Również ograniczone możliwości płatnicze, podnoszone, jako jeden z argumentów, nie mogą zdaniem organu być uznane za przesłankę wystarczającą do umorzenia zaległości. Przesłanka z § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia nie odnosi się do subiektywnego odczucia dłużnika o dolegliwości z powodu konieczności zapłacenia zaległych składek, lecz oznacza obiektywną, wyjątkową sytuację, która zagraża podstawowemu bytowi zobowiązanego lub jego rodziny. Nie odnosi się, więc ona do kłopotów finansowych, z uwagi na to, że każdy człowiek indywidualnie w ramach przysługującej mu samodzielności podejmowania decyzji, organizuje swoje sprawy zawodowe i osobiste.
W ocenie ZUS, okoliczności uzasadniające umorzenie zaległości zostały w sposób wyczerpujący określone przez ustawodawcę, co wyłącza możliwość uwzględnienia przez organ sytuacji innych niż wymienione w poczynionych rozważaniach. Umorzenie należności z tytułu składek wykorzystywane jest w bardzo wyjątkowych przypadkach i każda sytuacja jest oceniana indywidualnie. O istnieniu ważnego interesu po stronie zobowiązanego nie decyduje jego subiektywne przekonanie, lecz zobiektywizowane kryteria.
Przesłanka wymieniona w § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia nie ma zastosowania w sprawie, ponieważ strona nie prowadzi już działalności gospodarczej. Decydując się na założenie działalności gospodarczej strona zobowiązała się do opłacania należnych z tego tytułu składek za każdy miesiąc kalendarzowy w ustawowo określonych terminach. Obowiązek ten istnieje od dnia rozpoczęcia wykonywania działalności, aż do dnia zaprzestania jej wykonywania, niezależnie od osiąganych przychodów, a nawet w przypadku poniesienia strat, czy pojawiających się w trakcie prowadzenia działalności różnych problemów. Obligatoryjność opłacania składek dotyczy wszystkich płatników składek.
Organ wskazał, że odsetki za zwłokę są naliczane na zasadach i w wysokości określonej w ustawie z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, co wynika z treści art. 23 u.s.u.s. Ustawodawca nie pozostawił, więc swobody w zakresie naliczania odsetek. Zgodnie z art. 47 u.s.u.s. płatnik składek jest zobowiązany do opłacania składek w ściśle określonych terminach, a od nieopłaconych składek pobiera się odsetki za zwłokę. Odsetki od składek są konsekwencją nieopłacania w terminie należności publicznoprawnych, do których regulowania strona była ustawowo zobligowana. Zdaniem ZUS, przesłanka opisana w art. 28 ust. 3 pkt 6 u.s.u.s. nie zachodzi - nie jest oczywiste, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne; obecnie prowadzone postępowanie egzekucyjne zostało zawieszone z uwagi na zawarcie 2 grudnia 2021 r. układu ratalnego. Strona jest właścicielem na zasadzie wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej nieruchomości gruntowej o powierzchni 0,1862 ha, na której ZUS dokonał wpisu do hipoteki.
Postępowanie egzekucyjne, które nadal jest w toku, wyklucza zaistnienie przesłanki całkowitej nieściągalności należności z tytułu składek. Dopóki postępowanie toczy się nie można definitywnie stwierdzić bezskuteczności egzekucji. Możliwości przymusowego dochodzenia zaległości z tytułu składek nie zostały, zatem przez organ rentowy wyczerpane.
ZUS zweryfikował również zadłużenie w zakresie ewentualnego przedawnienia i stwierdził, że podane w decyzji I instancji z 21 listopada 2024 r. należności z tytułu składek są wymagalne nie uległy przedawnieniu.
Od powyższej decyzji Skarżący wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.
W uzasadnieniu Skarżący wskazał, że zgłosił się do ZUS celem uregulowania zaległości, podpisał umowę ratalną, z której wywiązuje się, a zadłużenie powstało z powodu trudnej sytuacji materialnej. Spłacane raty nie rokują, w ocenie strony, że należność zostanie uregulowana w całości.
W odpowiedzi na skargę ZUS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
W piśmie z 27 czerwca 2025 r. ustanowiony pełnomocnik Skarżącego rozwinął zarzuty skargi.
Zaskarżonej decyzji zarzucił:
1) naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 Kpa poprzez nieprzeprowadzenie szczegółowego postępowania dowodowego i dokonanie dowolnej oceny dowodów, a w konsekwencji błędnej oceny materiału dowodowego, sytuacji finansowej i życiowej (zdrowotnej) Skarżącego, co doprowadziło do:
a) braku jednoznacznego ustalenia, czy i ewentualnie, które spośród należności objętych wnioskiem o umorzenie uległy przedawnieniu w kontekście przepisów art. 24 ust, 4,5, 5a - 5f u.s.u.s. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
b) błędnej oceny sprawy, a w konsekwencji uznania, że nie wystąpiła przesłanka z art, 28 ust. 3 pkt 6) u.s.u.s., w skutek czego nie zachodzi przypadek całkowitej nieściągalności, i przyjęcie, że nie zostały spełnione przesłanki uprawniające do umorzenia należności;
c) błędnej oceny stanu majątkowego i sytuacji rodzinnej Skarżącego, a w konsekwencji uznania, że nie wystąpiła przesłanka z art. 28 ustęp 3a u.s.u.s. w zw. z §3 ustęp 1 pkt 1) rozporządzenia, i wskutek tego uznanie, że opłacenie należności z tytułu składek nie pozbawiłoby zobowiązanego i jego rodziny możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych, i przyjęcie, że nie zostały spełnione przesłanki uprawniające do umorzenia należności;
d) błędnej oceny stanu majątkowego i sytuacji rodzinnej Skarżącego, a w konsekwencji uznania, że nie wystąpiła przesłanka z art. 28 ustęp 3a u.s.u.s. w zw. z § 3 ust. 1 pkt 3) Rozporządzenia, i w skutek tego uznanie, że nie zachodzi przypadek przewlekłej choroby zobowiązanego lub konieczności sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, pozbawiającej zobowiązanego możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności, i przyjęcie, że nie zostały spełnione przesłanki uprawniające do umorzenia należności.
Mając powyższe na uwadze pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji i ponowne rozpoznanie sprawy przez organ.
Uzasadnienie pisma stanowi rozwinięcie stawianych zarzutów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona do sądu decyzja narusza przepisy prawa w stopniu skutkującym wyeliminowaniem jej z obrotu prawnego. ZUS w zakresie niezbędnym dla prawidłowego rozpoznania sprawy nie zebrał materiału dowodowego, zaś wyciągniętym wnioskom należy zarzucić dowolność.
Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.
W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).
Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.
Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd dopatrzył się naruszeń prawa, które skutkowały koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji.
Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest decyzja ZUS z dnia 15 stycznia 2025 r. w zakresie odmowy umorzenia odsetek za zwłokę od nieopłaconych składek, a spór koncentruje się wokół rozstrzygnięcia, czy organ zasadnie odmówił umorzenia tych należności.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 i 2 u.s.u.s., należności z tytułu składek, pod którym to pojęciem należy rozumieć składki, odsetki za zwłokę, koszty egzekucyjne, koszty upomnienia i dodatkową opłatę (art. 24 ust. 2 u.s.u.s.), mogą być umarzane w całości lub w części przez ZUS tylko w przypadku ich całkowitej nieściągalności.
Jak wynika z ust. 3 tego przepisu, całkowita nieściągalność, zachodzi, gdy:
1) dłużnik zmarł nie pozostawiając żadnego majątku lub pozostawił nieruchomości niepodlegające egzekucji na podstawie odrębnych przepisów albo pozostawił przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty stanowiącej trzykrotność przeciętnego wynagrodzenia i jednocześnie brak jest następców prawnych oraz nie ma możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie;
2) sąd oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości dłużnika lub umorzył postępowanie upadłościowe z przyczyn, o których mowa w art. 13 i art. 361 pkt 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. – Prawo upadłościowe (Dz. U. z 2024 r., poz. 794 ze zm.);
3) nastąpiło zaprzestanie prowadzenia działalności przy jednoczesnym braku majątku, z którego można egzekwować należności, małżonka, następców prawnych, możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie w rozumieniu przepisów ustawy Ordynacja podatkowa;
4) nie nastąpiło zaspokojenie należności w zakończonym postępowaniu likwidacyjnym;
4a) wysokość nieopłaconej składki nie przekracza kwoty kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym;
4b) nie nastąpiło zaspokojenie należności w umorzonym postępowaniu upadłościowym;
4c) ogłoszono upadłość, o której mowa w części III w tytule V ustawy Prawo upadłościowe;
5) naczelnik urzędu skarbowego lub komornik sądowy stwierdził brak majątku, z którego można prowadzić egzekucję,
6) jest oczywiste, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne.
Powyższe wyliczenie stanowi zamknięty katalog sytuacji, w których można uznać, iż ma miejsce całkowita nieściągalność należności z tytułu składek.
Dopiero zaistnienie którejkolwiek z przesłanek określonych w tym przepisie, daje potencjalną możliwość umorzenia tych należności.
Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd przede wszystkich zwrócił uwagę na podniesione w piśmie procesowym z 27 czerwca 2025 r. zarzuty dotyczące niewyjaśnienia kwestii przedawnienia należności i spornych w sprawie odsetek za zwłokę od nieopłaconych w terminie składek. Interpretacja przepisów dotyczących powyższej kwestii nie nasuwa wątpliwości tj. art. 24 ust. 4- 5b u.s.u.s., podobnie jak dane dotyczące okoliczności mających wpływ na bieg terminu przedawnienia, o tyle w aktach sprawy brak jest dowodów, w szczególności w postaci dokumentów pozwalających zarówno skarżącemu jak i sądowi oceniającemu legalność zaskarżonej decyzji dokonać ich weryfikacji pod kątem zgodności z ustalonym stanem faktycznym sprawy. Jest to o tyle istotne w niniejszej sprawie, że skarżący nadal podnosi kwestie przedawnienia dochodzonych przez organ składek i odsetek. Należy wskazać, że postępowanie w sprawie umorzenia wskazanych należności prowadzone przez ZUS stosownie do odesłania zawartego w art. 123 u.s.u.s. związane jest zasadami i regulacjami zawartymi miedzy innymi w art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Przytoczone przepisy nakazują organom wyjaśnienie istoty sprawy po wyczerpującym zebraniu, rozpatrzeniu i ocenie całego materiału dowodowego i kierowania się przy tym zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Obowiązkiem organu jest nie tylko wskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wszystkich istotnych okoliczności do rozstrzygnięcia sprawy, ale także uprzednie zgromadzenie w toku postępowania wyjaśniającego dowodów potwierdzających powyższe okoliczności, które winny znaleźć się w prowadzonych aktach administracyjnej sprawy. Tylko takie bowiem działanie nie tylko stronie umożliwia kontrolę organu, ale także późniejszą ocenę legalności kończącej to postępowanie decyzji w przypadku jej zaskarżenia w drodze skargi. Nadmienić należy, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Tym samym wobec braku zgromadzenia przez organ dowodów dotyczących kwestii przedawnienia i ich dołączenia do akt sprawy podnoszona przez skarżącego kwestia przedawnienia spornych należności i odsetek nie daje się ocenić. Organ nie przedstawił okoliczności istotnych z punktu widzenia przedawnienia w oparciu o posiadane dokumenty. Powyższe prowadzi do naruszenia podstawowych zasad przeprowadzania postępowania wyjaśniającego wynikających z przepisów wyżej wskazanych. Z uwagi na ograniczenie dowodowe wynikające z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd nie miał możliwości przeprowadzenia w tym zakresie postępowania dowodowego z urzędu.
Decyzja ZUS w przedmiocie umorzenia należności (odsetek) z tytułu należności składkowych ma charakter uznaniowy, co oznacza, że organ przy zaistnieniu choćby jednej z przesłanek może, ale nie musi umorzyć należności z tytułu składek. Rozstrzygnięcie nie może mieć jednak charakteru dowolnego, lecz musi być wynikiem wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy zgodnie z art. 7 k.p.a., wszechstronnego zebrania oraz rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.) oraz jego oceny (art. 80 k.p.a.), co powinno znaleźć wyraz w uzasadnieniu decyzji odpowiadającym wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Dowolność tę wyklucza również brzmienie art. 6 k.p.a., w myśl którego organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. W świetle ukształtowanej w doktrynie i zaakceptowanej w orzecznictwie sądów administracyjnych koncepcji interpretacyjnej przepisów zbudowanych na zasadzie uznania administracyjnego, nawet stwierdzenie, że w sprawie występują okoliczności świadczące o spełnieniu określonych przepisami przesłanek może, lecz nie musi prowadzić do rozstrzygnięcia pozytywnego dla wnioskodawcy. Prawem do umorzenia należności dysponuje w tym przypadku organ, który może, ale nie musi, wydać rozstrzygnięcia pozytywnego dla zobowiązanego. Należy jednak podkreślić, że uznanie administracyjne nie wyraża się w swobodzie oceny w danym stanie faktycznym sprawy, okoliczności odpowiadających przesłankom umorzenia, ale w możliwości negatywnego dla zobowiązanego orzeczenia, nawet przy ustaleniu istnienia przesłanek umorzenia. Z tego też względu sama odmowa umorzenia wnioskowanych należności (odsetek) nie narusza prawa zarówno wtedy, gdy wystąpiły przesłanki ich umorzenia, jak i wtedy, gdy nie miały one miejsca. Sąd badając zaskarżoną decyzję bada zatem, czy nie nosi ona cech dowolności, a więc, czy organ rozstrzygający w sprawie zebrał dostatecznie materiał dowodowy w kontekście znajdujących zastosowanie przepisów prawa materialnego (tutaj: art. 28 u.s.u.s. i § 3 ust. 1 rozporządzenia) i dokonał wyboru określonego sposobu załatwienia sprawy po wszechstronnym i dogłębnym rozważeniu wszystkich okoliczności faktycznych występujących w badanej sprawie, a także, czy właściwie uzasadnił swoje stanowisko. Przepis art. 107 § 3 k.p.a. bowiem stanowi, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.
W szczególności zaś rozstrzygnięcia odmowne (negatywne) dla wnioskodawcy powinny być przekonująco i jasno uzasadnione zarówno co do faktów, jak i co do prawa, tak aby nie było wątpliwości, że wszystkie okoliczności istotne dla sprawy zostały głęboko rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. Z rozstrzygnięć takich musi zatem wynikać między innymi, że organ nie pozostawił poza swoimi rozważaniami argumentów podnoszonych przez stronę, nie pominął istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności wynikających ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego lub nie dokonał oceny tych materiałów wbrew zasadom logiki i doświadczenia życiowego.
W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja ZUS wymagała uchylenia, gdyż organ nie wyjaśnił dokładnie stanu faktycznego sprawy, stosownie do obowiązku wynikającego z art. 7 k.p.a. i wbrew wymogom przewidzianym w art. 107 § 3 k.p.a. - nie przedstawił argumentacji przekonującej do podjęcia rozstrzygnięcia odmawiającego umorzenia wnioskowanej należności w kontekście podnoszonych okoliczności przedawnienia należności i odsetek w badanej sprawie, a dokonana ocena materiału dowodowego jest niespójna i narusza zasady logiki i doświadczenia życiowego. Zatem organ w sposób należyty nie wywiązał się z obowiązków wynikających z powołanych wyżej regulacji.
Mimo, że w rozpoznawanej sprawie organ podjął działania zmierzające do wyjaśnienia stanu faktycznego gromadząc dowody w celu ustalenia wystąpienia ustawowych przesłanek, o których mowa w art. 28 u.s.u.s. i § 3 ust. 1 rozporządzenia i zajął stanowisko co do każdej przesłanki z osobna, to jednak, w ocenie Sądu, rozważenie tych przesłanek mimo ich obszerności nie jest pełne i wystarczające, a ocena przedstawiona w uzasadnieniu decyzji nie jest wsparta zasadami logiki i doświadczenia życiowego. To zaś uzasadnia wniosek o przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów, szczególnie w sytuacji braku odniesienia się do kwestii przedawnienia należności. O naruszeniu tej zasady można mówić w sytuacji, gdy organ administracji pozostawia poza swoimi rozważaniami argumenty podnoszone przez stronę i pomija istotne dla sprawy materiały dowodowe.
Zaznaczyć należy, że ustawodawca przewidział możliwość umorzenia zadłużenia podmiotów, które prowadząc działalność gospodarczą nie regulowały składek ZUS i że nie można czynić reguły z odmowy umorzenia zadłużenia. Takie postępowanie byłoby sprzeczne ze społeczną funkcją instytucji prawnej możliwości umorzenia zadłużenia posiadanego wobec ZUS. Wydanie decyzji w przedmiocie ulgi powinno być każdorazowo poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem dowodowym oraz wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy, zgodnie z obowiązkami nałożonymi na organy administracji w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Organ przy wydawaniu decyzji o charakterze uznaniowym obowiązany jest do rzetelnej i wnikliwej analizy wszelkich okoliczności sprawy w celu stwierdzenia, czy zostały spełnione określone w przepisach przesłanki, a dopiero w konsekwencji stwierdzenia ich zaistnienia - może ważyć, czy pomimo to ulga danemu płatnikowi przysługuje.
Oczywiście to skarżący jest obowiązany wykazać okoliczności, o których mowa w § 3 pkt 1 i 3 rozporządzenia, jednak nie zwalnia to organów w całości od obowiązków określonych w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., czy też art. 8 i art. 9 k.p.a. Postępowanie administracyjne, w szczególności w takich sprawach jak niniejsza nie opiera się na zasadzie kontradyktoryjności jak proces cywilny. Już sama treść art. 7 k.p.a. wskazuje na obowiązek szczególnego dbania przez organ nie tylko o interes społeczny, jakim niewątpliwie jest dążenie do ściągania zaległości z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne, ale także o słuszny interes obywatela. Kodeks postępowania administracyjnego nie przeciwstawia sobie tych dwóch interesów, lecz nakazuje takie rozstrzygniecie sprawy, które zapewni ich równowagę.
W realiach niniejszej sprawy tj. uwzględniając wskazane powyżej braki w zakresie odniesienia się do kwestii przedawnienia należności i odsetek, rozpoznając sprawę ponownie ZUS wyjaśni wątpliwości dotyczące tej kwestii i szczegółowo odniesie się do zarzutów sformułowanych w piśmie procesowym z 27 czerwca 2025 r.
Zdaniem Sądu, organ nie może pominąć w sprawie o umorzenie odsetek oceny, czy należności składkowe uległy przedawnieniu, czy też nie. Ponadto organ ponownie ustali sytuację Skarżącego na dzień wydania decyzji. Co prawda czynnik upływu czasu nie jest jedynym i decydującym czynnikiem branym pod uwagę, niemiej jest to element istotny, który nie może być pomijany w ocenie trwałości danej sytuacji.
Zatem dokonując ponownej oceny okoliczności występujących w sprawie należy szczegółowo zbadać i przeprowadzić wnikliwą analizę sytuacji skarżącego, która w istocie ma wpływ na całą jego sytuację materialną, a tym samym na możliwość zaspokojenia jego podstawowych potrzeb życiowych. Wobec niewątpliwie trudnej sytuacji osobistej skarżącego, należy również uwzględnić - przy ponownej analizie sprawy - istotę (cel) ubezpieczenia społecznego, a mianowicie, że system ubezpieczeń społecznych jest to system ustawowo zagwarantowanych świadczeń związanych z pracą, służących zaspokojeniu potrzeb wywołanych przez zdarzenia losowe i finansowanych przez ubezpieczonych na zasadzie rozłożenia ich ciężaru na osoby do nich następnie uprawnione. Mieszcząca się w tym systemie również funkcja ochronna ubezpieczenia społecznego, nie pozwala na egzekwowanie niespłaconych składek w każdej sytuacji, bez względu na konsekwencje dla zobowiązanego i jego rodziny.
Mając powyższe na uwadze, przeprowadzona powyżej analiza wskazuje, że zaskarżona decyzja nie spełnia powyższych standardów, ma ona charakter dowolny, została wydana z naruszeniem art. 7, art. 11, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Nie do przyjęcia jest sytuacja, w której organ nie dokonuje oceny całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego i wyciąga wnioski, które z tego materiału dowodowego nie wynikają. Ocena organu w zakresie tego, czy należności uległy przedawnieniu nie została dokonana. Powyższe uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Z tych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. Należy podkreślić, że niniejszy wyrok nie przesądza umorzenia zaległości składkowych i odsetek z nich wynikających. W ponowionym postępowaniu rzeczą organu będzie wyeliminowanie wskazanych powyżej uchybień dowodowych i argumentacyjnych oraz prawidłowe rozważenie wniosku na tle zindywidualizowanego stanu faktycznego. Przede wszystkim zadaniem organu będzie dokonanie pełnej i wyczerpującej oceny kwestii przedawnienia należności z tytułu składek oraz dołączenie do akt sprawy dokumentów pozwalających zweryfikować twierdzenia i okoliczności przedstawione przez organ w uzasadnieniu decyzji oraz co do sytuacji skarżącego i stosowne odniesienie ich do przesłanek umorzenia należności, tak aby dokonana ocena nie nosiła znamion dowolności.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Sąd zaskarżoną decyzję uchylił.