Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie przepisów prawa:
- art. 210 § 1 i § 4 w zw. z art. 120, 121, 122 i 124 ustawy O.p.,
- art. 14 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzona w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r.,
- art. 1 protokołu nr 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzona w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że Skarżący nie neguje przywołanych przez Dyrektora przepisów Ordynacji podatkowej. Skarżący jednak zauważył, że podatnik w stosunku do którego zastosowano przymusowe zabezpieczenie tj. wydano decyzję zabezpieczającą, posiada uprawnienie w postaci zaproponowania tzw. zabezpieczenia dobrowolnego (np. zdeponowania środków pieniężnych na rachunku bankowym organu podatkowego) i uzyskuje uprawnienie w postaci "przerwy naliczania odsetek za zwłokę" na podstawie art. 54 O.p. Natomiast sytuacja obywatela, wobec którego nie wydano decyzji zabezpieczającej, nie ma w zasadzie żadnych praw aby skorzystać z uprawnienia z art. 54 O.p.
Dyrektor w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, zważył co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie przypomnieć trzeba, że zgodnie z art. 33 d § 1 O.p. zabezpieczenie wykonania decyzji nakładającej obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji lub wykonanie decyzji o zabezpieczeniu, o którym mowa w art. 33 O.p., następuje w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji albo w formie określonej w § 2.
W myśl art. 33 d § 2 O.p. zabezpieczenie wykonania decyzji następuje przez przyjęcie przez organ podatkowy, na wniosek strony, zabezpieczenia wykonania zobowiązania wynikającego z tej decyzji wraz z odsetkami za zwłokę, w formie:
1) gwarancji bankowej lub ubezpieczeniowej;
2) poręczenia banku;
3) weksla z poręczeniem wekslowym banku;
4) czeku potwierdzonego przez krajowy bank wystawcy czeku;
5) zastawu rejestrowego na prawach z papierów wartościowych emitowanych przez Skarb Państwa lub Narodowy Bank Polski - według ich wartości nominalnej;
6) uznania kwoty na rachunku depozytowym organu podatkowego;
7) sporządzonego na piśmie, nieodwołalnego upoważnienia organu podatkowego, potwierdzonego przez bank lub spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową, do wyłącznego dysponowania środkami pieniężnymi zgromadzonymi na rachunku lokaty terminowej.
Art. 33 d § 3 O.p. stanowi zaś, że w razie złożenia wniosku o zabezpieczenie w formie określonej w § 2 zabezpieczenie w trybie przepisowo postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w zakresie objętym tym wnioskiem, może nastąpić po wydaniu postanowienia o odmowie przyjęcia zabezpieczenia.
Z treści przytoczonych przepisów Dyrektor trafnie wywiódł, że zabezpieczenie na wniosek strony, o którym mowa w art. 33d § 2 O.p., dotyczy zabezpieczenia wykonania decyzji nakładającej obowiązek podatkowy podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji lub decyzji zabezpieczającej.
Nieistnienie w obrocie prawnym decyzji o zabezpieczeniu czyni niemożliwym wykonanie zabezpieczenia w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Dopiero doręczenie decyzji o zabezpieczeniu (art. 212 Ordynacji podatkowej) daje uprawnienie podejmowania czynności zmierzających do zabezpieczenia. (por. wyrok NSA z dnia 18 lipca 2012 r., sygn. akt II FSK 2467/10).
Sąd podkreśla, że organ odwoławczy wydając zaskarżone postanowienie analizował sytuację prawną skarżącego, mając na uwadze treść przepisów Ordynacji podatkowej. Przy czym działania podejmowane w rozpatrywanej sprawie nie prowadziły w jakikolwiek sposób do dyskryminującego traktowania podatnika w porównaniu z innymi osobami znajdującymi się w podobnej sytuacji prawnopodatkowej. Za dyskryminujące, nierówne traktowanie nie można przy tym uznać sytuacji, w której organ przeprowadza prawidłową, choć nieakceptowaną przez skarżącego wykładnię przepisu prawa. W kontekście powyższego za nieuzasadniony należy uznać zarzut art. 14 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności czy art. 1 protokołu nr 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, tym bardziej że zaskarżona decyzja ma umocowanie w obowiązujących przepisach prawa.
W ocenie Sądu, nie sposób zgodzić się z zarzutem w zakresie naruszenia art. 120, art. 121, art. 122 i 124 O.p., bowiem organy podatkowe pierwszej i drugiej instancji działały na podstawie obowiązujących przepisów prawa.
Zaskarżone rozstrzygniecie spełnia także wszystkie wymagania wskazane w treści art. 210 § 1 i § 4 O.p.
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U z 2024 r. poz. 935) orzekł o oddaleniu skargi jako niezasadnej.