W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję, Skarżący wnosząc o jej uchylenie wskazał, że w dniu 12.06.2023 r. otrzymał od Dyrektora KIS interpretację indywidualną, z której wynika, że najem prywatny nie jest działalnością gospodarczą. Stanowisko Skarżącego jest prawidłowe. W związku z wydaną interpretacją, najem prywatny musi opodatkować w ewidencji ryczałt, bez możliwości odliczania jakichkolwiek kosztów. Skarżący wskazał, że właściciele domków, lokali mogą wybrać, czy prowadzą najem prywatny poza działalnością gospodarczą, czy rozliczają swoje zyski w działalności gospodarczej.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej jako "p.p.s.a."), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.
W wyniku takiej kontroli decyzja podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez Sąd: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę wznowienia postępowania administracyjnego, lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).
Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.
Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów, Sąd stwierdził, że brak jest podstaw do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.
Na wstępie Sąd podkreśla, że w rozpoznawanej sprawie, wbrew oczekiwaniom Skarżącego, przesądzającego znaczenia nie ma przywołana interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z dnia 7 czerwca 2023 r.
Skarżący korekty informacji złożył w związku z tym, że otrzymał indywidualną interpretację podatkową wydaną przez Dyrektora KIS z dnia 7 czerwca 2023 r., dotyczącą podatku dochodowego od osób fizycznych, ale oceniającą w istocie na gruncie prawa podatkowego charakter podatkowy osiąganych przez podatnika przychodów z osobistego majątku prywatnego, to jest najmu domków, które nie stanowią składników majątkowych związanych z wykonywaną działalnością gospodarczą, ani zajętych dla potrzeb tej działalności.
W ocenie strony przesłanką wznowienia jest nowy dowód w postaci wydanej przez Dyrektora KIS interpretacji indywidualnej dotyczący - podatku dochodowego od osób fizycznych. Skarżący uważa, że jest to dowód mogący mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie i powodujący konieczność zmiany decyzji ostatecznych. To znaczy przyjęcia jako podstawy opodatkowania budynków znajdujących się na działce [...] o łącznej powierzchni [...] m2 jako pozostałych oraz gruntów stanowiących działkę jako rolnych, a nie zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.
Organ po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego prawidłowo stwierdził, że w sprawie nie zaistniała przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 240 § 1 pkt 5 O.p.
Skarżący jest właścicielem na terenie Gminy czterech działek o numerach [...]. Sporną nieruchomość stanowi działka [...] o powierzchni [...] m2, która jest zabudowana sześcioma domkami o łącznej powierzchni użytkowej [...] m2. Budynki zgodnie z wiedzą organu zostały wybudowane na zgłoszenie. Budynki te nie są ujawnienie w EGiB. Zgodnie z dokumentacją budowlaną - projektem, są to domki rekreacji indywidualnej - nie spełniają kryterium uznania ich za budynki mieszkalne.
Pojęcie zajęcia gruntu na prowadzenie działalności gospodarczej należy rozumieć szeroko, a więc chodzi tu nie tylko o grunt zajęty bezpośrednio pod budynki związane z działalnością gospodarczą, lecz także wszystkie te grunty, które są funkcjonalnie związane z tą działalnością, choćby tylko służyły, pomagały w jej wykonywaniu.
Z analizy zdjęć załączonych do oferty na portalu internetowym [...] wynika, że teren działki nr [...] jest w całości udostępniany turystom. Znajduje się tam m.in. boisko piłki ręcznej, chodniki, plac zabaw dla dzieci, cały teren działki jest ogrodzony. Na terenie działki znajdują się też miejsca parkingowe.
W rezultacie to sposób faktycznego wykorzystania sklasyfikowanych jako użytki rolne gruntów decyduje o tym, czy będą one objęte podatkiem rolnym, czy też podatkiem od nieruchomości.
Sporna nieruchomość znajduje się w atrakcyjnej turystycznie lokalizacji w [...]. Skarżący, wynajmujących domki, pozyskuje za pośrednictwem własnej strony internetowej [...], a także za pośrednictwem firmy [...], co potwierdzają zebrane w toku postępowania faktury wystawiane przez [...], a nie tak jak wskazywał w wydanej Interpretacji indywidualnej przez Dyrektora KIS za pośrednictwem portali społecznościowych. Podatnik oferuje usługi noclegowe, czyli udostępnia domki na jakiś czas, za odpłatnością, co obejmuje także m.in. czystą pościel, ręczniki, wyposażenie domków, przekazanie i odbiór kluczy. Pierwsze opinie dotyczące pobytu w ośrodku "[...]" są datowane na lipiec 2022 r. W ocenie w świetle powyższego podzielić należy pogląd organów podatkowych, że Skarżący świadczy na ww. nieruchomości typowe usługi dla turystów, co nie jest tożsame z wynajmem okazjonalnym, a także najmem instytucjonalnym zdefiniowanym w ustawie o ochronie praw lokatorów i stanowiący specjalny rodzaj wynajmu "długoterminowego" na cele mieszkalne (PKD 68.20Z).
W dniu 8.07.2022 r Skarżący dokonał wykreślenia PKD 68.20Z z CEiDG. Powyższe nie wpływa jednak na sposób opodatkowania spornej nieruchomości.
Organ trafnie wywodzi, że Skarżący prowadził w momencie wydania decyzji za 2022 i 2023 rok na spornej nieruchomości działalność gospodarczą w ramach PKD 55.20Z, to jest obiekty noclegowe turystyczne i miejsca krótkotrwałego zakwaterowania stanowiącej podklasę z PKD działu 55-ZAKWATEROWANIE, a nie 6820.Z, to jest wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi i dzierżawionymi.
Podklasa 55.20Z obejmuje zapewnienie zakwaterowania w cyklu dziennym lub tygodniowym w specjalnie wydzielonych umeblowanych pokojach lub pomieszczeniach umożliwiających mieszkanie, przygotowywanie posiłków oraz spanie lub z warunkami do gotowania lub wyposażonymi kuchniami. Mogą to być pokoje, apartamenty lub mieszkania w budynkach wielopiętrowych lub zespołach budynków, domki letniskowe - tak jak w analizowanym przypadku lub domkach kempingowych.
Wynajem krótkoterminowy domków turystom to świadczenie usług zakwaterowania i zalicza się zdecydowanie do pozarolniczej działalności gospodarczej i spełnia cechy definicji działalności gospodarczej. Taka działalność niewątpliwie ma charakter ciągły, zorganizowany i jest nastawiona na zysk.
Najem prywatny staje się działalnością gospodarczą w momencie, gdy wynajmujący podejmuje regularne i zorganizowane działania w celu osiągnięcia zysku z najmu nieruchomości. Istotnym czynnikiem jest tu częstotliwość i systematyczność wynajmu, która może wskazywać na prowadzenie działalności gospodarczej.
Reasumując, organ trafnie wywodzi, że za związane z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. (Dz. U. z 2025 r. poz. 707 – dalej: u.p.o.l.), można uznać nieruchomości stanowiące własność podatnika, które to są faktycznie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w znaczeniu zdefiniowanym w art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.I nawet jeżeli nie zostały uwzględnione w ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych.
Jak stanowi art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.I., grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą.
Zgodnie z art. 1a ust.1 pkt 4 u.p.o.I. pojęcie działalności gospodarczej należy definiować zgodnie z przepisami ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2024 poz. 236). Zgodnie z art. 3 tej ustawy działalnością gospodarczą jest zorganizowana działalność zarobkowa, wykonywana we własnym imieniu i w sposób ciągły. Oznacza to, że aby ocenić czy dana działalność może zostać zakwalifikowana jako działalność gospodarcza musi spełniać łącznie 3 kryteria:
1. musi mieć charakter zorganizowanej działalności zarobkowej;
2. musi być wykonywana we własnym imieniu
3. musi być dokonywana w sposób ciągły
W ocenie Sądu organy podatkowe trafnie uznały, że działalność Skarżącego polegająca na wynajmie krótkoterminowym położonych na działce [...] domków spełnia wszystkie cechy wymienione powyżej i należy uznać ją za działalność gospodarczą. Działalność jest wtedy zarobkowa, gdy jest zdolna do potencjalnego generowania zysku, podczas gdy jednocześnie brak zysku z podjętych działań noszących znamiona działalności gospodarczej nic oznacza, że działalność taka nie była faktycznie prowadzona. Działalność wykonywana w sposób ciągły oznacza, że jest ona wykonywana w sposób stały, a nie okazjonalny.
W przypadku Skarżącego działalność polegająca na wynajmie krótkoterminowym domków turystom spełnia wszystkie przesłanki prowadzenia działalności gospodarczej wynikające z wyżej wymienionej definicji. Jest to niewątpliwie działalność nastawiona na osiągnięcie zysku. Jest to świadczenie usług zakwaterowania, a nie najmu prywatnego.
Ustawodawca nic uzależnił "zajęcia na prowadzenie działalności gospodarczej" od ujęcia budynku lub gruntu w ewidencji środków trwałych.
Zgodzić się należy z organem, że nie można utożsamiać usług krótkotrwałego zakwaterowania z usługami najmu lub usługami o podobnym charakterze przede wszystkim ze względu na ich istotę i czas trwania.
Skarżący jest czynnym podatnikiem podatku VAT. Jak ustalił organ na stronie [...]. w ofercie ośrodka "[...]" w "usługach recepcji" jest możliwość wystawienia faktury. Do dowodów w niniejszym postępowaniu włączono przedłożone przez stronę faktury VAT wystawiane za świadczone usługi zakwaterowania ze stawką VAT 8%. Świadczy to również o tym , że Skarżący uznaje świadczone przez siebie usługi jako najem krótkotrwałego zakwaterowania, a nie jako najem nieruchomości, który podlega po spełnieniu ustawowych warunków zwolnieniu bądź opodatkowaniu według podstawowej stawki VAT to jest 23%. Usługi związane z zakwaterowaniem sklasyfikowane pod PKWiU 55 podlegają opodatkowaniu stawką VAT w wysokości 8%. Skarżący udostępnia swoje domki oraz zapewnia przy tym świadczenia dodatkowe np. dostarcza pościel, ręczniki. Co świadczy też o uznaniu tego wynajmu za usługi krótkotrwałego zakwaterowania.
Z definicji zawartych zarówno w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych jak i Prawie przedsiębiorców wynika, że działalność gospodarcza nie musi być koniecznie zarejestrowana w CEiDG, nie ma również konieczności wpisu nieruchomości do ewidencji środków trwałych, czy odliczania związanych z nią kosztów.
Należy stwierdzić, że działalność polegająca na wynajmowaniu domków turystom, gdy dochodzi jednocześnie do zamieszczenia ogłoszeń w internecie to działalność o charakterze zorganizowanym i podjęta w celu zarobkowym. Zasadne jest w takim przypadku uznanie, że zgodnie z przytoczonymi wyżej przepisami jest to działalność gospodarcza.
W rozumieniu u.p.o.l. na gruncie podatku od nieruchomości osoba wynajmująca domki turystom jest uznawana za podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Oznacza to, że w sytuacji gdy osoba fizyczna rozpocznie działalność polegającą na wynajmie domków turystom stanie się tym samym w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt. 3 u.p.o.l. innym podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą. Z definicji ujętej w powyższym artykule wynika, że za nieruchomości związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uznaje się nie tylko nieruchomości będące w posiadaniu przedsiębiorcy, ale także - co ma istotne znaczenie w niniejszym przypadku - innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą.
W związku z tym przedmiot opodatkowania powinien podlegać opodatkowaniu według stawki podatkowej określonej w art. 5 ust.1 pkt 1a i 2b u.p.o.l.
Zróżnicowanie stawek pozostaje w związku z celami, którym służy majątek nieruchomy. Wyższą stawkę podatku od nieruchomości stosuje się w sytuacji gdy jest to majątek służący celom gospodarczym, a niższą gdy ma zaspokajać inne potrzeby np. mieszkaniowe. Usługi krótkotrwałego zakwaterowania to działalność gospodarcza, stąd nieruchomości wykorzystywane do świadczenia tego typu usług dla turystów powinny być opodatkowane stawkami najwyższymi to jest związanymi z działalnością gospodarczą. Sposób rozliczania podatku dochodowego, czy fakt rejestracji tej działalności nie wpływa na kwalifikację danej nieruchomości na potrzeby podatku od nieruchomości.
Ujawnienie nowych okoliczności faktycznych, o jakich mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., nie oznacza sytuacji, w której takie okoliczności są wyprowadzane z odmiennej oceny dowodów znanych organowi wydającemu decyzję pierwotną (wyrok NSA z 21.06.2004 r., FSK 170/04, PP 2004/11, poz. 60). Odmienne wyliczenie przez podatnika kwoty podatku na podstawie tego samego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a stanowiącego podstawę do wydania decyzji wymiarowej przez organ podatkowy, nie stanowi nowego dowodu. Nawet gdyby się okazało, że przedstawione przez podatnika wyliczenie kwoty podatku jest prawidłowe, to wzruszenie ostatecznej decyzji wymiarowej w trybie wznowienia postępowania byłoby niedopuszczalne, taka bowiem okoliczność nie stanowi przesłanki do wznowienia postępowania, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p.
W konsekwencji podzielić należy stanowisko organów podatkowych, że skoro nie stwierdzono istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 O.p., brak było podstaw do uchylenia prawomocnych decyzji Wójta z dnia 15.09.2022 r. oraz z dnia 15.01.2023 r. Przyjąć należy, że w chwili wydania kwestionowanych decyzji były one prawidłowe i odpowiadały prawu.
Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego.
Mając na względzie wszystkie przedstawione okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.