwość podjęcia decyzji czy rozgrywać gry, których wyniki narzucone są przez program urządzeń, czy zrezygnować z ich rozgrywania. Grający nie ma żadnego wpływu na uzyskiwane układy symboli na zatrzymywanych bębnach i uzyskiwane wyniki gry (obracające się bębny z symbolami zatrzymują się samoistnie w momencie przewidzianym przez program gry). Tym samym, z punktu widzenia grającego, przebieg gier ma charakter losowy. Wyniki przeprowadzonego eksperymentu procesowego na spornych automatach dają więc podstawę do stwierdzenia, że zatrzymanie elektronicznych bębnów z symbolami w konkretnym układzie decydującym o wygranej lub przegranej odbywało się bez udziału grającego, a zatem gry na spornych urządzeniach miały charakter losowy. Przeprowadzający eksperyment nie miał żadnego wpływu na końcowe ustawienie symboli na elektronicznych bębnach, czyli na wynik gry. Wynik gry był nieprzewidywalny, ponieważ nie był uzależniony od gracza. O uznaniu losowości gry decydują: brak możliwości przewidzenia rezultatu lub wyniku, gra związana jest z przypadkowością, a bez znaczenia dla niej pozostają cechy grającego, jak inteligencja, zręczność, umiejętność logicznego myślenia.
Z wniosków końcowych zawartych w protokole z przeprowadzenia eksperymentu procesowego wynika, że gry na urządzeniu SYMULATOR β są to automaty w rozumieniu przepisów ustawy o grach hazardowych. Automat oferuje i służy do rozgrywania gier na automacie. Sąd to stanowisko akceptuje. Za istotne w tym zakresie uznać należy przede wszystkim ustalenia o tym, że urządzenia są elektroniczne a gry na nich zawierają element losowości. Uzyskiwane są przy tym wygrane pieniężne i rzeczowe. Organ zasadnie przyjął, że decydującym elementem działania kontrolowanych urządzeń jest program sterujący grami w sposób nie dający graczowi każdorazowo wpływu na wynik gry, co świadczy o losowości gier na tym automacie.
W świetle powyższego sąd za trafną uznał ocenę organu, że sporne automaty odpowiadały swymi cechami regulacji art. 2 ust. 3 u.g.h. Stanowisko to znajduje oparcie w poczynionych w sprawie ustaleniach, bazujących na zgromadzonych dowodach.
Nie bez znaczenia w sprawie jest, że w trakcie kontroli w pewnym momencie wszystkie automaty samoczynnie się wyłączyły. W lokalu nie było zaniku prądu. Po chwili automaty ponownie się samoczynnie włączyły. Na monitorach urządzeń najpierw wyświetlało się oprogramowanie "Windows, a następnie: na górnych monitorach informacje dotyczące JACKPOT", a na. dolnych cztery charakterystyczne ikony rodzajów gier na automatach: "ADMIRAL", "BLACK HORSE", "APOLLO GAMES", "HOTSPOT PREMIUM" oraz inf. "Gry Niehazardowe SYMULATOR B". Zachodziło zatem zrozumiałe podejrzenie celowego działania osób trzecich w sposób zdalny na sposób działania automatów oraz możliwość zdalnej ingerencji w ich oprogramowanie celem zakamuflowania faktycznego hazardowego, losowego charakteru gier na urządzeniach. Ze względu na powyższe, organ, zdaniem Sądu, zasadnie odstąpił od przeprowadzania eksperymentu na pozostałych automatach. Nie różniły się one ponadto od tego, na którym eksperyment przeprowadzono.
W ocenie Sądu brak było konieczności przeprowadzania w trakcie postępowania administracyjnego dowodu z opinii biegłego. Wystarczające dla ustalenia stanu faktycznego sprawy okoliczności wynikały z przeprowadzonego eksperymentu procesowego polegającego na odtworzeniu gier na spornych automatach przez funkcjonariusza celno-skarbowego i udokumentowany protokołem eksperymentu procesowego na automatach do gier. Okoliczności te nie wymagały zdaniem Sądu wiadomości specjalnych.
W działaniu organów Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, tak gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i jego oceny. Organy celne orzekające wyjaśniły motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wystarczająca do podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia. Tym samym nieusprawiedliwione są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania w zakresie kompletności materiału dowodowego, prawidłowości trybu jego gromadzenia oraz jego oceny i ujęcia jej w uzasadnieniu, którą sąd uznał za odpowiadającą prawu i dopuszczalną, a której to oceny skarżąca nie zdołała skutecznie podważyć. Organy rzetelnie zebrały wystarczający (pełny) materiał dowodowy, dokonały jego wnikliwej oceny (rozpatrzenia) akcentując jego wzajemną koherentność i wykazały przesłanki zastosowania przepisów u.g.h., zawierając stosowne rozważania wyjaśniające wszelkie istotne kwestie w uzasadnieniach decyzji. W szczególności organy wskazały w uzasadnieniu decyzji przesłanki ustalenia elementu losowości w grach prowadzonych na spornych urządzeniach, okoliczności urządzania gier bez koncesji, bez zezwolenia, a także tego, że skarżąca była urządzającym gry na automatach.
Odnosząc się do kwestionowanych w skardze uprawnień organów do rozstrzygania o charakterze gier na automatach i postulowanej przez skarżącą konieczności zwrócenia się do Ministra Finansów o wydanie rozstrzygania w drodze decyzji, czy dana gra lub dany zakład są grą losową, zakładem wzajemnym albo grą na automacie w rozumieniu u.g.h. wskazać należy, iż jest to zarzut niezasadny. Co do zasady to urządzający gry powinien złożyć wniosek o wydanie ww. decyzji w trybie art. 2 ust. 6 u.g.h., dołączając do niego badanie techniczne danego automatu, przeprowadzone przez jednostkę badającą upoważnioną do badań technicznych automatów i urządzeń do gier. Jeżeli urządzający, tak jak w niniejszej sprawie, nie skorzysta z tego uprawnienia wówczas organy na podstawie art. 89 i art. 90 u.g.h. uzyskują autonomiczne uprawnienie do poczynienia własnych ustaleń w zakresie wystąpienia w danej sprawie przesłanek wymierzenia kary za urządzanie gry na automatach poza kasynem gry (art. 8 i art. 91 u.g.h.). Jak trafnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 5 listopada 2015 r. II GSK 2032/15, w sytuacji, gdy bez zwracania się o rozstrzygnięcie do Ministra Finansów i bez zwracania się o opinię do uprawnionej jednostki badającej, strona podejmuje działalność w postaci gier na automatach, należy uznać, że świadomie pomija wskazany wyżej etap wstępnych ustaleń charakteru gry.
Podkreślić należy, że ustawa o grach hazardowych zawiera definicję gry, a normy prawne tej ustawy wskazują, jakie cechy danej gry na automatach pozwalają ją zakwalifikować jako grę na automatach w rozumieniu tej ustawy. W oparciu o dokonane ustalenia faktyczne organ jest upoważniony do samodzielnego ustalenia, czy dana gra wyczerpuje definicję ustawową (art. 2 ust. 3-5 u.g.h.).
W konsekwencji wskazać też należy, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2018 r. poz. 508), do zadań Krajowej Administracji Skarbowej należy rozpoznawanie, wykrywanie i zwalczanie przestępstw skarbowych, zapobieganie tym przestępstwom i wykroczeniem oraz ściganie ich sprawców. Zgodnie zaś z art. 54 ust. 1 pkt 3a tej ustawy kontroli celno-skarbowej podlega przestrzeganie przepisów w zakresie posiadania automatów do gier hazardowych.
W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z art. 3 u.g.h. urządzanie gier losowych, zakładów wzajemnych, gier w karty i gier na automatach oraz prowadzenie działalności w tym zakresie jest dozwolone na podstawie właściwej koncesji, zezwolenia lub dokonanego zgłoszenia. W myśl art. 14 ust. 1 u.g.h. urządzanie gier cylindrycznych, gier w karty, w tym turniejów gry w pokera, gier w kości oraz gier na automatach jest dozwolone wyłącznie w kasynach gier na zasadach i warunkach określonych w zatwierdzonym regulaminie i udzielonej koncesji lub udzielonym zezwoleniu, a także wynikających z przepisów ustawy, z wyjątkiem ust. 4 i 5. Koncesji na prowadzenie kasyna gry udziela minister właściwy do spraw finansów publicznych. W myśl art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. karze pieniężnej podlega urządzający gry hazardowe bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia. Stosownie do treści art. 89 ust. 4 pkt 1 lit. a wysokość kary pieniężnej wymierzanej w przypadku gier na automatach wynosi 100.000 zł od każdego automatu.
Podstawą wymierzenia kary pieniężnej, o której mowa jest w art. 89 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 pkt 1 a u.g.h. jest zaistnienie w sposób łączny następujących przesłanek:
- ustalenie konkretnego podmiotu urządzającego gry na automatach;
- ustalenie w sposób jednoznaczny charakteru urządzanych gier, tj. muszą to być gry na automatach w rozumieniu u.g.h.;
- ustalenie, że gry na automatach urządzane były bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia.
Analiza akt sprawy pozwala na stwierdzenie, że organy dysponując dowodami w postaci protokołu z eksperymentu procesowego dotyczące spornych automatów w sposób wystarczający ustaliły, że gry prowadzone na spornych automatach zawierają element losowości, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy dawał podstawy do stwierdzenia, że skarżąca była urządzającym gry na automatach.
Podkreślić należy, że strona skarżąca nie stawiała żadnych zarzutów odnoszących się do wysokości nałożonej kary czy potrzeby miarkowania w trybie art. 189f u.g.h.
W świetle powyższego zarzuty w zakresie dotyczącym naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego oraz prawa procesowego uznać należy za nieuzasadnione, a jednocześnie sąd nie stwierdził żadnego innego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności.
Mając powyższe na uwadze, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Paweł Janusz Lewkowicz Justyna Siemieniako Marcin Kojło