Wyrok WSA z dnia 09 grudnia 2025, sygn. I SA/Gd 256/25

Wniesiono o uwzględnienie skargi w trybie samokontroli przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, ewentualnie o uchylenie postanowienia i stwierdzenie nieprawidłowości doręczenia pisma Burmistrza Bytowa z dnia z dnia 20 maja 2024 r. oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu wskazano, iż postanowienie wydane przez Burmistrza Bytowa zostało wydane w taki sposób, iż pozbawiło stronę możliwości wniesienia zażalenia w terminie. Mianowicie całe postanowienie ujęte zostało na jednej stronie, a podpis został sporządzony na dole strony. Skarżąca zapoznała się z tym dokumentem i nie widziała żadnego pouczenia o możliwości wniesienia środka zaskarżenia. Wskutek tego nie dokonała w terminie czynności ewentualnego zaskarżenia postanowienia. Natomiast organ przyjął stanowisko, iż pouczenie znajdowało się na drugiej stronie pisma.

Wskazano, iż sposób konstrukcji wydanej decyzji był nieprawidłowy i spowodował odebranie stronie możliwości złożenia środka zaskarżenia w sposób przewidziany przez przepisy prawa. Złożona pieczątka z podpisem pod uzasadnieniem sentencji postanowienia spowodowała, że osoba otrzymująca decyzję uznała, że w tym miejscu pismo było już kompletne.

Podniesiono też, iż adresatem pisma była osoba starsza mająca 73 lata, a sposób zredagowania pisma wprowadzał w błąd. Mimo zgłoszenia tych nieprawidłowości organ administracji nie doręczył stronie ponownie decyzji z pouczeniem, lecz zajął stanowisko, iż pouczenie było skuteczne - co należy uznać za błąd. Dlatego też w ocenie strony wniosek o przywrócenie terminu jest niezasadny w tej sytuacji. Organ powinien ponownie doręczyć stronie decyzję, ponownie pouczyć stronę, w innym wypadku działanie organu jest chaotyczne, wprowadza w błąd, a nawet jest społecznie szkodliwe. Nie można więc zgodzić się ze stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego o uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.

W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Z akt sprawy wynika, że przesyłka z postanowieniem została stronie doręczona w dniu 4 czerwca 2024 r. Zgodnie z klauzulą zawartą w postanowieniu termin do wniesienia zażalenia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku wynosi 7 dni od daty jego doręczenia. W myśl art. 12 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa, jeżeli początkiem terminu liczonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie to nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu.

W niniejszej sprawie zażalenie należało zatem wnieść w dniach od 5 czerwca 2024 r. do dnia 11 czerwca 2024 r. Zażalenie opatrzone datą 12 listopada 2024 r. wpłynęło do organu w dniu 13 listopada 2024 r., czyli po upływie ustawowego terminu. Zgodnie więc z art. 228 § 1 pkt 2 O.p. organ odwoławczy stwierdził uchybienie terminowi wniesienia odwołania.

Z tego względu należało przyjąć, iż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

Sąd podziela ocenę , że wbrew temu, co twierdziła strona zwracając się do organu i zarzucając w skardze - ww. postanowienie zawierało pouczenie, które znajdowało się na drugiej stronie orzeczenia. W kwestii miejsca złożenia podpisu należy zauważyć, że wszystkie elementy składowe decyzji/postanowienia, w tym pouczenie, powinny zostać zwieńczone podpisem osoby uprawnionej, jednakże złożenie podpisu przed pouczeniem nie pozbawia decyzji waloru prawidłowości oraz skuteczności, a co za tym idzie – zgodności z prawem.

Mając więc na uwadze powyższe, przyznaną kognicję i granice niniejszej sprawy ograniczone do kontroli legalności postanowienia z 5 grudnia 2024 r., Sąd uznał, że skarga jako niezasadna na podstawie art. 151 p.p.s.a. podlegała oddaleniu.