Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku na posiedzeniu w dniu 28 października 2025 r., po rozpatrzeniu zażalenia M.J. na postanowienie Prezydenta Miasta Gdańska nr FW.6623.21.2024.AK z dnia 2 sierpnia 2024 w sprawie zajęcia stanowiska przez wierzyciela co do zarzutu wniesionego w postępowaniu egzekucyjnym; na podstawie: 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U.2024, poz. 572 z zm.), 34 § 1 pkt 2a ustawy z 17 czerwca 1966 r. O postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. 2025, poz. 132)
- utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy.
W uzasadnieniu organ przypomniał, że Prezydent Miasta Gdańska oddalił w całości zarzuty M.J. wniesione w sprawie prowadzonej wobec niej przez organ pierwszej instancji egzekucji należności pieniężnych na podstawie tytułu wykonawczego [...] z dnia 23 maja 2024 r. dotyczącego nieistnienia obowiązku uiszczenia należności pieniężnej z tytułu opłaty dodatkowej za parkowanie pojazdu. Dłużniczka w dniu 4 października 2020 r., po wystawieniu zawiadomienia o opłacie dodatkowej wyjaśniła, że to nie ona lecz C.H. zamieszkały w I., był użytkownikiem jej samochodu i to on zaparkował samochód na parkingu przy ul. [...] w G. Wyjaśniła także , że na zdjęciach parkującego samochodu widać dokładnie , że oznakowanie parkingu nie wskazuje na strefę płatnego parkowania.
W dniu 14 czerwca 2024 r. dłużniczka wniosła odwołanie od zajęcia egzekucyjnego jej rachunku bankowego. Wyjaśniła, że już w dniu 27 lipca 2020 r. odwołała się od opłaty dodatkowej drogą a mailową i wskazała na użytkownika jej samochodu. Organ pierwszej instancji winien jej zdaniem dochodzić opłaty dodatkowej od wskazanej przez nią osoby. Wniosła o cofnięcie zajęcia egzekucyjnego i zwrot środków potrąconych bezpośrednio z jej konta.
W dniu 13 sierpnia 2024 r. zobowiązana wniosła zażalenie. Podniosła, że miejsce, w którym był zaparkowany wskazany samochód nie posiadało oznaczeń poziomych P-18 i co do zasady nie spełniało wymagań rozporządzenia i nie można pobierać za parkowanie w takim miejsc u opłat. Kierowca nie zauważył informacji o płatnym parkowaniu, Skarżąca kolejny raz wyjaśniła, że wskazała użytkownika jej pojazdu. Podała, że nie istnieją przepisy nakładające na nią obowiązek użyczania pojazdu osobom mieszkającym w Polsce oraz obowiązek dokonania za wierzyciela adresu tej osoby. Wskazany przez nią C.H. nie ma adresu do doręczeń w Polsce. Skarżąca zauważyła, że obowiązuje zasada in dubio pro reo. Skoro wskazała osobę odpowiedzialną za ten czyn , to ona nie odpowiada za nieuiszczenie opłaty za parkowanie.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrując niniejszą sprawę postanowieniem z 28 października 2008 r. stwierdziło, że Prezydent Miasta Gdańska, działając w niniejszej sprawie jako wierzyciel, nie uznał zarzutów M.J. i je oddalił. Zarzut odwołującej się w świetle art. 33 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji został przez organ zakwalifikowany jako błąd co do zobowiązanego.
Organ ten uznał, że nie zaistniał błąd co do zobowiązanej, gdyż z okoliczności sprawy wynika, iż nie można dać wiary twierdzeniom strony co do wskazanego użytkownika pojazdu, którego danych nie można zweryfikować.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca wniosła o uchylenie wydanych postanowień podtrzymując twierdzenia, że to nie ona w dniu 27 lipca 2020 r. korzystała z pojazdu i nie ona parkowała w strefie płatnego parkowania. Zarzuciła naruszenie art. 13 pkt 1 lit. 1a i 1b oraz art. 13 § 1 ustawy o drogach publicznych, jak też art. 7 Konstytucji RP i art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a..