Wszystkie te elementy, zdaniem SKO, zawiera postanowienie organu I instancji o wszczęciu postępowania. W rozstrzygnięciu sprecyzowano co będzie przedmiotem postępowania - ustalenie zobowiązania podatkowego oraz sprecyzowano jego zakres - sprawa dotyczyć będzie podatku od nieruchomości za 2019 r. W zakresie tak określonej sprawy organ podejmować będzie czynności konieczne do ustalenia przesłanek niezbędnych do wydania decyzji m.in. dotyczących rodzaju i wielkości nieruchomości (oraz innych ich parametrów, które mają wpływ na wysokość zobowiązania).
W ocenie SKO uzupełnienie treści rozstrzygnięcia postanowienia o wszczęciu postępowania zgodnie z wolą strony jest niedopuszczalne. Nie ma podstaw aby rozstrzygnięcie, które ma dać podatnikowi wiedzę, kogo i czego dotyczyć będzie postępowanie, rozszerzać o poszczególne czynności jakie będą dopiero dokonywane w jego toku. Organ będzie ustalać nie tylko ilość posiadanych nieruchomości, ale ich położenie, rodzaj, powierzchnię użytkową, wysokość, sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków i inne okoliczności mające wpływ na wymiar zobowiązania. Przyjmując sposób rozumowania strony, postanowienie o wszczęciu należałoby rozwinąć o te wszystkie okoliczności, które zawierają się przecież w pojęciu ustalenia stanu faktycznego sprawy, do czego organy prowadzące są zobowiązane. Wymienianie tylko niektórych elementów stanu faktycznego w postanowieniu o wszczęciu nie ma podstawy prawnej. Tym samym, w opinii SKO, słusznie nie uwzględniono złożonego wniosku o uzupełnienie postanowienia o wszczęciu postępowania.
SKO nie podzieliło podnoszonych w zażaleniu zarzutów, że organ I instancji na etapie wszczęcia postępowania i odmowy uzupełnienia postanowienia o wszczęciu nie stosował przepisów prawa materialnego (tym samym nie mógł ich naruszyć), a jedynie procesowe. Wbrew stanowisku strony, zdaniem SKO organ I instancji nie naruszył tych norm w żaden sposób, tym bardziej mający wpływ na treść rozstrzygnięcia. Uczynił zadość wymogom art. 165 O.p. i art. 217 O.p. - wydając i doręczając postanowienie o wszczęciu postępowania wyznaczając w nim ramy prowadzonego postępowania – w tym jego zakres podmiotowy i przedmiotowy.
SKO zauważa, że w zażaleniu strona nie sprecyzowała, jakie okoliczności nie zostały przez organ wyjaśnione, zaś SKO ponownie podkreśla, że kwestia wysokości miejsc postojowych będzie mogła być dopiero przedmiotem ustaleń w toku postępowania dotyczącego zobowiązania podatkowego, bez konieczności jej ujmowania w postanowieniu o wszczęciu. Strona nie wskazała również jakie zasady postępowania zostały naruszone. SKO oceniając zaskarżone postanowienie przez pryzmat przepisów art. 120-129 O.p. nie dostrzegło żadnych uchybień zasadom w nich ujętym.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższe postanowienie, Skarżąca wniosła o uchylenie postanowień organów obu instancji, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego w zakresie charakteru prawnego pomieszczenia garażu podziemnego, wobec jego wysokości niższej niż 200 cm, w tym z miejscowymi obniżeniami poniżej wysokości 140 cm; naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść zapadłego rozstrzygnięcia, poprzez odmowę przeprowadzenia czynności sprawdzających, ustaleń czy też wykonania pomiarów wysokości miejsc postojowych, pomimo złożenia przez skarżącą deklaracji korygującej, materiału dowodowego, w tym zdjęć obu miejsc postojowych na okoliczność rzeczywistej wysokości pomieszczeń.
Uzasadnienie skargi stanowi rozwinięcie stawianych zarzutów.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Skarga jako niezasadna podlega oddaleniu, albowiem wbrew zarzutom skargi zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.
Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 2 i pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej jako "p.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2), jak również postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie (pkt 3).
W wyniku takiej kontroli postanowienie podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez Sąd: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę wznowienia postępowania administracyjnego, lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).
Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Ponadto, w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, w trybie uproszczonym, Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia.
Wobec zarzutów sformułowanych w skardze w pierwszej kolejności należało wskazać na zakres przedmiotowy niniejszej sprawy. Przedmiotem skargi jest odmowa uzupełnienia postanowienia o wszczęciu postępowania podatkowego, którego celem jest ustalenie zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2019 r.
SKO wbrew oczekiwaniom Skarżącej trafnie zauważa, że nie jest konieczne wskazywanie w treści takiego postanowienia okoliczności faktycznych, które będą ustalane w jego toku, jak chce Skarżąca. Z postanowienia o wszczęciu postępowania wynikać powinno stosownie do treści art. 217 § 1 O.p. czego ono dotyczy - konkretnego zobowiązania podatkowego oraz wobec kogo będzie prowadzone. Taką wiedzę Skarżąca z treści kwestionowanego postanowienia uzyskała. Kwestie związane z prawidłowym ustaleniem wysokości pomieszczeń garażowych znajdą swoje odzwierciedlenie w decyzji wymiarowej, od której Skarżącej przysługiwać będzie uprawnienie do ich ewentualnego kwestionowania w odwołaniu od decyzji wymiarowej, zaś na obecnym etapie uznać je należy za przedwczesne.
Przytaczany przez Skarżącą wyrok WSA w Gdańsku sygn. akt I SA/Gd 535/20, jakkolwiek dotyczył sprawy z jej udziałem, to dotyczył zupełnie odmiennych kwestii - możliwości i podstaw prawnych uchylenia decyzji przez organ odwoławczy, nie zaś kwestii wszczęcia postępowania, stąd zupełnie nie przystaje do niniejszej sprawy.
Za całkowicie bezzasadny uznać należy zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, skoro kwestia sporna w rozpoznawanej sprawie sprowadza się tylko i wyłącznie do kwestii procesowych.
Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie wydane zostało zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami Ordynacji podatkowej i zawiera rozstrzygnięcie wszystkich kwestii poruszonych w zażaleniu.
Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego.
Mając na względzie wszystkie przedstawione okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.
-----------------------
2