Wyrok WSA z dnia 20 maja 2025, sygn. I SA/Gd 206/25

znajdowała się już w aktach sprawy wymiarowej i była znana organowi podatkowemu w dniu wydania decyzji ostatecznej, co zostało szczegółowo opisane na stronach 8-9 zaskarżonej decyzji, z uwzględnieniem ich pozycji w aktach właściwego postępowania wymiarowego. W odniesieniu do ww. dowodów podkreślić należy, że organ nie tylko dysponował ww. dowodami, ale również - czego nie dostrzega strona - poddał je ocenie w toku postępowania podatkowego zakończonego decyzją ostateczną, co bezsprzecznie wyklucza możliwość wznowienia postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.

W stosunku do pozostałych dowodów przedłożonych przez stronę, tj.:

• dokument WZ z 3 sierpnia 2011 r., nr 2/2011,

• umowa na wykonanie skrzyń drewnianych z 16 września 2011 r. oraz z 26 czerwca 2012 r. zawarta pomiędzy P. Sp. z o. o. a U.,

• noty korygujące VAT,

• protokół ostatecznego odbioru prac budowlanych sporządzony 30 czerwca 2012 r. w C.,

• decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 26 lipca 2012 r., nr [...],

• protokół z czynności kontrolnych w zakresie spełnienia warunków wstępnego uznania i realizacji zatwierdzonego planu dochodzenia do uznania nr [...] z 16 listopada 2012 r.,

• oświadczenie firmy T.,

• protokół zdawczo-odbiorczy z 10 lipca 2014 r. do umowy sprzedaży z 7 lipca 2014 r.

wskazano, że dokumenty te nie znajdowały się w aktach sprawy, a zatem nie były znane organowi podatkowemu w dniu wydania decyzji ostatecznej. Daty widniejące na tych dowodach wskazują, że dokumenty te istniały już w dniu wydania decyzji ostatecznej. Nie sposób jednak przyjąć, iż dowody te są nowe dla strony w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.

Zdaniem organu, strona miała pełną świadomość istnienia ww. dokumentów i okoliczności z nich wynikających na etapie postępowania wymiarowego. Jednak na żadnym etapie postępowania wznowieniowego nie wykazała, że wcześniej nie była w posiadaniu przedłożonych dokumentów oraz ewentualnie z jakiego powodu znalazła się w ich posiadaniu dopiero w momencie złożenia wniosku o wznowienie postępowania podatkowego. Ponadto, co istotne w sprawie, strona w złożonym odwołaniu nie kwestionuje okoliczności, iż była w posiadaniu wskazanych dowodów w dniu wydania decyzji ostatecznej.

Dodatkowo zwrócono uwagę, że:

• protokół ostatecznego odbioru prac budowlanych z 30 czerwca 2012 r. został podpisany przez prezesa zarządu A. Sp. z o. o.,

• decyzja powiatowego inspektora nadzoru budowlanego została wydana 26 lipca 2012 r. i wysłana do A. Sp. z o.o. na adres: C., [...],

• protokół zdawczo-odbiorczy z 10 lipca 2014 r. został podpisany przez prezesa zarządu A. Sp. z o. o.,

- co jednoznacznie dowodzi, że strona była świadoma istnienia ww. dowodów i mogła je przedłożyć na etapie postępowania wymiarowego.

Nie bez znaczenia pozostaje fakt, że strona wielokrotnie zapoznawała się z materiałem dowodowym, w związku z czym tym bardziej niezrozumiałe jest przedłożenie części dowodów dopiero na etapie składania czwartego wniosku o wznowienie postępowania.

Pomijając rozbieżności w zakresie interpretacji "nowych dowodów" dla strony w kontekście art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, w ocenie organu również z innych przyczyn dowodów nieznajdujących się wcześniej w aktach sprawy nie można uznać jako stanowiące podstawę do wznowienia postępowania. Dyrektor lzby podziela stanowisko organu pierwszej instancji, że przedstawione przez stronę dowody nie tylko nie spełniają kryteriów "nowości", ale także "istotności" w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, gdyż nawet ich uwzględnienie nie spowoduje odmiennego rozstrzygnięcia zawartego w ostatecznej decyzji z 22 czerwca 2015 r., nr PP-II//4407-298-306/14/06 - co dowodnie zostało wykazane poniżej:

1. WZ z 3 sierpnia 2011 r., nr 2/2011 - wydanie tarcicy suszonej przez A.K. odbiorcy -L.A.

Dyrektor Izby stoi na stanowisku, iż ww. dowód nie może świadczyć o posiadaniu przez A.L., prowadzącego działalność gospodarczą - skrzyniopalet w ilości zafakturowanej, tj. 21.000. O powyższym świadczą ustalenia wynikające z decyzji ostatecznej:

• A.L. nie posiadało dowodów potwierdzających nabycie skrzyniopalet w ilości 21.000 szt. na dzień wystawienia faktury (str. 32 decyzji ostatecznej),

• A.L. sam nie zajmował się produkcją skrzyniopalet (zajmował się uprawą rolną połączoną z chowem i hodowlą zwierząt (t. 22, k. 4184), a jako źródło ich nabycia wskazał podmioty U. K.B., I. s.c. G.S., M.S. - nie mógł dokonać na podstawie faktury VAT nr [...] z dnia 28 czerwca 2011 r. sprzedaży 21.000 szt. skrzyniopalet na rzecz A. sp. z o.o., gdyż sam ich nie wyprodukował i nie nabył od ww. podmiotów gospodarczych (str. 32 decyzji ostatecznej),

• A.L. nie przedłożył dowodów potwierdzających ilość przyjmowanych skrzyniopalet od kontrahentów w ramach realizacji zawartych umów (str. 33 decyzji ostatecznej).

Przedłożony dowód w postaci dokumentu WZ nie dowodzi, że A.L. dokonywał zakupu gotowych skrzyniopalet, które mógł następnie sprzedać stronie w zafakturowanej ilości. Analiza dowodu wskazuje wyłącznie na zakup tarcicy iglastej, co nie jest wystarczającym potwierdzeniem sprzedaży gotowych skrzyniopalet w ilości wskazanej na fakturach. Zatem, przedłożony dowód nie spełnia wymogów dowodowych koniecznych do potwierdzenia rzeczywistego przebiegu transakcji gospodarczych.

Biorąc pod uwagę powyższe, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, iż ww. dowód nie ma wpływu na dokonane rozstrzygnięcie, które zostało zaprezentowane w decyzji ostatecznej. Jego analiza nie prowadzi do zmiany wcześniej ustalonego stanu faktycznego ani prawnego, na podstawie którego wydana została ww. decyzja ostateczna.

2. umowy na wykonanie skrzyń drewnianych zawarte pomiędzy P. Sp. z o. o. - Zleceniodawcą oraz "U." - Wykonawcą z 16 września 2011 r. oraz 26 września 2012 r..

Powyższe dowody nie mają znaczenia dla niniejszej sprawy, bowiem nie wnoszą żadnych nowych okoliczności ani faktów, które mogłyby wpłynąć na zmianę ustalonego stanu faktycznego. Świadczą o tym niżej wymienione okoliczności:

• umowy dotyczą zupełnie innego podmiotu,

• ewentualne wykonanie skrzyniopalet przez U. na rzecz P. nie ma wpływu na możliwość wykonania skrzyniopalet na rzecz A.,

• umowa została zawarta 16 września 2011 r., a więc po wystawieniu faktury z 28 czerwca 2011 r.,

• sporna faktura Vat z 28 czerwca 2011 r., nr [...] miała dokumentować skrzyniopalety o wymiarach 1800x1200x1000, natomiast ww. umowa dotyczy skrzyniopalet o wymiarach 2000x1200x1000,

• U. nie dostarczała na rzecz A.L. skrzyniopalet, co zostało szeroko omówione na str. 32 decyzji ostatecznej.

Poza wyżej wymienionymi ustaleniami, należy dodatkowo wskazać, że umowa z dnia 26 września 2012 r. dotyczy zupełnie innego okresu, który nie był objęty zakresem badania w ramach wznowionego postępowania. W związku z tym, umowa ta tym bardziej nie może być uznana za mającą wpływ na ustalenia poczynione wtoku obecnie prowadzonego postępowania,

3. noty korygujące VAT

Dyrektor Izby podziela stanowisko organu pierwszej instancji, iż ww. noty korygujące nie są istotnymi dowodami w sprawie powodującymi możliwość zmiany decyzji ostatecznej z 22 czerwca 2015 r..

Świadczą o tym niżej wymienione okoliczności stanu faktycznego:

• zostały wystawione w 2013 r., natomiast postępowanie wymiarowe dotyczyło wyłącznie 2011 r.,

• dotyczyły sprzedaży tarcicy iglastej a nie gotowych skrzyniopalet,

• wszystkie korygowane faktury VAT znajdowały się w aktach sprawy właściwego postępowania wymiarowego, a zatem były znane organowi w dniu wydania decyzji ostatecznej,

• dotyczą transakcji sprzedaży tarcicy iglastej między podmiotami A.K. o U., natomiast jak już wyżej wskazano U. nie dokonywała sprzedaży skrzyniopalet na rzecz A.L.,

• wszystkie noty korygujące dotyczą wyłącznie korekty nazwy lub numeru NIP nabywcy, a zatem mają charakter czysto techniczny

4. Dowody:

• protokół ostatecznego odbioru prac budowlanych sporządzony 30 czerwca 2012 r.,

• decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 26 lipca 2012 r., nr [...],

• protokół z czynności kontrolnych w zakresie spełnienia warunków wstępnego uznania i realizacji zatwierdzonego planu dochodzenia do uznania nr [...] z 16 listopada 2012 r..

Organ pierwszej instancji słusznie wskazał, iż wyżej przedstawione dowody pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z 22 czerwca 2015 r., nr PP-11/4407-298-306/14/06. Potwierdzają to nw. okoliczności, tj.:

• zgodnie z protokołem ostatecznego odbioru prac budowlanych z 30 czerwca 2012 r. ostatecznego odbioru wykonania robót budowlanych dokonał m .in. kierownik budowy – T.J. oraz Prezes Zarządu O. Sp. z o. o. – A.P., jako osoby z ramienia Wykonawcy, tj., O. Sp. z o.o. Natomiast w toku postępowania podatkowego T.J. oświadczył, iż jedyną osobą związaną z inwestycjami był G.S. [...] nazwisko A.P. (prezes O.) kojarzy, ale nie wie kim on jest i czym się zajmuje i nie zna osobiście takiej osoby (str. 36 decyzji ostatecznej),

• decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 26 lipca 2012 r. dotyczy wyłącznie pozwolenia na użytkowanie hali magazynowej warzyw i owoców z zapleczem socjalnym i technicznym wraz z infrastrukturą, portierni, dwóch zbiorników na ścieki, zewnętrznej instalacji wod.-kan., elektrycznej i kanalizacji deszczowej, usytuowanych na działce nr [...] w C., obr. K., gm. C., zrealizowanych na podstawie decyzji Starosty Wejherowskiego nr [...] z 22 czerwca 2011 r., obiektów zakwalifikowanych do III, VIII, XVIII kategorii obiektów budowlanych, o geodezyjnym numerze ewidencyjnym 90 g. W żaden sposób nie odnosi się do transakcji Spółki z O. Sp. z o. o.,

• w aktach sprawy znajduje się już protokół z czynności kontrolnych z dnia 16 grudnia 2011 r. przeprowadzonych przez Urząd Marszałkowski Województwa Pomorskiego za I półrocze 2011 r., z którego wynika, że Spółka realizowała inwestycje zawarte w PDU w I półroczu 2011 r. w zakresie budowy przechowalni na 8.000 ton - IV etap uwzględniający budowę budynku technicznego i wyposażenie pomieszczeń wewnętrznych w urządzenia oraz budowę zewnętrznych zbiorników osadowych oraz budowę budynku przechowalni na 10.250 ton w C. -1 etap. Organ w decyzji ostatecznej odniósł się do ww. dowodu, stwierdzając, że wynikające z niego okoliczności były oceniane w postępowaniu kontrolnym i podatkowym (str. 32 decyzji ostatecznej). Co prawda przedłożony przez stronę protokół został sporządzony 16 listopada 2012 r.; ale należy zważyć, że fakt wykonywania czynności kontrolnych przez Urząd Marszałkowski Województwa Pomorskiego był znany organowi w dniu wydania decyzji ostatecznej. W związku z tym, kolejny etap tych czynności nie może stanowić podstawy do zmiany ww. decyzji. Ww. protokół potwierdza jedynie realizację inwestycji, posiadanie przez Spółkę towaru. Nie przesądza natomiast o tym kto, i w jakim terminie wykonywał prace wskazane na dokumencie.

Powyższe dowody w żaden sposób nie podważają przyjętego w decyzji ostatecznej rozstrzygnięcia. Mogą co najwyżej potwierdzić realizację przez stronę inwestycji w C., jednak ta kwestia nie jest w sprawie kwestionowana. Kwestionowane jest jedynie wykonanie czynności przez O. Sp. z o. o. na rzecz A. Sp. z o. o. udokumentowane fakturami VAT z 14 czerwca 2011 r., nr 11/6/201 l/FVS, nr 12/6/2011/FVS, bowiem postępowanie podatkowe dowiodło i co zostało zaaprobowane przez sądy administracyjne, że ww. faktury VAT wystawione przez firmę O. Sp. z o. o. na rzecz A. Sp. z o. o. za usługi przygotowania i realizacji inwestycji, nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Szczegółowe uzasadnienie w podanym zakresie znajduje się na str. 38-45 decyzji ostatecznej

5. oświadczenie firmy T.

Organ zgadza się ze stanowiskiem organu pierwszej instancji, iż dowód w postaci oświadczenia firmy T. należy uznać za nieistotny w sprawie. Potwierdzają to następujące przesłanki:

• oświadczenie zostało sporządzone 15 października 2013 r., czyli po dacie wystawienia spornej faktury VAT a w toku postępowania kontrolnego,

• z materiału dowodowego wynika, że firma T. utożsamiała A. Sp. z o.o. oraz N. Sp. z o.o. z osobą pana L. i na jego prośbę dokonywała dowolnego i nieuzasadnionego przefakturowywania transakcji (str. 52 decyzji ostatecznej),

• dołączone zdjęcie nie wskazuje kiedy zostało zrobione, gdzie znajduje się urządzenie, kto, kiedy i od kogo nabył urządzenie widniejące na zdjęciu,

• w ocenie organów podatkowych, zaakceptowanej przez Sądy wynika, że A. Sp. z o.o. odliczając w czerwcu 2011 r. podatek naliczony w kwocie 1.550.569,11 zł z faktury VAT nr [...] wystawionej przez N. Sp. z o. o. naruszyła postanowienia art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT, bowiem N. w dniu wystawienia spornej faktury na rzecz spółki A. nie posiadała żadnych urządzeń chłodniczych, stąd nie mogła ich dalej odsprzedać (str. 46-52 decyzji ostatecznej),

• ponadto zarówno protokół zdawczo-odbiorczy, jak i faktura VAT, o której mowa w oświadczeniu znajdowały się w aktach sprawy i były przedmiotem wyjaśnień i ww. oceny w postępowaniu wymiarowym (str. 46-52 decyzji ostatecznej).

6. protokół zdawczo-odbiorczy z 10 lipca 2014 r. do umowy sprzedaży z 7 lipca 2014 r..

Dyrektor Izby podtrzymuał stanowisko organu pierwszej instancji, iż ww. protokół zdawczo-odbiorczy pozostaje bez wpływu na dokonane rozstrzygnięcie zawarte w decyzji ostatecznej oraz że dokumentuje jedynie przekazanie przez A. Sp. z o. o. na rzecz M. Sp. z o. o. środków wymienionych w przedmiotowym dokumencie. Nie sposób jednak z niego jednoznacznie wywnioskować, skąd i w jakiej dacie Strona nabyła te środki, jaką okoliczność mają dowodzić, a tym bardziej nie jest możliwe na tej podstawie dowodzenie, że zakwestionowane w sprawie faktury VAT odzwierciedlają rzeczywiste zdarzenia gospodarcze.

Podsumowując, w ocenie organu odwoławczego, strona przedkładając wyżej opisane dowody stara się wykazać, że dołożyła należytej staranności w odniesieniu do formalnych aspektów transakcji. Niemniej jednak, przedstawione dowody nie są wystarczające, aby potwierdzić rzeczywiste przeprowadzenie tych transakcji - co zostało dowodnie wykazane powyżej. Ponadto - na co strona nie zwróciła uwagi - Organ podatkowy, dokonując rozstrzygnięcia w sprawie, nie opiera się wyłącznie na jednym dowodzie. Każdą transakcję i dowód rozpatruje zarówno odrębnie, jak i w kontekście wzajemnych powiązań z innymi, uwzględniając okoliczności stanu faktycznego. Tylko poprzez kompleksowe zbadanie każdej transakcji możliwe jest uzyskanie pełnego obrazu sytuacji i wydanie trafnych rozstrzygnięć administracyjnych, które będą zgodne z obowiązującymi przepisami prawa - co w badanej sprawie zostało zachowane.

Zwrócono także uwagę, że decyzja ostateczna została poddana kontroli sądowej, który potwierdził jej prawidłowość (por. prawomocny wyrok WSA w Gdańsku z dnia 26 października 2016 r., sygn. akt I SA/Gd 1387/15, od którego skarga kasacyjna strony została oddalona przez NSA wyrokiem z dnia 30 maja 2019 r., sygn. akt I FSK 1081/17). Kontrola sądowa nie wykazała żadnych nieprawidłowości w zakresie materiału dowodowego.

Podkreślono, że zarówno w ww. decyzji ostatecznej, jak i poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Gdańsku wykazano, iż Spółka A. wiedziała, że kwestionowane faktury nie dokumentują rzeczywiście dokonanych zdarzeń gospodarczych. Spółka uczestniczyła bowiem przy sporządzaniu dokumentów niepotwierdzających rzeczywistego stanu faktycznego, jak w przypadku zawieranych umów, czy kosztorysów budowlanych, a także innych dokumentów oraz kwestionowanych faktur. Strony transakcji łączyły powiązania osobowe i kapitałowe.

W takiej sytuacji uznano, że w złożonym odwołaniu strona zmierza w istocie do przeprowadzenia powtórnego postępowania instancyjnego, co nie jest możliwe w trakcie postępowania wznowionego.

Wskazano, że chybione są również zarzuty naruszenia art. 120, art. 121, art. 122, art. 128 Ordynacji podatkowej poprzez brak wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i dokonanie błędnej jego oceny. Wskazano też na naruszenie art. 2a Op.

Biorąc pod uwagę powyższe - wbrew zarzutowi naruszenia art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej organ za prawidłowe uznał działanie organu pierwszej instancji, który stwierdził, że w sprawie nie zostały ujawnione żadne nowe okoliczności lub dowody w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Organ pierwszej instancji dokonał całościowej i kompletnej (w granicach prawem zakreślonych) analizy sprawy w postępowaniu wznowieniowym, której wyniki przedstawił w zaskarżonej decyzji w sposób wyczerpujący, wskazując stronie przesłanki, którymi kierował się przy załatwianiu sprawy. Natomiast strona w złożonym odwołaniu polemizuje z ustaleniami organów podatkowych stanowiącymi podstawę rozstrzygnięcia zawartego w przedmiotowej decyzji ostatecznej.

Organ pierwszej instancji zasadnie zatem zastosował w sprawie art. 245 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej i odmówił na tej podstawie uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z 22 czerwca 2015 r., nr PP-11/4407-298-306/14/06. Organ odwoławczy nie stwierdził naruszeń prawa materialnego ani procesowego w przeprowadzonym przez organ pierwszej instancji postępowaniu wznowieniowym, w związku z czym nie miał podstaw do zastosowania art. 245 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A. Sp. z o. o., nie zgadzając się ze stanowiskiem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku wyrażonym w decyzji z 13 stycznia 2025 r., nr 2201-IOV-1[1].623.8.2024/02/13, 2201-IOV-1.623.5.2024/02/13 wniosła o:

• uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji organu drugiej instancji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji,

• na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. zasądzenie kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego wg norm przepisanych,

• rozpatrzenie sprawy na rozprawie.

Przedmiotowej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku, strona zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania:

• art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej - błędne zinterpretowanie przepisu poprzez uznanie, że wiedza strony postępowania o istnieniu dowodu przed wydaniem decyzji ostatecznej wyklucza wznowienie postępowania. Doktryna i orzecznictwo wskazują, że nowe okoliczności lub dowody mają usunąć stan niewiedzy organu, a nie podatnika,

• art. 245 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez jego błędne zastosowanie,

• art. 245 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez jego błędne zastosowanie,

• art. 128 w związku z art. 120, art. 121 § 1 i 2, art. 122 oraz art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej poprzez brak wyjaśnienia należycie stanu faktycznego i prowadzenia postępowania podatkowego w sposób zabezpieczający wyłącznie interesy fiskalne Skarbu Państwa, wbrew interesom podatnika i regule in dubio pro tributario, co narusza zasadę budzenia zaufania do organów podatkowych. Ordynacja podatkowa nie zakazuje wznawiania postępowania przy powołaniu znanych wcześniej dowodów, a zasada trwałości decyzji administracyjnych ustępuje w postępowaniach nadzwyczajnych (rozdziały 17-22 Działu IV), więc nie powinna być stosowana przy wykładni art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej,

• art. 2a Ordynacji podatkowej w związku z art. 2 Konstytucji poprzez odmowę uchylenia decyzji ostatecznej, mimo że strona powołała okoliczności znane jej w czasie postępowania zwykłego oraz dowody potwierdzające te okoliczności. Organ podatkowy pierwszej instancji, zaaprobowany przez organ drugiej instancji, błędnie wymagał, by strona wskazała, że nie była wcześniej w posiadaniu dokumentów stanowiących nowe dowody. Wykładnia językowa, systemowa i historyczna art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej nie nakłada takiego obowiązku na podatnika. Ordynacja podatkowa nie zawiera nakazu przedstawienia wszystkich znanych dowodów w toku postępowania, a w przypadku chęci ograniczenia zgłaszania nowych dowodów, Ustawodawca czyni to wprost, jak w art. 381 k.p.c. W przepisach dotyczących postępowania podatkowego prekluzji dowodowej nie przewidziano.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga okazała się bezzasadna.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej P.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.

Sporne w sprawie jest rozstrzygnięcie podjęte w zaskarżonej decyzji (wydanej po zakończeniu postępowania w trybie art. 243 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej), a utrzymujące w mocy rozstrzygnięcie organu rozpoznającego wniosek o wznowienie postępowania o braku podstaw do uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z 22 czerwca 2015 r., nr PP-11/4407-298-306/14/06 w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od stycznia 2011 r. do września 2011 r. - wobec niezaistnienia przesłanki wymienionej w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.

Mając na uwadze treść skargi, Sąd zwrócił uwagę, że strona powtórzyła zarzuty wraz z ich uzasadnieniem podniesione w odwołaniu, które sprowadzają się do wykazania, że organy podatkowe naruszyły szereg przepisów postępowania, bowiem błędnie przyjęły, iż przedłożone przez stronę nowe dowody nie mają wpływu na ww. decyzję ostateczną Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z 22 czerwca 2015 r., w związku z brakiem zaistnienia przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Sąd podziela ocenę, że skarżąca wyłącznie polemizuje z oceną dowodów dokonaną przez organy podatkowe.

Skarżąca pomija przedstawione w uzasadnieniu decyzji z 13 stycznia 2025 r. argumenty, powiela zaś to, co wskazane już było w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, a do czego organ odwoławczy ustosunkował się już w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się do zarzutów proceduralnych Sąd wskazuje, że nie sposób podzielić zarzutu skargi o naruszeniu przez Dyrektora Izby art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.

W powyższym zakresie przypomnieć należy, że postępowanie przeprowadzone na podstawie art. 243 § 2 Ordynacji podatkowej wykazało, że brak było podstaw do uchylenia decyzji ostatecznej w postępowaniu wznowieniowym, bowiem w sprawie objętej skargą nie zaistniała którakolwiek z przesłanek zamieszczonych w katalogu zamkniętym art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, w tym powołana we wniosku o wznowienie przesłanka z art. 240 § 1 pkt 5 Ustawy.

Aby można było mówić o zaistnieniu przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, muszą łącznie wystąpić następujące okoliczności: nowe faktyczne okoliczności lub dowody muszą wyjść na jaw, muszą być istotne w sprawie, powinny istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej oraz nie mogą być znane organowi, który wydał decyzję ostateczną.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wprost wynika, że część dowodów powołanych przez stronę znajdowała się już w aktach sprawy wymiarowej i była znana organowi podatkowemu w dniu wydania decyzji ostatecznej, co opisano na stronach 8-9 zaskarżonej decyzji. Organ podatkowy dysponował tymi dowodami i poddał je ocenie w toku postępowania zakończonego decyzją ostateczną, co wyklucza możliwość wznowienia postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.

Jeśli natomiast chodzi o dokument WZ, umowy na wykonanie skrzyń drewnianych, noty korygujące VAT, protokół ostatecznego odbioru prac budowlanych sporządzony 30 czerwca 2012 r. w C., decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 26 lipca 2012 r., protokół z czynności kontrolnych w zakresie spełnienia warunków wstępnego uznania i realizacji zatwierdzonego planu dochodzenia do uznania, oświadczenie firmy T., protokół zdawczo-odbiorczy z 10 lipca 2014 r. do umowy sprzedaży z 7 lipca 2014 r. - co prawda nie znajdowały się w aktach sprawy, a zatem nie były znane organowi podatkowemu w dniu wydania decyzji ostatecznej, jednak daty widniejące na tych dowodach wskazują, że dokumenty te istniały już w dniu wydania decyzji ostatecznej. Nie sposób więc przyjąć, iż dowody te są nowe dla strony w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Na żadnym etapie postępowania wznowieniowego strona nie wykazała, że wcześniej nie była w posiadaniu przedłożonych dokumentów oraz ewentualnie z jakiego powodu znalazła się w ich posiadaniu dopiero w momencie złożenia wniosku o wznowienie postępowania podatkowego.

Przypomnienia wymaga, że ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody muszą charakteryzować się przymiotem nowości (nie wystarczy fakt, że organ ich wcześniej po prostu nie analizował, bądź analizował, ale błędnie), mieć istotne znaczenie dla sprawy (wpływać na zmianę treści decyzji), istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej i być nieznane organowi wydającemu tę decyzję oraz stronie postępowania. W niniejszej sprawie wniosek strony o wznowienie postępowania dotyczył bowiem dowodów i okoliczności, które - po pierwsze częściowo zostały ujawnione i stanowiły podstawę ustaleń faktycznych w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną, a po drugie- były lub mogły być podnoszone wtoku zwykłego postępowania instancyjnego.

Sąd podziela także stanowisko, iż przedstawione przez stronę dowody, które nie były znane organowi w dniu wydania decyzji, nie tylko nie spełniają kryteriów "nowości", ale także "istotności" w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, gdyż nawet ich uwzględnienie nie spowoduje odmiennego rozstrzygnięcia zawartego w ostatecznej decyzji z 22 czerwca 2015 r.. Z tej przyczyny nie można ich uznać jako stanowiące podstawę do wznowienia postępowania.

Powyższa ocena dotyczy przedstawionego dowodu WZ, umowy z 16 września 2011 r., i 26 września 2011 r., not korygujących, protokołu ostatecznego odbioru prac budowlanych, decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego i protokołu z czynności kontrolnych, oświadczenia firmy T., czy też protokołu zdawczo-odbiorczego.

Przedmiotem postępowania nadzwyczajnego nie jest bowiem ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności, ściśle wyliczone w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Oznacza to, że postępowanie wznowione nie obejmuje pełnej merytorycznej kontroli decyzji, którą zakończono sprawę w postępowaniu zwykłym.

Z tego względu Sąd podziela ocenę, że żaden z tych dowodów, przedłożonych przez stronę ,a pozostających poza aktami sprawy, nie spełnia wymogu "istotności" dla sprawy, czyli nie może mieć wpływu na odmienne rozstrzygnięcie i skutkować uchyleniem bądź zmianą decyzji ostatecznej. Wbrew zarzutom skarżącej, to na stronie powołującej się na zaistnienie podstawy wznowienia, spoczywa ciężar wykazania, że powoływana przesłanka ma wpływ na treść decyzji ostatecznej.

Tymczasem strona - jak słusznie podniósł organ w zaskarżonej decyzji - nie wykazała "istotności" poszczególnych dowodów. Działania strony ograniczyły się do przedłożenia dokumentów i lakonicznych wyjaśnień, sprowadzających się w zasadzie do kwestionowania rozstrzygnięcia dokonanego przez organ podatkowy w decyzji ostatecznej.

Sąd przypomina także, że w sprawie zapadły wyroki I SA/Gd 1387/15 oraz I FSK 1081/17, w których Sądy akceptowały zakres i wnioski z postępowania dowodowego.

Sąd wskazuje także, że w sprawie nie został naruszony art. 2a Ordynacji podatkowej, formułujący zasadę rozstrzygania wątpliwości na korzyść podatnika.

Wbrew twierdzeniom strony, organy także podjęły wszelkie niezbędne czynności dla prawidłowego i obiektywnego ustalenia czy ziściły się przesłanki uchylenia decyzji ostatecznej z 22 czerwca 2015 r. Ustosunkowały się do zarzutów podnoszonych przez skarżącą i przedstawiły wszechstronne stanowisko w kwestii odmowy uchylenia po wznowieniu postępowania decyzji ostatecznej w przedmiocie podatku od towarów i usług. Ocena materiału dowodowego mieściła się w granicach określonych przez art. 191 Ordynacji podatkowej, a zgromadzony materiał dowodowy był rzetelny, kompletny i wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia. Zaskarżona decyzja spełniała więc wszystkie wymogi prawne, a postępowanie dowodowe przeprowadzono zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Nie doszło więc - wbrew twierdzeniom skargi - do naruszenia przepisów postępowania, w tym naruszenia art. 120, art. 121, art. 122, art. 128 Ordynacji podatkowej.

W tej sytuacji orzeczono w myśl art. 151 p.p.s.a.- o jej oddaleniu.