Możliwość stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa procesowego, jest uwarunkowana stwierdzeniem, że naruszenie takie musi prowadzić do podjęcia wadliwego rozstrzygnięcia z tegoż właśnie powodu, to jest innymi słowy, musi przekładać się bezpośrednio na treść decyzji i musi w niej tkwić (por. wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2016 r. sygn. akt II GSK 847/14). W odniesieniu do tych przepisów można by zatem mówić o rażącym ich naruszeniu wówczas, gdy w sposób niebudzący wątpliwości, a więc oczywisty, nie zastosowano by ich w trakcie prowadzonego postępowania lub zastosowano by je nieprawidłowo (por. wyrok NSA z dnia 13 września 2007 r. sygn. akt II OSK 1212/06). Ponadto za rażące naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności przepisów regulujących postępowanie dowodowe, które uzasadniałoby stwierdzenie nieważności decyzji, można uznać jedynie wydanie decyzji bez uprzedniego przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów, niezbędnych dla wyjaśnienia istoty sprawy, czy też wydanie decyzji bez przeprowadzenia dowodów obligatoryjnych w danej sprawie. Zasadniczo w odniesieniu do postępowania administracyjnego "rażące naruszenie prawa" ma miejsce wtedy, gdy organy w ogóle pominęły prowadzenie postępowania wyjaśniającego, albo też prowadziły je w sposób niepozwalający na ustalenie podstawowych kwestii stanu faktycznego w danej sprawie (por. wyrok NSA z dnia 6 marca 2019 r. sygn. akt II OSK 1018/17).
Zastrzec należy, iż w toku postępowania nadzwyczajnego, jakim jest postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, organ nie prowadzi postępowania dowodowego mającego na celu ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy zakończonej decyzją ostateczną, lecz skupia się na wadach tkwiących w kontrolowanej decyzji. Postępowanie nieważnościowe nie jest bowiem kolejną instancją, a zatem nie jest postępowaniem, w toku którego bada się sprawę merytorycznie, lecz wyłącznie rozstrzyga o ewentualnych wadach kontrolowanej decyzji w kontekście zaistnienia, bądź też nie, przesłanek określonych w art. 247 § 1 O.p. Jednocześnie, dla oceny przyczyn stwierdzenia nieważności decyzji, punktem odniesienia jest stan faktyczny i prawny z chwili jej podjęcia. Takie ograniczenie przedmiotu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji powoduje, że w jego ramach nie prowadzi się po raz kolejny postępowania dowodowego i nie ustala na nowo stanu faktycznego sprawy, podstawą dla dokonania oceny decyzji pod kątem wad kwalifikowanych jest materiał dowodowy zebrany w pierwotnym postępowaniu zakończonym wydaniem tej decyzji (zob. wyroki NSA z 8 lutego 2021 r., sygn. akt 3058/18 i z 13 lipca 2023 r., sygn. akt III OSK 1217/22).
W postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej nie jest co do zasady dopuszczone przeprowadzanie nowych dowodów. Zastosowania sankcji nieważności nie można bowiem wyprowadzić z odmiennej oceny materiału dowodowego, na podstawie którego organy orzekające w sprawie oparły ustalenia stanu faktycznego (por. wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2011 r., sygn. I OSK 363/10). W postępowaniu nieważnościowym nie ma więc, co do zasady, miejsca na prowadzenie postępowania dowodowego w takim zakresie, jak to ma miejsce w postępowaniu zwykłym. Oceny legalności decyzji ostatecznej dokonuje się na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu zwykłym zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej. Tak więc badany jest stan faktyczny, jak i prawny, z daty wydania decyzji ostatecznej w postępowaniu zwykłym, w stosunku do której toczy się postępowanie administracyjne o stwierdzenie jej nieważności.
Wydanie decyzji w przedmiocie stwierdzenia, bądź odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej musi więc zostać poprzedzone postępowaniem zmierzającym do ustalenia, czy spełniona została wskazana przesłanka nieważności. Niemniej jednak, niezależnie od powyższego, podkreślenia wymaga, że również w postępowaniu nadzwyczajnym w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej organ podatkowy obowiązany jest do przestrzegania zasad ogólnych prowadzenia postępowania, takich jak zasada prawdy obiektywnej (art. 122 O.p.) oraz stanowiących jej rozwinięcie zasad zupełności materiału dowodowego (art. 187 § 1 O.p.) i swobodnej oceny dowodów (art. 191 O.p.), zasada przekonywania (art. 124 O.p.), czy zasada dwuinstancyjności (art. 127 O.p.). Chociaż zatem postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności jest prowadzone w ograniczonym zakresie i nie może prowadzić do ponownego przeprowadzenia postępowania dowodowego w jego całości, to jednak nadal obowiązują w nim powyższe zasady, których celem jest ustalenie zaistniałego stanu faktycznego i dokonanie jego subsumpcji pod znajdujące doń zastosowanie przepisy prawa materialnego. W ramach tej procedury oceny wymagają również okoliczności przedstawione we wniosku wszczynającym to postępowanie, w tym przedłożona w załączeniu dokumentacja, a na etapie postępowania drugoinstancyjnego – również podniesione w odwołaniu zarzuty.
W pierwszej kolejności oceny wymagać będzie zatem prawidłowość ustalenia przez organy zaistniałego w sprawie stanu faktycznego, a dopiero w następstwie uznania prawidłowości przeprowadzonego postępowania, ocenie podlegać będzie prawidłowość wykładni i zastosowania prawa materialnego.
Rozpatrujący niniejszą sprawę Sąd stwierdza, iż skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania tj. art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 127, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 O.p. w stopniu, który miał wpływ na wynik sprawy. Rację ma Skarżąca, że nieprawidłowo przeprowadzone postępowanie doprowadziło do niepełnego ustalenia zaistniałego w sprawie stanu faktycznego i następnie jego dowolnej oceny.
W niniejszej sprawie stan faktyczny ustalony został w sposób niepełny i niejednoznaczny, co uniemożliwia dokonanie kontroli materialnoprawnej zaskarżonych decyzji, pod kątem prawidłowości dokonanej przez organy podatkowe wykładni przepisów prawa materialnego.
Sąd wskazuje, iż w art. 122 O.p. ustanowiono zasadę prawdy obiektywnej, zgodnie z którą w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Powyższa regulacja nakłada na organy podatkowe obowiązek wszechstronnego zbadania sprawy, zarówno w zakresie okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, jak i stosowania norm prawa materialnego. W tym kontekście organy zobowiązane są jako dowód dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 O.p.). Powyższe obowiązki precyzuje określona w art. 187 § 1 O.p. zasada kompletności materiału dowodowego, zgodnie z którą organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Natomiast art. 191 O.p. określa, że organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Organ winien zatem dokonać ustaleń w granicach zasady swobodnej oceny dowodów, na podstawie oceny całokształtu materiału dowodowego, wyciągając logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione wnioski. W uzasadnieniu decyzji organ winien w sposób właściwy przedstawić przesłanki, którymi kierował się dokonując rozstrzygnięcia sprawy, przywołując ustalony w sprawie stan faktyczny oraz znajdujące doń zastosowanie, a stanowiące podstawę zapadłych rozstrzygnięć, przepisy prawa materialnego. Prawne i faktyczne uzasadnienie decyzji musi spełniać wymogi art. 210 § 4 O.p.
Przepis art. 127 O.p. statuuje zasadę dwuinstancyjności postępowania, zgodnie z którą organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpatrzyć i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu pierwszej instancji. Zasada dwuinstancyjności oznacza, że w wyniku złożenia odwołania sprawa będzie w jej całokształcie ponownie przedmiotem postępowania przed organem drugiej instancji. Rodzi to w konsekwencji obowiązek dwukrotnego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, dwukrotnego ustalenia stanu faktycznego i dwukrotnej wykładni przepisów prawa. Dwuinstancyjność oznacza zatem, że każda sprawa powinna być rozstrzygnięta dwukrotnie, a zatem organ odwoławczy nie może ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu pierwszej instancji i odniesienia się do argumentów zawartych w odwołaniu (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 12 lipca 2017 r. sygn. akt I SA/Kr 84/17). Dwuinstancyjność postępowania oznacza, że organ odwoławczy rozpoznaje sprawę, a nie odwołanie, jednakże jest zobowiązany jest odnieść się do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu. Jeżeli zaś sąd stwierdza naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania, to nie może uznać tej okoliczności za nieistotną (por. wyrok NSA z dnia 30 marca 2004 r. sygn. akt FSK 169/04).
Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że organy obydwu instancji zaniechały ustalenia pełnego i wyczerpującego stanu faktycznego zaistniałego w sprawie, co doprowadziło do jego dowolnej, a nie swobodnej, oceny, a nadto organ odwoławczy nie wywiązał się w sposób prawidłowy z obowiązku ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy w jej całości, przy uwzględnieniu podniesionych w odwołaniu zarzutów. Organy nie ustaliły dokładnie wszystkich okoliczności stanu faktycznego sprawy, a dokonana przez nie ocena zebranego materiału dowodowego nie mieściła się w granicach przyznanej im przepisami prawa swobody, co skutkowało naruszeniem szeregu zasad ogólnych postępowania, które to naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy winny stan faktyczny sprawy ustalić w sposób dokładny, pewny, jednoznaczny i nie pozostawiający żadnych wątpliwości. Dobór dowodów w toku prowadzonego postępowania podatkowego jest pozostawiony organowi, ale zgromadzony w danej sprawie materiał musi pozwalać na wyczerpujące ustalenie zaistniałego stanu faktycznego.
W ocenie Sądu, przedstawiony w treści uzasadnienia skarżonych decyzji stan faktyczny sprawy nie ujmował wszystkich istotnych dla podjęcia rozstrzygnięcia okoliczności. Organy zaniechały pełnego przedstawienia istotnych, a przywołanych we wniosku o stwierdzenie nieważności, okoliczności faktycznych sprawy. Zabrakło przywołania argumentacji Skarżącej, przedłożonych przezeń dokumentów, wskazania kwestionowanych przez nią faktów odnoszących się do wszczęcia i przeprowadzenia postępowania wymiarowego bez czynnego udziału strony, w tym braku wydania postanowienia o wszczęciu postępowania podatkowego i braku wyznaczenia terminu do wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego. Zarówno organ pierwszej, jak i drugiej instancji uznał, że strona nie zakwestionowała treści decyzji, co jest sprzeczne z treścią złożonego przez Skarżącą wniosku, w którym wprost wskazano, że wskutek braku wszczęcia i przeprowadzenia postępowania podatkowego w treści decyzji wymiarowych dotyczących podatku od nieruchomości brak jest informacji, na jakiej podstawie dokonano określenia podatku, dla której to czynności niezbędna jest szczegółowa wiedza o nieruchomości. Sam fakt złożenia przez stronę wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej implikuje brak zgodności stanowiska strony w danej sprawie z treścią kwestionowanego rozstrzygnięcia organu.
Jak wskazano powyżej, rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, m.in. wtedy, gdy organy w ogóle pominęły prowadzenie postępowania wyjaśniającego, albo też prowadziły je w sposób niepozwalający na ustalenie podstawowych kwestii stanu faktycznego w danej sprawie (przy czym kwestia zaistnienia tychże okoliczności nie została wyjaśniona w rozpatrywanej sprawie), jest okolicznością uzasadniającą stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej. W odniesieniu do przepisów procesowych można mówić o rażącym naruszeniu, jeżeli w sposób niebudzący wątpliwości, a więc oczywisty, nie zastosowano ich w trakcie prowadzonego postępowania lub zastosowano je nieprawidłowo. Za rażące naruszenie przepisów regulujących postępowanie dowodowe, które uzasadniałoby stwierdzenie nieważności decyzji, można uznać jedynie wydanie decyzji bez uprzedniego przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów, niezbędnych dla wyjaśnienia istoty sprawy, czy też wydanie decyzji bez przeprowadzenia dowodów obligatoryjnych w danej sprawie (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 25 czerwca 2025 r., sygn. akt I SA/Sz 233/25, LEX nr 3904141). Do takich właśnie okoliczności odnosiła się Skarżąca we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji wymiarowych, jednakże organy nie przytoczyły żadnych faktów w tym zakresie (ziszczenia się bądź nie zarzucanych naruszeń) ani nie poddały ich stosownej ocenie w kontekście przesłanek tego postępowania nadzwyczajnego. Stwierdzenie nieważności decyzji w przypadku rażącego naruszenia przepisów proceduralnych dopuszczalne jest wyłącznie, gdy naruszenie tych przepisów ma charakter rażący i pozostaje w związku z ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy. Wskazania jednak wymaga, że kwestia związku naruszenia z treścią rozstrzygnięcia podlega ocenie organu w postępowaniu nieważnościowym, nawet jeśli strona składająca wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji nie wykazała wpływu rażącego naruszenia prawa na treść rozstrzygnięcia zawartego w tejże decyzji. W rozpatrywanej sprawie możliwe jest stwierdzenie przywołanych przez Skarżącą naruszeń bez wnikliwej analizy stanu faktycznego sprawy – czego jednakże organy nie dokonały – a co w istocie sprawia, że zasadne jest rozważenie ziszczenia się przesłanki rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 247 § 1 pkt 3 O.p. (por. wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2017 r., sygn. akt II FSK 741/15).
Reasumując, Sąd stwierdza, że organ nie przytoczył istotnych dla rozpatrzenia niniejszej sprawy okoliczności faktycznych, ani tych przywołanych przez Skarżącą we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej (wynikających z jej oświadczeń i załączonej dokumentacji), ani tych zaistniałych w toku postępowania zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji wymiarowej (znanych organowi z urzędu bądź przytoczonych przez stronę). Powyższe doprowadziło do braku pełnego, zupełnego i odpowiedniego dla podjęcia rozstrzygnięcia ustalenia stanu faktycznego sprawy. Wskutek nieprawidłowo ustalonego i przedstawionego stanu faktycznego, doszło do błędnej oceny zgromadzonego w sposób niewyczerpujący materiału dowodowego, skutkując jej dowolnym (nieopartym na zgromadzonych dowodach), a nie swobodnym charakterem. Zdaniem Sądu dokonana przez organy analiza braku ziszczenia się przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, oparta została na wybiórczym doborze dowodów potwierdzających przyjętą przez organy tezę (stanowiących wyłącznie błędnie odczytaną, co wykazano powyżej, treść wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji), z pominięciem dowodów przeciwnych (z uwagi na brak ich zgromadzenia przez organy i pominięcie przedłożonej przez Skarżącą dokumentacji), przy jednoczesnym braku uzasadnienia doboru materiału dowodowego.
Co więcej, organ odwoławczy nie tylko nie dokonał ponownego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy w jej całości, dopuszczając się tożsamych nieprawidłowości w ramach postępowania nadzwyczajnego co organ pierwszej instancji, lecz także pominął i w istocie zignorował zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji wymiarowej. Organ odwoławczy winien był dokonać dokładnego, ponownego ustalenia stanu faktycznego sprawy, to bowiem stanowi przesłankę prawidłowego zastosowania norm prawa materialnego. W związku z powyższym organ ten był zobowiązany na podstawie całego zebranego materiału dowodowego (w tym również przedłożonego dopiero na etapie postępowania odwoławczego) ocenić, czy dana okoliczność (w rozpatrywanej sprawie –rażące naruszenie prawa) zaistniała. Przy rekonstrukcji stanu faktycznego organ powinien rozpatrzyć każdy z dowodów z osobna oraz wszystkie dowody łącznie. Dysponując prawem do swobodnej oceny dowodów organ mógł co prawda dać wiarę tylko części z zebranych dowodów, jednakże odrzucenie niektórych dowodów musiało zostać oparte na racjonalnych przesłankach, zasadach logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego. Powołanie się w zasadniczej mierze na – co istotne – lakoniczne i niepełne ustalenia faktyczne poczynione przez organ pierwszej instancji przy jednoczesnym częściowym przedstawieniu własnej oceny w sprawie, opartej na wybiórczo dobranym materiale dowodowym (pomijającym okoliczności wynikające z dokumentacji przedłożonej przez stronę oraz argumentację przywołaną w odwołaniu), nie wypełnia wymagań określonej w art. 127 O.p. zasady dwuinstancyjności postępowania. Okoliczności przywoływane przez Skarżącą już na etapie wniesionego odwołania od decyzji organu pierwszej instancji, zostały przez organ odwoławczy zmarginalizowane przy odtwarzaniu zaistniałego w sprawie stanu faktycznego. Nie zostały one uwzględnione przy dokonywaniu oceny całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, nie zostały poddane dogłębnej analizie organu w kontekście uprawdopodobnienia okoliczności niezbędnych dla rozstrzygnięcia wniosku Skarżącej o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji wymiarowej. Zaniechanie to niewątpliwie miało wpływ na nieprawidłowe i niepełne ustalenie stanu faktycznego sprawy, skutkujące niezasadną, a co najmniej przedwczesną, odmową stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji wymiarowej.
Potwierdza to zasadność konstatacji Sądu o braku dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, braku rzetelnego rozpatrzenia zebranego materiału dowodowego, braku ponownego ustalenia zaistniałego stanu faktycznego, braku jego ponownej oceny w kontekście mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa, a także braku merytorycznego odniesienia się do zarzutów odwołania.
W świetle powyższych rozważań, rozpatrujący niniejszą sprawę Sąd uznaje, iż w toku postępowania nadzwyczajnego zakończonego wydaniem zaskarżonych decyzji organy nie dokonały prawidłowego i wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz oceny zgromadzonego materiału dowodowego w granicach przyznanej im przepisami prawa swobody. Sąd wskazuje, że organy nie dokonały jednoznacznego ustalenia istotnych dla podjęcia rozstrzygnięcia okoliczności sprawy, które konieczne były dla prawidłowej oceny złożonego przez Skarżącą wniosku o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji wymiarowej. Postępowanie dowodowe w powyższym zakresie nie zostało przeprowadzone w prawidłowy sposób. W takich okolicznościach nie doszło również do pełnego, ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy w drugiej instancji. Braki te doprowadziły Sąd do uznania, iż przeprowadzone przez organy postępowanie uchybia zasadom prowadzenia postępowania podatkowego, w tym zasadzie prawdy obiektywnej (art. 122 O.p.), zasadzie kompletności materiału dowodowego (art. 187 § 1 O.p.), zasadzie przekonywania stron (art. 124 O.p.), zasadzie swobodnej oceny dowodów (art. 191 O.p.), warunkom sporządzania uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji (art. 210 § 4 O.p.) oraz zasadzie dwuinstancyjności (art. 127 O.p.). Jako podważające zasadę zaufania do organów podatkowych (art. 121 § 1 O.p.) należy przy tym uznać zaistniałe w decyzji organu odwoławczego odnoszenie się do dwóch trybów nadzwyczajnych, zarówno w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, jak i – nie stanowiącego przedmiotu rozpatrywanej sprawy – wznowienia postępowania.
Sąd, mając na uwadze fakt przedłożenia dopiero na rozprawie wniosku inicjującego postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją, podkreśla przy tym, że wszystkie czynności podejmowane przez stronę postępowania, jak i przez organ podatkowy, w tym składane dokumenty i wydawane rozstrzygnięcia, winny znaleźć swoje odzwierciedlenie w kompletnych, chronologicznie ułożonych i ponumerowanych aktach sprawy. Stanowią one bowiem nie tylko dowód prawidłowości przeprowadzonego postępowania, lecz także podstawę orzekania sądu administracyjnego (art. 133 § 1 p.p.s.a.).
Prawidłowo przeprowadzone postępowanie powinno doprowadzić do rozpoznania sprawy w jej całości, przy rozważeniu przepisów prawa materialnego i proceduralnego oraz argumentacji przedstawionej we wniosku wszczynającym to postępowanie, jak i w odwołaniu. W związku z tym zadaniem organów będzie ponowne przeprowadzenie postępowania, w tym postępowania dowodowego, mając na względzie konieczność ustalenia i uwzględnienia okoliczności faktycznych wskazanych w niniejszym uzasadnieniu oraz dokonaną przez Sąd analizę przywołanych przepisów prawa, a następnie dokonanie oceny tak ustalonego stanu faktycznego w świetle znajdujących doń zastosowanie przepisów prawa materialnego dotyczących stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej.
Końcowo, należy odnieść się do zarzutu naruszenia art. 200 O.p., tj. niepowiadomienia Skarżącej o możliwości zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji przez organ pierwszej instancji, gdy tymczasem strona mogłaby uzupełnić materiał dowodowy (przedłożyć dokumenty). Organ pierwszej instancji wbrew dyspozycji art. 200 § 1 O.p. nie wyznaczył stronie siedmiodniowego terminu na wypowiedzenie się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Podkreślenia jednak wymaga, że nawet niewykonanie przez organ podatkowy obowiązku wynikającego z art. 200 § 1 O.p. i pozbawienie podatnika możliwości czynnego udziału w postępowaniu podatkowym stanowi wprawdzie naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zwrócić jednak należy uwagę, że Skarżąca, formułując zarzut naruszenia art. 200 O.p. w toku postępowania podatkowego, nie może jedynie ograniczyć się do odnotowania faktu takiego naruszenia, lecz powinna wykazać związek naruszenia z wpływem na wynik sprawy (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 25 kwietnia 2005 r., FPS 6/04, ONSAiWSA 2005, Nr 4, poz. 66). Sąd rozpoznający przedmiotową sprawę wskazuje, że nie można z góry zakładać, iż każde naruszenie art. 200 § 1 O.p. może wywrzeć istotny wpływ na wynik sprawy. Przeciwnie, niekiedy ewentualność wpływu naruszenia ww. przepisu można wręcz wykluczyć, w związku z czym w każdej sprawie Sąd indywidualnie ma obowiązek zbadać, czy naruszenie art. 200 § 1 O. p. mogło mieć wpływ na jej wynik. W ocenie Sądu, uchybienie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Skarżąca nie została pozbawiona w ten sposób możliwości przedłożenia, mających w jej ocenie znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, dodatkowych materiałów dowodowych, które w istocie przedłożyła w załączeniu do wniesionego odwołania. Zważywszy, że postępowanie w sprawie wniosku Skarżącej o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji wymiarowej zostanie przeprowadzone w całości ponownie, ocenie podlegać będą wszystkie przedłożone przez Skarżącą w dotychczasowym postępowaniu dowody. Jako że nie został wykazany związek naruszenia art. 200 O.p. przez organ pierwszej instancji z niewyjaśnieniem okoliczności sprawy (które wynikało z odmiennych, a przytoczonych przez Sąd powyżej okoliczności), zatem pomimo uchybienia ww. przepisowi przez ten organ, pozostaje ono bez wpływu na wydane rozstrzygniecie.
Podsumowując, Sąd stwierdza, że z uwagi na niepełne i nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy oraz jego błędną ocenę, organy dopuściły się naruszenia wskazanych powyżej przepisów prawa, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy podatkowe będą zobowiązane uwzględnić wskazania co do dalszego postępowania oraz ocenę prawną zawartą w uzasadnieniu niniejszego wyroku.
Mając na uwadze wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.
W związku z uwzględnieniem skargi, Sąd na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., zgodnie ze złożonym wnioskiem, zasądził na rzecz Skarżącego zwrot kosztów postępowania w wysokości 697 zł, w tym kwotę 200 zł tytułem uiszczonego wpisu sądowego, kwotę 17 zł tytułem uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz kwotę 480 zł tytułem kosztów wynagrodzenia pełnomocnika.