Zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku uregulowania wszelkich zobowiązań lub ich części w drodze potrąceń (kompensat) opisanych w zdarzeniu przyszłym, od 1 stycznia 2020 r. do tak uregulowanych zobowiązań lub ich części nie będą miały zastosowania przepisy art. 15d ust. 1 oraz art. 15d ust. 2 u.p.d.o.p.
W sytuacji, gdy zostaną spełnione przesłanki z art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. i nie wystąpią przypadki z art. 16 u.p.d.o.p., Wnioskodawca będzie miał prawo w zakresie, w jakim kwoty należności będą potrącane (kompensowane) zaliczyć je w tej części do kosztów uzyskania przychodów.
Strona stanęła na stanowisku, że ustalona kwota 8.040.000 zł, jako wzajemne rozliczenie zrealizowanego projektu w ramach Konsorcjum stanowi koszt uzyskania przychodu (pytanie nr 3). Umorzone odsetki przez Spółkę X na rzecz Wnioskodawcy stanowią przychód podatkowy zgodnie z regulacjami przepisów u.p.d.o.p. (pytanie nr 4).
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: "organ interpretacyjny", "Dyrektor") wydał 23 grudnia 2024 r. interpretację indywidualną, w której stanowisko Skarżącego uznał w części prawidłowe, a w części nieprawidłowe.
Zdaniem organu interpretacyjnego, w wyniku potrącenia, o którym mowa w art. 498 k.c., wzajemne zobowiązania dłużników ulegają umorzeniu tak, jakby dłużnicy spełnili świadczenia. Wprawdzie przez potrącenie strony nie otrzymują efektywnie należnych im świadczeń, ale wskutek zaliczenia wierzytelności jednej z nich na poczet wierzytelności drugiej każda ze stron zostaje zwolniona ze swego długu, co pozwala uznać ich długi za spłacone. W sytuacji, gdy dochodzi do umorzenia należności poprzez potrącenie wierzytelności, u stron transakcji nie występuje przychód podatkowy. Planowana kompensata ma charakter bezgotówkowego wywiązania się z wzajemnych należności. Stanowi formę spełnienia tego świadczenia, gdyż prowadzi do zaspokojenia i wygaśnięcia zobowiązań bez dokonywania dodatkowych przepływów pieniężnych. Z uwagi na powyższe, planowana kompensata wzajemnych należności pomiędzy Wnioskodawcą
a Spółką X, pozostanie neutralna podatkowo dla Wnioskodawcy.
W umowie wskazano proporcję do posiadanego prawa do udziału w zysku wspólnego przedsięwzięcia. Powyższe oznacza, że taka zasada, a więc ww. proporcja powinna odpowiednio mieć zastosowanie do rozliczenia kosztów uzyskania przychodów poniesionych w ramach umowy konsorcjum. Nie ma znaczenia w tym względzie, że umowa konsorcjum nie regulowała sytuacji niewypłacalności jednego z konsorcjantów i nie ustanowiła parytetu podziału dodatkowych kosztów z tym związanych. Skoro bowiem, art. 5 ust. 1 i 2 u.p.d.o.p., wskazuje na proporcjonalne rozliczenie w stosunku do posiadanego prawa do udziału w zysku wspólnego przedsięwzięcia, to wskazuje jednolite zasady dla rozliczania zarówno przychodów jak i kosztów poniesionych w ramach wspólnego przedsięwzięcia. Zatem Wnioskodawca będzie uprawniony do rozpoznania kosztu uzyskania przychodu związanego z transakcją proporcjonalnie do posiadanego prawa do udziału w zysku (udziału), a nie w całości.
Zestawienie art. 15d ust. 1 i 2 u.p.d.o.p. i art. 19 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz.U. 2024 poz. 236) prowadzi do wniosku, że w przypadku każdej transakcji wartości przekraczającej 15.000 zł istnieje obowiązek dokonywania płatności za pośrednictwem rachunku płatniczego, przy czym naruszenie tego obowiązku, a więc dokonanie płatności w całości lub w części z pominięciem takiego rachunku oznacza brak możliwości zaliczenia kosztu do kosztów uzyskania przychodów w tej części, w jakiej płatność dotycząca tej transakcji została dokonana z pominięciem rachunku płatniczego. W związku z powyższym należy uznać, że kompensata jest efektywnym sposobem wygaśnięcia zobowiązania, ale bez przepływu środków pieniężnych. Tym samym art. 15d ust. 1 i 2 u.p.d.o.p., który odnosi się do płatności dokonanej bez pośrednictwa rachunku bankowego nie ma zastosowania.
Organ interpretacyjny wskazał przy tym, że w niniejszej sprawie istotnym kryterium warunkującym rozpoznanie kosztu jako kosztu podatkowego w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych jest spełnienie warunku określonego w art. 15 ust. 1 tej ustawy, przy jednoczesnym uwzględnieniu wyłączeń wskazanych w art. 16 ust. 1 przedmiotowej ustawy. Spełnienie powyższego kryterium uprawnia Spółkę do zaliczenia w koszty poniesionego wydatku w sytuacji, gdy zobowiązanie zostało uregulowane w formie potrącenia (kompensaty). Tym samym, stanowisko w zakresie ustalenia, czy w przypadku uregulowania zobowiązań w drodze potrąceń (kompensat) opisanych w zdarzeniu przyszłym, od 1 stycznia 2020 r. do tak uregulowanych wszelkich zobowiązań nie będą miały zastosowania przepisy art. 15d ust. 1 oraz art. 15d ust. 2 u.p.d.o.p. i Wnioskodawca będzie przysługiwało prawo do zaliczenia wydatków uregulowanych w ten sposób do kosztów uzyskania przychodów (w sytuacji, gdy spełnione są przesłanki z art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., z zastrzeżeniem art. 16 u.p.d.o.p.), uznano za prawidłowe.
W zakresie pytania 3, organ podkreślił, że w rozpatrywanej sprawie, mając na uwadze opis zdarzenia przyszłego dokonany przez Wnioskodawcę oraz zaprezentowanych regulacji prawnych należy przyjąć, że Wnioskodawca zapłaci w ramach planowanej ugody określoną kwotę pieniężną, która to kwota nie stanowi odszkodowania. W celu zakwalifikowania tego wydatku do kosztów uzyskania przychodów musi on spełniać ogólną przesłankę zawartą w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., tj. winien być poniesiony w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. Należy wobec tego sprawdzić, czy istnieje związek przyczynowo- skutkowy poniesionego wydatku z przychodem. Istotne jest, aby podatnik kwalifikując określony wydatek, jako koszt podatkowy, dokonywał tego również z perspektywy związku tego wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz jego wiedzy o związkach przyczynowych, tj. w zakresie, że dany wydatek (koszt) może obiektywnie przyczynić się do realizacji pożądanego celu - osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia jego źródła - co nie zawsze oznacza, że ten cel zostanie osiągnięty. W świetle powyższego, istotne jest, aby poniesionemu wydatkowi (kosztowi) towarzyszył konkretny zamiar i cel zdeterminowany treścią art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. oraz jego związek wyrażający się w obiektywnym wpływie (weryfikowanym wiedzą o zjawiskach i procesach gospodarczych) na przyczynienie się do realizacji postawionego i pożądanego celu, tj. osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia jego źródła.
Biorąc pod uwagę przedstawione przez Wnioskodawcę zdarzenie przyszłe, wskazać należy że ugoda ze swej natury oznacza czynienie ustępstw przez każdą ze stron. Tym samym, z racjonalnego punktu widzenia oraz literalnej wykładni art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., należy uznać, że wydatek związany z zawartą ugodą jest ponoszony w celu zabezpieczenia bądź zachowania źródła przychodów. Jednocześnie obowiązek jednoznacznego wykazania związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy poniesionym wydatkiem, a przychodem uzyskanym z działalności, zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła tego przychodu - każdorazowo spoczywa na podatniku. Podatnik bowiem musi wykazać, że poniósł koszt celowy i zasadny z punktu widzenia prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. W umowie wskazano proporcję do posiadanego prawa do udziału w zysku wspólnego przedsięwzięcia. Powyższe oznacza, że taka zasada, a więc ww. proporcja powinna odpowiednio mieć zastosowanie do rozliczenia kosztów uzyskania przychodów poniesionych w ramach umowy konsorcjum. Nie ma znaczenia w tym względzie, że umowa konsorcjum nie regulowała sytuacji niewypłacalności jednego
z konsorcjantów i nie ustanowiła parytetu podziału dodatkowych kosztów z tym związanych. Treść art. 5 ust. 1 i 2 u.p.d.o.p., wskazuje na proporcjonalne rozliczenie
w stosunku do posiadanego prawa do udziału w zysku wspólnego przedsięwzięcia, to wskazuje jednolite zasady dla rozliczania zarówno przychodów jak i kosztów poniesionych w ramach wspólnego przedsięwzięcia. Wobec powyższego kwota zapłacona w ramach planowanej ugody, będzie mogła być zaliczona za w koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do posiadanego prawa do udziału w zysku (udziału), a nie w całości.
Wobec powyższego, stanowisko w zakresie ustalenia, czy kwota 8.040.000 zł zapłacona w ramach planowanej ugody będzie dla Wnioskodawcy stanowić koszt uzyskania przychodu, uznano za nieprawidłowe.
W zakresie pytania 4, organ wskazał, że sposób ujęcia przedmiotu opodatkowania w podatku dochodowym od osób prawnych nie jest przypadkowy i pozwala na wyprowadzenie wniosku o objęciu zakresem ustawy wszystkich zdarzeń, z którymi wiąże się dla podatnika konkretna korzyść o wymiarze finansowym powodująca zwiększenie aktywów lub zmniejszenie pasywów.
Wystąpienie każdego zdarzenia powodującego wymierną korzyść po stronie podatnika skutkuje obowiązkiem opodatkowania osiągniętej nadwyżki ponad koszty jej uzyskania przez podatnika. Nie jest przy tym istotne źródło korzyści, chodzi bowiem
o każdy przypadek powodujący wzrost wartości majątku lub zmniejszenie zobowiązań ciążących na podatniku. Przyjęte rozwiązanie legislacyjne pozwala na stosowanie przepisów ustawy niezależnie od specyfiki podmiotów podlegających opodatkowaniu, zmieniających się okoliczności i rzeczywistości gospodarczej, jak również ewolucji różnego rodzaju instrumentów wykorzystywanych w obrocie gospodarczym. Zwolnienie dłużnika
z długu, wymaga umowy stron stosunku zobowiązaniowego, tj. zgodnych oświadczeń woli. Nie jest tu konieczne zachowanie żadnej szczególnej formy tej czynności prawnej, a wola stron może być uzewnętrzniona również w sposób dorozumiany.
Na tle powyższych stwierdzeń należy wskazać, że art. 12 ust. 1 pkt 3 lit. a u.p.d.o.p., odnosi się do wszelkiego rodzaju umorzonych lub przedawnionych zobowiązań (za wyjątkiem pożyczek z Funduszu Pracy oraz wymienionych w art. 12 ust. 4 pkt 8 u.p.d.o.p., zobowiązań związanych z określonego rodzaju postępowaniami). Należy zauważyć, że fakt zaliczenia do przychodów podatkowych wartości zobowiązań umorzonych lub przedawnionych ujawnia intencje ustawodawcy opodatkowania podatkiem dochodowym nie tylko faktycznie otrzymanych pieniędzy, ale także umorzonych wierzytelności. Jeżeli więc zobowiązanie pieniężne zostanie umorzone (lub ulegnie przedawnieniu), to dojdzie do wzbogacenia po stronie dłużnika będącego stroną tego stosunku prawnego z tego powodu, że dłużnik przestanie być zobowiązany do świadczenia, a środki pieniężne, które winien przekazać w ramach wymaganego świadczenia pozostaną w jego majątku, powiększając ten majątek w sposób definitywny. Pociąga to za sobą skutek w postaci przyrostu majątku podatnika, z czym związany jest obowiązek rozliczenia podatku dochodowego z tego tytułu.
Mając powyższe na uwadze, wskazać należy, że opisane w zdarzeniu przyszłym umorzenie kwoty odsetek przez Spółkę X, należy utożsamiać z umorzeniem zobowiązania, które powoduje po stronie Wnioskodawcy powstanie przychodu do opodatkowania
w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 3 lit. a u.p.d.o.p., tj. w wysokości wartości umorzonej kwoty odsetek. Zatem stanowisko w zakresie ustalenia, czy kwota umorzonych odsetek przez Spółką X na rzecz Wnioskodawcy będzie dla niego stanowić przychód podlegający opodatkowaniu, za prawidłowe.
Nie zgadzając się z powyższym stanowiskiem zawartym w interpretacji indywidualnej, Strona złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na powyższą interpretację indywidualną, w której wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji w części dotyczącej pytań oznaczonych we wniosku nr 1 i 3 oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych.
Zaskarżonej interpretacji Skarżący zarzucił naruszenie przepisu art. 5 ust. 2 u.p.d.o.p. poprzez jego błędną wykładnię oraz w konsekwencji dopuszczenie się niewłaściwej oceny co do jego zastosowania, skutkujące uznaniem prawa Skarżącego do rozpoznania kosztu uzyskania przychodu w związku z planowaną ugodą wyłącznie do wysokości posiadanego prawa do udziału w zysku konsorcjum, a nie w całości.
Argumentując powyższe zarzuty Strona wskazała, że nie sposób zgodzić się
z organem interpretacyjnym, iż pierwotnie ustalone udziały konsorcjantów w zysku konsorcjum determinują sposób rozpoznania kosztu uzyskania przychodu u Skarżącego
w związku z planowaną ugodą. Z treści art. 5 ust. 2 u.p.d.o.p. należy wywieść, iż skoro podatnik ma obowiązek rozpoznania przychodu podatkowego wyłącznie w części odpowiadającej jego udziałowi w konsorcjum (a nie jest jego przychodem podatkowym całość wynagrodzenia należnego konsorcjum), to prawo do rozpoznania kosztu uzyskania przychodu można temu podatnikowi przyznać także wyłącznie w części odpowiadającej temu udziałowi (a nie może być kosztem uzyskania przychodu tego podatnika całość kosztów poniesionych przez konsorcjum).
Ponadto, co w ocenie Skarżącego kluczowe przy wykładni powołanych przepisów, konstytuujący stosowanie zasady proporcjonalności art. 5 ust. 1 u.p.d.o.p., w odniesieniu do rozliczania kosztów uzyskania przychodów należy stosować odpowiednio. Tym samym, zasada proporcjonalności ma zastosowanie wyłącznie w zakresie kosztów wspólnego przedsięwzięcia, tj. kosztów wspólnych konsorcjum, a nie indywidualnie ponoszonych kosztów przez poszczególnych uczestników konsorcjum. Z kolei równe rozliczenie kosztów uzyskania przychodu ma zastosowanie jedynie w przypadku braku przeciwnego dowodu.
Z opisu zdarzenia przyszłego wynika, że zakres robót powierzonych Skarżącemu odpowiadał 8,3892% całościowego wynagrodzenia należnego konsorcjum. Innymi słowy, wartość robót powierzonych Skarżącemu (i przez niego wykonanych) była objęta (tj. wyrażona) w należnym mu wynagrodzeniu, które stanowiło 8,3892% całościowego wynagrodzenia należnego konsorcjum.
Było to zatem konsorcjum o charakterze zadaniowym, gdzie wynagrodzenie członków ustalono jako kwotę odpowiadającą określonemu udziałowi w całościowym wynagrodzeniu konsorcjum, natomiast strona kosztowa wyrażona została wyłącznie
w formie ustalenia zakresu robót przyporządkowanych każdemu konsorcjantowi.
Z perspektywy istoty sporu (tj. rozliczenia kosztów uzyskania przychodu w związku
z planowaną ugodą sądową), konieczne staje się podkreślenie, iż umowa konsorcjum oraz umowy wykonawcze nie przewidywały sytuacji niewypłacalności (upadłości) jednego
z konsorcjantów. Strony nie ustaliły więc w umowie konsorcjum sposobu podziału dodatkowych kosztów z tym związanych. Z opisu zdarzenia przyszłego nie wynika, by konsorcjanci (w tym Skarżący) przewidywali w umowie ponoszenie "wspólnych" kosztów konsorcjum (np. w sytuacji niewypłacalności jednego z konsorcjantów), które miałyby być dzielone pomiędzy nich zgodnie z procentowym udziałem w całościowym wynagrodzeniu konsorcjum. W konsekwencji powyższego, gdy Spółka X (jako lider konsorcjum) poniosła wszelkie koszty związane z wykonawstwem zastępczym (w zakresie wykonania prac uprzednio powierzonych Spółce Y) samodzielnie, niezbędne stało się ustalenie sposobu podziału tych kosztów. Brak porozumienia w tym zakresie doprowadził do wytoczenia powództwa sądowego, w ramach którego Spółka X dochodziła zapłaty przez Skarżącego połowy poniesionych przez Spółkę X kosztów.
W ocenie Skarżącego, nie sposób uznać, by koszty wygenerowane w związku
z upadłością Spółki Y (koszty wykonawstwa zastępczego poniesione przez Spółkę
X) stanowiły koszty wspólnego przedsięwzięcia, tj. konsorcjum Skarżącego, Spółki X oraz Spółki Y, które powinny zostać rozliczone proporcjonalnie do udziału tych podmiotów
w całościowym wynagrodzeniu konsorcjum. Skoro bowiem Spółka Y ogłosiła upadłość i nie wywiązała się ze swojej części obowiązków określonych w umowie, to nie jest możliwe przyporządkowanie części kosztu uzyskania przychodu temu podmiotowi.
Za pozbawioną racjonalności Strona uznała próbę organu interpretacyjnego przydzielenia części kosztu uzyskania przychodu poniesionego przez Skarżącego Spółce Y, która na tamten moment była już wstanie upadłości i niewypłacalności. Konsekwencją powyższego w ocenie Skarżącego powinno być przyjęcie, iż wydatki poniesione przez Spółkę X w związku z upadłością Spółki Y powinny zostać uznane za wydatki wspólnego przedsięwzięcia, z którego wyłączona (z uwagi na upadłość) jest jednak Spółka
Y, a zobowiązane do poniesienia tych wydatków są wyłącznie Spółka X oraz Skarżący (jako dłużnicy solidarni).
Tym samym, skoro Skarżący i Spółka X dobrowolnie zawrą ugodę sądową, w ramach której określona część wydatków poniesionych przez Spółkę X zostanie jej zwrócona przez Skarżącego, to uznać należy, iż w drodze tej ugody strony na nowo ukształtowały stosunek prawny je łączący, jednocześnie ustalając sposób podziału kosztów, w odniesieniu do których legitymowały się solidarną odpowiedzialnością za dług.
Organ interpretacyjny w odpowiedzi na skargę, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje:
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) dalej: "p.p.s.a." kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie
w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane
w indywidualnych sprawach. Zakres tej kontroli reguluje art. 57a p.p.s.a., zgodnie z którymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy zaś w przypadku skargi na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie może być oparta jedynie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego, przy czym sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Ponadto z postępowania dotyczącego udzielenia indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego (art. 14b i 14c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383; dalej: "O.p",) wynika, że organ interpretacyjny,
a następnie także i sąd administracyjny w ramach kontroli zaskarżonej interpretacji są związani przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego. Specyfika postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej polega bowiem przede wszystkim na tym, że organ wydający interpretację porusza się niejako tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej.
Zdaniem Skarżącego wydatki ponoszone przez niego, w związku z zawarciem umowy na realizację inwestycji, które stanowią jego rzeczywisty (ostateczny) wkład inwestycyjny, są dla niego kosztem uzyskania przychodów, który powinien być rozpoznany w całości oraz nie powinien być dzielony pomiędzy konsorcjantów proporcjonalnie do przypadającego na nich udziału w zysku Konsorcjum, zgodnie z art. 5 ust. 2 u.p.d.o.p. Zdaniem organu z kolei kosztem uzyskania przychodu mogą być poszczególne wydatki poniesione w ramach wniesionego wkładu w części przypadającej na Skarżącego, zgodnej z posiadanym udziałem w zysku ze wspólnego przedsięwzięcia. Natomiast między stronami nie ma sporu co do tego, że wynikający z zawartej umowy konsorcjum stosunek prawny stanowi wspólne przedsięwzięcie, o którym mowa w art. 5 ust. 1 u.p.d.o.p.
Przepis ten określa sposób rozliczania przychodów i kosztów uczestników wspólnego przedsięwzięcia, co ma zastosowanie w szczególności do konsorcjum. Zgodnie z art. 5 ust. 1 u.p.d.o.p. przychody z udziału w spółce niebędącej osobą prawną,
z zastrzeżeniem art. 1 ust. 3, ze wspólnej własności, wspólnego przedsięwzięcia, wspólnego posiadania lub wspólnego użytkowania rzeczy lub praw majątkowych łączy się z przychodami każdego wspólnika proporcjonalnie do posiadanego prawa do udziału
w zysku (udziału). W przypadku braku przeciwnego dowodu przyjmuje się, że prawa do udziału w zysku (udziału) są równe. W myśl natomiast art. 5 ust. 2 u.p.d.o.p. zasady wyrażone w ust. 1 stosuje się odpowiednio do rozliczania kosztów uzyskania przychodów, wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, zwolnień i ulg podatkowych oraz obniżenia dochodu, podstawy opodatkowania lub podatku.
Cytowana wyżej regulacja w istocie ustanawia zasadę obliczania dochodu ze wspólnych źródeł przychodów oraz wymiaru podatku od tego dochodu. Przychody ze źródeł wspólnych opodatkowuje się osobno u każdego z podatników. Przychód
z omawianych źródeł stanowi taką część przychodu wspólników ze wspólnego przedsięwzięcia, jaka odpowiada udziałowi podatnika w zysku (udziałowi).
Strona skarżąca swoją skargę w zasadniczej mierze oparła na wyroku NSA z 14 lutego 2023 r., sygn. akt II FSK 1061/22, którego argumentację skład orzekający WSA
w Gdańsku w pełni podziela. W przywołanym orzeczeniu NSA wskazał, że ile należy zgodzić się z tym, że określając wysokość przychodów podatkowych przypadających na danego partnera konsorcjum należy - mając na uwadze treść art. 5 ust. 1 u.p.d.o.p. - kierować się zapisami umowy konsorcjum i zawartymi w niej uregulowaniami w zakresie podziału zysku (którego wszelako nie można utożsamiać z dochodem w rozumieniu u.p.d.o.p.), to sztywne zastosowanie tej samej reguły do kosztów uzyskania przychodów nie znajduje uzasadnienia w opisie zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku
o wydanie interpretacji indywidualnej. Organ interpretacyjny nie zwrócił bowiem dostatecznej uwagi na to, że ust. 2 nakazuje regułę określoną w ust. 1 stosować do rozliczania kosztów "odpowiednio", zaś w ust. 1 mowa jest o tym, że regułę przypisania przychodu po równo stosuje się "w braku przeciwnego dowodu" (zd. drugie). Zdaniem Sądu wynika z tego, że jeśli jest dowód na to, że partnerzy konsorcjum uzgodnili inny podział kosztów i że Wnioskodawca poniósł określone koszty - to nie ma przesłanki do stosowania ustawowej reguły.
Przepis ustawy podatkowej nie może wymusić innego sposobu prowadzenia przedsięwzięcia i innych rozliczeń niż te, który stanowią urzeczywistnienie zgodnej woli partnerów Konsorcjum. Skoro z uwagi na ogłoszenie upadłości jednego z konsorcjantów powstały koszty wykonania zastępczego poniesione przez Lidera Konsorcjum, to do wydatków indywidualnych stanowiących wkład inwestycyjny nie należy stosować sztywnej reguły kosztowej w myśl art. 5 ust. 1 i 2 u.p.d.o.p., ale proporcję wynikającą z planowanego podziału poniesionych kosztów wykonania zastępczego pomiędzy Stronę skarżącą i Lidera Konsorcjum.
Możliwość uwzględnienia takiego stanu rzeczy, jaki wynika z uwzględnienia uzgodnień między uczestnikami Konsorcjum w zakresie kosztów, wynika z ustawowego zastrzeżenia "w braku przeciwnego dowodu" (art. 5 ust. 1 u.p.d.o.p. zd. drugie).
Jeśli zatem określone wydatki w sensie ekonomicznym obciążają majątek Skarżącego, jako jej wkład inwestycyjny do Konsorcjum, to nie sposób odmówić jej prawa do uznania w tym zakresie kosztów uzyskania przychodów całości poniesionych wydatków. Gdyby organ podtrzymał swoje stanowisko także w odniesieniu do Lidera Konsorcjum doprowadziłoby to do sprzecznej z prawem sytuacji, w której jedynie część niezbędnych wydatków poniesionych przez partnerów Konsorcjum na realizację inwestycji mogła zostać zaliczona do kosztów uzyskania przychodów.
Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną.
O kosztach postępowania Sąd orzekł zgodnie z art. 200, art. 205 § 4 i art. 209 p.p.s.a. Na zasądzony zwrot kosztów postępowania składają się: kwota wpisu od skargi (200 zł), wynagrodzenie pełnomocnika (480 zł), obliczone na podstawie § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1687 ze zm.) oraz uiszczona opłata od pełnomocnictwa (17 zł).[pic]