Wyrok WSA z dnia 23 września 2025, sygn. I SA/Gd 150/24

W odpowiedzi na powyższe wskazano, że postanowieniem nr 2201-IEE.7192.2.30.2023.2.AK z 7 sierpnia 2023 roku na podstawie art. 138 §1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku jako organ odwoławczy wydał postanowienie, w którym uchylił zaskarżone postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdyni nr 2209-SEE.7113.7.5.2023.3 z 5 czerwca 2023 roku w całości i orzekł o określeniu wysokości kosztów egzekucyjnych. Zatem ww. rozstrzygnięciem żadne postępowanie organu pierwszej instancji nie zostało umorzone.

Natomiast postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie wydanych przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdyni może zostać umorzone jedynie z przyczyn wskazanych w art. 59 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, co w sprawie nie miało miejsca.

Odnosząc się do kwestii wystawionych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, z akt sprawy wynika, że Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdyni otrzymał jedynie adnotację wydaną na podstawie art. 62b ustawy o postępowaniu egzekucyjnym do tytułów wykonawczych w związku ze zbiegiem egzekucji administracyjnej do pana wynagrodzenia za pracę w B. sp. z o.o., przekazaną 28 lipca 2023 roku przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych na podstawie tytułów wykonawczych o nr [...] i kwestia prawidłowości wystawienia ww. tytułów wykonawczych nie może być przedmiotem mojej oceny w toku niniejszego postępowania zażaleniowego.

W postępowaniu tym organ nie orzeka o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego, ani też nie ocenia prawidłowości jego prowadzenia. Wbrew twierdzeniom strony, nie ma zatem podstaw, aby zażalenie na postanowienie w sprawie odmowy wydania postanowienia w prawie wysokości kosztów egzekucyjnych traktować jako uniwersalny środek zaskarżenia, za pomocą którego możliwe jest skuteczne kwestionowanie wszystkich aktów i działań podejmowanych przez organ egzekucyjny w toku całego postępowania.

Zauważono również, że wskazywany wyrok WSA w Gdańsku z dnia 20 kwietnia 2021 roku o sygn. akt I SA/Gd 909/20, dotyczący umorzenia postępowania egzekucyjnego, nie ma związku z rozpatrywanym zażaleniem na postanowienie w sprawie odmowy wydania postanowienia w sprawie wysokości kosztów egzekucyjnych oraz wskazano, organ nie podziela stanowiska Sądu zaprezentowanego w ww. wyroku, czego skutkiem była złożona przez organ skarga kasacyjna.

Mając na uwadze powyższe stwierdzono, że zaskarżone postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdyni z 6 października 2023 roku wydane zostało zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Postanowienie to zawiera wszystkie składniki struktury postanowienia administracyjnego, w tym zarówno uzasadnienie prawne jak i faktyczne.

Wobec powyższego postanowiono zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy.

Pismem z 18 stycznia 2024 roku (wniesionym przez platformę e-PUAP 19 stycznia 2024 roku) W.N. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z 6 grudnia 2023 roku nr 2201-IEE.7192.2.111.2023.2.AK.

W złożonej skardze skarżący zarzucił Dyrektorowi Izby:

• naruszenie przepisu art. 152 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.) w związku z wyrokiem WSA w Gdańsku z dnia 20 kwietnia 2021 r. o sygnaturze akt I SA/Gd 909/20, poprzez nieuwzględnienie jego treści i wydanie tym samym przyzwolenia na prowadzenie egzekucji administracyjnej w stosunku do wynagrodzenia za pracę przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdyni (dalej NUS), zawiadomieniem z dnia 14 czerwca 2022 r. - nr [...], wbrew zaleceniom Sądu w nim wskazanym, co pozostaje w bezpośrednim związku z treścią skarżonego postanowienia;

• naruszenie przepisu art. 152 § 1 p.p.s.a. w związku z wyrokiem WSA w Gdańsku z dnia 20 kwietnia 2021 r. o sygnaturze akt I SA/Gd 909/20, poprzez brak jakiejkolwiek reakcji na bezprawne zajęcie wynagrodzenia za pracę przez NUS, zawiadomieniem z dnia 2 lutego 2021 r. nr [...], uchylonym poprzez wydanie postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 19 maja 2022 r. - nr 2201-IEE.711.91.105.2022.BT (w tym stosowanie tego zajęcia po jego wydaniu), wbrew zaleceniom Sądu w nim wskazanym, co pozostaje w bezpośrednim związku z treścią skarżonego postanowienia;

• naruszenie przepisu art. 13 p.p.s.a. w związku z wyrokiem WSA Gdańsku z dnia 20 kwietnia 2021 r. o sygnaturze akt I SA/Gd 909/20, poprzez nieuwzględnienie jego treści i wydanie w tym samym przyzwolenia na prowadzenie egzekucji administracyjnej w stosunku do wynagrodzenia za pracę przez NUS; zawiadomieniem z dnia 14 czerwca 2022 r. nr [...], wbrew zaleceniom Sądu w nim wskazanym, co pozostaje w bezpośrednim związku z treścią skarżonego postanowienia;

• naruszenie zasady legalizmu wyrażonej art. 6 kodeksu w związku z art. 18 ustawy, oraz art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej i poprzez swoje działanie wydanie przyzwolenia na łamanie przepisów prawa przez organ egzekucyjny i wadliwe tym samym określenie statusu prawnego prowadzonych postępowań egzekucyjnych i naruszenie tym samym praw strony jako osoby zobowiązanej oraz zasad państwa praworządnego;

• naruszenie art. 7a kodeksu postępowania administracyjnego (zw. dalej kodeksem lub k.p.a.) w związku z art. 18 ustawy, poprzez całkowite jego zignorowanie i uznanie tym samym, że niezasadne jest wbrew woli ustawodawcy zastosowanie go w przedmiotowej sprawie, co stanowi podważanie przysługujących praw, jako stronie prowadzonego postępowania;

• naruszenie art. 7 i 8 k.p.a. w związku z art. 18 ustawy, poprzez uznanie, że zasadnym jest stanowisko NUS, dotyczące niewydawania postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych;

• naruszenie art. 9 k.p.a. w związku z art. 18 ustawy poprzez nieprawidłowe rozpoznanie wskazanej kwestii w art. 32aa ust. 1 u.p.e.a. wskazanym w zażaleniu z dnia 27 października 2023 r.;

• nieuznawanie poprzez wydane postanowienie prawomocnych wyroków sądów administracyjnych (I SA/Gd 676/21) a także przepisu art. 170 p.p.s.a. i niespełnianie ciążącego na organie obowiązku udzielania pełnych i wyczerpujących odpowiedzi w stosunku do postawionych pytań i norm prawnych dotyczących rozpoznawanej sprawy (art. 9 k.p.a.);

• celowe przedkładanie uprawnień organu egzekucyjnego, ponad prawo strony do ochrony, co stanowi przejaw dyskryminacji prawnej, oraz zaprzecza uprawnieniom i obowiązkom nadanym Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej przez ustawodawcę.

W związku z powyższym skarżący wniósł o:

• rozpatrzenie skarg na rozprawie i uchylenie skarżonego postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej oraz poprzedzającego go postanowienia Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdyni (dalej NUS), w całości;

• stwierdzenie że doszło do obrazy przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (art. 152 § 1 p.p.s.a. oraz art. 153 p.p.s.a.), poprzez nieuwzględnienie przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, jako organu odwoławczego przy wydawania postanowienia, skutków prawnych wynikających z treści wyroku WSA w Gdańsku z dnia 20 kwietnia 2021 r. o sygnaturze akt I SA/Gd 909/20;

• zasądzenie nakazu zwrotu bezprawnie zajętego wynagrodzenia za pracę, wraz z odsetkami ustawowymi, stosownie do treści art. 359 kodeksu cywilnego, w związku z bezprawnym prowadzaniem postępowania egzekucyjnego w stosunku do wynagrodzenia za pracę;

• zasądzenie nakazu zwrotu bezprawnie naliczonych w sprawie kosztów egzekucyjnych, wraz z odsetkami ustawowymi, stosownie do treści art. 64cd u.p.e.a. i art. 359 kodeksu cywilnego, w związku z bezprawnym prowadzeniem postępowania egzekucyjnego w stosunku do wynagrodzenia za pracę;

• w przypadku nieuwzględnienia powyższych wniosków wniesiono o wskazanie jednoznacznej podstawy prawnej, która wskazywałaby ponad wszelką wątpliwość, że przepis art. 64cd u.p.e.a. nie może być zastosowany;

• ukaranie obu organów administracji, to jest Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku oraz Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdyni karą grzywny za niewłaściwe i niezgodne z obowiązującymi przepisami prawa zajęcie egzekucyjne, jeżeli przepis ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zasądzenie takiej grzywny przewidują.

W piśmie procesowym z 23. 09.2025 r. skarżący powołując się na wskazane orzeczenia sądów wskazał , że został pozbawiony uprawnień w związku z posiedzeniem niejawnym w jego sprawie.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu z 6 grudnia 2023 roku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 61a § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, stanowiącym, że gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Z treści przywołanego przepisu wynika, że ustawodawca wprowadził w tej regulacji dwie samodzielne i niezależne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Jedną z nich jest wniesienie podania przez osobę, która nie jest stroną. Drugą przesłanką jest zaistnienie innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania. Przyczyny te nie zostały w ustawie skonkretyzowane. Należy przez nie rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, jak i brak materialnoprawnej podstawy do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym.

Jak wynika z akt sprawy, w przedmiotowej sprawie przyczyną odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku skarżącego o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych był fakt, że w toku prowadzonych postępowań nie zachodziły przesłanki określone ustawą o postępowaniu egzekucyjnym w administracji do wydania zawiadomienia lub postanowienia o wysokości kosztów egzekucyjnych.

Przypomnieć należy , że w sprawie mają zastosowanie przepisy art. 64c § 6a pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (w brzmieniu obowiązującym do dnia 19 lutego 2021 roku), w myśl których organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o wysokości kosztów egzekucyjnych na wniosek złożony w terminie 6 miesięcy od dnia:

1) wyegzekwowania wykonania obowiązku, a w przypadku wyegzekwowania obowiązku w egzekucji z nieruchomości - od dnia, w którym postanowienie o przyznaniu własności nieruchomości stało się ostateczne,

2) w których postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego stało się ostateczne.

oraz przepisy art. 64c § 9 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym (w brzmieniu obowiązującym od 20 lutego 2021 roku) zgodnie z którym, organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie wysokości kosztów egzekucyjnych na wniosek zobowiązanego złożony w terminie 30 dni od dnia:

1) wyegzekwowania w całości obowiązku, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych, a w przypadku wyegzekwowania w całości obowiązku w egzekucji z nieruchomości - od dnia, w którym postanowienie o przyznaniu własności nieruchomości stało się ostateczne,

2) zapłaty w całości należności pieniężnej, odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych,

3) w którym postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego stało się ostateczne.

Zatem w ocenie Sądu Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdyni prawidłowo odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wydania postanowienia o kosztach na podstawie tytułów wykonawczych o numerach [...] (do których mają zastosowanie przepisy art. 64c § 6a u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym do dnia 19 lutego 2021 roku), gdyż ze sprawy wynika, że postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tych tytułów wykonawczych nie zostało zakończone ani umorzone przed złożeniem wniosku przez skarżącego . Prawidłowo odmówił również wszczęcia postępowania w sprawie wydania postanowienia o kosztach na podstawie tytułów wykonawczych o numerach od [...] (do których mają zastosowanie przepisy art. 64c § 9 pkt 1 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym od 20 lutego 2021 roku), gdyż postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tych tytułów wykonawczych także nie zostało zakończone ani umorzone przed złożeniem wniosku przez skarżącego .

Odnosząc się do kolejnej kwestii Sąd przypomina, iż zgodnie z art. 64c § 7 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 19 lutego 2021 roku) organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie kosztów egzekucyjnych na wniosek wierzyciela lub zobowiązanego, złożony w terminie 14 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o wysokości kosztów egzekucyjnych, o którym mowa w § 6a. Na postanowienie to przysługuje zażalenie. Natomiast jak wynika z akt sprawy na podstawie tytułów wykonawczych o numerach [...] (do których mają zastosowanie przepisy u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym do dnia 19 lutego 2021 roku), nie zostało wydane zawiadomienie o którym mowa w art. 64c § 6a u.p.e.a.. Zatem Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdyni nie miał podstaw do wydania postanowienia o którym mowa w art. 64c § 7 u.p.e.a..

Kolejno odnosząc się do wskazanej przez skarżącego kwestii dotyczącej wydanych 6 października 2023roku zawiadomień nr [...] o podziale sumy uzyskanej w drodze egzekucji, należy podzielić ocenę, że mogą być one przedmiotem oceny w toku niniejszego postępowania zażaleniowego. Zawiadomienia te bowiem dotyczyły podziału sumy uzyskanej w drodze egzekucji 9 sierpnia 2023 roku oraz 8 września 2023 roku i nie miały charakteru postanowienia w sprawie określenia wysokości kosztów egzekucyjnych.

Co do oceny skutków postanowienia nr [...] z 7 sierpnia 2023 roku wskazać należy, że postanowieniem tym na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku jako organ odwoławczy wydał postanowienie, w którym uchylił zaskarżone postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdyni nr [...] z 5 czerwca 2023 roku w całości i orzekł o określeniu wysokości kosztów egzekucyjnych. Zatem niewątpliwie tym rozstrzygnięciem żadne postępowanie organu pierwszej instancji nie zostało umorzone.

Co do pozostałych kwestii Sąd podziela ocenę, iż nie ma podstaw, aby zażalenie na postanowienie w sprawie odmowy wydania postanowienia w sprawie wysokości kosztów egzekucyjnych traktować jako uniwersalny środek zaskarżenia, za pomocą którego możliwe jest skuteczne kwestionowanie wszystkich aktów i działań podejmowanych przez organ egzekucyjny w toku całego postępowania. Granice niniejszej sprawy, jak też rozstrzygnięcia Sądu zakreśla ocena legalności zaskarżonego postanowienia z 6 grudnia 2023 roku.

Reasumując Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie organu zostało wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. W sprawie nie naruszono zasady legalizmu wyrażonej w art. 6 k.p.a. oraz art. 7, 7a, 8, 9 k.p.a..

Organ merytorycznie rozstrzygnął sprawę, ustalając niesporny stan faktyczny i dokonał oceny mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa w prawidłowy sposób.

Mając to na uwadze Sąd działając w trybie określonym w art. 119 pkt 3 p.p.s.a. na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.